menu

Knight of Cups (2015)

mijn stem
3,02 (255)
255 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Experimenteel
118 minuten

geregisseerd door Terrence Malick
met Christian Bale, Natalie Portman en Cate Blanchett

Eens was er een jonge prins die door zijn vader, de koning van het Oosten, naar Egypte werd gezonden om een parel te vinden. Als de prins arriveert, krijgt hij van de mensen een drankje ingeschonken. Na het te hebben gedronken, vergeet hij dat hij de zoon is van een koning, vergeet hij de zoektocht naar de parel en valt in een diepe slaap. De vader van Rick (Christian Bale) las dit verhaal aan hem voor toen hij nog een kleine jongen was. Rick is tegenwoordig een scenarioschrijver, werkzaam in Los Angeles en op zoek naar liefde en de betekenis van het leven. De weg naar het Oosten rekt zich voor hem uit. Zal hij zijn weg vinden?

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=NRgDP2sVUjU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Thomas83
2,5
De pretentie druipt er vaak wel vanaf bij Malick. De (feitelijk wat misleidende) synopsis van de film alleen al. Maar je kunt hem in elk geval niet verwijten dat hij banale of lelijk ogende films maakt, of films die hij niet echt zelf wil maken. En dat is wel iets bewonderenswaardigs. Beeld en geluid ook weer trouwens (hoewel de muziek wat te veel van hetzelfde is). Prachtig dromerig en ongrijpbaar en je voelt de wind in je haar en de zon in je gezicht. Malick en Lubezki weten zelfs de schoonheid te vinden in lelijke dingen als de kitsch in Las Vegas, kille moderne architectuur en windturbines. Maar de existentialistische toon is zo zwaar dat het haast zeurderig wordt. Repetitief in elk geval zeker.

Desondanks, de mooie beelden wisten toch nog relatief goed mijn aandacht erbij te houden, en het is wel interessant om te zien hoe Malick alleen spreekt in beelden, flarden van herinneringen en gevoelens en symboliek. De acteurs doen best veel met weinig en de duidelijk beoogde vervreemdende, dromerige en afstandelijke sfeer zit in alles. In het spel van Bale en in de fragmentarische manier waarop alles voorbijkomt, in de vrouwen in Ricks leven. Als ik er zo naar kijk steekt de film eigenlijk sterk in elkaar en ga ik hem meer waarderen. Maar dan denk ik aan die vreselijke overkill van Malicks bekende quasi-interessante fluistervoice-overs (in deze film wel de overtreffende trap), de religieuze inslag waar ik weinig mee heb, de eigenlijk onnodige interessantdoenerij met tarotkaarten en de overbodige uitgestrektheid van alles. Een inhoudelijke film en een werk van een kunstenaar, maar ook een die niet altijd prettig is om te kijken. 2.5*.

4,5
Bij de 4e kijkbeurt kwam deze film plotseling geweldig binnen. Komt misschien ook omdat ik 'm nu met een nieuwe koptelefoon op zat te kijken...ontdekte opeens geluiden die ik eerder niet hoorde. De korte sequentie vlak voor de modellen fotoshoot....langs al die billboards....prachtig.

Helaas blijven de laatste 30 minuten voor mij niet werken, maar het eerste +/- 1,5 uur is toch echt het type cinema waar ik als een blok voor val. Heerlijk associatief en dromerig in elkaar gezet.

avatar van Brabants
3,0
De uiteenzetting van deze film aan de hand van acht hoofdstukken die losjes zijn gebaseerd op enkele Tarot kaarten gaf voor mij een interessant beeld van de hoofdpersoon en de strubbeling van zijn dagelijks bestaan op aarde. Het camerawerk, locaties, pastelkleurige decors en voice over zijn voor mij adembenemend mooi om te ervaren. Het valt te omschrijven als gebrekkig voor de een(plot c.q. verhaal), maar boeiend voor de ander(zintuiglijk genot). De enige valkuil waar ik bij het werk van Malick tegenaan loop is het repetitieve karakter van zijn werk. Het verveeld nooit echt maar het is ook wel eens te veel van hetzelfde. T.o.v. to the Wonder vond ik deze film een hele vooruitgang.

avatar van Northernlight-
0,5
BBarbie schreef:
Basto:
In de “Tree of Life” zit na de spectaculaire, vaak oogverblindende openingscyclus tenminste nog iets van een verhaal over twee opgroeiende jongens en de relatie met hun ouders. Dat ontbreekt in deze film ten enenmale. Het is een plotloze (lege) film over lege mensen, heel af en toe afgewisseld met mooie plaatjes. Volgens mij wil Malick alleen maar laten zien dat hij wel heel eigenzinnige films kan maken. Een vorm van zelfverheerlijking. Zolang er mensen zijn die dat mooi vinden, is dat prima, hoor. Maar aan mij is dat niet besteed. Ik vind het vooral zonde van mijn tijd, want ik had in dezelfde tijd een andere, vast en zeker mooiere film kunnen bekijken.


Kan niet anders dan je mening delen. Gewoon niet te verteren dit.

avatar van scorsese
2,5
Matige film over een succesvolle scenarioschrijver in Hollywood die betekenis aan zijn leven probeert te geven. Spaarzame dialogen, en het zijn dan ook de gevoelens en gedachten van de personages die middels voice-over worden geventileerd. Te vaag en poëtisch naar mijn smaak en ik kan me daar maar zelden door mee laten voeren (hier dus ook niet). Wel meer dan genoeg mooie beelden en ook de cast is aangenaam.

avatar van Decec
2,5
Een matige drama/romantiek film...
Redelijk verhaal...
Redelijk acteerwerk...
Mooi HD kwaliteit breedbeeld...
Prima achtergrond geluid/muziek
(Dolby Digital)...
Af en toe te snel camerabeweging...
Niet te moeite waard...


4,5
Is er eigenlijk een andere film die zo intensief gebruikt van verschillende vormen en bronnen? Knight of Cups doet me namelijk heel erg sterk denken aan montage-romans uit de jaren '20 zoals Ulysses en Berlin-Alexanderplatz. De film kent innerlijke monologen, reflecties, een filosofische parabel, dialogen, afwisselend amateur-beelden en HD camera beelden, teksten uit psalmen en Plato die opeens ingevoegd worden, een collage van advertenties als onderdeel van een sequentie etc etc....

Er is uiteraard wel vaker geëxperimenteerd met dergelijke montage stijlen, maar zijn er films waarbij het ook zo radicaal wordt doorgevoerd als bij Knight of Cups? Of heeft het medium film nu pas de fase bereikt waar de roman exact 100 jaar geleden was?
(het valt mij in ieder geval op dat de laatste jaren dergelijke films in ieder geval relatief mainstream zijn geworden, Spring Breakers beschouw ik in zekere zin ook als zo'n montage-film, waarbij verschillende vormen van tekst, beeld en geluid aan elkaar worden gemonteerd)

Overigens doet het met sowieso denken aan hoet Döblin over z'n Berlijn-roman schreef: namelijk dat het zo in elkaar is gezet, dat je niet leest om het boek maar uit te krijgen, maar dat je leest voor de ervaring op dat moment zelf. Het moet mogelijk zijn om het middelste hoofdstuk te kunnen lezen als verhaal op zichzelf, maar ook als onderdeel van het grotere verhaal.

avatar van fappie
3,5
Opzich wel een goede film, maar ik denk dat Malick beter wat duidelijkere verhalen kan verfilmen en daar zijn zweverige en poëtische stijl omheen kan wikkelen.

4,5
fappie schreef:
Opzich wel een goede film, maar ik denk dat Malick beter wat duidelijkere verhalen kan verfilmen en daar zijn zweverige en poëtische stijl omheen kan wikkelen.

Denk je niet dat de vorm juist een deel van de inhoud uit probeert te drukken? Een duidelijk chronologisch verhaal in deze vorm zou naar mijn idee niet echt complementair zijn.

avatar van fappie
3,5
nummer2 schreef:
(quote)

Denk je niet dat de vorm juist een deel van de inhoud uit probeert te drukken? Een duidelijk chronologisch verhaal in deze vorm zou naar mijn idee niet echt complementair zijn.


Ik denk persoonlijk van niet, maar dat is mijn mening. Ik vind tot nu toe Badlands en Thin Red Line het beste werken, omdat daar een wat duidelijker verhaal in zit. Want wat gebeurt er nou echt in deze film? Het is mooie plaatjes kijken en luisteren naar iets wat tussen een voice-over en dialoog in zit als je het heel plat bekijkt. Daardoor is het verhaal lastig te volgen. Ik vond dat bij The Tree of Life wel goed werken trouwens, maar hier wat minder.


avatar van BBarbie
1,0
Bedankt voor de verwijzing, Zwolle84. Het artikel heeft mij weliswaar niet op een andere gedachten kunnen brengen, maar het is altijd leerzaam om kennis te nemen van tegengestelde opvattingen.
Ik vind Malick's eerste twee films + Tree of Life nog steeds zijn beste. De voetnoot van het artikel (“Author Bio”) verklaart mij goeddeels waarom zijn en mijn mening uiteenlopen.

avatar van Zwolle84
4,0
BBarbie schreef:
Bedankt voor de verwijzing, Zwolle84. Het artikel heeft mij weliswaar niet op een andere gedachten kunnen brengen, maar het is altijd leerzaam om kennis te nemen van tegengestelde opvattingen.
Ik vind Malick's eerste twee films + Tree of Life nog steeds zijn beste. De voetnoot van het artikel (“Author Bio”) verklaart mij goeddeels waarom zijn en mijn mening uiteenlopen.


Ik moet zeggen dat ik het zelf niet helemaal heb gelezen hoor, heb het gedeeld voor wie dit soort dingen graag uitpluist.

Ik geloof heel goed dat al die lagen erin zitten, maar laat Malicks liever met de gedachten op nul over me heen komen. Een favoriet heb ik niet echt, op The New World (verdient wel een herziening) na vind ik ze allemaal prachtig.

2,5
Op zich is er weinig mis met het concept; een filosofische parabel waarmee we de sub-bewuste toestand van een hoofdpersonage volgen, gespeend van echte dialogen. Maar dan moet je wel begrijpen dat je hoog inzet, en er qua inhoud iets interessant tegenover zetten. Dat gebeurt niet. Nergens heb ik een slagzin weten te ontdekken die vernieuwend, verrassend of intrigerend was. Daarmee verwordt het toch nog tot een vrij basale film.

Cinematografisch en visueel toont Malick zich daarentegen wel een meester, waardoor het uitzitten van de rit geen kwelling wordt. Af en toe dwaal je af, maar dat deert niet, aangezien je in deze film feitelijk op ieder moment had kunnen instappen, zonder de essentie te missen. Dat de personages zich niet rechtstreeks tot elkaar wenden, maar slechts in het voorbijgaan zinnetjes uitstoten die nauwelijks intermenselijk kunnen worden genoemd, onderstreept m.i. de onderliggende gedachte van de film. Dat is in principe gewoon goed gedaan. Kortom, dit werkje is conceptueel interessant, maar inhoudelijk blase.

avatar van eRCee
2,0
Er is al heel wat kritiek op Knight of Cups voorbij gekomen in de recensies hier, maar waar iedereen het wel over eens lijkt is de beoordeling van het camerawerk; dit zou geniaal zijn. Aangezien het pas mijn derde film van Malick is en Portman erin speelt, stond ik bij aanvang zeer welwillend tegenover de film, maar al binnen 10 minuten was ik de voortdurende tracking shots zat aan het raken. In combinatie met de snelle montage zou ik de filmstijl eerder 'hysterisch' willen noemen dan 'dromerig/poëtisch'. Visueel bombast, dat is het. Malick gaat in elk shot voor het grote gebaar en de ultieme expressie. Erg vermoeiend. Ik houd overigens ook niet van poëzie, misschien is dat het.

Over de inhoud zijn al rake dingen gezegd, bijvoorbeeld door Ferdydurke. Inderdaad is het gevoel van onvervuldheid het belangrijkste thema, gegoten in een heilige graal-vertelling, maar dan in een zeer modern jasje. Bale loopt eigenlijk de gehele film rond als Neo op zoek naar de blauwe pil. Er moet iets meer zijn, maar hij weet niet wat. Het grote probleem in de uitwerking is voor mij dat Malick alle menselijkheid achterwege laat. Zijn personages zijn abstracties. Close-ups zijn er nauwelijks, zeker niet en face. Dialogen ontbreken ook en worden vervangen door een interne monoloog in fluisterspraak. Zelfs als dit alles een bepaald concept dient (ik zie het persoonlijk niet echt), dan nog blijft staan dat het totaal niet werkt om de problematiek inzichtelijk te maken. Geef mij dan maar de 'ouderwetse' benadering van bijvoorbeeld Magnolia.

Toch ben ik niet zo vernietigend negatief als sommigen, één vanwege de originaliteit van de vorm en twee omdat de mooie muziek nog iets van emotie toevoegt aan deze lege film vol visuele krachtpatserij en inhoudelijke luchtfietserij.

avatar van Ferdydurke
4,5
Goed verwoorde kritiek weer, eRCee. Goed, omdat achter al jouw kwalificaties in zekere zin een tamelijk adequate omschrijving van deze film schuilgaat.

Malick probeert volgens mij in een totaliteit van beeld, geluid, en tekst een subjectieve ervaring weer te geven die in wezen fragmentarisch is. Uitgewerkte karaktertekeningen zouden dit totaalbeeld verstoren, afleiden van dat wezenlijke, dat het bestaan, de mens, lijkt te zijn.

Maar dat is niet: vervallen in abstracties, integendeel, al die beeld-, geluids- en tekstfragmenten zijn juist ontzettend concreet; directe, subjectieve ervaringen. Tegelijkertijd lijkt in Knight of Cups het perspectief er één te zijn als zien door een sluier, als in een toestand van halfslaap; een associatieve reflectie op die alledaagse ervaringen, waarbij het verband bepaald niet eenduidig is.

Natuurlijkerwijze probeert de ‘ervaarder’ (het personage, de filmkijker, de... mens) dit alles tot een betekenisvolle eenheid te smeden, en die eenheid is er misschien ook wel, maar het volgens mij niet zo dat iets onbekends tot het al bekende, een van te voren bekend patroon, moet worden teruggebracht. Dan had – in dit geval – Malick zichzelf en ons zijn uitsloverij kunnen besparen en ons direct het bekende patroon kunnen voorschotelen.

Naar aanleiding van jouw stukje schoot me iets te binnen, en verdomd, ik ben bepaald niet de eerste met die associatie (nummer2 refereert er eerder op deze pagina’s ook aan):

Wiki.

Stream of consciousness (Engels voor 'stroom van bewustzijn') is een verhaaltechniek die toegepast wordt bij fictie met de bedoeling een veelvoud aan indrukken weer te geven die zich aan het bewustzijn van een individu spontaan opdringen.


In dat verband vond ik ook dit:

Ik wil dat niet als gezaghebbende bron opvoeren, maar persoonlijk vond ik het nogal frappant, omdat Zerkalo en l'Année Dernière à Marienbad de eerste twee plaatsen in mijn persoonlijke toplijst bezetten. Op een volgende editie van die lijst zullen Knight of Cups en zijn twee voorgangers aardig in die buurt komen, is mijn inschatting.

Ik houd overigens ook niet van poëzie, misschien is dat het.


Een opmerkelijke uitspraak voor een film- en literatuurliefhebber. Kun je niet beter zeggen: Ik heb de schurft aan slechte of middelmatige poëzie, maar goeie poëzie, daar lust ik wel pap van?

Even afgezien van de bollebozen die al precies weten hoe het leven in elkaar zit, behoort Knight of Cups tot die films waarop elke oprechte kritiek, negatief of positief, in feite waar is. Want de ‘waarde’ ervan is altijd in the eye of the beholder. Zoals bij alle... poëzie.

avatar van eRCee
2,0

Stream of consciousness is eigenlijk een kunstzinnige weergave van onze interne monoloog. Die interne monoloog is talig. Het schijnt zelfs zo te zijn dat patienten met een ernstige taalstoornis (globale afasie) ook hun interne monoloog missen. Daarom is de literatuur bij uitstek de kunstvorm die dit goed kan weergeven. Je zou het ook muzikaal kunnen proberen (wordt waarschijnlijk een weinig melodieus geheel), of beeldend zoals Malick dan wellicht zou doen, maar het resultaat daarvan werkt voor mij niet.

Overigens is Zerkalo een van mijn laagste beoordeelde films van Tarkovsky, waarbij de rust in zijn cameravoering me wel een stuk meer aanspreekt dan de idiote snelheid bij Malick.

Een opmerkelijke uitspraak voor een film- en literatuurliefhebber. Kun je niet beter zeggen: Ik heb de schurft aan slechte of middelmatige poëzie, maar goeie poëzie, daar lust ik wel pap van?

Neen! Poëzie is echt een heel andere kunstvorm wat mij betreft dan proza of film, en grosso modo kan ik wel stellen daar niet van te houden (hoewel er natuurlijk her en der best een aardige regel valt te vinden, en mijn kennisniveau verder hopeloos ontoereikend is).

3,0
Ferdydurke schreef:
Malick probeert volgens mij in een totaliteit van beeld, geluid, en tekst een subjectieve ervaring weer te geven die in wezen fragmentarisch is. Uitgewerkte karaktertekeningen zouden dit totaalbeeld verstoren, afleiden van dat wezenlijke, dat het bestaan, de mens, lijkt te zijn.

Maar dat is niet: vervallen in abstracties, integendeel, al die beeld-, geluids- en tekstfragmenten zijn juist ontzettend concreet; directe, subjectieve ervaringen. Tegelijkertijd lijkt in Knight of Cups het perspectief er één te zijn als zien door een sluier, als in een toestand van halfslaap; een associatieve reflectie op die alledaagse ervaringen, waarbij het verband bepaald niet eenduidig is.
Mooi zo, ik had het niet beter kunnen zeggen (zoals men dan pleegt te zeggen).

Het effect van de fragmentarische verteltrant was op mij dan ook een zekere desoriëntatie. Ik had even weinig grip op de fragmentarisch gemonteerde stroom beelden en geluiden als de hoofpersoon leek te hebben op zijn leven: ik dwaalde verdwaasd door de film als hij door zijn leven. En ook een zekere apatische distantie. Wederom bevond ik mij dus in de positie ten opzichte van de film als de protagonist ten opzichte van de losgeslagen wereld om hem heen - en daarmee eigenlijk meer omvattender, zijn eigen leven.

De ervaringen van desorientatie en verdwazing lijken me dan ook een gevolg van een bewust artistiek procédé dat Malick hier aanwendt. Het lijkt paradoxaal: de stijl of het vertelperspectief zo subjectief maken dat het uiteindelijk onpersoonlijk aanvoelt. En het vreemde gevolg is dat op het moment dat het werkt, dwz. het beoogde effect sorteert, men dit de film kwalijk lijkt te nemen. Te weinig sympathie voor de hoofdpersoon, te weinig invoeling, te weinig menselijk.

avatar van eRCee
2,0
Ik Doe Moeilijk schreef:
De ervaringen van desorientatie en verdwazing lijken me dan ook een gevolg van een bewust artistiek procédé dat Malick hier aanwendt. Het lijkt paradoxaal: de stijl of het vertelperspectief zo subjectief maken dat het uiteindelijk onpersoonlijk aanvoelt. En het vreemde gevolg is dat op het moment dat het werkt, dwz. het beoogde effect sorteert, men dit de film kwalijk lijkt te nemen. Te weinig sympathie voor de hoofdpersoon, te weinig invoeling, te weinig menselijk.

De eerste vraag is dan al of je desoriëntatie van de hoofdpersoon, of ik zou zeggen vervreemding, het beste kan overbrengen door de kijker te vervreemden. Ik zou liever zijn vervreemding invoelen en op die manier meebeleven, dan zelf vervreemd te raken van/door de film. (Ik betwist overigens niet dat het een bewuste keuze van Malick is, geenszins, maar bij mij werkt die keuze niet goed.)

In mijn geval geldt daarnaast, zoals ik ook al in m'n recensie schijf, dat de stijl als zodanig me al op de zenuwen werkte voordat ik de film inhoudelijk door de mand vond vallen. Niet om wat het bewerkstelligt, maar puur in z'n esthetiek: het is wat mij betreft overdreven, op het pompeuze af.

avatar van tbouwh
4,0
Wederom drentelen er Hollywoodsterren rond met levensvragen en steekt Malick z'n pretenties niet onder stoelen of banken. Wederom werd ik echter ook gegrepen door de onconventionele stijl en de religieuze en filosofische bespiegelingen die de ogenschijnlijk misschien holle voice-overs van een ongrijpbare diepte voorzien. Visueel is Knight of Cups daarnaast verbluffend. Ik kan me al geen filmwereld meer voorstellen zonder eigenzinnige geesten als Malick. 4*

avatar van John Milton
3,5
Lastig te beoordelen. Ik kan me eigenlijk (ook?) zowel in de kritiek als de loftuitingen vinden. Het is niet bijzonder moeilijk om me voor te stellen dat mensen weglopen uit de bios, bij een film als dit. Toen wij thuis Knight of Cups recentelijk op hadden gezet, hebben we hem ook na een klein half uurtje uitgezet. Verkeerde moment. Nu was ik gisteravond zo moe dat ik 20.30 uur naar bed ging, om vervolgens vanaf een uur of twee niet meer te kunnen slapen. Tegen drieën KoC maar opgezet, nadat ik de ondertiteling van A Short Story About Love niet synchroon kreeg. In een stil huis zonder afleiding, met een goede koptelefoon op. Geluid wat harder, zoals een van de title cards aanraadt. Ideale omstandigheden.

Er is en hoop gezegd hierboven hoe we een non-lineaire film als deze kunnen bezien. Persoonlijk vond ik dit wel een fijne benadering: Knight of Cups: visual poem or narrative movie? op die manier ‘lees’ ik de film het makkelijkst.

Dan nog, ook voor mij was de coherente visie niet altijd evident, en werkte de film niet op alle vlakken. Distantie, inderdaad. Ik ben zelf filosofisch en theologisch wat karig onderlegd, al staat er een niet onaanzienlijke rij werken in de boekenkast. Maar zolang die voor het leeuwendeel ongelezen zijn, schiet het niet echt op. Ik kan dan ook niet participeren in analyses over Heidegger, Kierkegaard en consorten, alleen hoe de film voor mij werkte in de rest van Malicks oeuvre: prikkelend, maar tevens wat onwennig. Vooralsnog prefereer ik het vroege en meer toegankelijkere werk.

Lubezki’s cinematografie ziet er veelal schitterend uit, en sommige scènes raakten me zeker (Portman!). Desalniettemin werden bepaalde elementen soms wat repetitief, en kan ik met zo’n monoloog als die van Armin Mueller Stahls priester over het nut van lijden, helemaal niets. Wat een waanzin. Waarbij ik me op zo’n moment direct afvraag of we naar een karakter luisteren, of ook naar Malick zelf. En zo ja, is dat slechts een mogelijke gedachte, of is hij daar echt van overtuigd? Los daarvan, heb ik naast de visuele aspecten ook erg van het geluid kunnen genieten. Niet alleen de muziek, maar ook de geluiden van de stad zelf. “je voelt de wind in je haar en de zon in je gezicht“, schrijft Thomas83 hierboven. Dat had ik ook. Geen film om uit brakke flatscreen of laptop luidsprekertjes te kijken. Pak dan liever een (fatsoenlijke) koptelefoon. Anders mis je toch wat, vrees ik.

Ik geloof meteen dat ook Knight of Cups baat heeft bij contemplatie en wat bezinning, en een tweede kijkbeurt. Wellicht doe ik dat een keer, maar Song to Song en Voyage of Time gaan voor. En Radegund, Malicks nog te verschijnen terugkeer naar meer narratieve cinema, vermoedelijk ook.

3,5*

avatar van pampelonne
5,0
De film is een droom. ik hou ervan.

avatar van trebremmit
3,0
Niet mijn favoriete Malick, qua beelden en soundtrack erg mooi, pluspunten voor Burial en Biosphere, maar qua inhoud erg leeg, er zat werkelijk geen enkele interessante zin of monoloog in, alleen maar geveinsde diepzinnigheid. Nee deze film is veel te gemaakt en lang niet zo goed als een The New World.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:26 uur

geplaatst: vandaag om 08:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.