Meningen

Een groepje jongeren gaat stoom afblazen in een afgelegen blokhut, de horrorliefhebber kent de formule inmiddels op zij duimpje. Maar in een film uit Groenland, met de blokhut bij een fjord, dat is wellicht weer andere koek. Niet wellicht trouwens, aangezien dit überhaupt de eerste horrorfilm is uit Groenland en de Qivitoq-legende specifiek afkomstig is uit dit land. De pas afgestudeerde vrienden leggen al snel een voor het loodje tegen deze kwaadaardige berggeest, waar schijnbaar veel Groenlanders in geloven.

Qaqqat Alanngui is voor een paar honderduizend euro opgenomen, maar de scènes met de qivitoq zijn wel degelijk creatief gedaan. En eerlijk, heel veel heb je natuurlijk niet nodig voor een film die zich op een verlaten plek afspeelt. Iets betere acteurs was leuk geweest, maar het is geen noodzaak in een film als dit, en het is leuk om zo’n lokale productie te zien. Jammer dat hij niet wat strakker gemonteerd is, wat trimwerk had de 2 uur durende film vermoedelijk goed gedaan. Groenlands, of in dit geval Kalaallisut, is overigens een behoorlijk fascinerende taal om naar te luisteren; je herkent vermoedelijk geen woord en er zitten voor onze oren toch ook wat vreemde klanken in. Na Nuummioq (2009) was dit de tweede film uit Groenland die ik zag, en ik verwacht niet dat er heel snel veel titels bij zullen komen.

Check vooral de trailer even:

3*

Na de Hardcore Henry-achtige openingsscène had ik goede hoop voor Qodrat, want hoewel dat niet mijn film is, was hier wel duidelijk iemand aan het werk die aandacht besteed aan het visuele aspect van de film. Helaas duurde die anticipatie niet lang, want toen kwam de religie opeens in de film. Dat valt lastig te vermijden in een horror over demonische bezetenheid, maar Qodrat valt echt wel onder de propaganda, en niet de verhulde variant.

Een scepticus die niet in de duivel en bezetenheid gelooft (en er vervolgens tòch aan moet geloven) is behoorlijk gemeengoed in dit soort films, maar bij Qodrat is geloof in Allah en de profeet echt in alle plotlagen verweven, en twijfel op dat vlak leidt alleen maar tot ellende. En uiteraard kan de hoofdpersoon het kwaad maar op één manier overwinnen.

Ik denk dat als ik een jonge moslim filmliefhebber was geweest, ik dit helemaal te gek zou vinden. Maar ja, JM is een de 40 gepasseerde atheïst, met een gevoelige radar voor religieuze indoctrinatie. Jammer, want naast dat en de nodige plotgaatjes zit er best een aardige film in dit propaganda horrorwerkje uit Indonesië verscholen.

2,4*

Van deze lijst met horrorfilms van de legendarische (ik kan wel stukjes voor de voorpagina gaan schrijven) Hammer Films Studio zag ik er tot mij verbazing pas 11. Uiteraard wist ik dat er genoeg waren die ik niet had gezien, maar ik had toch verwacht dat het er iets meer zouden zijn.

Wanneer bij een opgraving in de Londonse Metro opeens skeletten en een mysterieus artefact worden opgegraven, blijkt dit object niet van aarde te komen en een bijzonder effect op mensen te hebben. En plots blijken er buitenaardse wezentjes in te zitten. Marsmannetjes!! Lekker Brits sci-fi horrormysterie uit de oude doos. Naar de dame zoals vormgegeven op de poster blijft het helaas zoeken...

2,9*

Mira Nair is een regisseur die al even op mijn lijstje staat om iets van te zien. Ik had verwacht dat het Salaam Bombay! (1988) of Monsoon Wedding (2001) zou zijn, maar na bespreking in de BBC Film Programme was de titel van Queen of Katwe blijven hangen, door een fragment van een mooie speech van Oyelowo die ergens te gast was, ik meen een BFI evenement. In mijn hoofd zat een beeld van een wat filmhuisachtige regisseur, bij de naam Mira Nair.

Dat was dus niet zo, althans niet bij deze film. Goed, er staat Disney op de poster, maar dat weerhield David Lynch ook niet een goede film te maken met The Straight Story. Hoewel het niet moeilijk is gecharmeerd te raken van Phiona, en Lupita Nyong'o en David Oyelowo prima spel leveren. Voelt het allemaal net iets te gemaakt. Ik miste het rauwe randje. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar de tegenslagen die de hoofdpersonen te verwerken krijgen raakten me nooit heel diep.

Mooie plaatjes, een fijne soundtrack en toegegeven, bij vlagen word je er een beetje blij van. Maar memorabel is het niet.

3,5*

Te zien op Prime Video.

Geinige horrorshort, die gelijk als thuiskomen in mijn eigen jeugd voelt met Lethal Weapon en Commando aan de muur. Ik dacht bij het inzetten van de score (en bij de credits weer) even dat ze Thomas Newman hadden gestrikt (had het al raar gevonden voor een Franse short), maar composer Mathieu Alvado maakt er daarna wel zijn eigen ding van, en met succes. Mooie score hoor.

Maar ziet iedereen het muisje wel als een gul, goedgezind personage, zoals de synopsis zegt? Als ik er een door de woonkamer zou zien rennen zou dat niet mijn eerste gedachte zijn. Grappig hoe regisseurs Pinheiro en Thiebaux er een griezelsprookje van maken, met de muis als evil agent. De CGI zal geen prijzen winnen, maar met een duur van dik tien minuten verveelt Quenottes geen moment.

3,3*

Poëtisch is het goede woord denk ik. Ik zag van Davies het afgelopen jaar ook Distant Voices, Still Lives (1988), die ook al goed beviel. Davies heeft echt een eigen stijl, zo ook hier, al is hij iets anders dan in die andere film. De scènes lijken niet altijd (of beter gezegd: niet vaak) logisch op elkaar te volgen, maar ondanks dat voelde het voor mij niet 'disjointed'. Visueel is het plaatje en we hebben bij veel dialogen zitten gnuiven van plezier. Dickinson, vriendin en zus persen er menig pareltje uit. Ook het acteerwerk is verrassend, Ehle mag ik graag zien, net als Carradine, maar het is Nixon die me na het uitstekende James White (2015) voor de tweede keer dit jaar uiterst positief verrast met weer een niet gemakkelijke rol.

Al met al is het voor mij net geen achtje, en is A Quiet Passion zeker geen film voor iedereen. Maar literair en poëtisch geïnteresseerden, of liefhebbers van kostuumdrama's, krijgen met Davies' film een mooi en net wat anders kijkje in het moeilijke leven van een rebelse vrouw die weigert zich neer te leggen bij de haar opgelegde maatschappelijke ketenen van die tijd.

Ik ben ook positief, sterker nog, het zou me niet geheel verbazen als we A Quiet Place Part II hier en daar terug gaan zien in lijstjes met de beste sequels. Eigenlijk ben ik wat verrast meerdere gebruikers te zien hier die niet zo onder de indruk waren. Vanaf de bijzonder sterke openingsscène laat Krasinski andermaal zien dat hij goed spanning op kan bouwen, en weet hoe hij een nagelbijtende high stakes action set piece regisseert.

Voor mij werkte de intercutting met verschillende verhaallijnen van de karakters die james_cameron hierboven betreurt, overigens wel heel behoorlijk. Simmonds als feitelijke lead naar voren schuiven blijkt ook een prima zet, want ze draagt die verantwoordelijkheid met verve. Het gebrek aan dialoog maakt A Quiet Place Part II natuurlijk een film bij uitstek die leunt op visueel het verhaal vertellen, geholpen door een uitstekend sound design, en daarin stelde hij ons absoluut niet teleur.

Thuis gekeken in afwachting van 2e prik en angst voor 'bios aso's', bij een film als dit. Zonde natuurlijk, want dit is een biosfilm bij uitstek, maar gelukkig is het ook weer geen armoe op dat vlak bij de Miltons thuis. Niet zo goed als de eerste wellicht, maar dat is nauwelijks ernstig te noemen.

4,1*

Te laag gewaardeerde en onterecht weinig bekende film naar mijn mening, maar ik ben bevoordeeld. Ik vond hem als kind ge-wel-dig. Soms gaat dat over, soms vermindert het iets, zelden blijft het. Maar quigley krijg nog steeds een 7, ondanks dat er dingen op aan te merken zijn.

Het acteerwerk is prima. Rickman en Selleck doen wat er van hen verwacht wordt, San Giacomo heb ik iets minder mee op. De Soundtrack van Basil Poledouris is erg opzwepend en aanstekelijk en past er goed bij. Sellecks karakter is zowat een sniper met zijn geweer en dat is iets waar ik altijd een zwak voor heb. De landschappen worden mooi in beeld gebracht, wat je van een western mag verwachten.

ik ga er niet vanuit dat veel mensen dergelijke prutsberichtjes serieus nemen, maar just in case, dat is uiteraard larie. Dat is hetzelfde als zeggen dat in Schindler's List joden worden afgemaakt alsof het niets is. Daar wordt juist stelling tegen genomen en zo is het ook in Quigley Down Under. Dat er iets naars in een film gebeurt wil niet zeggen dat de filmmaker het goedkeurt, meestal eerder het tegenovergestelde.

Ik raad hem van harte aan voor western fans die een keer wat anders willen dan Leone, Ford, Hawks of Eastwood. Ik ben een western fan en kan deze erg waarderen, juist omdat hij anders is dan de geijkte paden en een leuke sfeer heeft.