Binary (2024)

Oh my days, eerste kwartier zag er echt zo tof uit! Heel veel zin om maandag de rest af te kijken!

David-Jan Bronsgeest over Koolhoven presenteert: Binary - Filmkrant

Demon uit het verleden  - VPRO Gids

Ik vond dit een film met een nare nasmaak. Als horrorfilmpje best aardig, maar wat wil de maker hiermee nu zeggen? Ik weet niet of transgenderpersonen zitten te wachten op de grote wreker die alle tegenstanders de hersens inslaat. Maar dan het slot: dat suggereert dat het hoofdpersonage haar nieuwe identiteit niet mag aannemen. Waarom? Het is al vreemd om dit thema aan horror te koppelen en als hetgeen je ermee wil zeggen ook nog ruimte voor negatieve interpretatie laat, dan ben je wel heel verkeerd bezig. Ik heb de uitleg van de filmmaker in de FiImkrant gelezen, maar die gedachte is niet uit deze film te halen.

Waarom niet? Dit is in feite gewoon een klassieke wraakfilm. Wel eens verfrissend dat het nu een transgender is die wraak neemt.

misschien niet aardig om te zeggen; ik had constant het idee dat ik 'het al eens eerder had gezien'. Cobweb, midnight express, sam raimi.....

hdehoon
Het gaat over zijn innerlijke demoon waar hij nog mee worstelt. Ik vond dat wel cool in beeld gebracht.

Zie het als een ode.

Het scenario is wel het meest kwetsbare aspect van deze films.

Bedenk maar eens wat origineels...

Haha. Ben jij consulent bij het Filmfonds?

Over welke scene heb je het dan?

Wouter kledinghaak shot

Jeetje, dat vind ik wel minimaal voor zulke zware woorden. Kan het me niet eens meer herinneren, in Midnight Express.

Waanzinnig genoten, het blijft zonde dat de speelduur zo kort is, maar wauw, wederom weer gave beelden en een tof verhaal.

Tijd voor een volledige speelfilm van deze regisseur!

De piemel als demoon Dat is op zich wel weer grappig.

En juist daarom denk ik dat deze filmmaker teveel tegelijk wil: een klassieke horrorfilm én een maatschappelijk gevoelig thema behandelen. Dat bijt elkaar in die zin dat je van te voren weet dat een gevoelig thema anders bekeken wordt, horror genre of niet. Dan heb je ook de verantwoordelijkheid om geen nare bijsmaakjes te laten ontstaan.

Dat vind ik wel een beetje overdreven eigenlijk. Naast dat ik het niet met je eens ben dat het elkaar bijt heeft een filmmaker natuurlijk geen enkele verplichting aan de kijker. Het is een vrije kunstvorm. Je hoeft het niet met de filmmaker eens te zijn.

Gritty en ambitieus, zo valt deze kortfilm van regisseur David-Jan Bronsgeest (die me trouwens afgaande op de episode een sympathieke gast lijkt) het best te omschrijven. Een fantasierijke wraakfilm opgeleukt met een politiek laagje, al had die inderdaad wellicht wat beter doordacht kunnen worden in combinatie met het horrorgenre. Ik heb me er als kijker gelukkig amper aan gestoord, want Bronsgeest zet al vroeg de toon met een experimentele regiebenadering. Van de chaotische montage was ik geen fan (maakte vooral een ietwat goedkope indruk), maar de effecten zien er goed uit en de acteurs/actrices doen het naar behoren. De opstapeling van erotische dansscenes is wat repetitief, maar eenmaal het laatste kwartier aanbreekt pakt Binary erg lekker door. Presentator Martin Koolhoven benoemde een bepaalde scene in de eerste helft om de spanningsopbouw mee te prijzen, maar ik vond vooral de opbouw naar de slotfase erg knap. Erg bruut en ongeremd ook, met een behoorlijk tempo en een gelikte visuele afwerking. Wat mij betreft is Binary het beste werkje dat de zesdelige miniserie tot nu toe heeft gebracht, maar de gemiddeldes zijn het spijtig genoeg niet met me eens.

De derde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze is één van de meer interessantere, alhoewel de lichamelijke horror maar slechts mild aanwezig was in de film. (de tv-kijker mag niet teveel afgeschrikt worden) Er is behoorlijk goede cinematografie. Niet heel verwonderlijk want regisseur David-Jan Bronsgeest deed al commercials voor modemerken Lagerfeld en Hilfiger!

De film draait om Nisha, een Pakistaanse transvrouw (in het Pakistaans hijra) die naar Nederland is gekomen om haar transitie te voltooien en om haar leven te bekostigen, verdient ze geld met erotische performances. De dag voor de beslissende operatie komt in zicht maar haar innerlijke demonen lijken dat niet te accepteren. Ja de opmerkelijke sociaal-culturele nuances in de wereld van seksuele fantasieën en fijn horror-jasje had filmkwaliteiten van topklasse! Wel had het verhaal net iets meer en eerder shock/impact kunnen bezitten. Maar de wijze waarop hij spanning op weet te roepen via cameravoering en het sterk gebruik van kleuren smaakt naar meer.

Kleine opmerking; Koolhoven gaf als suggestie de film Titane (niks mis mee) maar deze drie films; Hitchcocks Psycho (1960) De Palma’s Sisters (1973) of Wan’s Malignant (2021) waren misschien betere voorbeelden van films die interne conflicten laten zien?

David-Jan Bronsgeest is de eerste filmmaker in deze serie van Koolhoven waar ik reeds werk van heb gezien, dit was zelfs de zesde titel die ik van zijn hand zag. Toegegeven, dat waren allemaal shorts, maar wel drie keer 3,5* en twee keer 4*; die beveel ik voor de liefhebbers van deze film (@keukenzout?) dus van harte aan.

Bronsgeest maakt er een interessante middellange film van, die ik meer dan de vorige twee nog wel een keer zou willen zien, simpelweg omdat het geen gesneden koek is en ik benieuwd ben wat me bij herziening allemaal nog meer op zou vallen.

3,5*

Deze film is uiteindelijk exploitation van de fascinatie/zorgen die de buitenwereld heeft rondom trans vrouwen. Jammer, want hier had een heel sterke psychologische horrorfilm in kunnen zitten over persoonlijke paranoia.

Toch samen met Witte Wieven de beste van de reeks van Koolhoven. Een bijzondere long short over de positie van transvrouwen in de erotische sector. Lekker zwoel en intens, goed in beeld gebracht en met een prima vibe. Misschien ook wel de film die het meest "eng" overkomt van de reeks. Een beetje body horror en de ontwikkeling van een alter ego als demon. Al valt die body horror heus wel mee.

Eigenlijk vrij symbolisch of metaforisch die demon die letterlijk een uiterlijke visualisatie krijgt over hoe ze worstelt met haar lichaam, haar gevoelens en hoe haar familie daar tegenover staat. Het maakt haar machteloos en tegelijk woedend, zeker wanneer ze gekleineerd of misbegrepen wordt.

Fijne climax naar het einde toe waarbij het ontspoort. Binnen de perken wat mij betreft voor het brede publiek, maar toch. Voor een eigen productie best goed gedaan.