Heretic (2024)

Heretic

Een film met twee kanten: het eerste uur vond ik echt fantastisch, maar daarna verloor de film wat van zijn kracht.

Het verhaal volgt twee jonge mormoonse missionarissen, Sister Barnes en Sister Paxton, die proberen een excentrieke man, Mr. Reed, te bekeren. Tijdens hun bezoek belanden ze in een gevaarlijk kat-en-muisspel waarbij geloof, manipulatie en macht centraal staan.

De acteerprestaties in Heretic zijn zonder twijfel het hoogtepunt voor mij. Hugh Grant blinkt echt uit in zijn rol als sinistere en manipulatieve antagonist, een personage dat volledig afwijkt van zijn gebruikelijke charme. Sophie Thatcher en Chloe East brengen eveneens sterke, overtuigende vertolkingen, zowel verbaal als non-verbaal. Ik had gehoord dat deze twee dames in het echte leven ook zijn opgegroeid in een mormoonse kerk, wat hen mogelijk heeft geholpen om meer authentiek inzicht in hun rollen te brengen.

Het script verdient lof voor de diepgaande thema’s en de scherpe dialogen, die zowel intellectueel uitdagend als meeslepend zijn. De symboliek en spanning in de eerste helft van de film zijn erg goed, met een zorgvuldig opgebouwde sfeer. Je vraagt je continu af wat de intenties van Mr. Reed zijn, terwijl je tegelijkertijd ziet dat de dames zich steeds oncomfortabeler voelen in zijn huis. Deze psychologische manipulatie draagt bij aan de beklemmende sfeer, waarin de grens tussen geloof en controle steeds vager wordt. Helaas verliest de film wat van zijn kracht zodra het verhaal zich verplaatst naar de kelder. Vanaf dat punt wordt het einddoel van het plot voorspelbaar en neemt de spanning merkbaar af.

Het open einde sluit goed aan bij de film, omdat het de kijker de ruimte geeft om zelf te bepalen hoe het verhaal afloopt. Iedereen kan er zijn eigen interpretatie aan geven, wat perfect past bij de thematiek van geloof en perceptie in de film.

Kortom, Heretic is een indrukwekkende psychologische thrillerfilm met sterke acteerprestaties en een boeiend eerste uur, maar het had krachtiger kunnen eindigen.

3.5 sterren.

Heretic is zeker geen horror te noemen maar kan af en toe best creepy zijn. Ook regelmatig tongue-in-cheek en een paar platgetreden horror tropes.

De schrijvers proberen ook duidelijk af en toe clever uit de hoek te komen (Hugh Grants ontleding van religies, bijvoorbeeld), maar verwacht geen enorme diepgang of bijzonder intellectuele dialogen.

Hugh heeft er duidelijk wel zin in deze voor hem ongebruikelijke rol. We kennen hem allemaal als de sullige good guy van de 90s, maar hij kan met zijn mimiek en inmiddels oudere kop ook best wel creepy overkomen als het moet. Om nou te zeggen dat hij heel overtuigend serial killer vibes gaf, dat ook weer niet.

Een aardig tussendoortje, maar verder geen meesterwerk.

Wel props trouwens voor dat ene maquetteshot, deed me denken aan Hereditary met het poppenhuis.

3*

Heel saai! De eerste 50 minuten gebeurd er niks buiten bla bla bla en nog bla bla bla, dan na 50 minuten is er wat actie en dan terug bla bla bla.... wat een saaie film, begrijp echt niet hoe deze film aan meer dan 3 sterren komt hier

Is dit horror..... nee..... sommige noemen dit psychologische horror..... tja......veel gepraat weinig actie!

Snel afgezet, zwetsfilm, niets spanning of wat dan ook, veel geblaat , saai.

Zwak. Veel geleuter zonder echte clou. Hugh Grant was ook niet eens boosaardig, maar gewoon weird. Nee, niet de goede film die ik gehoopt had te zien.

Jawel hoor, psychologische horror.

"I promise you, the last thing I wanted to do was find the one true religion - but unfortunately, I did.”

Heerlijk. Dit jaar een paar keer in de bioscoop voorbij zien komen als trailer, wat mijn aandacht overigens snel wist te pakken. Ik keek behoorlijk uit naar deze film, dus zaterdagavond direct aangezet, en eigenlijk verbaasde me het wel dat ik niet de film zag die ik dacht te krijgen. Ik moest overigens wel even het knopje om zetten dat we richting de psychologische horror gingen, had ik wat dat betreft ook wel vooraf kunnen bedenken maar goed.

De film begint behoorlijk tam, twee onschuldige dames die een beetje langs de deuren gaan om hun geloofsovertuiging te brengen. Jehova heet dat ook wel, al leek het net alsof men zich daarvoor hadden aangemeld. Vandaar dat dit waarschijnlijk een gerichte actie was van Mr. Reed om die twee meiden aan te pakken, en daar toch heel veel draai aan weet te geven. De film werd met de tijd een stuk grimmiger, wat het overigens ook een stuk leuker wist te maken. Ongelooflijk sfeervol, waar ik echt wel wat mee kon.

Eigenlijk alle lof voor Grant, die deze film echt op sleeptouw neemt en de film volledig in zijn greep houdt. Grant weet met zijn rol als Reed toch een waanzinnig stukje acteerwerk te leveren en zijn personage zorgt ervoor dat de film alle kanten op gaat en kan gaan, waardoor je als kijker gewoon niet weet wat je gaat krijgen. Ik ben het er overigens wel eens dat de film soms ietwat de lang door blijft praten, hoewel het me eigenlijk nergens wist te storen.

Ik vind vaak dit soort films met als onderwerp een geloofsovertuiging wel interessant. Ik ben zelf ongelovig, waardoor mijn kijk naar dit soort onderwerpen vrij neutraal is maar, ook misschien een iets andere blik. De hele film door hadden we het gevoel alsof Reed met een soort escape room achtige puzzel de twee meiden wou laten zien dat er geen geloof is, of een soort opperwezen waarin hun erg geloven. Dat is een beetje onze eigen draai wat we er heel lang aan gaven. En ik denk dat Beck en Woods dat prachtig deden. Ze laten veel dialogen open, waardoor je als kijker je eigen interpretatie aan kan geven.

Verwacht geen über gore film, het is geen slachtfilm. Er zijn best wat leuke bloederige scenes, al blijft dat ook ontzettend beperkt. Duidelijk niet het doel van de twee heren, die het dus vooral willen laten overkomen als psychologische horror. Al ben ik het er wel mee eens dat het meer neigt naar een psychologische thriller. Ik ben helaas bang dat het gemiddelde snel gaat dalen, als ik dat zo zie wat er onder mij gebeurt. Mensen stappen met het verkeerde been in deze film, erg jammer. Goed, ik vond het wel een toffe film.

Twee jonge vrouwelijke missionarissen gaan deur tot deur en treffen... Hugh Grant. Deze heeft duidelijk veel lol gehad tijdens de opnamen en zet op ogenschijnlijk nonchalante wijze een geweldige rol neer. De eerste helft van de film steekt daarnaast slim in elkaar en beschikt over fascinerende monologen, waar Grant wel raad mee weet. Jammer dat de boel langzaam maar zeker steeds onwaarschijnlijker en daarmee ook minder boeiend wordt, resulterend in een vermakelijk maar uiteindelijk weinig bijzonder kat- en muisspel.

Vervelende film. Slepende en weinig boeiende dialogen, een Grant die mij niet weet te overtuigen, een muffe ‘escape-room’ setup. Weinig spanning of geloofwaardigheid ook. En die relationele antwoorden en gesprekken richting Grant begonnen mij ook te irriteren. Terwijl, ik weet niet hoor, je wordt gewoon gevangen gehouden door een gevaarlijke gek.

Nee ik kwam hier geen moment in.

1*

Heretic is een horror/thriller film die net wat meer inhoud biedt dat een gemiddelde horrorfilm of thriller maar helaas niet echt eng is of spannend. Het acteren is allemaal naar behoren maar niet heel indrukwekkend. Het is jammer dat het ongeloofwaardig wordt waarbij de hoofdpersoon een soort masterplan heeft die gewoon niet klopt. Los zand. Uiteindelijk blijft alleen de rol van loverboy Hugh Grant over die een gestoord figuur speelt en dat is uitzonderlijk maar voor de rest...

En wat vond ik er nou van:

Het is echt een psychologische thriller geworden met aan het eind wat horrorelementen. De opbouw gaat traag maar daardoor wordt de spanning behoorlijk voelbaar, zeker bij de ongemakkelijke stiltes. De twee jonge mormoonse missionarissen, Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East) spelen erg overtuigend maar de eer gaat toch naar Hugh Grant die de sinistere en manipulatieve Mr. Reed briljant neerzet. Het verhaal is vrij simpel maar toch erg origineel gebracht. Verwacht geen snelle acties, want die zijn er niet. Alles valt en staat om de dialogen. Het eerst uur was erg sterk maar daarna verloor het toch wat van zijn kracht. Aanrader? Jawel. Maar het zal absoluut geen film voor iedereen zijn. Ik heb me er goed mee vermaakt. En inmiddels te zien op Appletv+.

Ik verwachtte er weinig van gezien de reviews maar toch best een redelijke film. Wat ik minder vond is dat de simpelste van de 2 'zusters' later in de film opeens erg slim werd terwijl ze daar in het begin van de film weinig van liet zien en die andere zuster duidelijk de meest intelligente was. Beetje ongeloofwaardig. Tevens vond ik het eind afgeraffeld maar dat is persoonlijk.

Film begint sterk, setting is snel duidelijk. Er wordt een creepy sfeer neergezet met een uitstekende Grant en een mysterieus huis. In het midden van de film wordt het dan allemaal een heel stuk minder, maar ook echt een heel stuk. The prophet...? Nee past echt niet in de film vind ik.
Jammer dus want het begin was veelbelovend.
2,5*

Ik begrijp waarom sommigen afknappen op de film. Het pseudo religieus filosofisch geneuzel leidt soms iets te ver waardoor je soms dreigt uit de film gehaald te worden. Los van het feit dat de encounter met Mr. Reed wel een bepaald doel had natuurlijk.

De film blinkt in eerste plaats uit door een geweldige Hugh Grant. Geslepen, charmant en uiterst intelligent. Zelden of niet eigenlijk Grant in zo´n rol gezien. Verder ook een uitstekende setting en sfeer. Zo goed als ook op dezelfde locatie.

Filosofische horror, weer eens wat anders. Heb me er prima mee vermaakt, vond de filosofie van mr Reed wel interessant en wat er daarna gebeurde ook. Maar geen film voor de doorsnee horrorfilm fan, daarvoor is het een veel te a-typische horrorfilm. Als het al een horrorfilm is.

Wat is dan horror in Psychologische horror?

Psychologische horror en ik citeer:

Niet verwacht dat ik dit zo goed zou gaan vinden! Horror en A24-marketingtechnieken als kijkersvoorkeuren via data-analyse en het creëren van een buzz voorspellen eigenlijk bijna altijd de zoveelste tegenvaller! Enfin...wie niet waagt die niet wint...dus deze film kreeg een kans!

Tja de film begint als de twee "onschuldige" jonge Mormoonse meisjes zuster Barnes (Sophie Thatcher) en zuster Paxton (Chloe East) op een bankje zitten, de dialoog en reclame dat "Size" er toe doet, het stemde in ieder geval niet heel hoopvol! En ook als de dames op de stoep verschijnen en de deur binnenstappen bij Mr. Reed (Hugh Grant) en die theologische dialogen begint te zwetsen was ik nog niet om! Maar hoe spraakzamer 'Heretic' werd, hoe meer ik gefascineerd raakte! Hugh Grant was als een welsprekende grote boze wolf, die twee engelachtige maar naïeve Roodkapjes naar de griezelige kelder lokt.

De theorieën worden in de praktijk gebracht en verbale terreur verandert in fysieke horror, wat de film zijn pluspunten oplevert! Dat en dat de film niet berust op goedkope jump-scares en angsten. Tegen het einde had het wel wat horrorachtiger gekund, maar het was nog steeds solide genoeg! De sfeer van het huis dat een beetje deed denken aan de "goddelijke komedie" van moraalfilosoof Dante is prachtig verweven en slimme details (wow die plagiaat-theorie met monopoly en muziek van The Hollies en Radiohead) zorgen ervoor dat de kijker zich voortdurend afvraagt ​​wat er gaat komen. Kortom een meeslepend thriller dat me met verbazing naar het scherm liet staren.

De meningen en reviews zijn zeer verdeeld over deze film, maar deze keer ga ik voor de positieve. Dit komt ook vooral door de prestatie van Hugh Grant, waar ik zeker geen fan van ben, maar dit deed hij grandioos. Ook het thema vond ik wel boeiend, omdat ik ook niet zo van het geloof ben....

Redelijk sterke horrorfilm. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is iets wat wisselend. Het eerste deel is ijzersterk en als kijker weet niet waar het precies naar toe gaat. Ondanks dat er weinig actiefs gebeurt moet de film het daar hebben van het filosofische en psychische karakter en dat is zeer boeiend. Daarna verzandt de film in wat meer horror en zakt het wat weg, maar blijft desalniettemin goed overeind. Het acteerwerk is erg goed, met name Grant komt verrassend uit de hoek. Visueel ook fraai neergezet. 3.5/4.0

Ik ben weer aangenaam verrast door 'Heretic'. Ik heb me ook niks aangetrokken van die negatieve recensies. Hugh Grant was vroeger nooit een acteur waar ik graag films van zag. Maar de laatste jaren heeft hij me toch met enkele films weten te overtuigen. Vooral in deze film vind ik hem echt heel goed. Het verhaal stond mij ook wel aan. Ik lees hier dat het te saai was en totaal niet spannend, maar ik kan dit soort films wel waarderen. Het hoeft voor mij niet altijd vol met aktie en geweld te zitten, alhoewel zie ik die films ook graag op z'n tijd. 'Heretic' wist mij de hele film lang te boeien. Dit soort horror zie ik ook best graag voor de afwisseling. Maar ik moet ook wel bekennen dat naarmate ik ouder wordt ook van een film als deze kan genieten. Vroeger had ik zo'n film waarschijnlijk niet tot het einde gekeken. Tegenwoordig kan ik van veel soorten films genieten. 'Heretic' krijgt van mij in ieder geval een ruime voldoende.

Wat een top film. Absolute aanrader.

Hugh Grant zou vaker van dit soort vreemd griezelige rollen moeten spelen. Hij is er echt goed in en heeft zich met de jaren ook tot een acteur ontwikkeld die goed is in camp. Fantastische horrorfilm ook weer dit. Praktisch heel de film speelt zich in hetzelfde huis af, waarvan een groot gedeelte ook nog eens in dezelfde kamer. Het spel van de acteurs, sterke dialogen en ongemakkelijke close-ups zijn genoeg om dat interessant te houden. Het script steekt ook intelligent in elkaar voor een film van dit soort.

Op een gegeven moment volgen de plotwendingen elkaar in vrij rap tempo op, en het kan niet ontkend worden dat deze de horror in het laatste bedrijf wat meer banaal maken en de film wat dommer. Toch blijft het verhaal boeiend doordat Barnes en Paxton direct vanaf de eerste scène een enorme sympathie oproepen. Dat draagt flink bij aan de spanning, want je wil echt niet dat ze iets overkomt.

Ok bedankt, duidelijk

Prima film, boeiende gesprekken. Verrassend goed.

Het regisseurs- en schrijversduo Scott Beck en Bryan Woods (Haunt (2019), 65 (2023)) zet met Heretic in op een dreigende situatie en gebruikt in eerste instantie beklemmende dialogen om spanning op te wekken. Het lukt grandioos. De keuze om het grootste deel van de film op één locatie te laten spelen, vergroot de onheilspellende en benauwende sfeer. Een fijne horrorwaardige setting. Een afgelegen herenhuis met schaarse verlichting, met deuren die naar mysterieuze ruimtes leiden, met onaanlokkelijk afdalende trappen en duistere keldergewelven.

In het middelpunt van de film staan twee jonge mormoonse vrouwen die in het rurale Amerika van deur tot deur gaan om de heilige boodschap te verkondigen. Dat beide dames ondanks hun overtuigde verbintenis met de mormoonse kerk niet per se kuis en wereldvreemd zijn, zoals de clichématige gedachtegang natuurlijk voorschrijft, laat een eerdere scène in de film al zien. Tijdens een pauze hebben de dames het over dildo's en pornofilms. De bedoeling van deze amusante scène is niet om te provoceren maar om de perceptie van de kijker aan te passen. Het enige waarvan de dames wellicht beticht kunnen worden is dat ze ietwat naïef zijn aangaande hun goede vertrouwen in de mensen.

Het herenhuis wordt bewoond door een oudere heer met de naam Mr. Reed (Hugh Grant) die op charmante wijze de dames uitnodigt binnen te komen. De belezen heer betrekt de dames al snel in een filosofische discussie over spiritualiteit, het ego, geloof en religieuze kwesties. Tot dit moment zou de film zich nog steeds tot een conventioneel drama kunnen ontwikkelen, ware het niet dat de thesen en thema’s die Reed aansnijdt een steeds provocatievere en engere ondertoon afgeven die een toenemende onaangename ambiance veroorzaakt. De sfeer glijdt op die manier bijna ongemerkt af van ongemakkelijk naar omineus. Opeens word je je daarvan bewust. Ik vond het een verrassende gewaarwording.

Effectieve belichting en subtiel camerawerk versterken het onbehagen waarvoor in eerste instantie het gladde gedrag van Mr. Reed verantwoordelijk is. Een uitstekende rol van Hugh Grant die zich met zijn charmante en enge maniertjes heel succesvol als psychopathisch manifesteert. Het acteerwerk van Sophie Thatcher en Chloe East die de beide mormoonse dames verbeelden, was evenals dat van Grant erg goed. Zonder hun overtuigende inbreng was Reed minder angstwekkend geweest. Heretic is een fijne horrorfilm voor drie personen die niet met grootse effecten strooit maar met subtiele middelen een angstaanjagende sfeer weet te creëren. Fijne film.

Heretic Hugh Grant krijgt het voordeel van de twijfel. Moest even wennen maar hij komt er prima mee weg. Zijn platform was goed genoeg. Geen topper maar zeker een interessante film.

Zeer boeiende film. Interessante dialogen, volop spanning, sterk geacteerd. Eentje om binnenkort nog eens te herbekijken.