Meningen

Kleurrijke fabel van Makhmalbaf die inderdaad aan Paradzjanov doet denken, en zijn simpele plot met gemak weet te ontstijgen. Of zoals Ebert het mooi verwoord:

Gabbeh is tot mijn verrassing pas de derde film die ik zag van Makhmalbaf, toch een naam met het nodige gewicht in de Iraanse Cinema, met de niet onverdienstelijke palmares van zijn vrouw en kinderen in diens voetsporen. De afgelopen jaren is het wat stiller geworden rond deze filmmakers-familie, waarbij met name de vraag rijst waar Samira Makhmalbaf toch gebleven is.

Zonde dat een film als Gabbeh niet iets meer aandacht krijgt op de site, en Gabbeh het moet doen met een handvol comments waarvan de recentste alweer van 2014 was. De oude meester is in elk geval bezig met een nieuwe productie, en daar ben ik wel benieuwd naar: Les Vacances. En in de tussentijd heb ik nog genoeg van zijn oudere werk te ontdekken.

3,4*

Prachtige poster.

Gevangenen die tewerkgesteld zijn in een chain gang vergeten hun situatie door met zijn allen experimentele formaldehyde te snuiven. Wanneer ze vervolgens tijdens een uitbraakpoging worden doodgeschoten, komen de lichamen weer tot leven. Een lekker simpel plot, voor een lekker kort filmpje. Ik moest een correctie indienen, want deze film duurt geen 85 maar 58 minuten. Precies lang genoeg om 2 bakken koffie bij te drinken op de zondagochtend.

Regisseur John Hayes heeft een filmografie met tot de verbeelding sprekende titels als Up Yours, Mama’s Dirty Girls, The Farmer’s other Daughter en Jailbait Babysitter. Ik zag er geen enkele van, maar dat lijkt niet vreemd; geen van zijn films heeft meer dan tien stemmen op MovieMeter.

Garden of the Dead oogt alsof hij in het Zuiden is opgenomen, terwijl het gewoon Topanga Canyon in de heuvels boven L.A. is. Met een shoot van tien dagen was dit een snel projectje voor Hayes, dat samen met zijn Grave of the Vampire (1972) als een Double Feature werd uitgebracht. De zombies komen na een minuut of 28 uit de grond, en dan is de film dus al halverwege. Reken niet op Greg Nicotero make-up, maar alsnog is dit met een speelduur van nog geen uurtje best te verteren. No pun intended.

2,5*

Ik was iets minder overtuigd, wat dat 'hoogtepunt' en de prestatie van Bergman betreft. Ik heb me absoluut vermaakt met het behoorlijk Hitchcockiaanse Gaslight, en de systematische psychologische terreur die Boyer op die arme Bergman loslaat, waaronder zij langzamerhand lijkt te bezwijken. Toch kon ik niet voorkomen dat bij bepaalde scènes mijn 'theatraal' alarmpje even afging. Eerlijk is dat niet helemaal, want het is 1944 (voor de omslag in de manier van acteren in de jaren '50) en de rol is wat dat betreft sowieso riskant. Als je mij nu zou vragen om even naturel een 'zenuwinzinking' na te doen, resulteert dat waarschijnlijk ook in een onbedaarlijke slappe lach van de beschouwer. Maar ik ben geen acteur.

Toegegeven, ik heb sinds Casablanca een zwak voor Bergman, en voor Ilsa Lund zwijmel ik toch altijd een beetje weg, terwijl ik van zwijmelen normaal gesproken compleets wars ben. Dat had ik hier niet, en ik snap de aanvankelijke reserves die Bergman gehad schijnt te hebben voor een rol die niet overeen komt met beeld dat ze van haar eigen persona had: een sterke, zelfbewuste vrouw. Je krijgt toch af en toe de neiging om haar toe te roepen: 'kom op meid, vertel die kerel waar hij dat horloge kan stoppen'. En laat het gedoseerde geweld maar achterwege.

Uiteraard is het zo simpel niet, in de eerste plaats zijn de rollen en gedragsnormen in het Victoriaanse tijdperk nou eenmaal anders dan tegenwoordig, en in de tweede plaats maakt de opbouw van Cukor wel degelijk aannemelijk dat Bergman echt aan zichzelf begint te twijfelen.

Gaslight verzilverde 2 van zijn 7 Oscarnominaties: Bergman won haar eerste en Cedric Gibbons (o.a.) zijn vijfde voor art direction. Voor hem zouden er daarna nog zes Oscars volgen. Van Boyer had ik nog nooit gehoord, maar hij maakt van Gregory Anton met verve een kerel die je als kijker met plezier iets aan zou willen doen: wat een wandelende schandvlek op de mannelijke sekse. Joseph Cotten is helaas een acteur die mij nooit écht is gaan bevallen. Hij is nooit storend, maar mij ook nooit in positieve zin opgevallen. Dat geldt ook hier. Zijn rol als de boel niet vertrouwende Scotland Yard agent is prima, maar komt voor mij eigenlijk niet genoeg uit de verf om enige indruk te maken. Hij moet duidelijk de eligible bachelor en potentiële romantic interest zijn, maar volgens mij zou Bergman hem beleefd afschepen.

Het script dat zelfbewust Perraults Blauwbaard echoot rammelt hier en daar wat, maar het mag de pret niet echt bederven. Gaslight is zeker de moeite waard. Maar het hoogtepunt dat Dievegge erin ziet, is het voor mij niet gebleken.

3,5*

Ik weet dat ook ik met het manco kamp, dat een enkeling hier lijkt te plagen: een desinteresse in aristocratie, weelde en deze periode van de Italiaanse geschiedenis. Ik ben in ieder geval mijn studie doorgekomen zonder me er ooit in verdiept te hebben, of daar de behoefte toe te hebben gehad. Uiteraard zijn emoties vaak universeel, maar Visconti dompelt zijn statig kabbelende film er dermate in onder, dat de speelduur wel erg lang wordt wanneer je je niet echt vergapen kunt aan al dat overvloedige detail en de visuele franje. Visueel is het inderdaad een plaatje. Maar niet persé het plaatje waar ik het liefst naar kijk. Tenzij Claudia in beeld is natuurlijk.

Het is mijn tweede Visconti, na Rocco e i suoi fratelli die ik drie jaar geleden zag, en dan zou ik persoonlijk toch die verkiezen boven de statigheid van Il Gattopardo. Toch is het een grote prestatie op filmgebied, maar een die ik meer erken dan voel. Het ziet er prachtig uit, is zeer sterk geacteerd, maar qua materie én uitvoering simpelweg niet geheel mijn persoonlijke smaak.

Totaal langs me heengegaan, dit. Nu is JM niet Mr. Informed waar het op Anime aankomt, maar met al die film outlets in mijn newsfeed krijg ik alsnog het meeste wel mee. En een film met een art style als deze zou gelijk op mijn radar hebben gestaan. Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen is, maar tussen alle generieke CG meuk die er uitkomt, vind ik zoiets met een eigen smoel echt een verademing.

Gekijôban Mononoke: Karakasa won tweemaal in de prijzen op het Fantasia Film Festival, en is gebaseerd op de Mononoke anime serie van Toei Animation, wat weer een spin-off was van Ayakashi: Samurai Horror Tales. Niets daarvan was mij dus bekend, noch dat dit onderdeel is van een trilogie. Het tweede deel Mononoke the Movie: The Ashes of Rage (2025) is reeds verschenen (en staat óók op Netflix), en het slot moet in 2026 verschijnen.

Helaas valt er voor mij qua verhaal weinig te halen bij een films als deze, maar als ik Polygon zo lees, kan dit ook lastig zijn voor nieuwe fans onbekend met de anime. Voor mij gold dat wel een beetje. Nochtans heb ik zo van de visuals zitten genieten, dat ik dat volkomen naast me neer kan leggen; jammer dan!

En dat op Netflix... Op naar deel 2!

3,8*

Oscar nomi voor best animated short dit jaar. Ik vond hem erg tof, maar Miss Milton (bepaald geen moderne kunst of experimentele cinema fan) kwam er beduidend minder goed doorheen. Viel ook in de prijzen in o.a. Annecy, Cermont-Ferrand en Nijmegen, en ik snap waarom. Niet de meest toegankelijke short wellicht, helemaal wanneer de art style je ding niet is. Ieder zijn meug. Maar ik vond deze bijzonder mooi gemaakt. Prachtige kleuren en er wordt bijzonder fraai gespeeld met vorm, wat een werk zal hierin hebben gezeten.

YouTube

“If anyone ever asks you what panic is, now you can tell them: an emotional blank spot that leaves you feeling as if you've been sucking on a mouthful of pennies.” ― Stephen King

Ik kan me niet herinneren dat ik Gerald’s Game ooit heb gelezen. En ja, ik zou het me herinnerd hebben, zo te zien. King mag dan wellicht geen literair genie zijn, waar het op spanning en memorabele enscenering aankomt, heeft de man altijd indruk op me weten te maken. Als jonge tiener was de naam Castle Rock al in mijn geheugen gebrand.

Wat de film betreft, ging ik er aanvankelijk positief in met Mike Flanagan aan het roer; zowel Oculus (2013) als Hush (2016) bevielen me prima. Ik was dan ook wat verrast dat ik de afgelopen dagen redelijk wat 2* en 2,5* waarderingen zag: dat temperde de verwachtingen enigszins. Maar gelukkig vormen we nog altijd onze eigen mening.

En ik was tevreden. ‘Sekspelletje met handboeien loopt fout’, een simpelere synopsis is nauwelijks denkbaar en voorstelbaar. Het is met name de uitwerking die even wennen is. Ik heb geen idee hoe het op papier werkt, maar filmisch moest ik me er toch wel even overheen zetten, hoe Flanagan Jessie’s interne monologen en tweestrijd verbeeldt. En ik moet zeggen, zodra ik dat deed, werkte het. Al ben ik dat trucje na Dexter en al wat volgde wel een beetje zat. Desondanks was het hier eigen genoeg om het de film niet aan te rekenen. Ook de flashbackstructuur werkt filmisch net niet helemaal, al snap ik de reden, en geeft het wel de nodige afwisseling en achtergrondinformatie.

Het is bij vlagen behoorlijk spannend, en ik merkte dat ik behoorlijk meeleefde, al meen ik nog steeds dat ik met wat lening benenwerk die bedpoten wel kapot had kunnen drukken, of het bed van de muur kunnen krijgen om te kunnen manoeuvreren. Los daarvan, bleef het genietbaar. Carla Gugino speelt uitstekend, en ziet er met haar 46 jaar bijzonder goed uit. Maar het is bizar genoeg (als heteroseksuele man) Bruce Greenwood die op dat vlak nog iets meer indruk maakt, met zijn 60 jaar oude lijf. Holy shit. Mag ik me gaan schamen met mijn net 37 geworden kadaver. Verder komt Flanagan oudgediende Kate Siegel nog even langs, en E.T. of the Fall Henry Thomas in een gewaagde rol. Mocht je je afvragen wie die engerd is, dat is Neerlands trots Carel Struycken.

Al met al, best genietbaar.

3,5*

Ik voeg me in volle overtuiging bij de andere 4* uitdelers.

Get Out voelt nergens als een debuut. Peele maakt er een fijn geschoten, strak geregisseerde, ongewone horrorfilm van, die eigenlijk geen horror is, zoals hierboven al staat aangegeven. Het ongemak en de spanning worden kundig opgebouwd, en Peele weet het thema racisme er wat mij betreft heel goed in te verweven zonder daarbij te prekerig te worden. Een vleugje geslaagde humor hier en daar, ja... Ik ben blij verrast.

Nog iets meer bizar: De zaal bij Get Out was gisteren gevuld met senioren die blijkbaar het Koningsdag-gedruis wilden vermijden. Nu ligt het white privilege gehalte bij het LHC misschien ook wel wat hoger dan de gemiddelde bioscoop. Mooi commentaar net na de film: 'oooooh wat vreeeeselijk... ik had nog liever in de mééénigte gestaan!'. Denk dat er dan toch wellicht het een en ander over je hoofd heen gaat. Get Out is meer dan een simpel horrorfilmpje. Ondanks die 2 jumpscares.

Diegenen die regelmatig een Bollywood film kijken en die dan hier opzoeken, hebben misschien al eens een vernietigend commentaar van mij onder ogen gekregen; doorgaans ben ik er niet dol op. Shah Rukh Khan en vooral Aamir Khan zou ik het liefst gezamenlijk door de plee spoelen. Hoe onaardig van me. Máár er zijn uitzonderingen. Uiteraard is er het werk van Satyajit Ray (Pather Panchali), maar ook de iets minder kolderieke Bollywood producties zoals Drishyam (2015), Kahaani (2012) en Omkara (2006) kunnen me best bekoren. Ik was dan ook nieuwsgierig naar deze Netflix productie, vooral omdat ik vermoedde dat hij daardoor iets beter verteerbaar zou zijn voor een JM. En nog 16+ horror ook, toe maar. De mede door Blumhouse geproduceerde film is weliswaar geregisseerd door een Brit, maar voor de rest is het voor het overgrote deel overduidelijk een Indiase productie. Af en toe hoor je een woord of een zin Engels tussendoor, maar dat is normaal.

Ghoul is een dystopische miniserie in een toekomstig en totalitair India, die zich grotendeels afspeelt in een afgelegen militaire gevangenis. Nida is een ondervrager in dit detentiecentrum, en wanneer sekteleider Saeed wordt binnengebracht die uiterst verontrustende antwoorden geeft, begint ze al snel te realiseren dat er iets vreselijks aan de hand is; er zit een vreemde entiteit in de gevangene. Uiteraard hebben we zulks al vaak gezien, en toegegeven, óók beter. Maar het is verfrissend om zoiets uit een compleet andere hoek te zien, net zoals Djinn (2013) uit de Verenigde Arabische Emiraten dit weekend. Kleine details en actualiteiten waar een film of serie dan op inspeelt, zijn interessant om te zien. Ghoul is gebaseerd op Arabische folklore, maar snijdt thema’s als islamofobie en sektarisch geweld aan.

Ghoul schuwt het geweld niet, een kogel die door een hoofd gaat resulteert in hersenbrokken op de muur en de gevangenis is donker, nat en groezelig. De acteurs doen het schappelijk en de productiewaarden zijn ook prima. Maar dat ze in India ver gekomen zijn met gestileerd camerawerk, belichting en steeds vaker ook speciale effecten, dat wist ik al wel. Er is op zich wel een lekker onguur sfeertje, en als je ondanks dat je de jump scare aan ziet komen alsnog schrikt, dan valt zelf dat nog wel mee. Dan blijft het verhaal over, en daar wringt toch de schoen wel wat. Erg in de gebeurtenissen opgaan zat er niet in, en evenmin kon het me echt veel schelen waar het heenging. Dan houden we een zesje over. Maar ik ben blij dat dit soort producties gemaakt worden, en ik hoop dat we in de toekomst meer van dat soort internationale coproducties krijgen. Misschien dan met een iets meer ervaren showrunner/regisseur aan het roer?

3,2*

Niet onaardige body-horror over een uit de hand gelopen, onhaalbaar schoonheidsideaal, en de prijs die hiervoor betaald wordt door diegenen die te ver gaan in het nastreven daarvan. Specifiek in Korea schijnt dit een issue te zijn. Helaas is de mix van 2D en 3D CGI animatie niet mijn smaak. Deze Zuid-Koreaanse horror-animatie is gebaseerd op de 11-delige Webtoon serie Tales of the Unusual, en vanzelfsprekend bepaald niet geschikt voor kinderen.

3*

Nog een giallo, al kijk ik hem voor Holidays Horror; aangezien de moorden bij een Oudejaarsfeest beginnen. Mijn eerste Luigi Bazzoni, en dat is op zich niet wat de film maakt. Maar met Storaro als DoP en Franco Nero in de hoofdrol, valt er genoeg te genieten om naar boven af te ronden. Prima thriller hoor.

3,5*

Leuk om te zien dat Loukman Ali nu met een complete, volwassen op Netflix staat, aangezien ik zelf zijn eerste short The Blind Date (2021) op MovieMeter heb toegevoegd, en die vergeleken met de gebruikelijke output vanuit Oeganda al best flitsend vond. De eerste aflevering van Netflix anthology serie African Folktales, Reimagined (2023) dat eerder dit jaar uitkwam, is overigens ook van zijn hand.

Ik kan me goed bij Joolstein voegen, dit is echt geen amateur hour, en je voelt dat Ali liefde voor het medium heeft, en hommage probeert te betonen aan zijn helden. De dialogen zijn prima, en de film is vakkundig geschoten. Low budget, yes. Maar geen haastklus waar de maker niets om gaf.

3,1*

Met Close, Considine en Arterton zijn er al 3 fijne acteurs, maar de jonge debutant Sennia Nanua in de sleutelrol van Melanie, laat zich allerminst van het scherm spelen. Fijne soundtrack en prima productie design. Ongelooflijk wat regisseur Colm McCarthy met slechts 4 miljoen weet te doen. Hoe hebben ze in vredesnaam die acteurs betaald?

Een moderne klassieker is The Girl with All the Gifts voor mij niet, maar ik heb me gedurende de hele film ontzettend met de originele benadering vermaakt, terwijl ik kapot was van moeheid. Dat zegt zeker wat!

3,5*

Ridley kan bepaalde dingen nog heel erg goed (world building, production design), maar dit vervolg voelt toch als een 'aardige herhaling van zetten', en dat is niet genoeg. Misschien omdat ik zo vaak zó genoten heb van zijn voorganger, maar hoezeer ik het ook wilde: het lukte hier niet om me ook maar een fractie zo op het puntje van mijn stoel te krijgen als bij deel 1.

Merely adequate, helaas.... En het moet gezegd: ik ben een groot Mescal fan na Aftersun, All of Strangers en Normal People, maar hij is geen Russel Crowe. Niet zozeer dat hij een mindere acteur is, integendeel. Maar Crowe bracht iets als Maximus, dat wellicht niet helemaal bij Mescal past? Voor mij voelde de casting in elk geval wat minder gelukkig.

3*

Best charmant bij vlagen, maar zoals hierboven door een aantal users wordt aangegeven is het geheel wel aan de losse kant en ogen sommige dingen simpelweg amateuristisch. Dat is geen groot drama bij The Gleaners and I, en een bewuste keuze van Varda, maar de film wordt er niet beter van in dit geval als je het mij vraagt. Desalniettemin zien we een aantal interessante mensen en snijdt Varda een paar vraagstukken aan, vaak zonder daar overigens echt een antwoord op te geven.

Tussen de ontmoetingen met de 'scharrelaars' door, reflecteert Varda ook op zichzelf en geeft zich over aan eigenzinnige spelletjes die een hoop mensen wel eens met zichzelf doen wanneer ze even niets te doen hebben of op iets wachten. Zwieberen met een lensdop, visuele spelletjes met andere auto's op de weg door te doen alsof ze deze pakt, etc. Aan de ene kant zijn dit echte en voor sommigen waarschijnlijk herkenbare momenten, maar aan de andere kant is het niet compleet in harmonie met de rest van de docu en zijn dit soort dingen normaliter vooral van klein vermaak voor degene die het uitvoert. Point of View shots van iemand anders die dat doet, zijn niet bijster interessant.

Ondanks het losse karakter (of misschien wel juist door? Ik weet het niet) is dit een behoorlijke lijstjesfilm. Harvard, TSPDT, S&S, Rosenbaum... Sommige films hebben hun reputatie grotendeels aan hun eigen merites te danken. Les Glaneurs verdenk ik er stiekem toch een beetje van dat deze zijn huidige positie niet had gehad zonder de reeds aanwezige reputatie van Varda.

82 minuten is niet lang, maar hij had ook niet langer moeten duren. Daarvoor kabbelt het geheel naar mijn smaak net iets te langzaam en richtingloos lans de randen van het bekende heen, onvermurwbaar doorstromend echter wanneer we ergens even willen blijven hangen.

Ghat: Your genitals are of no significance.

Wes: Well, you don't have to be mean about it!!

“Jason Stackhouse vs The Rest Room Glory Hole God!”, schreef ik in augustus toen deze film en de trailer op MovieMeter verschenen, met de verwachting dat ik dit met een biertje op wel amusant zou vinden. En dat zal kloppen, want ik vond het zelfs op de zaterdagmorgen met een kop koffie (ja, hallo!) in plaats van een bier, ook zeker geinig.

Wes is nog herstellende van een break-up, en on the road. Wanneer hij op een avond met veel drank voor een toiletgebouw langs de weg een vreugdevuur houdt waarbij de nodige herinneringen in vlammen opgaan, wordt hij de volgende morgen als een behoorlijk brakke Harrie wakker. Nadat hij alles in innige omarming met een vieze toiletpot eruit gegooid heeft, wordt hij aangesproken door een stem uit het toilethokje naast hem. Door een Glory hole. Hence the title, Glorious.

Wat volgt is een Lovecraftiaanse single location horror, die de mogelijkheden die dit uitgangspunt biedt, prima benut. J.K Simmons levert puik werk als de God, maar ik heb Ryan Kwanten nooit zo sterk gevonden. Hij redt zich, maar echt goed is het niet. Gelukkig hoeft dat niet perse om van dit bizarre genrewerkje te genieten. De effecten van het ongetwijfeld beperkte budget zijn prima, en visueel is Glorious zeker niet onaardig. Maar het is net te weinig voor een zeven, wat mij betreft.

3,2*

Wat een prachtfilm. Echt mooi. Vriendschap, liefde, lust, trauma, eenzaamheid, humor, drama, en Hollywoodgeschiedenis zijn een aantal van de zaken die in deze film met elkaar worden verweven. Ik heb eerst Whale's Frankenstein films gekeken en na Bride gelijk deze er achter aan gezien.

Behalve de enorm interessante achtergronden over Whale's Frankenstein films krijgen we ook een prachtige blik in de geest van een voormalige hollywood grootheid, die met een kwakkelende gezondheid eigenlijk nog maar weinig heeft om naar uit te kijken. Ian McKellen acteert de sterren van de hemel en ook Brendan Fraser doet het voor zijn doen erg goed (al wordt hij wel enigszins weggeacteerd, maar dat zou de meesten overkomen gezien McKellens bijzondere prestatie in deze film).

De bijzondere verhouding tussen Whale als flamboyante oude nicht en Fraser als eenvoudige ex-marinier slash tuinman die weinig ervaring met gays heeft is goed uitgewerkt. Meerdere keren echt ontroerd geweest.

Een film die ik alle filmliefhebbers aan kan raden, vooral als je Frankenstein en Bride of Frankenstein ook hebt gezien, aangezien deze films in Gods and Monsters ook ruim aan bod komen.

Creepy? ik heb hem niet zozeer als creepy ervaren... Ik had zeker sympathie voor Whale, maar dat was niet 'ondanks' iets hoor. Hij was een tragische figuur....

Hollywood take notice. Na een aantal abominabele Marvels (en DC kan er ook wat van) die rustig het tien of twintigvoudige kosten, is het bijna onvoorstelbaar wat Toho doet met grofweg 10 miljoen. En dan nog met een coherent verhaal ook. Een Godzilla fan ben ik overigens niet, en er vallen bij deze film op het vlak van melodrama en acteerwerk eveneens wel wat kritische kanttekeningen te maken.

Maar als je Spielberg drie keer naar de bios weet te krijgen en Gareth Edwards wat jaloers laat opmerken dat dit is hoe een Godzilla film hoort te voelen, dan doe je wel iets goed. Ook in de fatsoenlijke thuisbioscoop was dit zeer genietbaar!

3,8*

Eentje die ik vroeger altijd in de videotheek zag staan en wel benieuwd naar was, maar die me niet goed genoeg leek om mijn gelimiteerde fondsen aan te besteden. Meer dan dertig jaar later leek hij me nog steeds niet heel goed, maar is de nieuwsgierigheid naar deze early Elijah en Macaulay film wel toegenomen. Plus: ik heb een Creepy Kid subgenre te vullen, waarvan ik de meeste ècht goed lijkende titels al wel heb gezien...

Wood is voor mij wel duidelijk de betere acteur, terwijl hij toch de minder aantrekkelijke rol heeft, als Goody two shoes. Regisseur Joseph Ruben leerde ik als beginnend filmliefhebber een paar jaar nadat deze film uitkwam kennen als regisseur van best-degelijk-maar-zeker-niet-goed-films als Sleeping with the Enemy (1991) en Money Train (1995). Return to Paradise (1998) vond ik daar net weer iets bovenuit springen, maar met The Forgotten (2004) daalde Ruben voor mij weer naar zesjesniveau, waarna ik hem uit het oog verloor. Helaas is het matig geschreven en geacteerde The Good Son ook geen titel die eruit weet te springen. Nergens wil de film echt spannend of geloofwaardig worden, en het einde is behoorlijk over the top.. Leg dit eens naast een We Need to Talk About Kevin...

The Good Son heeft eigenlijk niet heel veel dat uitnodigt om hem 3 decennia later nog uit het stof te halen, op de twee bekende kindacteurs, en de leuke plaatjes van Maine na.

2,3*

Onlangs leerde ik dankzij Haifa Al-Mansours Mary Shelley (2017) dat we Frankenstein te danken hebben aan een wedstrijdje dat Mary Wollstonecraft-Shelley met Percy Byshe-Shelley, Dr. Polidori en Lord Byron hield, wie het engste verhaal kon schrijven. Ook deze film van Ken Russel behandelt die beruchte avond, toen het beroemde monster werd ‘geboren’. Van deze eigenzinnige regisseur zag ik reeds het indrukwekkende The Devils (1971) en minstens even verontrustende Altered States (1980), ik was dus al op enige waanzin voorbereid. En als bonus een cast met een jonge Miranda Richardson, Gabriel Byrne, Julian Sands en Timothy Spall.

‘Feitelijk zit er totaal geen verhaal in en zien we alleen maar vijf mensen in een landhuis/kasteel elkaar via verhalen en plagerijen de stuipen op het lijf jagen, waardoor de sfeer steeds onheilspellender wordt en de gemoedstoestand van alle betrokkenen steeds meer achteruit gaat’, schreef thunderball in 2009. En meer is het ook narratief gezien ook niet. Maar zoals hij daarna terecht aangeeft, is in de handen van deze cast en crew ook niet meer nodig. De sfeer is weer erg bijzonder. Narcistisch, hallucinant, decadent en gotisch, met een flinke zweem seks, dood, waanzin en verrotting.

Geen regulier horrorfilmpje, maar op zijn tijd vind ik wat van deze onbeschaamde waanzin wel leuk om te zien. Ze laten zich lekker gaan en Russel weet prima hoe hij een en ander in beeld moet brengen.

3,5*

The Graffiti of Mr Tupaia | Short Film | NZ On Screen

Met dank aan 'de Flinn' voor het toevoegen.

Toen ik zelf 16 was vond ik onze conciërges maar stugge, wat simpele gasten. Maar ik ben daar wel op teruggekomen. Dit is een ondergewaardeerde baan, waarbij mensen zich vaak zonder al te veel waardering het schompes werken. En je weet niet wat er achter die wellicht mopperende figuur schuilgaat.

Deze short toont dat feilloos aan. Wie van die tieners zou dit gevoelsleven vermoeden, als ze het al kunnen bevatten? Also, show. Don't tell. Deze filmmaker heeft dat volledig onder de knie.

3,7*

Tweede film die ik zag van Bassek Ba Kobhio, na Sango Malo (1990).

Waar de eerdere film ging over het conflict tussen twee docenten, één die zijn leerlingen voorbereidde voor een deugdzame houding als gekoloniseerde en de andere docent die hen wilde scholen in het zelfvoorzienend zijn, krijgen we hier een portret te zien van Albert Schweitzer (de academicus die medicijnen leerde en naar Afrika trok om zieken te genezen), maar dan vanuit Afrikaans oogpunt. En dat beeld van de nobel prijswinnaar/ is niet altijd een lofdicht, maar toont ook minder bewonderenswaardige zaken als Schweitzers gebrek aan interesse in 'de ander'; in dit geval de plaatselijke bevolking waar hij toch in zekere zin op neer lijkt te kijken.

Ik heb de film helaas niet kunnen vinden in fijne kwaliteit, en het zal niet iedereen interesseren, maar wie iets heeft met kolonisatiegeschiedenis, moet deze film zeker eens opzoeken.

De filmmaker heeft deze themathiek verder verkent in Le silence de la forêt (2003), a film about the difficulty for even the most well-intentioned person to know and respect another culture. Die heb ik nog niet gezien, maar de film ligt wel klaar.

Meer info over Le Grand Blanc de Lambaréné (1995)

3*

Herkenbaar, ik heb zelfs een keer of 4 heen en weer geschakeld in de eerste 10 minuten, maar het was allebei storend slecht, maar uiteindelijk toch voor Italiaans gekozen aangezien de slechte voice acting me daarbij minder opviel.

Ik vond Corbucci's Django sterker, en had meer van deze western verwacht. Trintignant was ok maar haalt het niet bij Eastwood of Nero. Het was wel leuk om Kinski in zo'n rol te zien. En helaas, ik heb Morricone ook wel eens beter gehoord.

vermakelijk, maar vooralsnog meer ook niet. Finale deed me ook niet echt veel helaas.

De duurste Netflix film tot nu toe blijkt helaas een vlakke, ongeïnspireerde tegenvaller. Met de Russo broers (Captain America: Civil War, Avengers: Endgame) aan het roer, een cast tjokvol hotte A-listers en een budget om een epische visie zonder al teveel belemmeringen waar te maken, had ik goede hoop dat de VOD-dienst zijn eerste top-blockbuster af zou leveren. Helaas springt de film van locatie naar locatie zonder die echt goed te laten zien, dankzij de chaotische montage. Het magere scenario dondert voort zonder ons emotioneel in de karakters (of hun ontwikkeling) te laten investeren, en wat voor dit genre funester is: ook de actiescenes voelen consequentieloos aan, en te vaak onrealistisch. Alsof we een kunstmatige intelligentie gevraagd hebben om Michael Bay-achtige actiescenes te choreograferen, voor deze Bourne-kloon die maar niet van de grond wil komen.

2,5*

Mijn tweede verfilming (na Cuarons toen die uitkwam) van het klassieke werk dat ik overigens niet daadwerkelijk ken. Een plank vol Dickens hier zonder dat ik er ooit een gelezen heb. Het komt er maar niet van. Ik kan me eigenlijk vrij aardig vinden in de woorden van Spetie en Woland. Lean zet een uitstekende sfeer neer, zowel in de openingsscènes als in Ms. Havishams huis, wat duidelijk een inspiratie lijkt voor Norma Desmonds mansion in Sunset Boulevard, zoals Ebert terecht opmerkte.

De zestienjarige Jean Simmons als de jonge Estella schijnt de droom van menig Engels schooljongetje te zijn geweest, en ik snap uitstekend waarom. Al komt het wat masochistisch over, gezien haar neiging tot verbale mishandeling. Please young miss, scold me some more? Het zijn schoenen die Valerie Hobson niet weet te vullen als de oudere Estella. En zoals Woland zegt, John Mills is echt veel te oud voor Pip op de leeftijd 18-21.

Great Expectations is een behoorlijke lijstjesfilm en wordt gezien als de beste Dickens verfilming, of dat laatste klopt laat ik aan anderen over, maar met zijn sterke sfeer, mooie beelden, fijne soundtrack en over het algemeen prima acteerwerk is het in ieder geval ook nu nog steeds de moeite waard. Het middenstuk sleept echtet wat, en daardoor lijkt hij wat lang. Maar ondanks dat de verveling eventjes toesloeg heb ik me prima vermaakt!

Fijn hoor. Niet de meest toegankelijke film, maar net als A Ghost Story (2017) wel heel erg de moeite wanneer je je over kunt geven aan het tempo en zelf aan het verklaren en interpreteren gaat. Mocht dat als een potentiële alarmbel klinken, misschien kun je je dan beter de moeite besparen.

Ja het is arty, en Lowery heeft ook nog een stijl die je moet liggen, en een pacing niet te vergeten. Dus ik vind het niet gek dat er lage waarderingen vallen, en ondanks mijn 4* was ik ook niet de gehele speelduur dolenthousiast. Maar het geduld werd wel beloond, in mooie beelden en scenes, maar ook in een bevredigende ontknoping. The Green Knight bleef eveneens lekker door het hoofd spoken de rest van de middag, nadat de aftiteling van het scherm gerold was. Altijd een goed teken.

Miss Milton had de oorspronkelijke tekst net met haar leerlingen behandeld, dus de timing was bijzonder gelukkig. Gratis lezing met cheesecake voor mij, toen de film afgelopen was.

3,8*

"Gentlemen, you're trapped. Things have gone south. It won't end well."

Ik was een behoorlijk voorvechter van Jeremy Saulniers te weinig bekeken doorbraak Blue Ruin (2013), over een jongen die door wraak te nemen op de moordenaar van zijn ouders in een maalstroom van gewelddadige situaties terecht komt, die hem de pet ver te boven gaan. No particular set of skills here. Als film ligt Green Room thematisch niet ver van zijn voorganger af. Ook hier komt een groep jongvolwassenen in een situatie terecht waarvoor ze nauwelijks de vaardigheden bezitten om eruit te komen, wanneer ze na een optreden in een extreem-rechtse club iets zien dat ze niet hadden mogen zien.

Terwijl de lovende reviews van Green Room binnen stroomden, bleef het in Nederland opvallend stil omtrent een eventuele release. Na maanden wachten heb ik de film eindelijk kunnen zien en ik ben niet teleurgesteld. Gisterenavond eerst Blue Ruin herkeken, en Saulniers nieuwste er meteen achteraan. Wat direct bij aanvang opvalt, is het oog van de regisseur voor setting en tempo. Hij begint zijn verhaal rustig, waarbij de tijd genomen wordt om de karakters in hun omgeving te zien. Voordat woorden gesproken zijn, weten we al een heleboel. Die focus houdt Saulnier de hele film vast, en het is duidelijk een regisseur die precies weet welk verhaal hij wil vertellen, en er goed over heeft nagedacht hoé hij dat precies wil doen. Eigenlijk voelt geen scène overbodig.

Green Room is geen typische horror. Hoewel het bij vlagen erg spannend is, zou ik het eerder als een dramathriller met horrorelementen typeren. Geweld bij Saulnier lijkt altijd plots en confronterend. Zowel in Blue Ruin als hier ziet het er erg realistisch uit als iemand op een nare manier (dodelijk) gewond raakt. Het feit dat de hoofdpersonen doorsnee mensen zijn, maakt de narigheid nog extra invoelbaar. Geen asskicking Dwayne Johnson die zich ergens uit moet vechten, maar een groepje kwakkelende punkrockers die onverwacht moeten vechten voor hun leven. De 'Jezus, wat zou ik zélf NU doen in deze situatie?'-gedachte kwam meermaals bij me op.

Patrick Stewart is erg leuk om een keer in een andere rol te zien, maar het is Anton Yelchin die me het meeste greep met een van zijn laatste performances. Schrijnend dat we die laatst zo jong hebben verloren vlak voor hij zou starten met zijn eigen regiedebuut, duidelijk een artiest nog op zijn weg omhoog. Wat Saulnier betreft, ik ben inmiddels fan. Hij maakt films met een eigen stempel, zoekend naar de donkere randjes die ook in jan met de pet aanwezig zijn, en de plaats van geweld en conflict in menselijke interactie. Hij vertelt daarbij niet alleen een verhaal maar toont ons echt karakters waar we bij mee kunnen voelen. De keerzijde is wellicht dat niet iedereen daar op zit te wachten, en dat Saulnier misschien een beetje een critic-regisseur is die het bij het grote publiek niet even goed doet als in de recensies.

Voor mij geldt dat in elk geval niet, ik kan niet wachten op de volgende.

4*

Herzien in de hoop dat ik de vorige keer de bokkenpruik op had, maar de 2,5* blijft staan. Weinig feeling met de karakters, waardoor het niet veel indruk maakt als ze een voor een het loodje leggen. Ik dacht even toch naar de voldoende te gaan ophogen tijdens deze kijkbeurt, maar dat gewoon doorstiefelen in -10 Celsius alsof er niets is gebeurd, nadat Liam koppie onder is gegaan in een rivier met smeltwater, de niet geloofwaardig genoeg zijnde CGI wolven en het einde waarop Liam oog en oog met de Alpha Wolf lekker de tijd krijgt om nog wat foto's te bekijken, briefjes oo te bergen, geïmproviseerde boksbeugels te maken van miniflesjes en tape... Nee, dat trok de krappe voldoende weer naar een onvoldoende.

Joe Carnahan, Ridley Scott, Tony Scott en Greg Nicotero zijn geen kleine namen. Maar The Grey weet het niveau onzinnig poepfilmpje niet genoeg te ontstijgen met de paar leuke set pieces en het aantal rake momenten dat de film wel degelijk kent. Ook de muziek is niet onaardig. Maar met de minpunten erbij is het allemaal niet genoeg voor een voldoende.

Jammer. De 2,5* blijft staan.

Mijn vierde film uit Georgië, en ook deze is de moeite, al blijft Simindis Kundzuli (2014) favoriet. Sterk gespeeld en een mooi tijdsbeeld van de periode in de jaren volgend op het uiteenvallen van de sovjetunie, en een subtiele verkenning van hoe het geweld zich in de psyches van de inwoners genesteld heeft. Ik zie de zeikzwam cinema duiding van MR ook niet hierin.

Nog 9 dagen te zien op Mubi (met VPN)

3,8*

So?

Dat is een Kijkwijzer-classificatie. Deze betekent 'mogelijk schadelijk voor kinderen onder de 12 jaar. Binnen deze leeftijdscategorie 12 kunnen onder andere voorkomen: indringende, harde geweldsscènes zeer angstige/ lijdende mensen en ernstige of bloederige verwondingen/lijken. Verder kan er vaak seksueel taalgebruik of seksuele handelingen in voorkomen, een discriminerende uiting, en overmatig gebruik van alcohol/softdrugs of harddrugsgebruik.' Zie eventueel Kijkwijzer.

Het betekent absoluut niet dat dit een film is vóór 12-jarigen. En zelfs als dat wel de doelgroep zou zijn, jonge tieners zijn toch prima in staat om (een hoop) Engels te volgen en de ondertitels te lezen? Voor zesjarigen kan ik het nog begrijpen, maar (dit soort) blockbusters nasynchroniseren wordt toch zelden tot nooit gedaan? Ik vrees dat ik je redenatie helemaal niet volg.