Binary (2024)

Gritty en ambitieus, zo valt deze kortfilm van regisseur David-Jan Bronsgeest (die me trouwens afgaande op de episode een sympathieke gast lijkt) het best te omschrijven. Een fantasierijke wraakfilm opgeleukt met een politiek laagje, al had die inderdaad wellicht wat beter doordacht kunnen worden in combinatie met het horrorgenre. Ik heb me er als kijker gelukkig amper aan gestoord, want Bronsgeest zet al vroeg de toon met een experimentele regiebenadering. Van de chaotische montage was ik geen fan (maakte vooral een ietwat goedkope indruk), maar de effecten zien er goed uit en de acteurs/actrices doen het naar behoren. De opstapeling van erotische dansscenes is wat repetitief, maar eenmaal het laatste kwartier aanbreekt pakt Binary erg lekker door. Presentator Martin Koolhoven benoemde een bepaalde scene in de eerste helft om de spanningsopbouw mee te prijzen, maar ik vond vooral de opbouw naar de slotfase erg knap. Erg bruut en ongeremd ook, met een behoorlijk tempo en een gelikte visuele afwerking. Wat mij betreft is Binary het beste werkje dat de zesdelige miniserie tot nu toe heeft gebracht, maar de gemiddeldes zijn het spijtig genoeg niet met me eens.

De derde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze is één van de meer interessantere, alhoewel de lichamelijke horror maar slechts mild aanwezig was in de film. (de tv-kijker mag niet teveel afgeschrikt worden) Er is behoorlijk goede cinematografie. Niet heel verwonderlijk want regisseur David-Jan Bronsgeest deed al commercials voor modemerken Lagerfeld en Hilfiger!

De film draait om Nisha, een Pakistaanse transvrouw (in het Pakistaans hijra) die naar Nederland is gekomen om haar transitie te voltooien en om haar leven te bekostigen, verdient ze geld met erotische performances. De dag voor de beslissende operatie komt in zicht maar haar innerlijke demonen lijken dat niet te accepteren. Ja de opmerkelijke sociaal-culturele nuances in de wereld van seksuele fantasieën en fijn horror-jasje had filmkwaliteiten van topklasse! Wel had het verhaal net iets meer en eerder shock/impact kunnen bezitten. Maar de wijze waarop hij spanning op weet te roepen via cameravoering en het sterk gebruik van kleuren smaakt naar meer.

Kleine opmerking; Koolhoven gaf als suggestie de film Titane (niks mis mee) maar deze drie films; Hitchcocks Psycho (1960) De Palma’s Sisters (1973) of Wan’s Malignant (2021) waren misschien betere voorbeelden van films die interne conflicten laten zien?

Toch samen met Witte Wieven de beste van de reeks van Koolhoven. Een bijzondere long short over de positie van transvrouwen in de erotische sector. Lekker zwoel en intens, goed in beeld gebracht en met een prima vibe. Misschien ook wel de film die het meest "eng" overkomt van de reeks. Een beetje body horror en de ontwikkeling van een alter ego als demon. Al valt die body horror heus wel mee.

Eigenlijk vrij symbolisch of metaforisch die demon die letterlijk een uiterlijke visualisatie krijgt over hoe ze worstelt met haar lichaam, haar gevoelens en hoe haar familie daar tegenover staat. Het maakt haar machteloos en tegelijk woedend, zeker wanneer ze gekleineerd of misbegrepen wordt.

Fijne climax naar het einde toe waarbij het ontspoort. Binnen de perken wat mij betreft voor het brede publiek, maar toch. Voor een eigen productie best goed gedaan.