Meningen

The Monkey's Paw is een bovennatuurlijk kort verhaal, waarin de eigenaar van de mysterieuze apenpoot een aantal wensen mag doen, die echter grote consequenties blijken te hebben. Kagbeni verplaats dit verhaal naar het tussen India en Tibet ingesloten Nepal. Ik heb de afgelopen tijd meerdere films gekeken uit landen waar de filmindustrie nog min of meer in de kinderschoenen staat, met wisselend resultaat. Ook bij deze moest de crew schijnbaar toen ze wilden beginnen eerst uren gaan lopen naar een cybercafé om instructies te vergaren hoe deze digitale camera’s nu precies werkten. Met die context in je achterhoofd, is Kagbeni nog helemaal zo slecht nog niet.

Uiteraard is het acteerwerk niet altijd even indrukwekkend, maar de landschappen en muziek maken een hoop goed. Hier geen schuddend camerawerk en wanstaltig gekadreerde shots. Dat zal mede komen doordat debuterend regisseur Bhusan Dahal al wel ruime ervaring had met muziekvideo’s en televisie. Horror is het nochtans niet echt, en veel meer dan een curiosum werd het voor mij niet, vooral omdat er wel wat getrimd had mogen worden van de speelduur. Maar om in een horrorchallenge een film uit Nepal te zien... Dat stemt me mild genoeg om niet al te kritisch te zijn.

2,5*

Met net over de tien stemmen een wat onbekendere Japanse spookfilm, die desondanks wel een iets breder publiek verdient. Het tempo ligt niet enorm hoog, maar visueel is het een fijn werkje en met 80 minuten ook geen aanslag op je vrije tijd. De spookscènes zijn de hoogtepunten hier.

The Snow Woman (1968) heeft in 2024 een fraaie restauratie gekregen, en kan dus in goede kwaliteit worden bekeken.

3,6*

"Le vent se lève! . . . Il faut tenter de vivre!" (The wind is rising! . . . We must try to live!)

Voor mij een van de mooiste Miyazaki's tot nu toe. Ik merk dat de realistischere animatiefilms die meer op volwassenen zijn gericht mij toch beter bevallen dan de Totoro's. The Wind Rises schurkt zelfs tegen de 4,5* aan, ware het niet voor een paar slepende stukken waarin de focus even verslapt. Maar toch komen liefde, dromen, vergankelijkheid, creativiteit, en existentialistische vraagstukken hier heel natuurlijk bijeen.

De animatie is schitterend, ik heb meerdere keren met grote ogen naar het verbluffende detail van de film zitten kijken. Zeker bij de panoramische wide shots vanuit de lucht: bij een bruggetje over de rivier zie je de schitteringen in het water, zó miniscuul, dat ik betwijfel of je het op een kleinere tv wel ziet. Miyazaki zorgt ervoor dat de scènes qua visueel motief vaak naadloos in elkaar overgaan en weet een prachtig vloeiende overloop en balans te vinden tussen de gedachten en dromen van hoofdpersoon Jiro, en de realiteit waarin hij deze ervaart. Met name de muziek en het sounddesign (òf juist de afwezigheid van geluid) waren bij vlagen briljant. De scène dat Jiro in het hotel op de grond gaat liggen terwijl buiten een paar meisjes aan het tennissen zijn is een uitstekend voorbeeld. De klanken van de tennisbal komen duidelijker naar voren, het tempo vertraagd en de muziek bestaat slecht nog uit enkele tonen. En bij sommige beelden uit de sequence is het volledig stil. Het lijkt simpel, maar het effect is geweldig.

De thematische focus van de film dat liefde, waarvan van tevoren bekend is dat ze geen lang leven beschoren zal zijn, tóch de moeite waard is wordt weerspiegeld op technisch vlak in Jiro's dromen. Zijn vliegtuigen zijn voorbestemd om opgeslokt te worden door de lucht gebruikt te worden om oorlog mee te voeren. Dat het ondanks dat, toch mooie dromen zijn die vervolmaakt moeten worden, is voor mij de drijvende kracht van de film. Niet op een oppervlakkig 'you must have the courage to follow your dreams', maar meer hoe diep iemand van iets kan dromen, hoezeer het bezit van hem kan nemen en zijn gedachten bepaald. De manier waarop Miyazaki dit visueel verbeeld is in veel scènes echt een kunststukje.

Ik was verbaasd te zien tijdens de 'koffiemaakpauze' toen ik even vlot op wiki keek bij Caproni, dat dat negenvleugelige watervliegtuig van de Italiaanse vliegtuigbouwer echt bestaan heeft, terwijl ik tijdens de film dacht dat het aan de fantasie van Miyazaki ontsproten moest zijn. En nog meer toen ik opeens deze jongen zag. Ghibli's naamgever! Miyazaki was zelf een groot liefhebber van vliegtuigen (dit zie je ook duidelijk terug in deze en voorgaande films), en het is toepasselijk om op deze manier bij zijn (vermoedelijk) laatste film full circle te komen met een optreden van de man die het vliegtuig ontwierp waar Miyazaki's studio naar vernoemd is.

Wat mij betreft van de afgelopen tien jaar de beste uit Ghibli's stal, en misschien zelfs wel Miyazaki's beste. Toch moet hij Grave of the Fireflies in ieder geval na één viewing nog boven zich dulden. For now...

8,5 / 10 -- 4*

Holy Shit, Michael Mann...!

Kennelijk heb ik er tijdens het samenstellen van mijn watchlist en de begincredits overheen gekeken, want ik zie het nu pas. Op zich geinig, want Mann is een stylist waarvan men (en ik ook) zegt dat hij een erg herkenbare stijl heeft. Nu duurt het natuurlijk even voor je zoiets ontwikkelt, en The Keep is het eerste dat hij maakte na Thief (1981), maar ik zou alsnog hebben verwacht zijn hand te herkennen. Niet dus. Maar wat een cast met Byrne, Prochnow, McKellen en Glenn

In deze film krijgt een groep Nazi's de opdracht om een oud en mysterieus fort in een Roemeens gebergte te bewaken. Een van hen bevrijdt per ongeluk de kwade kracht die zat verborgen in de oude muren van het fort. Een mysterieuze vreemdeling uit Griekenland voelt dit aan en vertrekt naar het fort om de kwade kracht te stoppen.

Ik vond van The Keep vooral het begin erg fijn, de tweede helft werd me iets teveel 'evil warlock'. Ik moet wel zeggen dat nu ik weet dat dit na Thief gemaakt is, ik hem zo nog een keer zou willen zien om te analyseren of ik met mijn neus heb zitten kijken dat dit me niet opgevallen is. Men werkt ook aan een docu over deze film zie ik, die momenteel in post-productie is: A World War II Fairytale: The Making of Michael Mann's 'The Keep'. Wellicht aardig als het kwartje bij herziening alsnog valt.

Voor nu houd ik het op een zesje, ik vind hem wat lastig te beoordelen.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

-Gratis te bekijken op Cinetree

Ik zat te denken wat ik goed kon als 13 jarige. Basketballen en verhalen schrijven, maar veel verder kom ik niet direct, en dat was alleen in vergelijking met klasgenoten, niet perse landelijk . Bijzonder om te zien waar drive, talent (en een geschikte of misschien sturende ouder) ook toe kunnen leiden op die leeftijd. Toch ben ik altijd een beetje bang bij kinderen voor dat dance moms/Maddie Ziegler fenomeen dat een meisje te jong zo gepushed wordt (hoe harder je werkt, zegt pa letterlijk). En het is al een wereldje dat drukt naar te hard werken (Avicii). Gelukkig lijkt die meid haar hoofd goed op de schouders te hebben, maar dan nog. Hoe tijdens het avondeten pa visualiseert hoe ze over 5 jaar in L.A. zitten, dat is wel het randje tussen de creativiteit van je kind stimuleren en ‘living vicariously through your offspring’. Geen idee hoe je dat in fatsoenlijk Nederlands zegt.

Maar zou de ruimte er zijn op te zeggen ‘pap, ik ben er klaar mee. Ik koop een pony (of wat dan ook) van die festivalcentjes en ga bedenken wat ik over een paar jaar voor opleiding wil doen’? Ik twijfel daaraan.

3,3*

Ben Wheatley’s film opent met geschreeuw. Shel scheldt Jay de huid vol, terwijl hij niet lijkt te begrijpen hoe de 80.000 pond die ze hadden na zijn laatste, slecht afgelopen klus in Kiev, nu al op kan zijn. Omdat hij al 8 maanden niet gewerkt heeft, verwijt ze hem. Jay loopt in de tussentijd nog steeds op eierschalen, je ziet het in zijn ogen. Er is iets stuk daar, diep vanbinnen. En dat rusteloze vuur kolkt zo nu en dan naar de oppervlakte. In deze instabiele situatie komt zijn voormalige partner Gal langs met een aanbod voor een goedbetaalde klus, bestaande uit een aantal huurmoorden.

Wheatley was vorig jaar na enkele jaren afwezigheid, opeens weer in de spotlights. Eerst het toch wat tegenvallende High-Rise, en daarna de shoot-out misdaadkomedie Free Fire. Ik was van beide films niet kapot, maar kende Wheatley alleen maar van het bizarre, maar toch lekkere A Field in England (2013). Die maakte toen al nieuwsgierig naar zijn eerdere werk, Down Terrace en met name Kill List. De gemiddelde rating op MM en IMDb doet niet direct veel bijzonders verwachten, maar dit soort films zijn wellicht niet gemaakt voor het grote publiek. Het is een titel die je daarentegen wel weer vaak tegenkomt op die wat dieper gravende lijstjes met beste horrorfilms van de afgelopen tien jaar.

‘De grote kracht van ‘Kill List’ is de ongelooflijk knap opgebouwde sfeer’, schreef Joolstein afgelopen zomer. En hij heeft volkomen gelijk. Dit is geen film om met een stel maten te gaan kijken met bier erbij, maar eerder eentje die je het toe moet staan om je langzaam naar de strot te grijpen. Rauw Engels sociaal-realisme gemengd met een flinke portie mysterie, waanzin, gore en een scheutje whatdefuck. Het gevoel van onrust en onheil is hoe dan ook onontkoombaar. En laat iedereen gewaarschuwd zijn: geweld bij Wheatley is plots, direct, rauw, gruwelijk en gedetailleerd. Honderd doorzeefde lichamen in de gemiddelde actiefilm, komen niet in de buurt van hoe hard bepaalde Wheatley scènes aankomen. Wat een narigheid. Je voélt het. And not in a good way.

Neil Maskell en Michael Smiley zijn hun karakters, wat mij betreft. Na de film gezien te hebben kan ik me moeilijk andere acteurs in de rollen voorstellen. De gedachte aan een Amerikaanse remake is een absolute gruwel. Fijn om te zien dat Wheatley hier ook ruimte maakt voor de kleinere, menselijke momenten. Ze maken des temeer indruk in de context van de narigheid die Jay voelt, en op zijn beurt weer teweegbrengt.

Erg goed.

4*

Ik kan de bron even niet meer vinden, dus wellicht was het een podcast, maar ik meen dat Lanthimos zijn acteurs vraagt geen specifieke emoties in de dialogen te leggen, maar ze voor zichzelf te laten spreken. Dat geeft een nogal bevreemdend effect, vooral als het inderdaad om horlogebandjes gaat, of het terloops vermelden dat je jonge dochter haar eerste menstruatie heeft gehad.

The Lobster was fascinerend, al stond ik niet vooraan in de rij om die film te bejubelelen. Het meesterwerk dat sommigen erin zagen, was voor mij niet helemaal zichtbaar. Nu zijn Lanthimos’ films nogal divisive, en het is niet voor iedereen. Ik verwachte dus ook hier weer dat ik wellicht wat lauwwarm zou reageren. Maar dat bleek niet het geval. Na één kijkbeurt beviel deze me nog een stukje meer dan zijn vorige film.

Hoewel ook The Killing of a Sacred Deer weer wat absurd overkomt met zijn vreemde dialogen en zaken die niet echt uit worden gelegd, werd ik continu gegrepen door de bizarre, en vrij angstaanjagende ontwikkelingen. Barry Keoghan (Bootjoch uit Dunkirk) speelt de pannen van het dak als de jongen die ooit zijn vader op Colin Farrels operatietafel heeft verloren. Ik heb moeite om Nederlandse adjectieven te vinden, die de lading dekken van hoe eng en ontspoord hij hier speelt (hoe zeggen wij disturbingly unhinged?). De gezichtsuitdrukkingen die Keoghan tevoorschijn tovert terwijl hij een bord spaghetti eet, of wat medische sensoren van zijn borstkas plukt, gaven me echt de rillingen. De rest van de cast met Farrel en Kidman, die elkaar hier na The Beguiled weer treffen, doet het overigens ook uitstekend.

Fijn gefilmd, met een experimentele maar effectieve soundtrack, was ik toch wel onder de indruk van dit bijzondere werk. Bizar, beangstigend en fascinerend. Eindelijk eens Dogtooth kijken, word een van mijn goede voornemens.

4*

Mijn derde Shinkai, en de eerste waarbij het de visuals lukt om de waardering net naar een 4* te trekken.

Over Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007) schreef ik destijds al hoe beeldschoon de animatie was. Koto no Ha no Niwa (2013) gisteren deed daar nog een schepje bovenop. Kimi No Na Wa gaat er echter helemaal mee aan de haal. Het MovieMeter taalcliché 'ieder frame kun je zo ingelijst aan de muur hangen' is niet gelogen; met name wat Shinkai doet met detail, belichting, reflectie en kleurenpalet kent voor zover ik weet geen gelijke. Het is duidelijk dat Shinkai de computer niet schuwt, maar in dit geval is dat meer een constatering over de gebruikte gereedschappen, dan een aanmerking of commentaar. Op visueel vlak is Your Name een huzarenstukje.

Maar hoe zit het dan met de rest? Is alleen dat genoeg om box office records te verpulveren en een niet onaanzienlijke positie in de top 250 te bemachtigen? Shinkai bewerkte zijn eigen roman samen met de Japanse band Radwimps, mede om de muziek optimaal aan te laten sluiten bij het verhaal. En dat is een van de punten waar voor mij de schoen toch wat wringt: het Body-swap verhaaltje is zo vaak gedaan dat je er toplijsten van kunt maken. Gelukkig geeft Shinkai er een behoorlijke twist aan in de tweede helft, maar het blijft in essentie een verhaal over tienerliefde die hindernissen overwint, al weet hij hier wel enig gewicht aan te geven. Er is hier en daar tevens ruimte voor een komische noot, al werkte die voor mij zeker niet altijd. Voor mij blijven expressies als grote verbazing of schrik vaak nogal overdreven in anime. Niet alleen qua animatie, maar ook qua voice-acting. Als je pech hebt, haalt zoiets je net uit het verhaal.

Wat me bij de bovengenoemde andere twee Shinkai films ook al niet zo kon bekoren, zijn de j-pop songs die gebruikt worden. Bij 5 Cm per Second voelde dat zo out of place dat de film gelijk zijn 4* waardering verloor. Bij The Garden of Words was ik erop voorbereid, maar trok het einde de film sowieso al naar een zeventje terug. Helaas gooit Shinkai er hier ook tijdens de film (bij de begintitels zelfs al) meermaals zo'n vreselijk popliedje in, maar het hoort er schijnbaar bij. Voor mijn gevoel help een visueel kunststukje als een Shinkai-film daarmee bijkans om zeep: het wordt zowat kitsch. Zonde, want de rest van de score was echt heel mooi.

In het geval van Kimi No Na Wa echter, was ik toch genoeg gegrepen door het verhaal en zó verbluft door de looks van de film, dat de 4* blijven staan. En mocht een toekomstige Shinkai weer eens op het animatiefestival hier draaien in Nederland, dan zal ik hem dán wel mee pakken. Dat wachten nu tot hij eindelijk (niet) uitkwam, en het moeten doen met VOD of Blu-ray beviel me maar niets.

4*

Pedofilie is geen onderwerp waarbij de meeste mensen veel ruimte hebben voor nuance of inleving, het raakt iets diep binnen ons, de angst dat ons eigen kind iets zou kunnen overkomen. Aldus Molter. Met Kind levert hij zijn meest gewaagde, maar ook de beste film af die ik van hem zag. Lees vooral de teksten bij de film ook even.

Sophie van Winden blijkt uitstekend gecast, er gebeurt een hoop achter haar ogen. Ik ken haar voornamelijk van Prooi en zag haar recentelijk in Rood (2013). Nu heb ik haar debuut Leef! (2005) destijds in de bios gezien, maar dat is te lang geleden. Ik had geen idee dat ze zo goed was...

Gratis te bekijken op Cinetree

De juiste film voor deze maand, terwijl de Dolle Mina's heropleven en de pleinen zich terecht vullen met protestanten tegen Femicide. Wat is er mis met dit soort mannen? Waar is het fout gegaan? Wat is er kapot in die zieke breintjes dat men het acceptabel vindt om zoiets absoluut verwerpelijks te doen met een groepje?

De plaats van de vrouw in de algehele cultuur wellicht een beginpunt. En hoe verander je zoiets, wanneer traditie en religie zo'n sterke rol spelen? Bijzonder, zo'n film uit Algerije. Op bovenstaande vraag biedt Damien Ounouri overigens geen antwoord, maar dat poogt hij ook niet. De woede is echter overduidelijk, en als Arabische revengefilm doet Kindil het meer dan prima. Met krap 100 stemmen op IMDb, amper critic reviews, en nu pas één stem op MovieMeter, is dit wat mij betreft een onderbelichte drama-horror. Vakkundig geschoten, geacteerd en geregisseerd.... en met 40 minuten ook snel weer gedaan.

Fijne Verrassing

3,8*

Een beetje kijker gaat altijd van zichzelf uit, en laat zich niet leiden door de recensies. Ikzelf ben een fan van Ritchie's eerdere werk, en ik sta open voor Charlie Hunnam om na Sons of Anarchy echt iets te laten zien. De trailer voor King Arthur: Legend of the Sword maakte me niet heel warm, maar dingen verdienen (mits je het op kunt brengen) het voordeel van de twijfel, vooral wanneer je mans eerdere werk een warm hart toedraagt. Al is dat deels jeugdsentiment, je weet nooit of iemand niet verrast. Die trailer kan wel door de marketeers samengesteld zijn. Maar ik was niet aangenaam verrast, helaas. Los van Hunnam, slaat wat mij betreft vooral Ritchie hier de plank mis.

Met een Tomatoscore van 28% en metacritic score van 42, waren de filmcritici er niet dol op. Hachiman boven me stelt dat de film daardoor geflopt is. En laten we eerlijk zijn: het is onmiskenbaar, deze King Arthur is financieel gezien een gigantische flop, waarvan sommige schattingen luiden dat het Warner Brothers 100 miljoen verlies 'op zou kunnen leveren'. Maar hoewel de publieksscore op diezelfde sites (RT en ook IMDb) beduidend hoger is, blijft men dus wel massaal weg bij deze film. En sinds wanneer betekenen slechte reviews een slechte box office? Je hoeft maar naar de DC films van de afgelopen 5 jaar te kijken om te zien dat die stelling moeilijk overeind blijft, bij een kritische blik.

Het is misschien fair om te melden dat ik Ritchie's Sherlock verfilmingen niet geweldig vond, en ook The Man from U.N.C.L.E. me niet heel erg kon bekoren. Evenmin zit ik naarstig te wachten op almachtige magiërs en gigantische monsters, in wat voor mij primair een middeleeuwse mythe is. En hier blijkt Ritchie ook echt Ritchie te zijn: er wordt nergens gestreefd naar realisme, het gaat om de stijl. Vlot gemonteerd, vette soundtrack, geen zorgen om het taalgebruik en dingen kunnen zeker wel met CG, zelfs al is het niet echt lijkende shot niet noodzakelijk. Dat zouden minpuntjes zijn, ware het niet het verhaal.

Deze koning bezwijkt voor de kroning al onder het gebrekkige verhaal, en ik vrees dat je als (iets doorgewinterdere?) kijker een bijzonder vergevingsgezinde aard op dat vlak moet hebben, om de film er mee weg te laten komen. Wat had het kunnen zijn? Wat als ze (roddels) niet zo hevig geknipt hadden in de rol van die mage? Was dat echt eerst Guinevere? 'It’s just buried too often under narrative chaos, and the inexplicable ideal that if a story runs at double speed and triple energy, the gaping holes in the story will outpace anyone’s notice.', schampert The Verge. En ik kan de schrijver moeilijk ongelijk geven.

Toch, met een beetje open mind viel er heus wat te genieten. Aidan Gillen ('hee! Littlefinger!' - mensen op rij achter me) was een leuke bijkomstigheid en de soundtrack van Daniel Pemberton was bij vlagen lekker opzwepend (en meer dan een beetje anachronistisch, but who cares...). Maar al met al was het niet echt genoeg. Hachi hierboven stelt tevens dat dit 'een film is die eigenlijk alles heeft om het te doen laten slagen'. Ik mis een daadwerkelijk overtuigende lead (sorry, Charlie), een narratief logisch verhaal en een echt interessante visie van de regisseur op het materiaal.

2,5* (wat naar boven afgerond)

Heerlijke film, wat een mijlpaal is dit zeg. Ik heb nooit geweten hoeveel Peter Jackson's film op het origineel lijkt... Tempo, sets, effecten, kostuums, muziek van Steiner, Fay Wray in jurkjes van dunne stof... What's not to like...

de stop-motion is voor CGI verwende ogen even wennen, maar na een paar minuten zit je ook daarin... Een zeer toegankelijke silent film die de wegen van het adventure-genre en de blockbuster behoorlijk geplaveid heeft.

Ik had er meer van verwacht, na een aantal vrij lyrische reacties in mijn kennissenkring en de behoorlijk aanstekelijke enthousiaste trailer. Helaas maakte het de belofte niet helemaal waar.

Het heeft dezelfde energie die Vaughn met Kick-ass liet zien (zo niet meer), maar ik heb me er nooit zo in kunnen onderdompelen als daarbij. Nu zag ik Kick-ass in de sneak preview destijds (een zeer leuke ervaring) en deze thuis, dus dat zou wellicht een punt kunnen schelen bij een eerste kijkbeurt en een film als deze. Het is een soort mengelmoes van James Bond, The Avengers (niet de marvel), The Recruit, Divergent en andere films geworden, maar toch is Vaughns handtekening duidelijk aanwezig, al was het alleen al maar om zijn visuele stijl in de gevechten.

Het verhaal stelt nauwelijks iets voor, maar dat pretendeert Kingsman ook niet. Het is een duidelijke kapstok voor de coole shit die Vaughn je wil laten zien. Helaas was dat voor mij toch net in te geringe mate aanwezig om Kingsman naar een 7 of hoger te trekken. Ik ben me bewust van Jacksons redenering om het karakter te laten slissen, maar het werkt voor mijn persoonlijk filmisch simpelweg niet. Leuk dat hij er character motivation uithaalde, maar ik vond het helaas storend.

Colin Firth is prima gecast in deze rol en het is leuk om hem een keer zoiets te zien doen. Taron Egerton is helemaal niet slecht als Eggsy, al is het verder geen rol waar je echt in kan schijnen. Maar als je dit vergelijkt met een Josh Hudgerson/Peeta Mellark in The Hunger Games waar ik onwillekeurig aan moest denken, dan verwacht ik van deze jongen duidelijk meer.

Aardige popcornfilm die de liefhebbers daarvan vermoedelijk niet teleur zal stellen, maar ik had op iets meer gehoopt. Naar beneden afgerond kom ik op 3* sterren uit.

Mijn tweede vagina dentata film al in de nu lopende trashchallenge. Misschien dat ik dan om er een trio van te maken gewoon alsnog ook Teeth (2007) even mee pak. Mocht er stiekem van mijn andere doelen in dit leven onverhoopt niks terecht komen, dan kan me altijd beroepen op het feit dat ik toch mooi die drie films heb gezien, en dus een compleet en rijk leven heb geleid met verfijnde culturele zaken. Check vooral de trailer. Het geheel ademt videokwaliteit, inc slechte special effects. De meeste scènes zijn voornamelijk een excuus om de borsten van de dames in beeld te kunnen brengen. Net als je echter denkt dat het nu wederom erg richting de softcore porno gaat, gebeurt er weer iets… piemelafbijtends. Wonderlijke combinatie ?

Goed is het allerminst, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er écht niets aan vond.

2,5*

Lastig te beoordelen. Ik kan me eigenlijk (ook?) zowel in de kritiek als de loftuitingen vinden. Het is niet bijzonder moeilijk om me voor te stellen dat mensen weglopen uit de bios, bij een film als dit. Toen wij thuis Knight of Cups recentelijk op hadden gezet, hebben we hem ook na een klein half uurtje uitgezet. Verkeerde moment. Nu was ik gisteravond zo moe dat ik 20.30 uur naar bed ging, om vervolgens vanaf een uur of twee niet meer te kunnen slapen. Tegen drieën KoC maar opgezet, nadat ik de ondertiteling van A Short Story About Love niet synchroon kreeg. In een stil huis zonder afleiding, met een goede koptelefoon op. Geluid wat harder, zoals een van de title cards aanraadt. Ideale omstandigheden.

Er is en hoop gezegd hierboven hoe we een non-lineaire film als deze kunnen bezien. Persoonlijk vond ik dit wel een fijne benadering: Knight of Cups: visual poem or narrative movie? op die manier ‘lees’ ik de film het makkelijkst.

Dan nog, ook voor mij was de coherente visie niet altijd evident, en werkte de film niet op alle vlakken. Distantie, inderdaad. Ik ben zelf filosofisch en theologisch wat karig onderlegd, al staat er een niet onaanzienlijke rij werken in de boekenkast. Maar zolang die voor het leeuwendeel ongelezen zijn, schiet het niet echt op. Ik kan dan ook niet participeren in analyses over Heidegger, Kierkegaard en consorten, alleen hoe de film voor mij werkte in de rest van Malicks oeuvre: prikkelend, maar tevens wat onwennig. Vooralsnog prefereer ik het vroege en meer toegankelijkere werk.

Lubezki’s cinematografie ziet er veelal schitterend uit, en sommige scènes raakten me zeker (Portman!). Desalniettemin werden bepaalde elementen soms wat repetitief, en kan ik met zo’n monoloog als die van Armin Mueller Stahls priester over het nut van lijden, helemaal niets. Wat een waanzin. Waarbij ik me op zo’n moment direct afvraag of we naar een karakter luisteren, of ook naar Malick zelf. En zo ja, is dat slechts een mogelijke gedachte, of is hij daar echt van overtuigd? Los daarvan, heb ik naast de visuele aspecten ook erg van het geluid kunnen genieten. Niet alleen de muziek, maar ook de geluiden van de stad zelf. “je voelt de wind in je haar en de zon in je gezicht“, schrijft Thomas83 hierboven. Dat had ik ook. Geen film om uit brakke flatscreen of laptop luidsprekertjes te kijken. Pak dan liever een (fatsoenlijke) koptelefoon. Anders mis je toch wat, vrees ik.

Ik geloof meteen dat ook Knight of Cups baat heeft bij contemplatie en wat bezinning, en een tweede kijkbeurt. Wellicht doe ik dat een keer, maar Song to Song en Voyage of Time gaan voor. En Radegund, Malicks nog te verschijnen terugkeer naar meer narratieve cinema, vermoedelijk ook.

3,5*

"I'm glad we knocked on your door."

Keanu, Keanu. Na The Neon Demon vergat ik even hoe lachwekkend slecht je kunt zijn. Toegegeven, het was een moeilijkere rol dan die van je twee belagers, maar oeh.... wat tenenkrommend.

De film zelf greep me voornamelijk doordat ik wilde weten hoe het afliep, en wat voor fubar shit die meiden nog meer uit zouden halen. Maar ik vond het verder wel een niemendalletje. Ik was wel gecharmeerd van Ana de Armas (links), die we in Villeneuves Blade Runner film terug gaan zien. Dat mag van mij.

Het beste wat ik over de film zelf kan zeggen is dat ik zin kreeg om Hanekes Funny Games te gaan herzien. Dus die ging er gelijk daarna in en wát een verschil. Roth lijkt niet echt te weten wat hij nu precies wil zeggen, en ontbeert de kunde om dat op een indrukwekkende manier te zeggen. Het is wellicht wat oneerlijk om hem naast een intellectueel als Haneke te leggen, maar wanneer je een dergelijke home-invasion film maakt, nodig je de vergelijking nu eenmaal uit.

2,5*

Heerlijke film. Ik had reeds 3 korte films van Halberstadt gezien (check vooral Dag Meneer de Vries (2012) en Zwanger (2015)) en was erg benieuwd naar haar stop-motion speelfilm debuut. Gelukkig stelt Knor niet teleur. Halberstadt is geen vrouw die enige notie voelt om kinderen te betuttelen, noch is ze naar eigen zeggen erg bezig met de commerciële aantrekkelijkheid van haar werk; wat doorgaans voor verrassender film maken zorgt; en hier gelukkig de populariteit niet in weg heeft gestaan. Releases in allerlei andere talen worden momenteel voorbereid en een prequel is al in de maak.

Voor slechts drie miljoen hebben Halberstadt en haar kleine team animatoren een prachtige stop-motion gemaakt, die qua schaal behoorlijk groot lijkt. Kleine sets met statische cameravoering hoef je hier niet te verwachten. Verder is Knor een lief en charmant verhaal dat ik graag aan een toekomstige, kleine John Milton zou laten zien.

3,8*

Zo zien we oorlogsfilms helaas te weinig; klein en menselijk. Hoewel de film in mooi zwart-wit is geschoten, zijn de karakters dat alles behalve. De Duitse soldaten hier die een vrouw dwingen hen naar de Oostenrijkse grens te brengen, zijn geen stereotype kwaadaardige nazi's, maar mensen van vlees en bloed. Coach to Vienna is in feite een soort road movie met paard en wagen; langzamer en stiller dan wat we tegenwoordig met die naam associëren, maar het is er onmiskenbaar een.

Krista is een verbolgen vrouw die na de executie van haar man door de bezetter, haar wraak plant op de twee vijandelijke soldaten in haar kar. Naarmate de tijd verstrijkt blijkt steeds meer dat ze niet om het feit heen kan dat deze mannen net als zij evenmin voor deze situatie hebben gekozen. Coach to Vienna duurt met 76 minuten niet lang en de film heeft een fijne klassieke score met orgelmuziek, die de reis een ietwat sacrale sfeer meegeeft, wat een mooi contrast geeft met het onderwerp.

Kocár do Vídne is een intiem psychologisch drama in oorlogstijd, dat een groter publiek verdient dan de 20 stemmen die hij nu heeft. Aan mij de eer kennelijk om deze film met die 20e stem de tip 250 in te stemmen, wat ik met plezier doe.

4*

Stilistisch, plottechnisch en chronologisch gezien een erg interessante film, die speelt met cause and effect en unreliable narration, al is het dan door de verschillende karakters en de manier waarop informatie langzaam wordt vrijgegeven.

Een met bovenstaande reviews dat het geen film is om onderuitgezakt te kijken na een vermoeiende dag, hij vereist een bovengemiddeld actieve kijkerparticipatie. Misschien wat doorgeschoten in de slo-mo, maar cinematografisch vond ik het zeer de moeite waard. Wat verhaal en karakters betreft, vrij disturbing. Ik heb hem gekeken zonder er veel vanaf te weten en kan dat anderen ook aanraden.

Der Kommer en Dag (2016) zien in de weken dat in Canada het ene na het andere massagraf wordt gevonden bij (kost)scholen en internaten, maakt het extra rauw. En hoewel je zou kunnen zeggen dat deze film ‘sentiment done right’ is, zoals de draak Miracle in Cell No. 7 (2019) dat niet is, profiteert de film er ook niet niet echt van.

De film raakte me, de kindacteurs doen het prima, Mikkelsen en Gråbøl laten geen steken vallen en ook als period piece overtuigen de looks en sfeer van de film best wel. Het gros van de kijkers zal zich er er niet aan storen, maar The Day Will Come kiest dromen, volhardendheid, kameraadschap en liefde boven rauwe realiteit (al zitten er genoeg pijnlijke scenes in de film). En ik moet zeggen: hij komt er bijna mee weg. Maar ik ben het eens met Donkerwoud dat het script wel een paar karaktersteekjes laat vallen, en de eindscenes lieten me niet helemaal voldaan achter. Daarmee bedoel ik niet dat ik het beter had gevonden als Elmer wel te pletter was gevallen, maar het werd me wel iets te sentimenteel met die sprong naar de maan. De film kan niets doen aan de actualiteit, maar het happy end voelt wat problematisch met al die graven zo vers in het geheugen.

Desalniettemin: een puike film.

3,7*

Ik ben benieuwd hoeveel mensen subgenre #24 aftikken met een horrorfilm uit Luxemburg; ik gok niet bijster veel. Maar ik had hem liggen dus waarom niet? Kommunioun (2022) had ook pas 2 stemmen op MovieMeter, dus dat vind ik dan weer extra leuk.

In dit horrordrama van Jacques Molitor is de alleenstaande moeder Elaine verontrust door het agressieve gedrag van haar zoontje Martin. Wanneer het jongetje één van zijn klasgenoten bijt, neemt Elaine, wanhopig op zoek naar antwoorden, Martin mee naar de vervreemde ouders van zijn overleden vader. Daar ontdekt Elaine de ware aard van de familie en moet ze kiezen tussen acceptatie of vechten voor het lot van haar zoon.

Alleen al het perspectief maakt Wolfkin (2022) anders, en het is een film die graag beter zou vinden dan ik uiteindelijk vond. Helaas kon ik er net niet helemaal lekker inkomen, maar voor weerwolf fans die eens wat anders willen, lijkt het me zeker een aardige tip.

3,2*

Twee Alicia Vikanders op een dag, na 'Pure'. Wat een actrice... Ik snap direct waarom zij zoveel grote projecten heeft staan voor dit en komend jaar. Die gaat het gat opvullen van Portman en Knightley, voor de rollen waar die straks te oud voor zijn althans.

Ik ben totaal geen kostuumdrama fan, en ook niet specifiek van politiek gekonkel, maar A Royal Affair heeft me van begin tot eind geboeid. Mede door het door willen drukken van verlichtingsidealen werd mijn aandacht getrokken, en acteurs als Vikander en Mikkelsen weten deze moeiteloos vast te houden. Naast de acteerprestaties, zorgen prima muziek, af en toe mooie plaatjes en genoeg ontwikkelingen ervoor dat deze film ook voor de wat minder kostuumdramatolerante man (en vrouw?) prima te pruimen valt. Voor mij zelfs meer dan dat, en dat komt neer op een 7,5+.

4* dus. En de hernieuwde wens om meer Mikkelsen te zien, en alsjeblieft, meer Vikander.

Ichi the Killer was zo'n film waar je via via over hoorde in 2001-2002, en ik had hem ooit op DVD lang geleden. Die dvd kwam echter pas jaren nadat deze befaamde film op mijn radar verscheen in mijn collectie, en nadat ik Ôdishon (1999) toen hij uitkwam behoorlijk fascinerend had gevonden. Je zou verwachten dat ik als filmliefhebber deze gewelddadige cultfilm over de yakuzawereld in mijn studententijd dan toch vrij snel zou hebben verorberd. En toch, had ik hem toen al mijn dvd's een jaar of wat geleden naar Tonypulp gingen, nog steeds niet gezien. Daar moest natuurlijk hoognodig wat aan gedaan worden, en de horrorchallenge en Theunissen zijn Gore thema waren een prima excuus om hem nu eindelijk eens op te zetten. In de door L'immagine Ritrovata gerestaureerde en door Takashi Miike goedgekeurde versie uiteraard.

Koroshiya 1 is gebaseerd op een manga van auteur Hideo Yamamoto, die ook nauw meewerkte aan de film. Hoewel het misschien niet je de eerste gedachte is bij deze film, heeft Yamamoto het plot beschreven als "een liefdesverhaal". Kakihara en Ichi vertegenwoordigen de complete uitersten van hun rollen in de BDSM-wereld; Kakihara is de masochist en Ichi is de sadist. Eigenlijk al voor de titel uit een vers gedrapeerd kwakje tevoorschijn komt, heeft Miike reeds duidelijk gemaakt dat Ichi geen film gaat worden voor de tere zieltjes, mocht daar na de poster nog twijfel over bestaan.

Bij het twintigjarig jubileum van Miike's gewelddadige hit, verschenen er uiteraard de nodige artikelen, bijvoorbeeld over hoe Ichi ultra-violence naar de mainstream media bracht. Ik ben wel benieuwd in hoeverre de nieuwe generatie filmkijkers een film als deze nog gaat ontdekken. In 2022 is er nog geen enkel bericht op de pagina van de film geschreven. Zonde. Net zoals het zonde is dat ik deze niet ben gaan kijken destijds; ik neem aan dat hij in Groningen wel gedraaid heeft bij Forum Images. Maar zou ik Ichi écht goed hebben gevonden? Ik betwijfel het wel een beetje. Er zitten toffe scènes in, en memorabel zou ik het zeker hebben gevonden. Maar wat verontrusting betreft en fascinatie, blijf ik Audition toch de meer biologerende film vinden. Ik rond desondanks wel af naar boven.

3,3*

Gevonden doordat deze Thaise horror een van de hoogste scores had op MovieMeter, en de positieve review van Onderhond. Het overkomt me weinig, maar zelfs ik had de grootste moeite om deze titel met Engelse subs synchroon draaiend te krijgen. Nieuwsgroepen, private torrent clients, zelfs eentje toegespitst op Aziatische cinema.... Niets. Ik moest uiteindelijk de timings van de subs die ik gevonden had handmatig aanpassen om synchroon te lopen met de Russische versie die ook een Thai audiotrack bleek te hebben. Toen was het reeds een erekwestie geworden.... Maar ik mocht ik er nog een keer tegenaan lopen dan pak ik gewoon een andere film

Gelukkig bleek al die moeite niet tevergeefs, want hoewel de film in het midden inderdaad inzakt en de CG geen prijzen zal winnen, is dit een erg creepy werkje geworden met fijne cinematografie en een effectief sound design en dito score. Go Thailand.

3,7*

Pfoe, wat een narigheid. Mijn zesde Kieslowski weet wel een indruk achter te laten, al zou je het aan de apatische blank stare die ik nu op mijn gezicht heb, misschien niet af kunnen lezen. De kleurenfilters waar Kieslowski's cameraman voor koos (het was de enige manier waarop hij zo'n script wilde verfilmen, las ik. De regisseur zelf was het er in de eerste instantie niet eens mee eens) zijn even wennen, maar het wérkt wel. Ik ben nog nooit in Warschau geweest, maar het beeld dat hier geschetst wordt in de nadagen van de Sovjetinvloed is grauw, kil en mistroostig.

Films met een boodschap zijn meestal niet iets waar ik vrolijk van wordt. Hier ook niet, maar in dit geval is het volledig bewust en ben ik wel onder de indruk. Ik was al tegen de doodstraf, maar anders zou ik het vermoedelijk nu wel zijn. Laatste akte is inderdaad erg sterk. Misschien niet zo schitterende maar uiterst doeltreffende cinematografie, een sterke rol en de mooie muziek, maken naast de mokerslag van een boodschap A Short Film about Killing erg de moeite waard.

n.b. Ik had eerst de Dekaloog willen kijken, maar de geruchten over een Criterion release maken toch dat ik daarmee wacht.

Kumiko is inderdaad traag en zwaarmoedig, maar zoals Onderhond zegt is dit niet persé negatief. Je moet er alleen geen afkeer van hebben. Tegelijkertijd snap ik kritiekpunten, zoals bijvoorbeeld Collins die hierboven verwoordt, wel degelijk. Kumiko's karakter is erg ongrijpbaar en er had ook van mij iets meer interactie in gemogen. Het blijft allemaal wat op de vlakte en in het midden.

Toch was het intrigerend genoeg om verder te kijken en de film is degelijk geschoten, met enkele er tussenuit springende plaatjes. Ook ik vond Kikuchi trouwens absoluut de moeite waard. Ik mocht haar altijd al wel graag zien, maar ze speelt hier een uitstekende rol en het lichte gemis aan meer interactie, verkenning en ontwikkeling ligt niet bij haar. Een uitzondering zouden wellicht de scènes met de state trooper kunnen zijn, die gespeeld wordt door de regisseur zelf.

Tot mijn verbazing las ik op IMDb dat het gebaseerd is op een echt persoon, Takako Konishi, en de ontstane urban myth rondom haar dood. Paul Berczeller maakte een korte short documentary hierover, This is a true story.

Phew. Eerste comment in drie jaar tijd, wat natuurlijk iets zegt over de populariteit van deze Kurosawa vergeleken met zijn andere films. Ik heb Macbeth meerdere keren gelezen toen ik 16-18 was, maar daarna niet meer en het stond me allemaal niet meer helder voor de geest, al kon ik quotes als fair is foul and foul is fair nog zo oplepelen.

Ik heb een dubbele relatie met Kurosawa, ik had Seven Samurai al jong op dvd en ook Rashomon draag ik een warm hart toe. Zelfs nog een referaat over gehouden destijds met een filmanalyse vak op de uni. Maar de meeste andere films die ik daarna ontdekte stelden toch enigszins teleur, of erger. Ook Throne of Blood begon niet onverdeeld goed met een jengelende openingsmuziek en een swipe edit na het shot van de Samurai die op de poort ramt. Dat mag misschien toen in de mode geraakt zijn (ik dacht sixties eigenlijk), maar het voelde voor mij gek in een period piece.

Verder zaten er zeker een aantal mooie shots in (wild bewegende bomen in de mist op het einde waren zeer onheilspellend) en Mifune is weer 'erg Mifune', al heb ik met het theatrale, luide en wild gesticulerend acteren vaak moeite, zo lang na de introductie van de geluidsfilm. Het hoort bij het karakter misschien, maar mijn smaak is het niet. Wat tempo betreft is deze film echter net als zoveel andere Kurosawa's wat langzaam gepaced af en toe. Wanneer je iets heel interessant vindt en aan het scherm gekluisterd bent geeft dat niet, maar zo niet dan kan verveling op de loer liggen. Dat gebeurde (net) niet, maar ik dacht meerdere keren dat ik eigenlijk liever Macbeth zelf even uit de kast wilde trekken.

Het acquired taste stadium zijn Kurosawa en ik inmiddels gepasseerd, daarvoor heb ik nu teveel van zijn films gezien (dit was de negende). Ik zal me er bij neer moeten leggen dat ik naast die paar die ik erg goed vind, geen onverdeelde bewonderaar van de man ben. 'Misschien gewoon niet mijn ding', zoals men wel eens zegt.

Slotgedachte: de eindscène is wel erg knap gedaan vond ik. Echte pijlen. Uitleg van Criterion-filmpje

3*

Dat een film met een synopsis zoals hierboven gebaseerd is op een Cambodjaans volksverhaal, zal de meesten niet verbazen.

Regisseur Fai Sam Ang doet het heel aardig met de beperkte middelen die hij had; bedenk dat het land op dat moment (sinds Rode Khmer tijdperk) geeneens meer een filmindustrie of zelfs maar bioscopen had waar de film in première kon gaan. De special effects zijn uiteraard niet van de hoogste kwaliteit, maar aangezien ze geen belangrijke rol spelen in het verhaal, stoort het niet echt. En wanneer je geen geld hebt om een digitale medusapruik te maken, dan doe je het toch echt? Ik vrees dat er geen Cambodia Humane Association aan de rand van de set zal hebben staan kijken of de naar verluidt vastgelijmde slangen het wel naar hun zin hadden, op het hoofd van actrice Pich Chanboramey. Zij had er volgens de overlevering ook geen lol in. Goh…

Leuk om een keer een film uit Cambodja gezien te hebben, al was het geen hoogstandje. Pich Chanboramey is wel een prettige verschijning, wat mij betreft.

2,5*

John Milton voelt zich een beetje misleid. In het ootje genomen. John Milton verwachtte tijdens zijn nachtdienst even opgepept te worden door een zinderende, psychologische actiehorror. Die verwachting gaven de labels op IMDb. Maar Kiyoshi Kurosawa's (Cure (1997), Pulse (2001)) Cloud (2025) is wat mij betreft eerder een slow-burn misdaad thriller-drama, dat zich nergens laat haasten, maar waar ook de actie voor mijn gevoel ver te zoeken was. Best degelijk gemaakt en gespeeld, en naar het einde toe wordt er heus wat op elkaar geschoten, maar dat gebeurt zo onderkoeld en praktisch zonder score, dat het bepaald niet spannend wordt.

Zesje van JM, zesje van onderhond. Dat gebeurt ook niet iedere dag.

3*

Na Boz Salkyn (2007) en Centaur (2017) mijn derde film uit Kirgizië en ook de beste, maar alleen als we Ala Kachuu (2021) niet meetellen.

Voor wie even snel wil kijken of die Kirgizische cinema wat is, raad ik die laatste korte film aan wanneer hij uit het festivalcircuit komt, maar wie daar niet op wil wachten of liever een historisch epos kijkt, dan is Kurmanjan Datka bijzonder vakkundig gemaakt. Mooi geschoten, prima geacteerd en met een fijne score.

En hij staat nog met Engelse subs op YouTube ook.

3,5*

De horrorchallenge loopt ten einde, en voor mij was het tijd voor de laatste film. Ik heb een hoop moois mogen ontdekken, en dan rijst toch de vraag hoe je zoiets eerbiedwaardig en respectvol afsluit. Met een gegarandeerd meesterwerk natuurlijk. Grave (2016) en It Comes at Night (2017) waren de enige titels die ik van mijn oorspronkelijke watchlist voor de challenge niet heb kunnen zien. Echter ‘mag’ ik die niet zonder mijn vriendin kijken (‘je waagt het niet!’), en ze heeft geen tijd vanavond voor een film.

Dus moest ik zelf iets geweldigs uitzoeken om dat te vervangen. En toen wist ik het opeens! Voor zover ik wist, had ik nog nooit een J-sploitation film gezien. Het verhaal van deze gaat als volgt: Een groepje vrouwelijke strippers vinden een geheime gang in de kleedkamer van de stripclub waar ze werken, vinden daar een bijzonder boek, en wekken per ongeluk een leger ondoden tot leven. Yes. We sluiten af met een film van de man, die eerder het pareltje Killer Pussy afleverde.

Kyonyû Doragon: Onsen Zonbi vs Sutorippâ 5! Aka The Big Tits Dragon! aka Big Tits Zombie! Aka Zombie Stripper Apocalypse aka Nippon Splatterotics 1! Je zult met me eens zijn, dat zoiets bijna wel goed móet zijn. Zo goed, dat ik verbaasd ben dat 68 MM users me voor zijn gegaan met het zien van deze film.

Nu serieus. Het is boven elke vorm van twijfel verheven dat je een beetje open moet staan voor foute splatterfilms als dit met extreem lage productiewaarden, maar die nu en dan wel als beloning met iets creatiefs uit de hoek kunnen komen dat zo bizar (of slecht) is, dat je toch in de lach schiet. Of je je nu het schompes lacht of het bij een geamuseerde grinnik houdt, zal per persoon verschillen. Ikzelf keek meer met opgetrokken wenkbrauw toe, met hier en daar een verbaasde schater. Maar het was wel genoeg.

Leuke soundtrack, wijntje erbij, in het ruime uurtje tussen werk en avondmaaltijd (ik hoefde niet te koken), was dit een prima momentje om even tot rust te komen. Al is het schlock van de bovenste plank. Of misschien wel juist.

En één scène in het bijzonder, zal me nog lang heugen. Vagina dentata in extremis, if you know what I mean...

3*