Silent Ones (2013)

Speelfilmdebuut van Ricky Rijneke.

Geselecteerd voor Tiger Awards Competitie IFFR.

Aangekocht door Contact Film.

Teaser (Vimeo)

Mooie kleine film die het voornamelijk van de prachtige shot;s moet hebben. Het verhaal zelf verloopt wat traag en is meer in poëtische vorm gegoten.

Vanaf 27 februari 2014 in de bioscoop (Contactfilm)

EDIT: release verplaatst naar t.b.a.

Eindelijk releasedatum bekend: vanaf 11 december in de bioscoop (Contactfilm)

Hopelijk nu wel definitief...

klinkt als een zeer neerwaardse spiraalfilm als breaking the waves

Andrey Dergachev (componist), Orsolya Tóth (actrice), Jean-Paul de Zaetijd + Gergely Pohárnok (cinematografen). Debuterend regisseuse Ricky Rijneke weet wel wie ze moet uitkiezen. Samen met Eché Janga de (Nederlandse) ontdekking van de laatste jaren. Met treffende echo's richting Andrej Tarkovsky.

Vandaag de dvd gezien. Bijzondere sfeervolle film. Mooie cinematografie, de desolate sfeer wordt goed ondersteund door de sounds van Andrey Dergachev. Je moet van de traagheid houden, maar ik vond het super.

Draait 28e en 30e in RKZbios Grunn, verheug me erop! Kende het niet.

Nog een aanvulling op mijn eerdere omschrijving; Geprobeerd is om de stijl van de cinematograaf Mikhail Krichman te evenaren, vooral uit de film 'The Banishment' van regisseur Andrey Zvyagintsev.

Zelfs een scene van de jongen met 'een zwevende hand in de wind' tegen een out of focus achtergrond, is letterlijk gekopieerd. Natuurlijk is het niet helemaal zo perfect maar het komt aardig in de richting.

Fabelachtig. Dit is het type film waar ik dol op ben en in mijn eeuwige jacht hoop tegen te komen.

Het verhaal van liefde, verlies en hoop is er één van alle tijden. De manier waarop het hier gebracht wordt doet het boven zichzelf uitstijgen. Vrijwel elk moment ademt zwaarmoedigheid, op een beeldschone manier. Vooral auditief wordt dit versterkt door de bezwerende prachtige soundtrack van Dergacheve, die elk scène zo'n enorme lading extra meegeeft... Extra, want visueel zijn de shots echt fenomenaal. Framing is ongelooflijk goed gekozen. Organisch en intuïtief overkomend, meestal, maar zo perfect, zo gebalanceerd en elke keer zo ráák dat shots zélf boordevol emotie geladen zijn. Onwerkelijk hoe dat voor elkaar gekregen is.

Ik moest denken aan een film die ik zaterdag op IFFR zag, Svi Severni Gradovi (2016) , die ook poëtisch met beeld(spraak) werkt, om verhaal en emoties naar voren te brengen. Ook wonderschoon, maar terecht door mij t.o.v. dit Silent Ones een halve ster minder gewaardeerd. Want daar zijn de beelden duidelijk gecomponeerd om wonderschoon te zijn en een betekenis te dragen. Hier in Silent Ones lijkt het gewoon te gebéuren. Er lijkt nauwelijks bewust een beeld gecomponeerd te worden, de framing, het licht/schaduw lijken het vanzelf te doen. Sprakeloos was ik de hele film, vooral tijdens de baadscènes verstomde de schoonheid mij.

Nog een verschil tussen de 2 films: Svi Severni Gradovi is heel poëtisch ook in tekst. Silent Ones ook, alleen blijft het hier binnen de perken waar voornoemde net iets té repetitief, lyrisch wordt. Silent Ones hoeft ook geen symboliek in beelden te gebruiken, beeldtaal om de kijker te laten begrijpen. De gevoelsmatige lading door beeld en geluid is al genoeg, het verhalend kader wordt door de licht poëtische voiceover voor de goede orde op een mooi gedoseerde manier bijgeleverd.

En dan het einde, briljant. Onder andere met een element die Verhoeven bij Akher Wahed Fina (2016) ala Weerasethakul noemt, worden tegelijk antwoorden gegeven als nieuwe vragen opgeworpen. Het is een open én gesloten einde tegelijkertijd. Heel verrassend en bevredigend maar eigenlijk dus ook niet.

Wat een film, dit schaart zich bij mij bij genrefavorieten Tarkovsky en Tarr. Om op zo'n hoogstaande manier met in principe eenvoudig beeld, geluid en acteerwerk een universeel en zwaar verhaal zo hemels mooi te brengen...wow, simpelweg wow.

Duur, die dvd, maar hij vliegt zo m'n winkelmandje in en ik moet de cinematografen hun werk maar eens gaan opsnorren. Zoekend op actrice Orsi Tóth kwam ik gisteren al wat interessante dingen tegen.

Sferisch, vaag en pijnlijk. Mooie combinatie van drama beeld en geluid. De setting van het ongeluk deed me twijfelen aan de plek van het ongeval, zowel geografisch als in het verhaal: was het gewoon Noord Europa en was broertjelief gewoon mee of juist een fantasie, begint de film met het eind of juist met het begin? Hoe dan ook is het verhaal dermate vaag dat er ook over landen niet echt gesproken wordt. Alleen de biljetten geven vage indrukken. Ook ontdekte ik in de Stellendamse haven/ rand Kwade Hoek in de beelden van het strand, bekend terrein. De donkere en heiïge polderwegen zijn ook typisch voor het gebied in die buurt.

A must see movie ! Why?

Silent Ones onlangs gezien op IFFR Unleashed. Deze film is werkelijk een van de beste die ik ooit heb gezien. Het zuigt je naar binnen en schudt je erdoorheen. Prachtige filmische sequenties gevarieerd met diepe emoties. De film is relatief traag, maar dit helpt je alleen om te focussen. Een bewijs dat je niet veel tekst nodig hebt voor een geweldige film, de beelden vertellen hun eigen verhaal. Een echt meesterwerk.

Csilla staat letterlijk centraal in deze weinig verhullende zelfs mysterieuze film over een ronddolend meisje dzt na een auto-ongeval op zoek gaat (of net niet?) naar haar broertje dat ze nergens kon vinden. Wordt het meteen duidelijk met het eindshot van de film wat er is gebeurd. Vrij cynisch toch wel.

De film bevat erg weinig woorden of dialogen. Het zijn de beelden die spreken met lange shots. Vrij minimalistisch en rauw geschoten. Het is ook waar de film op leunt om zijn verhaal te vertellen.

Niet 100% overtuigd, maar ik apprecieer de film wel.