Heretic (2024)

Net terug van de Pathe Unlimited premiere van deze film en ik keek er echt naar uit. Misschien keek ik er iets te veel naar uit want oef wat viel dit tegen Hugh Grant in de hoofdrol van een horror leek me wel wat, in principe kwam hij goed over in de trailer als een psychopathische moordenaar maar hij kwam niet echt overtuigend over in de film. Het kwam heel gemaakt over met bepaalde grappig bedoelde trekjes maar naar mijn idee bleef hij niet overeind in deze rol helaas. De film komt heel traag op gang en het totale script van alle 3 de hoofdrolspelers gaat echt maar over 1 onderwerp, het geloof. En dat werd op een gegeven moment echt heel saai.. de eerste 3 kwartier gebeurt ook echt niks waardoor je een beetje rechter op in je stoel gaat zitten en als de acteerprestaties dan ook niet overtuigend zijn dan blijft er op een paar leuke scènes na heel weinig over. De film word nooit echt spannend en het idee van het huis met geheime kamers en gangen komt helemaal niet tot zijn recht in de film, daar is veel te weinig mee gedaan. Helaas, deze film is veel te langdradig en de spanning was ver te zoeken.. De zaal zat helemaal vol maar na afloop merkte je en zag je toch wel veel teleurstelling bij veel mensen. Mijn advies, een keertje leuk op tv als je echt niks anders meer te kijken heb.. ⭐⭐

Ook ik ben net terug, en hoewel ik iets positiever ben dan Patrick hierboven had ik toch ook wel hogere verwachtingen. Ik was ook zeker benieuwd naar Hugh Grant in een horror-rol in plaats van zijn standaard romcoms, en dat was eigenlijk wel één van de positievere aspecten van de film. Het religieuze-filosofische aspect was ook wel redelijk, maar ging nou ook niet bepaald heel diep - dat religies van elkaar lenen en op elkaar itereren, dat Joseph Smith zijn eigen avontuurtjes wou afdekken met polygamie, en dat religie als manier van controle gebruikt, prima punten maar niet heel nieuw of onverwachts. Maar goed, de film dan.

Over het precieze plot zal ik niet al te veel verklappen, maar de Mormoonse dames gaan op bezoek bij mensen om ze te bekeren. Zo ook bij de in eerste instantie olijke Mr. Reed, die wel blijkt te houden van een religieuze discussie. Maar gezien het genre wil je waarschijnlijk wel geloven dat Mr. Reed niet alleen een wat nerveuze, nerdy grapjas met religieuze interesses is, maar de zusters Paxton en Barnes steeds verder van huis brengt. Nu is Grant nog wel amusant met af en toe grappige kwinkslagen, maar zeker het eerste uur is het wel écht heel traag. Het is A24 avant la lettre maar dan misschien nog trager, dus wees daarop voorbereid. Daarna gebeurt er zeker meer en zijn er ook nog wel wat twists, maar het blijft langzaam en veel aspecten in het plot zijn wat mij betreft toch wat gekunsteld en ongeloofwaardig. Alsnog wel redelijk vermaakt hoor, het is visueel ook prima verzorgd en er zitten genoeg elementen in die me wel boeiden. Maar alsnog, ik had op meer gehoopt.

Verwacht vooral een psychologische thriller wanneer je deze film instapt. Heretic draait vooral om de mindgame tussen Hugh Grant en de twee dames die verrassend goed tegenwicht kunnen geven in belangrijke vraagstukken om religie. Je vraagt je continu af welke kant de film op gaat en wat Grant voor de dames in petto heeft. De film draait vooral om deze balans en de dialogen tussen de drie.
Verwacht geen gore horror of wat dan ook, maar een gebalanceerde film met een Grant die in topvorm is als creep.
Het einde is volgens mij dubbelzinnig bedoeld, ik denk dat ze in werkelijkheid al is overleden. Maar je kan het ook gewoon interpreteren als dat ze het wel overleeft

De Mormoonse zusters Barnes [Sophie Thatcher] en Paxton [Chloe East] bezoeken het huis van Mr. Reed [Hugh Grant] om hem te bekeren tot hun geloof. Tegen beter weten in laten ze zich overhalen om binnen te komen. De opening doet denken aan dat van The Human Centipede, maar helaas is dit voornamelijk een filosofische discussie over de zin en onzin van religie met wat zinloze regietrucs die ons moeten doen geloven dat het allemaal heel spannend is. Lange tijd gaat er in feite geen enkele dreiging uit van de verkeerde gecast Hugh Grant en wanneer de onvermijdelijke cyclus van geweld eindelijk begint, voelt dat meer als een anticlimax. Een zonderlinge thriller en dat is helaas geen aanbeveling.

De film valt meteen met de deur in huis met z’n thema ‘hoe weet je dat je het ware geloof hebt?’: direct aan het begin met de twee meisjes op de bank en daarna in het huis geeft mr. Reed zijn borreltafelfilosofie over deze kwestie ten beste. En omdat het een horrorfilm is moet het geloof natuurlijk op de proef worden gesteld en wordt het een Saw-achtig spel op leven en dood met de bekende plotelementen (potentiële redder komt aan de deur maar heeft niets in de gaten en vertrekt weer, etc). Geloofwaardig (pun intended) is het plot in het geheel niet maar de film vermaakt wel en is ook interessant in hoe het thema wordt uitgewerkt.

Daarmee bedoel ik dat de benadering heel erg modern dus Amerikaans is. Allereerst de vraag wat de ware religie is: ik denk dat religie überhaupt niet waar of onwaar is (het geeft betekenis aan het leven en maakt in die zin zichzelf waar) maar kenmerkend voor de moderne interpretatie van religie is dat de teksten letterlijk worden genomen alsof de verhalen echt zijn gebeurd en God echt iets is dat op een of andere manier in of naast de wereld bestaat. Zo bekeken is natuurlijk uiteindelijk geen enkele religie ‘waar’ en berusten ze alle op ‘bedrog’: religie in de VS is denk ik een uitwas van het protestantisme waar iedereen z’n eigen priester is (recht op zijn eigen waarheid heeft) en zendelingen de wereld in stuurt om zijn kerk te vullen met gelovigen. Mr. Reed legt in dat verband een belangwekkend verband bloot tussen Amerikaanse religie en kapitalisme: ik weet niet wat de kip en wat het ei is maar religies worden er inderdaad verkocht als broodjes en dat vereist marketing van de eigen brand en – waarom ook niet – goocheltrucs bij wijze van advertenties om het publiek te verbazen en te overtuigen dat er een wonder dus iets bovennatuurlijks gebeurt. Tegelijk is er dan ook veel wetenschappelijk onderzoek naar paranormale verschijnselen die religie een natuurlijke basis kunnen geven zoals onderzoek naar bijna-dood-ervaringen. Geheel in deze lijn gaat het in deze film over de vraag waarom je iets wel of niet gelooft (als je het niet kunt verifiëren), ook als het iets banaals betreft: vaak neem je simpelweg iets aan van de ander (de autoriteit) en de film speelt met het idee dat je je leven op het spel moet zetten om bij de waarheid te komen (om te weten of er leven na de dood is zul je eerst moeten sterven maar in de film krijgt dat de vorm van het spel dat mr. Reed heeft bedacht). Die waarheid – volgens mr. Reed – is typisch modern en cynisch: religie is een machtsmiddel (dat doet denken aan Mandeville’s Fable of the Bees uit 1714 en het uit diezelfde tijd stammend Verlichtingsidee dat religie is uitgevonden toen de eerste bedrieger de eerste dwaas tegenkwam) hetgeen mr. Reed ter illustratie in de praktijk brengt: omdat je kunt bepalen wat mensen geloven kun je hun gedrag sturen en controle over ze krijgen.

Het einde van de film is sterk omdat het deze cynische conclusie ook weer ondermijnt door op verschillende manieren naar het bovennatuurlijke te verwijzen hetgeen ook passend is voor een horrorfilm: bidden is goed ook al helpt het wetenschappelijk gezien niet (en zelfs mr. Reed lijkt zich te bekeren in z’n doodsnood), het horrorcliché dat het monster opnieuw opstaat wordt op de kop gezet – de goede persoon staat op uit de dood zoals het hoort in religie (hetgeen ook je geloof als kijker test) – en de vlinder ‘bewijst’ het hiernamaals (en kan ook erop duiden dat ook Paxton is gestorven). Want ja, ook moderne horror – het bovennatuurlijke manifesteert zich in ons leven – is typisch Amerikaans (modern) omdat het appelleert aan het moderne, Amerikaanse geloof dat het bovennatuurlijke geen literair middel maar ‘echt’ is waarbij we ons gelukkig mogen prijzen als de geesten en demonen van gene zijde ons met rust laten (dat weer een Keltische oorsprong heeft zoals Halloween). Zoals het een horrorfilm betaamt, is de boodschap van de film dat we noch lichtgelovig moeten zijn noch alles moeten verwerpen maar onze geest kritisch open moeten houden. Al doende is het zo toch een knappe, geslaagde horrorfilm geworden.

Fijne thrillerfilm met een aantal griezelinsteken, die erg goed wordt opgebouwd door regisseursduo Scott Beck en Bryan Woods. Hugh Grant speelt in Heretic wellicht één van zijn beste personages tot op de dag van vandaag, aangezien hij zowel de charmante als de gevaarlijke kanten van zijn figuur perfect weet te balanceren en beheersen. Sophie Thatcher en Chloe East maken evenzeer indruk, al schiet laatstgenoemde tekort wanneer de film richting het laatste halfuur gaat. Uiteindelijk ontbreekt het Heretic aan de benodigde spanning om de tweede helft te rechtvaardigen, waardoor de film je uiteindelijk wel met een onvoldaan gevoel achterlaat. Gelukkig stoppen de makers er wat fijne humor tussen samen met een relatief onvoorspelbaar verloop. In de basis schiet het alleen net te kort voor een hoger cijfer.

Fijne en spannende thriller over een op hol geslagen atheïst. Het uitgangspunt is vrij origineel en de dialogen weliswaar minder intelligent dan de makers misschien zelf denken, maar nog steeds interessant genoeg om vermakelijk te zijn. Hugh Grant is na Demi Moore nu de tweede voormalige filmster die aan een revival via horror werkt. Hij is misschien wat pluimen verloren, maar is nog altijd een erg goede en charismatische acteur. Richting het einde toe werd de invloed van Martyrs zeer duidelijk, al was deze film veel beter.

De antireligieuze rants van Mr. Reed deden mij sterk denken aan de colleges van professor Freddy Mortier in de lessen 'Vraagstukken uit de filosofie van de religie' aan Ugent. Die deurvraag uit de film had zelfs nog iets weg van zijn mondeling examen.

Vooral het bekijken waard door Hugh Grant in een voor hem heel atypische rol (voor mij ook de reden om te gaan kijken), iets dat hij heel goed doet.

Voor de rest qua horror is het niet echt heel eng of heel opzienbarend. Ik had de uiteindelijke 'reveal' ook al best snel geraden, ik dacht in het begin al dat hij waarschijnlijk allemaal vrouwen ergens had zitten of iets wat daarop leek, en dat bleek ook zo te zijn.
Verder soms best spannend en qua onderwerp op zich wel interessant soms, maar verder ook weer niet heel diepgravend.

3,5*

Geweldige ervaring , casting is juist zeer goed , snap niet waarom sommigen daar kritiek op geven.

Het is zo een film (zoals er de laatste jaren natuurlijk nog zijn , vooral van A24) die je na het kijken een 'Google' doet maken op 'what did the ending mean ?'. Een verademing in het landschap van no risk franchise pulp.

8,8 / 10

Mijn gok is ook dat ze effectief dood/stervende is en de vriendin die haar red/ontsnapping is wat de regisseur aan de verbeelding vd kijker overlaat zijnde je hersenen tekenen nog snel een verhaaltje en tis gedaan of je bewustzijn word gereset en je gaat gewoon verder in een andere dimensie/matrix. Over hemel en hel is de film mijn inziens redelijk overtuigd dat die niet bestaan.

Heretic

Een film met twee kanten: het eerste uur vond ik echt fantastisch, maar daarna verloor de film wat van zijn kracht.

Het verhaal volgt twee jonge mormoonse missionarissen, Sister Barnes en Sister Paxton, die proberen een excentrieke man, Mr. Reed, te bekeren. Tijdens hun bezoek belanden ze in een gevaarlijk kat-en-muisspel waarbij geloof, manipulatie en macht centraal staan.

De acteerprestaties in Heretic zijn zonder twijfel het hoogtepunt voor mij. Hugh Grant blinkt echt uit in zijn rol als sinistere en manipulatieve antagonist, een personage dat volledig afwijkt van zijn gebruikelijke charme. Sophie Thatcher en Chloe East brengen eveneens sterke, overtuigende vertolkingen, zowel verbaal als non-verbaal. Ik had gehoord dat deze twee dames in het echte leven ook zijn opgegroeid in een mormoonse kerk, wat hen mogelijk heeft geholpen om meer authentiek inzicht in hun rollen te brengen.

Het script verdient lof voor de diepgaande thema’s en de scherpe dialogen, die zowel intellectueel uitdagend als meeslepend zijn. De symboliek en spanning in de eerste helft van de film zijn erg goed, met een zorgvuldig opgebouwde sfeer. Je vraagt je continu af wat de intenties van Mr. Reed zijn, terwijl je tegelijkertijd ziet dat de dames zich steeds oncomfortabeler voelen in zijn huis. Deze psychologische manipulatie draagt bij aan de beklemmende sfeer, waarin de grens tussen geloof en controle steeds vager wordt. Helaas verliest de film wat van zijn kracht zodra het verhaal zich verplaatst naar de kelder. Vanaf dat punt wordt het einddoel van het plot voorspelbaar en neemt de spanning merkbaar af.

Het open einde sluit goed aan bij de film, omdat het de kijker de ruimte geeft om zelf te bepalen hoe het verhaal afloopt. Iedereen kan er zijn eigen interpretatie aan geven, wat perfect past bij de thematiek van geloof en perceptie in de film.

Kortom, Heretic is een indrukwekkende psychologische thrillerfilm met sterke acteerprestaties en een boeiend eerste uur, maar het had krachtiger kunnen eindigen.

3.5 sterren.

Heretic is zeker geen horror te noemen maar kan af en toe best creepy zijn. Ook regelmatig tongue-in-cheek en een paar platgetreden horror tropes.

De schrijvers proberen ook duidelijk af en toe clever uit de hoek te komen (Hugh Grants ontleding van religies, bijvoorbeeld), maar verwacht geen enorme diepgang of bijzonder intellectuele dialogen.

Hugh heeft er duidelijk wel zin in deze voor hem ongebruikelijke rol. We kennen hem allemaal als de sullige good guy van de 90s, maar hij kan met zijn mimiek en inmiddels oudere kop ook best wel creepy overkomen als het moet. Om nou te zeggen dat hij heel overtuigend serial killer vibes gaf, dat ook weer niet.

Een aardig tussendoortje, maar verder geen meesterwerk.

Wel props trouwens voor dat ene maquetteshot, deed me denken aan Hereditary met het poppenhuis.

3*

Heel saai! De eerste 50 minuten gebeurd er niks buiten bla bla bla en nog bla bla bla, dan na 50 minuten is er wat actie en dan terug bla bla bla.... wat een saaie film, begrijp echt niet hoe deze film aan meer dan 3 sterren komt hier

Is dit horror..... nee..... sommige noemen dit psychologische horror..... tja......veel gepraat weinig actie!

"I promise you, the last thing I wanted to do was find the one true religion - but unfortunately, I did.”

Heerlijk. Dit jaar een paar keer in de bioscoop voorbij zien komen als trailer, wat mijn aandacht overigens snel wist te pakken. Ik keek behoorlijk uit naar deze film, dus zaterdagavond direct aangezet, en eigenlijk verbaasde me het wel dat ik niet de film zag die ik dacht te krijgen. Ik moest overigens wel even het knopje om zetten dat we richting de psychologische horror gingen, had ik wat dat betreft ook wel vooraf kunnen bedenken maar goed.

De film begint behoorlijk tam, twee onschuldige dames die een beetje langs de deuren gaan om hun geloofsovertuiging te brengen. Jehova heet dat ook wel, al leek het net alsof men zich daarvoor hadden aangemeld. Vandaar dat dit waarschijnlijk een gerichte actie was van Mr. Reed om die twee meiden aan te pakken, en daar toch heel veel draai aan weet te geven. De film werd met de tijd een stuk grimmiger, wat het overigens ook een stuk leuker wist te maken. Ongelooflijk sfeervol, waar ik echt wel wat mee kon.

Eigenlijk alle lof voor Grant, die deze film echt op sleeptouw neemt en de film volledig in zijn greep houdt. Grant weet met zijn rol als Reed toch een waanzinnig stukje acteerwerk te leveren en zijn personage zorgt ervoor dat de film alle kanten op gaat en kan gaan, waardoor je als kijker gewoon niet weet wat je gaat krijgen. Ik ben het er overigens wel eens dat de film soms ietwat de lang door blijft praten, hoewel het me eigenlijk nergens wist te storen.

Ik vind vaak dit soort films met als onderwerp een geloofsovertuiging wel interessant. Ik ben zelf ongelovig, waardoor mijn kijk naar dit soort onderwerpen vrij neutraal is maar, ook misschien een iets andere blik. De hele film door hadden we het gevoel alsof Reed met een soort escape room achtige puzzel de twee meiden wou laten zien dat er geen geloof is, of een soort opperwezen waarin hun erg geloven. Dat is een beetje onze eigen draai wat we er heel lang aan gaven. En ik denk dat Beck en Woods dat prachtig deden. Ze laten veel dialogen open, waardoor je als kijker je eigen interpretatie aan kan geven.

Verwacht geen über gore film, het is geen slachtfilm. Er zijn best wat leuke bloederige scenes, al blijft dat ook ontzettend beperkt. Duidelijk niet het doel van de twee heren, die het dus vooral willen laten overkomen als psychologische horror. Al ben ik het er wel mee eens dat het meer neigt naar een psychologische thriller. Ik ben helaas bang dat het gemiddelde snel gaat dalen, als ik dat zo zie wat er onder mij gebeurt. Mensen stappen met het verkeerde been in deze film, erg jammer. Goed, ik vond het wel een toffe film.

Twee jonge vrouwelijke missionarissen gaan deur tot deur en treffen... Hugh Grant. Deze heeft duidelijk veel lol gehad tijdens de opnamen en zet op ogenschijnlijk nonchalante wijze een geweldige rol neer. De eerste helft van de film steekt daarnaast slim in elkaar en beschikt over fascinerende monologen, waar Grant wel raad mee weet. Jammer dat de boel langzaam maar zeker steeds onwaarschijnlijker en daarmee ook minder boeiend wordt, resulterend in een vermakelijk maar uiteindelijk weinig bijzonder kat- en muisspel.

Heretic is een horror/thriller film die net wat meer inhoud biedt dat een gemiddelde horrorfilm of thriller maar helaas niet echt eng is of spannend. Het acteren is allemaal naar behoren maar niet heel indrukwekkend. Het is jammer dat het ongeloofwaardig wordt waarbij de hoofdpersoon een soort masterplan heeft die gewoon niet klopt. Los zand. Uiteindelijk blijft alleen de rol van loverboy Hugh Grant over die een gestoord figuur speelt en dat is uitzonderlijk maar voor de rest...

Ik begrijp waarom sommigen afknappen op de film. Het pseudo religieus filosofisch geneuzel leidt soms iets te ver waardoor je soms dreigt uit de film gehaald te worden. Los van het feit dat de encounter met Mr. Reed wel een bepaald doel had natuurlijk.

De film blinkt in eerste plaats uit door een geweldige Hugh Grant. Geslepen, charmant en uiterst intelligent. Zelden of niet eigenlijk Grant in zo´n rol gezien. Verder ook een uitstekende setting en sfeer. Zo goed als ook op dezelfde locatie.

Niet verwacht dat ik dit zo goed zou gaan vinden! Horror en A24-marketingtechnieken als kijkersvoorkeuren via data-analyse en het creëren van een buzz voorspellen eigenlijk bijna altijd de zoveelste tegenvaller! Enfin...wie niet waagt die niet wint...dus deze film kreeg een kans!

Tja de film begint als de twee "onschuldige" jonge Mormoonse meisjes zuster Barnes (Sophie Thatcher) en zuster Paxton (Chloe East) op een bankje zitten, de dialoog en reclame dat "Size" er toe doet, het stemde in ieder geval niet heel hoopvol! En ook als de dames op de stoep verschijnen en de deur binnenstappen bij Mr. Reed (Hugh Grant) en die theologische dialogen begint te zwetsen was ik nog niet om! Maar hoe spraakzamer 'Heretic' werd, hoe meer ik gefascineerd raakte! Hugh Grant was als een welsprekende grote boze wolf, die twee engelachtige maar naïeve Roodkapjes naar de griezelige kelder lokt.

De theorieën worden in de praktijk gebracht en verbale terreur verandert in fysieke horror, wat de film zijn pluspunten oplevert! Dat en dat de film niet berust op goedkope jump-scares en angsten. Tegen het einde had het wel wat horrorachtiger gekund, maar het was nog steeds solide genoeg! De sfeer van het huis dat een beetje deed denken aan de "goddelijke komedie" van moraalfilosoof Dante is prachtig verweven en slimme details (wow die plagiaat-theorie met monopoly en muziek van The Hollies en Radiohead) zorgen ervoor dat de kijker zich voortdurend afvraagt ​​wat er gaat komen. Kortom een meeslepend thriller dat me met verbazing naar het scherm liet staren.

De meningen en reviews zijn zeer verdeeld over deze film, maar deze keer ga ik voor de positieve. Dit komt ook vooral door de prestatie van Hugh Grant, waar ik zeker geen fan van ben, maar dit deed hij grandioos. Ook het thema vond ik wel boeiend, omdat ik ook niet zo van het geloof ben....

Redelijk sterke horrorfilm. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is iets wat wisselend. Het eerste deel is ijzersterk en als kijker weet niet waar het precies naar toe gaat. Ondanks dat er weinig actiefs gebeurt moet de film het daar hebben van het filosofische en psychische karakter en dat is zeer boeiend. Daarna verzandt de film in wat meer horror en zakt het wat weg, maar blijft desalniettemin goed overeind. Het acteerwerk is erg goed, met name Grant komt verrassend uit de hoek. Visueel ook fraai neergezet. 3.5/4.0

Het regisseurs- en schrijversduo Scott Beck en Bryan Woods (Haunt (2019), 65 (2023)) zet met Heretic in op een dreigende situatie en gebruikt in eerste instantie beklemmende dialogen om spanning op te wekken. Het lukt grandioos. De keuze om het grootste deel van de film op één locatie te laten spelen, vergroot de onheilspellende en benauwende sfeer. Een fijne horrorwaardige setting. Een afgelegen herenhuis met schaarse verlichting, met deuren die naar mysterieuze ruimtes leiden, met onaanlokkelijk afdalende trappen en duistere keldergewelven.

In het middelpunt van de film staan twee jonge mormoonse vrouwen die in het rurale Amerika van deur tot deur gaan om de heilige boodschap te verkondigen. Dat beide dames ondanks hun overtuigde verbintenis met de mormoonse kerk niet per se kuis en wereldvreemd zijn, zoals de clichématige gedachtegang natuurlijk voorschrijft, laat een eerdere scène in de film al zien. Tijdens een pauze hebben de dames het over dildo's en pornofilms. De bedoeling van deze amusante scène is niet om te provoceren maar om de perceptie van de kijker aan te passen. Het enige waarvan de dames wellicht beticht kunnen worden is dat ze ietwat naïef zijn aangaande hun goede vertrouwen in de mensen.

Het herenhuis wordt bewoond door een oudere heer met de naam Mr. Reed (Hugh Grant) die op charmante wijze de dames uitnodigt binnen te komen. De belezen heer betrekt de dames al snel in een filosofische discussie over spiritualiteit, het ego, geloof en religieuze kwesties. Tot dit moment zou de film zich nog steeds tot een conventioneel drama kunnen ontwikkelen, ware het niet dat de thesen en thema’s die Reed aansnijdt een steeds provocatievere en engere ondertoon afgeven die een toenemende onaangename ambiance veroorzaakt. De sfeer glijdt op die manier bijna ongemerkt af van ongemakkelijk naar omineus. Opeens word je je daarvan bewust. Ik vond het een verrassende gewaarwording.

Effectieve belichting en subtiel camerawerk versterken het onbehagen waarvoor in eerste instantie het gladde gedrag van Mr. Reed verantwoordelijk is. Een uitstekende rol van Hugh Grant die zich met zijn charmante en enge maniertjes heel succesvol als psychopathisch manifesteert. Het acteerwerk van Sophie Thatcher en Chloe East die de beide mormoonse dames verbeelden, was evenals dat van Grant erg goed. Zonder hun overtuigende inbreng was Reed minder angstwekkend geweest. Heretic is een fijne horrorfilm voor drie personen die niet met grootse effecten strooit maar met subtiele middelen een angstaanjagende sfeer weet te creëren. Fijne film.

Heretic Hugh Grant krijgt het voordeel van de twijfel. Moest even wennen maar hij komt er prima mee weg. Zijn platform was goed genoeg. Geen topper maar zeker een interessante film.

Had hier echt meer van verwacht, beetje teleurstellend dat het een relatief saaie film met nauwelijks een hoogtepunt aan spanning is geworden. Veel dialogen over religie, veel ongemakkelijke blikken. Het is dat de interactie tussen Hugh Grant en de dames zo sterk was, anders had ik er geen voldoende voor over gehad. Maar alsnog een hele krappe voldoende, meer is het niet. Wel prima om Grant te zien excelleren, die man heeft meer talent dan er lang uit is gekomen aangezien hij het vooral in romkoms zocht.

3*

Puur uit nieuwsgierigheid, en geannuleerde plannen voor een betreffende avond, deze film in de bioscoop gaan zien. Ik had er het een en ander over gelezen en de trailer gezien. Buiten het feit dat het natuurlijk opmerkelijk is dat Hugh Grant in een horrorfilm te zien is, vond ik ook het gegeven interessant klinken. Reden genoeg om de film eens een kans te geven.

Aanvankelijk werd de film heel goed ontvangen, maar inmiddels lees ik ook veel teleurgestelde reacties. Zelf ben ik niet teleurgesteld. Er wordt veel gepraat in de film en ik kan me zo voorstellen dat sommige horrorliefhebbers mogelijk op iets anders hoopten. Ik vind het veel meer een psychologische thriller met hier en daar wat horrorelementen dan een 'volbloed' horrorfilm. Laat ik het zo zeggen: ik verwacht niet dat veel mensen bij Heretic de drang zullen voelen hun handen voor hun ogen te slaan. Als je daarop uit bent, dan is het waarschijnlijk verstandiger om verder te zoeken.

Heretic moet het vooral hebben van de drie hoofdrolspelers, juist omdat er dus tamelijk veel gepraat wordt. Gelukkig weet de film uit dat acteerwerk ook wel echt kracht te halen. Hugh Grant vind ik een uitstekende keuze voor deze rol, omdat hij juist zijn 'old school charm', die hij veelvuldig gebruikte in zijn romcoms, goed kan benutten tijdens de eerste minuten waarop zijn personage op het scherm verschijnt. Het lukt om in eerste instantie over te komen als een wat oudere goedzak, maar ook zodra voor de dames duidelijk wordt dat hij eigenlijk een creep is, blijft zijn spel sterk. Ook de interactie tussen hem en de twee dames, Chloe East en Sophie Thatcher, was goed. Met name East vond ik erg overtuigend in haar rol. Het drietal zorgt ervoor dat de vele dialogen die de film rijk is uit de verf komen en dat mijn aandacht eigenlijk niet afzwakte.

Ondanks dat ik de uitkomst helemaal niet zo verkeerd vond, gaat de film wel steeds meer over de top richting het einde en het komt, ondanks de lange aanloop, toch redelijk gauw ten einde allemaal. Geen slecht einde dus, maar toch hield ik er een beetje een gebrekkig gevoel aan over. De film laat je ook achter met enkele vragen, maar dat vind ik dan weer niet zo erg. De rode draad is kraakhelder en het zorgt er ook voor dat je nog even blijft nadenken over wat je gezien hebt.

Een spectaculaire of vernieuwende film vond ik het absoluut niet, maar ik vind het knap hoe de film me met weinig middelen eigenlijk nooit losgelaten heeft. Het boeide mij met gemak en ik bleef telkens benieuwd naar de volgende zet. Hoewel de film me niet helemaal de stuipen op het lijf wist te jagen, vond ik het qua sfeer pakkend genoeg.

3,5*

Ik was een beetje bang dat deze saai zou zijn. Maar de acteerpreststies zijn zo goed. En de dialogen/monologen soms van Pulp Fiction kwaliteit. Dus ondanks dat het een slowburner is vond ik het zeker en aanrader, mits je het vermogen en de zin/geduld hebt om de dialogen te volgen.

Ik dacht in eerste instantie dat Grant de twee meiden ging proberen te bekeren/ongelovig te maken met verbale en non verbale acties, maar het verhaal loopt anders. Wel ietwat absurd op het einde. Maar toch een sterk geheel. De scene als een van de zusters de Blueberry Pie kaars omdraait vond ik sterk. Ook de Radiohead-theorie vond ik mooi. De potentiële plot-hole met de fiets wordt prachtig gedicht. Tot nu toe beste film van 2025;) ‘’

Het bijzondere aan deze film, is dat Hugh Grant eigenlijk precies hetzelfde typetje neerzet als in al zijn andere films; klunzig en extreem aardig. Bijna aandoenlijk. Alleen speelt hij het zo goed, dat het gewoon 'creepy' wordt. Nu wil het zijn dat de neergezette sfeer (oud huis, weinig licht, spannende muziek en geluidseffecten) ook wel zorgt voor de nodige spanning, maar het acteerwerk is gewoon van zeer hoog niveau. Ook van de twee dames.

Ja, ondanks de simpele setting en weinig middelen, toch een geslaagde thriller geworden.

Goeie film waarin twee hun geloof deur aan deur verkondingen. Een simpele opzet (de film speelt zich nagenoeg geheel op één locatie af met drie acteurs), maar de spanning wordt goed vastgehouden. Boeiende dialogen over religie, en in dat opzicht is de eerste helft van de film ook het beste. Een heerlijke rol van Hugh Grant. Met gemak 3.5 sterren.

Een creepy figuur als Mr Reed in deze film is een geknipte rol voor Hugh Grant. Nooit grote fan geweest van Grant, maar als hij slechterikken speelt valt het best wel mee. Al komt dat in veel gevallen wel eens als een parodie over, maar in Heretic past het plaatje mooi. Tegenover hem twee jonge actrices met een voor mij nog onbekend palmares. Het kon beter volgens mij, al was het ook niet slecht.

Heretic kan je best blind ingaan (zoals bij de meeste films). De kracht van de film is dat je voelt dat er iets niet in orde is, maar geen idee hebt wat er gaat komen. Gemaakt onder studio A24 die wel meer van dit soort films maakt. Niet altijd heel groots, maar wel met genoeg sfeer en aandacht voor een origineel verhaal. Ook hier zijn er veel betere films, maar is het tegelijk weer eens iets anders. En heb ik toch maar genoten van deze horror/thriller.

Naar deze keek ik al een tijdje uit en eindelijk eens bekeken. Het was toch een beetje anders dan verwacht. De film focust toch meer op het religie gedeelte dan verwacht. 'k dacht dat het ontsnappen belangrijker ging zijn in deze film.

Wel prima gedaan door de cast. Het was zeker eens iets anders.

De steelbook is fraai en heeft een mooi reliëf. Helaas is de 4k transfer zelf wat donker en grijs al zijn de hoofdpersonen wel over het algemeen duidelijk in beeld. De normale blu ray heeft mijn voorkeur. Helaas zijn ze beiden alleen met Engelse subs en dat vond ik bij deze film wel wat lastiger gezien het

soort Engels dat werd gesproken. Heretic betekent Ketter ook al zo'n woord dat je weinig hoort.

Dan de film zelf. Cinemagazine gaf hiervoor zelfs 4,5 sterren maar zelf kom ik niet verder dan een gewone voldoende. Er wordt goed geacteerd door allen maar verder is het vooral een psychologische thriller geworden die enigsinds wat spannend wordt door de kelder maar het is zeker geen horror. Het eind is een beetje wat je kunt verwachten bij dit soort films. Misschien een half puntje erbij als ik de Nederlandse subs heb voorlopig blijf ik steken op 3 sterren!

Film 3,0

Beeld (4K) 3,5

Blu Ray 4,5

Geluid 4,0

Dit was een film die me bijbleef na het kijken, en het is zeker dan ook zeker geen doorsnee horror film. De spanning die geleidelijk wordt opgebouwd vraagt inderdaad wel wat geduld. Ik vond de lange monologen van het personage van Hugh Grant boeiend en provocerend - ook omdat ik religie en sektes interessant vind. Het deed me voor een deel denken aan de Youtube docu's over de oorsprong van religies die je enkele jaren terug had, maar met een twist. De vergelijking die wordt gemaakt tussen mainstream religie en Monopoly is verrassend - maar niet vergezocht.

Eigenlijk was ik daarom meer Team Hugh Grant dan Team Mormonen. Ik dacht, laat hij die tutjes maar eens goed uitleggen hoe het zit. Maar de film is zo opgezet dat je eigenlijk wel gedwongen wordt je te identificeren met de Mormoonse jongedames - ze zijn kwetsbaar en sympathiek, en praten onderling oa over seks net als gewone meisjes. Langzaamaan wordt steeds meer duidelijk dat ze te maken hebben met een soort religieuze versie van Hannibal Lecter die vuile spelletjes met ze aan het spelen is. Achter de facade van de vriendelijke professor schuilt een andere laag, en daarachter is nog weer een ander geheim verborgen.

Een heel onderhoudende film, die spannend blijft ook omdat de beweegredenen van Hugh Grant onduidelijk zijn (en blijven). Punt van kritiek is dat sommige elementen onderbelicht blijven. Er was iets onduidelijks met een poppenhuis-versie van het huis waar ze vastgehouden worden, en poppetjes, wat in de montage gesneuveld lijkt te zijn. Onbevredigend vond ik dat je bijna niets te weten komt over het mysterieuze personage van Hugh Grant: wat beweegt hem? Wat maakt hem zo "eng?" Ook zou het interessant geweest zijn als de Mormoonse dames zichtbaar in een geloofscrisis terecht waren gekomen. Het lijkt nu soms meer of ze nooit echt geloofd hebben, dat het maar een facade was - en misschien is dat juiste de intentie van de film?

Al met al een spannende film met Lynchiaanse trekjes die je bijblijft.