Kocár do Vídne (1966)

IMDB weet ons te vertellen dat de Tsjechische versie van deze film 78 minuten duurt,wat klopt.Welke versie er dan nog is,weet ik niet.Zou kunnen dat hij bestaat,aangezien de in de synopsis beschreven situatie in de Tsjechische versie wordt geschetst dmv een inleidende text.

Hoe dan ook:dit werk moet 17 jaar na afloop van de oorlog een hoge shock value hebben bezeten voor de locals,aangezien het verzet er hier niet best afkomt,collaboratie hier erg wazig wordt en de baddies niet geheel worden gedemoniseerd.

Allemaal leuk,maar voor ons is die shockvalue er niet meer.We kennen de good kraut/bad kraut routine uit ons hoofd,waarbij de bad kraut hier wel erg bad is en the good een...enorme sukkel(beiden worden gespeeld door Tsjechen,waarbij the good blijkbaar was vergeten dat hij een Oostenrijker moest voorstellen en vlekkeloos Standaardduits spreekt).

Aangezien het wijfje gedurende het grootste deel van de film zwijgt,ligt er een stevige focus op mimiek en gebarentaal waardoor je goed moet kijken.Het Cechov gun procédé wordt hier trouwens uitbundig gebruikt.

Ietwat vreemd dat deze blijkbaar rond mei 45 spelende film geset is in een ijskoud winterlandschap,maar ok,dat zijn details.

Zoals we van de Tsjechische school mogen verwachten is het camerawerk weer prima verzorgd,terwijl de film vanzelf een eigen dynamiek verkrijgt doordat we een boerenkar in beweging volgen.

Zeer goede soundtrack van Novak,een soort pseudo-18e eeuws orgelconcert.

Weer zo'n prima Tsjechoslowaakse film met als thema dat twee vijandige partijenen tegen wil en dank met elkaar op moeten trekken. Zoals pippo il buffone al zegt, toendertijd was een thema als dit zeer opzienbarend: Duitsers die aardig zijn en de partizanen en Russen wreed. De foutjes die pippo il buffone ook al spotte, zag ik ook, maar ze zijn niet ècht storend.

De setting (bos) nodigt uit tot mooie plaatjes en die laat Kachyňa dan ook prima vastleggen. Verder dienen we te worden vermaakt door slechts twee hoofdpersonen: de vrrouw en de jonge Oostenrijkse soldaat, want alle andere personages zijn slechts terloopse bijfiguren met maar weinig screentime. De film lijkt dus zo eigenlijk bijna meer op een toneelstuk dan op een film en het is knap dat dit toch een boeiend geheel oplevert.

Ik zag zo'n cynisch einde niet aankomen - niet helemaal tevreden mee. Werkelijk prachtige 'found footage'-muziek, want ik begrijp dat dit dus een originele score is? Subliem geschoten in de bossen, waar het begin mei - in het Midden Europees gebergte, ook best wel zo mistig kan zijn denk ik hoor, dus ik weet niet of dat wel een 'anachronisme' is.

Misschien dat er nog een enthousiasteling bijkomt, zodat beavis en ik deze nog in de Top 1000 kunnen krijgen, met twee lukt dat niet

Had niet verwacht dat deze zo goed bij jullie (beavis en Mochizuki Rokuro) zou aanslaan. Bij mij zat/zit hij tussen de 3.5* en 4.0* (7.5) en komt dus niet in mijn top 500 helaas Maar misschien heb ik hem iets ondergewaardeerd. Ik weet wel dat ik Marketa Lazarová eigenlijk moet herzien voor het top 1000 project, maar anders stop ik hem wellicht toch stiekem erin zonder herziening. Heb wel speciaal de blu-ray laten importeren. Hopelijk komt er in ieder geval genoeg Tsjechisch/Slowaaks en ander Oost-Europees spul in de uiteindelijke lijst, daar ben ik altijd wel voorstander van

Van ML was ik weer niet zo kapot. Als ik kijk naar de iCM <400 lijst kijk heeft deze Kocar do Vidne (#11) duidelijk mijn voorkeur boven Les Dimanches de Ville d'Avray (#1) - als ik dan een vergelijking maak in haarscherp zwart-grijs-wit fotografie en de aantrekkingskracht tussen een man en een vrouw/meisje die er niet hoort te zijn.

Wellicht eindigt hij bij mij nog in de top 500. Ook bij mij staat hij tussen de 3.5* en 4.0* (7.5), maar ik ben alle films wat aan het herwaarderen.

Nu valt me trouwens pas op dat de vrouw wordt gespeeld door Iva Janzurová. Ik had haar niet herkend en ik ken haar slechts van komische rollen in films van Vorlicek en Lipsky. Prima actrice!

Mooi klein oorlogsdrama, dat zich afspeelt achter het front met maar een handvol personages - wellicht was het ook een budgetkwestie maar de Oost-Europese cinema lijkt de Tweede Wereldoorlog persoonlijker te benaderen dan de Amerikaanse/ West-Europese. Ook genuanceerder over het algemeen, de grens tussen goed en kwaad loopt niet langs de landsgrenzen blijkt maar weer. Boeiend en spannend, prachtig gefilmd en mooie muzikale ondersteuning die niet zou misstaan in de balzaal.

Zo zien we oorlogsfilms helaas te weinig; klein en menselijk. Hoewel de film in mooi zwart-wit is geschoten, zijn de karakters dat alles behalve. De Duitse soldaten hier die een vrouw dwingen hen naar de Oostenrijkse grens te brengen, zijn geen stereotype kwaadaardige nazi's, maar mensen van vlees en bloed. Coach to Vienna is in feite een soort road movie met paard en wagen; langzamer en stiller dan wat we tegenwoordig met die naam associëren, maar het is er onmiskenbaar een.

Krista is een verbolgen vrouw die na de executie van haar man door de bezetter, haar wraak plant op de twee vijandelijke soldaten in haar kar. Naarmate de tijd verstrijkt blijkt steeds meer dat ze niet om het feit heen kan dat deze mannen net als zij evenmin voor deze situatie hebben gekozen. Coach to Vienna duurt met 76 minuten niet lang en de film heeft een fijne klassieke score met orgelmuziek, die de reis een ietwat sacrale sfeer meegeeft, wat een mooi contrast geeft met het onderwerp.

Kocár do Vídne is een intiem psychologisch drama in oorlogstijd, dat een groter publiek verdient dan de 20 stemmen die hij nu heeft. Aan mij de eer kennelijk om deze film met die 20e stem de tip 250 in te stemmen, wat ik met plezier doe.

4*

Deze staat zeer hoog op de wensenlijst. Ik kom alleen een Duits ondertitelde versie tegen op Amazon.de. Nog tips hoe ik aan deze titel kan komen?

De weduwe koelt haar woede op de Duitse soldaat, maar kan hem niet doden. Ondertussen is het tot door haar doorgedrongen dat deze jonge, laffe man, die fotos van zijn familie koestert en haar ook dankbaar is, geen schuld treft en ook maar een nietig slachtoffer is van de waanzin van het oorlogsvoeren en dit allemaal niet had gewenst. De opeenvolgende, schokkende gebeurtenissen brengen haar totaal van de wijs en is ze niet meer in staat haar gevoelens te beheersen en doet ze zoals ieder hulpeloos mens, namelijk steun zoeken...
Mooie, diepmenselijke film die niet alleen treft door het verhaal maar ook door de filmische waarde, de trieste wit-zwart tekening van de personages, de doodse kilte van het bos, de natuurlijke handelingen...en zeker door de vertolkingen.

Karel Kachyna weet wel hoe je een film moet maken met een simpel gegeven als dit: twee Duitse militairen, waarvan één zwaargewond, gijzelen een vrouw in de laatste dagen van de oorlog om hen met paard en wagen over de Oostenrijkse grens te brengen. Dat betekent een bloedstollende tocht door de onmetelijke Tsjechische wouden richting Znaim, dicht bij de Oostenrijkse grens. Die donkere bossen, de mist, al die paden en wegen, het werkt zowel bevreemdend als bedreigend. De vrouw probeert natuurlijk wat ze kan om aan die twee zwaarbewapende mannen te ontsnappen. Ze heeft vooral te maken met de jonge soldaat, wiens onvoorspelbaar gedrag een steeds groter risico wordt. Daarbij wisselt het perspectief in de macht voortdurend.

Als kijker zit je op het puntje van je stoel en rij je als het ware mee in die boerenkar met twee paarden en z'n ratelende wielen. In de hoop dat het goed afloopt, voor die vrouw en die jonge soldaat, die ook maar een bang mens blijkt te zijn. Maar ja, het is oorlog.... Een prachtige film in zwart wit.

Bijna net zo goed als The Ear. Kachyna's film is vooral sober, maar dat werkt. Het verhaal ervoor wordt (iets te) snel in tekst verteld en de film gaat alleen over de koets die onderweg is en de mensen erin. Het ziet er zeer verzorgd uit en wijkt geen moment van de kern af. De film gaat uiteindelijk over hoe oorlog mensen ontmenselijkt en hoe je weer mens wordt, of niet.

Het aantal geweldige Tsjechoslowaakse films in de 60's begint bijna bizarre vormen aan te nemen. Wat een explosie van creativiteit vond daar toen plaats zeg.