Heretic (2024)

Een slow burner die duidelijk twee delen heeft: een praterig, maar niettemin onderhoudend eerste deel met theologische beschouwingen en een horror achtig tweede deel waarin die beschouwingen laten we zeggen aan ietwat lugubure proeven worden onderworpen bij wijze van practicum. Geweldige rol van Hugh Grant, die een type speelt dat zichzelf erg graag hoort praten, uiteraard op zeer welbespraakte en beschaafde wijze. De spanning is voelbaar omdat er al heel snel dingetjes zijn die niet kloppen. Ik ben het niet perse eens dat Grant nu de ultieme griezel is ala Hannibal Lecter. Het zijn juist zijn keurigheid en wollige praatjes die je doen twijfelen waar hij nu precies op uit is. En dat onbestemde maakt de film amusant.

Ik hou enorm hard van horrorfilms en thrillers gedreven door dialoog. Vandaar dat ik ook aan de lippen van Hugh Grant lag tijdens het kijken van deze Heretic die toch wel wat oproer veroorzaakt heeft vorig jaar. Grant speelt grandioos en heeft gelukkig ook een goed script gekregen om mee te werken. De volledige speelduur lang zit je wel geïnteresseerd te kijken want als er één iets is waar deze film vooral in uitblinkt, is het wel originaliteit. Het is een opmerkelijke film die me meermaals deed gokken waar hij heen wil. Naar het einde toe wordt het wat te veel van het goede met de ene na de andere twist. Met zo'n sterke opbouw is het dan ook moeilijk om een bevredigende conclusie te bedenken.

De grootste lofzang moet wel naar de twee dames, Sophie Thatcher en Chloe East, gaan. Beiden spelen enorm sterk als "nieuwkomers" tegen een tour de force als Grant. Thatcher heeft me nu wel volledig overtuigd na deze en het sterke Companion. Ik houd haar in de gaten!

3,5*

Indoctrinatie gekoppeld aan psychopathie, waarbij de overtuiging binnen het denken en de manipulatie ervan minutieus wordt uitgevoerd. Grant spreidt zijn welbespraaktheid ten toon en koppelt dit aan ondervraging op basis van verworven kennis, waarbij zijn eigen overtuiging een dogma voor zijn leven creëert, net als dat van Thatcher en East. Interessant gegeven, goed uitgewerkt. De eindvraag: Hoeveel van je eigen leven heb je daadwerkelijk zelf zonder beïnvloeding gecreëerd us een scherpe. 3,7*

Ik ben een fan van occulte thrillers, dus het is extra leuk dat 'Heretic' (2024) eens een andere afslag neemt door de dreiging juist eens niet in het bovennatuurlijke te zoeken, maar juist vanuit de rationele scepticus. Wat als je religie stript van de warme, menselijke kant en het puur gebruikt als middel om mensen te onderwerpen? Het maakt 'Heretic' (2024) tot een heerlijk vileine film die je meeneemt in het perspectief van jonge vrouwen als Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East). De meeste recensies noemen de schurkenrol van Mr Reed (Hugh Grant) als die heerlijk welbespraakte schobbejak. Begrijpelijk hoor. Maar voor mij is 'Heretic' (2024) juist zo sterk omdat de jonge vrouwen een gelaagd beeld neerzetten van moderne Mormoonse vrouwen. Alleen al die prachtige beginscène waarin de twee jonge missionarissen vrij open spreken over seksualiteit en hun eigen feminiene kijk op de geloofsleer.

"When she was watching a porn movie, she could practically see the soul being sucked out of an actress in a sex scene."

Deze Horror / Thriller film leek me wel een spanend, intelligent en psychologisch kat-en-muisspel, maar helaas weet "Heretic" dat niet helemaal waar te maken en vond ik het vooral langdradig en saai, ondanks de sterke cast.

Tijdens het verplichte rondje langs de mensen thuis, komen Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East) terecht bij Mr. Reed (Hugh Grant). In de stromende regen staan de twee jonge missionarissen voor de deur om hun geloof aan de man te brengen. Hij is geïnteresseerd, maar staat erop dat ze even naar binnen komen om onder het genot van een stukje taart gemaakt door zijn vrouw verder te babbelen.

Het uitgangspunt is op papier veelbelovend, namelijk twee jonge vrouwen, leden van een religieuze organisatie, belanden in een afgelegen huis waar niets is wat het lijkt. Wat volgt, moet een beklemmende mix zijn van geloof, twijfel en horror, maar het resultaat blijft helaas oppervlakkig.

De film doet zijn best om morele dilemma’s en religieuze thema’s in het verhaal te verweven, maar het blijft vaak bij losse ideeën in plaats van een overtuigend geheel. De dialogen klinken geregeld geforceerd en de symboliek wordt zo zwaar aangezet dat het eerder vermoeiend dan meeslepend is. Het gevoel van dreiging is aanwezig, maar zakt steeds weg door een traag tempo en herhaling van scènes die meer suggereren dan daadwerkelijk opleveren.

Visueel ziet "Heretic" er verzorgd uit, met een aantal sfeervolle shots en slim gebruik van schaduw en geluid. Toch redt dit de film niet van zijn grootste probleem, namelijk het gebrek aan echte spanning. Waar je hoopt op onvoorspelbare wendingen en nagelbijtende scènes, krijg je vooral langgerekte dialogen en een paar schrikmomenten die je van tevoren ziet aankomen.

De cast doet wat ze kan, maar zelfs hun inzet kan niet verhullen dat het script soms meer weg heeft van een toneelstuk dan van een filmische thriller. De confrontaties voelen vaak bedacht in plaats van natuurlijk, waardoor je als kijker op afstand blijft.

Hugh Grant, in een verrassende rol, doet het opzicht prima als de excentrieke en dreigende gastheer die twee missionarissen ontvangt en de twee meisjes / missionarissen worden eveneens prima gespeeld door de talentvolle en mooie actrices Sophie Thatcher en Chloe East. Zo bieden ze goed tegenspel en tijdens de opening van de film als ze samen op een bankje zitten en over pornografie praten, zegt Sister Paxton op een gegeven moment mijn openingszin. Maar helaas kan de sterke cast de film niet redden.

Al met al is "Heretic" een stijlvolle maar weinig meeslepende thriller die te veel wil en te weinig levert.

Het verhaal kent een zeer lange aanloop met heel veel dialogen waarbij geleidelijk aan het mysterie stukje per stukje wordt ontrafeld. Heel wat mensen zullen afhaken of moeite hebben met de trage opbouw, maar qua vertelstructuur en spanningskracht zit het goed. Die dialogen zijn interessant om te volgen en het acteerwerk van de drie hoofdpersonages is prima. Vooral Hugh Grant is op dreef met een heel ander soort rol dat we van hem gewoon zijn. Misschien is dat ook wel de kracht van zijn rol. De film is meer een thriller, maar heeft wel toch wat horrorelementen die de spanningskracht verhogen. Interessante thriller met prima acteerwerk ! 8/10

In de 90’s en 00’s was Hugh Grant hét gezicht van de Britse romcom. Tegenwoordig zien we de acteur steeds vaker terug als onbetrouwbare gluiperd. In Heretic brengt hij die twee kanten perfect samen: een charmante dweil met een behoorlijk duister randje.

Grant speelt zijn personage zichtbaar met plezier en overtuiging. Mr. Reed lijkt gastvrij, charmant en fatsoenlijk, maar met elk woord en blik manipuleert hij zorgvuldig de naïeve zendingmeisjes in zijn huis. De glimlach blijft, maar de intenties zijn allesbehalve zuiver.

De film bouwt spanning langzaam maar effectief op. De sfeer is beklemmend en unheimlich, met zorgvuldig gebruik van stiltes en ruimte. Regisseurs Scott Beck en Bryan Woods weten precies wanneer ze moeten doseren, waardoor het geheel onder je huid kruipt.

Toch laat het einde wat te wensen over. Het subtiel opgebouwde kat-en-muisspel en de scherpzinnige monologen wijken uiteindelijk voor absurditeit. Het open slot past thematisch bij geloof en twijfel, maar voelt alsnog niet helemaal bevredigend; je blijft met te veel vragen achter.

Al met al is Heretic een sfeervolle, slim opgebouwde thriller met een glansrol voor Hugh Grant. Hij heeft zijn charme duidelijk nooit verloren, alleen anders leren inzetten.

3,5 * Gladde praatjes

[Horror Challenge 2025]

Het eerste uur is behoorlijk. De film moet even inkomen maar als Grant vervolgens zijn theorieën verspreidt wordt het boeiend. Die link van de muziek kende ik al wel maar Grant gaat veel verder. Eigenlijk is dit geschikt voor een boek om rustig te lezen maar toch wordt met schwung en afwisseling dit toch boeiend op beeld gezet. Knap gedaan. Grant zelf is prima als creep waarvan je niet weet of hij nu een creep is of niet.

Daarna zakt de film wel weg, inhoudelijk en visueel en qua toon en weet niets boeiend meer te brengen. Echt spannend wordt het nergens en beide jonge vrouwen vond ik sowieso al niet super acteren en dat begint zich hier te wreken. 2,5*.