Knight of Cups (2015)

Knight of Cups is misschien wel Malick's meest abstracte werk. Zoals we van hem gewend zijn is het narratief weer lekker onconventioneel, en eist dus wel wat van de kijker als je hier wat coherentie in wil zien. Prachtige dromerige cinematografie, die de poetische en filosofische inhoud van Knight of Cups perfect aanvult. Malick toont de leegheid van het Hollywood bestaan zonder ook enige concessie om zijn eigen visie tot in extreme uit te voeren. Waar Malick voorheen toch nog een min of meer een traditioneel en conventioneel "plot" gebruikte om zijn filosofische en poetische perspectief aan op te hangen doet hij dat met Knight of Cups niet. Voor liefhebbers als mij van zijn ongekende gave beauty te capturen een geschenk uit de hemel, voor mensen buiten die groep drijft Malick het misschien iets te ver door. Erg mooi en goed.

Film die me volledig koud liet. Vooral inhoudelijk kon me dit nergens boeien. Ik zag er ook geen visie op het lege leven van Hollywood in zoals sommigen. Anders dan Fellini in La Dolce Vita doet met een buitenstaander als protagonist laat Malick zijn belangrijkste man iemand van binnen de wereld zijn, die weinig lust lijkt te hebben en met halve jeugdtrauma's rondloopt. Kortom, het gaat niet om Hollywood, maar om Bale met zijn problemen. Jammer ook dat Bale zelf de zwakste schakel is en wel heel flets acteert (dat hij lusteloos moet zijn doet daar niets aan af). En dan met dat quasi-filosofisch geneuzel op de achtergrond ben je me dan snel kwijt. Je leert Bale nergens kennen (en nee, datgene hij constant mompelt helpt ook niet mee) terwijl dat nu net wel voor mij de film was. Verder was de film te eentonig waardoor het nergens spannend wordt en zelfs wat saai. Constant maar die zacht dromerige sfeer, zelfs in een club waar de beat er best even in mag. Lijkt op Beach House wat dat betreft, ook mooie muziek maar ook nergens dat het schuurt.

Wel zijn de plaatjes erg mooi. L.A. ziet er fantastisch afgestoft en gelikt uit, de stad sprankelt en is volledig clean. De sfeer die de stad ademt in deze film is heerlijk. De stad leeft, altijd. En eigenlijk denk ik dan, had hier een eigentijdse versie van Sinfonie der Großstadt gemaakt. Had je én meer inhoud gehad, en je goede punten uitvergroot. En het tweede uur -als het allemaal wat abstracter wordt- is gek genoeg beter uit te zitten en daarom blijft de interesse er nog wel. 2,5*.

Vreemd hoe de sfeer van een Malick-film altijd nog even om je heen blijft hangen, althans bij mij. De licht hypnotiserende sfeer heeft absoluut z'n effect.

Afgezien van de invloed om mijn gemoedstoestand was het zelden zo moeilijk om iets van een film 'te vinden'. Na een perfect gecomponeerd 'To The Wonder' was het voor mij heel erg zoeken naar het ritme van de film, denk dat ik na een half uur/drie kwartier pas had geaccepteerd dat de film geen uitschieters heeft maar juist constant blijft deinen. Dit vraagt veel van de kijker, en Malick maakt hier absoluut geen vrienden mee. Ik heb zeker een 2e kijkbeurt nodig om te bepalen of ik de deining nou een zwaktebod vind, of juist een passende vorm.

Overigens denk ik gek genoeg niet dat er te weinig wordt gepraat in de film zoals velen lijken te zeggen in recensies, in tegendeel, er wordt veel te veel gepraat. Van mij had de muziek mij meer aan duizelen mogen brengen, in plaats van de stroom van woorden.

De grote aanklacht die Malick hier lijkt te maken - in de lijn van TTOL en TTW - is de afwezigheid van de verticale spanning in het moderne leven. In combinatie met het intense familie drama had er een heel mooi einde gepast bij de film, namelijk de priester die het lijden als een geschenk van God presenteert. Daarmee zou de verticale spanning hersteld zijn, op een vrij bittere manier. Ik stond strak van het kippenvel, maar vreemd genoeg ging de film door. En toen was het opeens afgelopen.

Een briljant einde? Een fatale fout? Ik ben er nog niet uit. Daarnaast is dit een typisch 'oeuvre' werk, naar mijn mening. Iemand die nog nooit een Malick film gezien heeft kan het erg moeilijk krijgen. De tweede kijkbeurt hoop ik ergens anders te kunnen doen. Zowel beeld als geluid kwam maar matig tot z'n recht in de kleinste zaal van het Louis Hartlooper Complex. Om nog maar te zwijgen over het ongeduldige publiek.

Tja, Terrence Malick in een midlife crisis. Dat is ook datgene wat ik uit deze film haalde. Alleen boeide het mij totaal niet. Zal wel komen omdat ik die crisis al lang achter de rug heb. Kijk, op het camerawerk valt weinig aan te merken. Dat ziet er allemaal mooi uit, maar de rest. Tja, waar moet ik daar nu mee? Het verhaal is bijzonder warrig. Krijgen we hier een afspiegeling te zien van de fantasieën van de in midlife crisis verkerende regisseur? je zou het haast wel denken. Maar kom, laat ik het kort houden. Knight of Cups is het dus duidelijk niet voor mij net zoals trouwens het zeer overschatte "The Tree of Life". De opvolger daarvan "To the Wonder" vind ik daarentegen een zeer mooie film. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat Terence Malick volgende film - als die er tenminste nog komt, de goede man is inmiddels al 71 jaar - mij wel weet te raken.

Oh ja, voordat ik het vergeet te vermelden; de score is mooi, dat wel.

2,0*

Weer een bioscoopervaring rijker. Van de dertien kijkers, zijn er zeven weggelopen tijdens de film. Een vrouw op de rij voor ons dacht leuk met twee vrienden naar de bioscoop te gaan, maar heeft de tweede helft van de film alleen moeten doorbrengen.

Ik ben een fan van het werk van Terrence Malick. The Thin Red Line vind ik een van de mooiste films ooit gemaakt. To The Wonder was tot nu toe zijn minste film, maar was nog steeds een mooie 3,5* voor mij. Maar nu Knight of Cups...

Maanden heb ik uitgekeken naar de release van deze film, maar ik ben toch teleurgesteld in het resultaat. Hadden The Tree of Life en To The Wonder nog thema's waar iedereen zich mee kan identificeren (jeugd en liefde), had ik dat gevoel bij Knight of Cups totaal niet. Helaas, want Bale zijn personage had het naar mijn idee allemaal prima voor elkaar.

Uiteraard zijn de beelden weer prachtig, de klassieke muziek een mooie toevoeging, maar het plot en vooral de personages waren niet goed uitgewerkt. Ik ergerde mij, in tegenstelling tot de rest van de zaal, niet aan de voice-overs die boven de dialogen uitkwamen. Ik ergerde mij wel aan het feit dat zowel het hoofdpersonage als de vrouwen totaal geen diepgang hadden. Bij To The Wonder had ik dat niet: ik kon mij uitstekend inleven in de personages van zowel Affleck, Kurylenko als McAdams.

Zoals we gewend zijn van Malick zijn films, zijn er weer een hoop acteurs uit de film geknipt. Acteurs als Joe Manganiello, Jason Clarke en Clifton Collins Jr. waren vaag in de achtergrond te zien, en heeft iemand hier bijvoorbeeld Shea Whigham of Joel Kinnaman kunnen spotten? Dit resulteert in een soort cameo-festijn zoals we dat in bijvoorbeeld Entourage ook zien. Het leidt af.

Concluderend: Absoluut de minste film van Malick. Leuke plaatjes, mooie filosofieën, maar belachelijk slecht uitgewerkt. Wellicht kan iemand hier mijn cijfer nog omhoog of omlaag krijgen met een mooi betoog.

Nou, ‘held’ en ‘actie’ zijn – althans bij de films die ik van hem gezien heb – niet echt de begrippen die het eerst bij me opkomen in relatie tot Malick. Maar anderszins is bovenstaand geen slechte samenvatting van de ... ja inderdaad, de ‘actie’. Dus waarom niet?

De ‘actie’ is hier de vorm, het menselijk gedoe, dat consequent op afstand wordt gezet, en gezien wordt in het licht van de geestelijke onrust, het onbehagen van de... ‘held’, die het gevoel heeft dat hij iets... essentieels vergeten is over zijn... existentie. En worstelt met flarden van ‘herinneringen’ daarover. Een gevoel van tekortschieten, volgens een maatstaf die er niet lijkt te zijn.

Het is de aloude menselijke intuïtie, het gevoel, dat de mens niet helemaal thuis is in het bestaan zoals dat zich aan hem voordoet, en dat hij dat ook altijd al, in religie en filosofie, geprobeerd heeft onder woorden te brengen. Van Plato tot, voor mijn part, Joni Mitchell’s Woodstock. We are stardust, golden, and we got to get ourselves back to the garden...

Het is een gespletenheid, een verscheurdheid tussen twee polen: het naakte bestaan van alledag en dat wat de reflectie daarop oproept. Dat levert twee tegengestelde perspectieven op, en vanuit beurtelings het ene en het andere perspectief is het andere belachelijk en zinloos. De ‘held’ wordt een held in de – doorgaans vergeefse - poging die tegenstelling te overbruggen.

Malick is wat mij betreft zo’n held, in zijn schaamteloos pretentieuze poging dit probleempje te willen vormgeven, en hij slaagt daar met Knight of Cups nog beter in dan met The Tree of Life, dat in sfeer en beeld wat minder consistent oogde. Afstandelijk in beeld – met incidentele focus op gezichten of gebaren – , schijnbaar doelloos zoekend in verloop, en fragmentarisch in tekst: het lijkt niet anders te kunnen.

Toegegeven, het is een dunne draad tussen zin en onzin waarop gebalanceerd wordt, en of dat draadje knapt, dan wel dat Malick er vanaf dondert, is alweer een kwestie van persoonlijk perspectief. Ik zou zeggen: als er hier al in kitsch vervallen wordt, dan is dat uit de aard der zaak, dat is: de haast noodzakelijke vergeefsheid van de poging.

Heel mooi. Terrence Malick gaat op dezelfde voet door, maar dankzij de totaal andere setting in Californië - LA, Las Vegas - zijn de beelden mijns inziens nóg mooier dan ooit. Alle lof naar Emmanuel Lubezki (natuurlijk), want wat die uit z'n hoge hoed tovert.. onvoorstelbaar. Ik heb genoten. Visueel een waar adembenemend spektakel, schitterend. Aquariums, palmbomen, zwembaden, naakte vrouwen, etc. Wow.

De vertelwijze is weer des Malicks. Weinig dialoog, protagonist Christian Bale zwijgt bijna constant, zelfs als 'm vragen worden gesteld blijft-ie in z'n eigen bubbel. De man worstelt. 'Knight of Cups' gaat mijns inziens niet over de leegte van Hollywood, maar gewoon over een individu zelf, in dit geval Rick, doelloos ronddwalend. Hij is zoekende, ongelukkig en constant met zichzelf bezig. Althans, z'n gedachten - die Malick in de kijker probeert te plaatsen - komen er maar niet uit. Hij voelt niks. De schitterende manier van vertellen versterkt dit gevoel. Abrupte overgangen in scenes, stiltes die overgaan in bombast en andersom.

Prachtige muziek, veelal klassiek in combinatie met de betoverende cinematografie. Dat zijn de punten waar ik 'Knight of Cups' na een 1e kijkbeurt vooral aan zal herinneren. Verhaaltechnisch grotendeels indringend en meeslepend, maar soms liet ''de trip'' me wat los. Even laten bezinken en misschien valt alles bij een 2e kijkbeurt nóg beter op z'n plek. Deze film is niet makkelijk te bevatten, maar wonderschoon.

Knight of Cups kwam op mij over als een zweverige montage van fraaie beelden en pseudo-filosofische voice-overs. Naast de waanzinnige beelden en prachtige dames, bood de film me niet genoeg om de gehele duur geïnteresseerd te blijven, al zullen de liefhebbers hier ongetwijfeld veel meer uit kunnen halen.

Als liefhebber van Malick keek ik vanzelfsprekend heel erg uit naar deze film. Veel ingrediënten uit zijn vorige films zaten er weer in, zoals het unieke camerawerk. Toch miste ik een beetje eenheid in Knight of Cups. Er werd zeker in het eerste uur wel erg veel geknipt in de shots wat er voor zorgde dat ik niet lekker in de film kwam. Juist het dromerige gevoel, wat mij zo aanstaat in de films van Malick, ontbreekt bij mij in het eerste uur. Het 2e gedeelte is weer een stuk sterker en fijner om naar te kijken. De mooie landschappen komen weer voorbij en de voice-overs werden weer wat vatbaarder. Zeker bij de romance met Natalie Portman begon ik er lekker in te komen, maar eigenlijk was dit wel een beetje te laat. Toch blijft deze zeker overeind staan door de geniale stijl van Malick die hij al sinds The Thin Red Line laat zien. Echter is het eerste uur niet interessant genoeg en is het net iets te lastig te vatten. Het gaat me dan nog geen eens of ik het begreep, maar de sfeer sloeg gewoon niet altijd aan op mijn emotie en zintuigen.

Redelijk.

Mijn gevoel wordt daarbij nogal sterk bepaald door de sfeerschepping. Maar net zoals bv ook Tree of Life vind ik dat het weer net té onconventioneel is. En naar mijn gevoel enkel om vooral maar niet conventioneel te zijn.

Het maakt het allemaal iets te zweverig, de enkele uitstekende sequenties ten spijt.

Zoals gewoonlijk moet ook de cast niet al te veel kunnen. De vele grote namen zullen de film wel gefinancierd krijgen, maar meer dan hun gezicht laten zien is het vaak niet. Christian Bale (uiteraard) en Cate Blanchett zijn de uitzonderingen. Zij krijgen een zinnetje of 20 te zeggen en ze doen dat voortreffelijk.

Terrence Malick, de mooifilmer. Zo zie ik hem. Zijn vele vraagtekens des levens e.d. kunnen me gestolen worden. Zijn manier van vertellen is te zweverig naar mijn goesting. Dat neemt uiteraard niet weg dat hij steeds opnieuw heel wat weergaloze shots voorschotelt. De soundtrack is hier vrij bescheiden, waardoor dat visuele er nog meer uitkomt. En dan is 2 uur film, wat de inhoud ook moge zijn, een klein genot.

3

Ik heb daar weinig aan toe te voegen. Zo'n beetje de vervelendste film die ik ooit gezien heb. Een opzichtige vorm van quasi-artistieke zelfbevlekking.

Gelukkig is deze Knight of Cups weer een stap in de goede richting, na het iets tegenvallende To the Wonder. Malick staat vaak garant voor prachtige beelden en gelukkig zie je dat hier weer terug. Het camerawerk is geweldig en de beeldenpracht die voorbij komt is echt geweldig en zeer gevarieerd.

De acteurs en actrices hebben hier zeer weinig dialoog en ondergaan als het ware hun rol. Ondanks dat er soms weinig verhaal in lijkt te zitten, komt het wel goed over en is het allemaal behoorlijk meeslepend. De soundtrack is goed en bij vlagen is dit weer erg hypnotisch, al zitten er een paar momenten van lichte verslapping tussen.

Maar ik heb hier bij vlagen zeer van genoten. Erg fijn dat Malick op latere leeftijd nog zo actief is geworden. The Tree of Life blijft dan weliswaar op eenzame hoogte staan, maar zolang zijn werk van dit niveau is, hoor je mij niet klagen.

Ik kijk alweer uit naar zijn volgende project.

4,0*

Zal me benieuwen of Malick iemand in zijn omgeving heeft die hem durft te vertellen dat het misschien beter is dat hij geen films meer gaat regisseren. Want we mogen toch wel stellen, na dit dieptepunt uit zijn oeuvre, dat hij de golden touch definitef kwijt lijkt?

Deze film is doelloze mooifilmerij, vervelend en pijnlijk om na te kijken. Vergelijk dit eens met zijn beginfilms(Days of heaven, Badlands)....Toen wist hij de fraaie beelden nog te combineren met een pakkend verhaal en het scherp neerzetten van zijn personages(zelden zoveel verscholen krankzinnigheid gezien als bij Martin Sheen in Badlands). Nu speelt hij het klaar om the dark knight zelf, de meeste intense acteur van zijn generatie nota bene, als een geest door zijn nieuwste film te laten paraderen. Foei!

Film kijken is voor mij vooral het bekijken van een goed verteld verhaal, en die kwaliteit is Terrence helaas ergens onderweg kwijtgeraakt.

Als geen ander weet Malick de vraag bij me op te roepen wat cinema nou eigenlijk is. Waar een bijzonder groot deel van de filmwereld daarvoor de koers kiest van een verhaal dat in beelden verteld wordt, kiest Malick een duidelijk andere richting - beelden, sfeer en emotie, dat lijkt me een aardige hoewel misschien ook wel wat al te simplistische uitleg.

Deze film is daar tot dusver denk ik dan zeker de meest extreme vorm van, verder dan TTOL en TTW en haast een combinatie van stijl en motieven van die twee. Helaas misschien ook een combinatie van de slechte kanten van die twee, want voor mij gaat het toch wel erg vaak mis. De motieven blijven erg losjes in de lucht hangen, de mooifilmerij is tergend ver doorgeslagen in de kunst van het weglaten, en de soundtrack is wellicht nog het meest veelzeggend - de welhaast eindeloze herhaling van de drie minuten Peer Gynt die mooi zijn, maar als je de moeite neemt om je daarin te verdiepen blijkt dat de rest van het stuk tegenvalt.

Zo lijkt het hier ook te gaan. Malick levert met dit werk zo ongeveer een parodie op zichzelf af, maar dan zonder dat het ergens grappig wordt. Motieven en emoties zijn erg interessant als onderwerp, maar als je er niet in slaagt om je publiek te binden aan de personen die die motieven en emoties hebben blijft het zo ongeveer even interessant als een screensaver. Die parallel zat ook vrij snel in m'n hoofd - ik heb zo'n screensaver die mijn foto's over het scherm laat lopen. Ook erg mooi, maar nogal nietszeggend voor iedereen die niet met mij op vakantie was.

En daarmee terug naar het begin. Wat lof verdient is dat Malick het lef en de visie heeft om iets echt anders te doen, durft te experimenteren, op zoek blijft naar vernieuwing. Maar daar hoort ook bij dat je moet kunnen erkennen dat het experiment mislukt is. Of het moet zijn dat Malick's intentie was om een film af te leveren die past bij het motief van de scene op het dak - de puzzelstukjes van het leven die doelloos neergesmeten worden. Dat komt er wel uit.

Navelstaren op zijn Malickiaans, nog pretentieuzer zelfs dan Tree Of Life en To The Wonder, die toch al behoorlijk zweverig en wazig waren. Van de drie is dit verreweg de minste, al komen thematiek en sfeer sterk overeen. De indrukwekkende cast heeft weinig te doen; hoofdrolspeler Christian Bale heeft amper tekst. Voornamelijk luisteren we naar hoogdravende voice-overs van verschillende personages. De boel wordt enigszins gered door het wederom geweldige camarawerk. De hele film is een lust voor het oog, met dank aan cameraman Emmanuel Lubezki, eerder verantwoordelijk voor de schitterende plaatjes in oa Gravity, Birdman en The Revenant.

Weergaloze film. En wat een openbaring! Ik heb een film nog nooit op deze manier gezien. Nagenoeg elk shot verandert tijd en context. Elk narratief ontbreekt. Waar is hij, waarom is hij daar, hoe is hij er geraakt? Je hebt werkelijk geen flauw idee. Je krijgt in de plaats pure esthetiek en rauwe emotie. Dit is doorgaans hoe ik muziek beleef. Je kan goede muziek dan ook blijven spelen, daar waar een film meestal is afgelopen na de ontknoping, het narratief is te dominant. Dit kan je daarentegen blijven spelen, je kan zelfs perfect halverwege inloggen. Geniaal! 5/5

De uiteenzetting van deze film aan de hand van acht hoofdstukken die losjes zijn gebaseerd op enkele Tarot kaarten gaf voor mij een interessant beeld van de hoofdpersoon en de strubbeling van zijn dagelijks bestaan op aarde. Het camerawerk, locaties, pastelkleurige decors en voice over zijn voor mij adembenemend mooi om te ervaren. Het valt te omschrijven als gebrekkig voor de een(plot c.q. verhaal), maar boeiend voor de ander(zintuiglijk genot). De enige valkuil waar ik bij het werk van Malick tegenaan loop is het repetitieve karakter van zijn werk. Het verveeld nooit echt maar het is ook wel eens te veel van hetzelfde. T.o.v. to the Wonder vond ik deze film een hele vooruitgang.

Matige film over een succesvolle scenarioschrijver in Hollywood die betekenis aan zijn leven probeert te geven. Spaarzame dialogen, en het zijn dan ook de gevoelens en gedachten van de personages die middels voice-over worden geventileerd. Te vaag en poëtisch naar mijn smaak en ik kan me daar maar zelden door mee laten voeren (hier dus ook niet). Wel meer dan genoeg mooie beelden en ook de cast is aangenaam.

Een matige drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe te snel camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Op zich is er weinig mis met het concept; een filosofische parabel waarmee we de sub-bewuste toestand van een hoofdpersonage volgen, gespeend van echte dialogen. Maar dan moet je wel begrijpen dat je hoog inzet, en er qua inhoud iets interessant tegenover zetten. Dat gebeurt niet. Nergens heb ik een slagzin weten te ontdekken die vernieuwend, verrassend of intrigerend was. Daarmee verwordt het toch nog tot een vrij basale film.

Cinematografisch en visueel toont Malick zich daarentegen wel een meester, waardoor het uitzitten van de rit geen kwelling wordt. Af en toe dwaal je af, maar dat deert niet, aangezien je in deze film feitelijk op ieder moment had kunnen instappen, zonder de essentie te missen. Dat de personages zich niet rechtstreeks tot elkaar wenden, maar slechts in het voorbijgaan zinnetjes uitstoten die nauwelijks intermenselijk kunnen worden genoemd, onderstreept m.i. de onderliggende gedachte van de film. Dat is in principe gewoon goed gedaan. Kortom, dit werkje is conceptueel interessant, maar inhoudelijk blase.

Er is al heel wat kritiek op Knight of Cups voorbij gekomen in de recensies hier, maar waar iedereen het wel over eens lijkt is de beoordeling van het camerawerk; dit zou geniaal zijn. Aangezien het pas mijn derde film van Malick is en Portman erin speelt, stond ik bij aanvang zeer welwillend tegenover de film, maar al binnen 10 minuten was ik de voortdurende tracking shots zat aan het raken. In combinatie met de snelle montage zou ik de filmstijl eerder 'hysterisch' willen noemen dan 'dromerig/poëtisch'. Visueel bombast, dat is het. Malick gaat in elk shot voor het grote gebaar en de ultieme expressie. Erg vermoeiend. Ik houd overigens ook niet van poëzie, misschien is dat het.

Over de inhoud zijn al rake dingen gezegd, bijvoorbeeld door Ferdydurke. Inderdaad is het gevoel van onvervuldheid het belangrijkste thema, gegoten in een heilige graal-vertelling, maar dan in een zeer modern jasje. Bale loopt eigenlijk de gehele film rond als Neo op zoek naar de blauwe pil. Er moet iets meer zijn, maar hij weet niet wat. Het grote probleem in de uitwerking is voor mij dat Malick alle menselijkheid achterwege laat. Zijn personages zijn abstracties. Close-ups zijn er nauwelijks, zeker niet en face. Dialogen ontbreken ook en worden vervangen door een interne monoloog in fluisterspraak. Zelfs als dit alles een bepaald concept dient (ik zie het persoonlijk niet echt), dan nog blijft staan dat het totaal niet werkt om de problematiek inzichtelijk te maken. Geef mij dan maar de 'ouderwetse' benadering van bijvoorbeeld Magnolia.

Toch ben ik niet zo vernietigend negatief als sommigen, één vanwege de originaliteit van de vorm en twee omdat de mooie muziek nog iets van emotie toevoegt aan deze lege film vol visuele krachtpatserij en inhoudelijke luchtfietserij.

Wederom drentelen er Hollywoodsterren rond met levensvragen en steekt Malick z'n pretenties niet onder stoelen of banken. Wederom werd ik echter ook gegrepen door de onconventionele stijl en de religieuze en filosofische bespiegelingen die de ogenschijnlijk misschien holle voice-overs van een ongrijpbare diepte voorzien. Visueel is Knight of Cups daarnaast verbluffend. Ik kan me al geen filmwereld meer voorstellen zonder eigenzinnige geesten als Malick. 4*

Lastig te beoordelen. Ik kan me eigenlijk (ook?) zowel in de kritiek als de loftuitingen vinden. Het is niet bijzonder moeilijk om me voor te stellen dat mensen weglopen uit de bios, bij een film als dit. Toen wij thuis Knight of Cups recentelijk op hadden gezet, hebben we hem ook na een klein half uurtje uitgezet. Verkeerde moment. Nu was ik gisteravond zo moe dat ik 20.30 uur naar bed ging, om vervolgens vanaf een uur of twee niet meer te kunnen slapen. Tegen drieën KoC maar opgezet, nadat ik de ondertiteling van A Short Story About Love niet synchroon kreeg. In een stil huis zonder afleiding, met een goede koptelefoon op. Geluid wat harder, zoals een van de title cards aanraadt. Ideale omstandigheden.

Er is en hoop gezegd hierboven hoe we een non-lineaire film als deze kunnen bezien. Persoonlijk vond ik dit wel een fijne benadering: Knight of Cups: visual poem or narrative movie? op die manier ‘lees’ ik de film het makkelijkst.

Dan nog, ook voor mij was de coherente visie niet altijd evident, en werkte de film niet op alle vlakken. Distantie, inderdaad. Ik ben zelf filosofisch en theologisch wat karig onderlegd, al staat er een niet onaanzienlijke rij werken in de boekenkast. Maar zolang die voor het leeuwendeel ongelezen zijn, schiet het niet echt op. Ik kan dan ook niet participeren in analyses over Heidegger, Kierkegaard en consorten, alleen hoe de film voor mij werkte in de rest van Malicks oeuvre: prikkelend, maar tevens wat onwennig. Vooralsnog prefereer ik het vroege en meer toegankelijkere werk.

Lubezki’s cinematografie ziet er veelal schitterend uit, en sommige scènes raakten me zeker (Portman!). Desalniettemin werden bepaalde elementen soms wat repetitief, en kan ik met zo’n monoloog als die van Armin Mueller Stahls priester over het nut van lijden, helemaal niets. Wat een waanzin. Waarbij ik me op zo’n moment direct afvraag of we naar een karakter luisteren, of ook naar Malick zelf. En zo ja, is dat slechts een mogelijke gedachte, of is hij daar echt van overtuigd? Los daarvan, heb ik naast de visuele aspecten ook erg van het geluid kunnen genieten. Niet alleen de muziek, maar ook de geluiden van de stad zelf. “je voelt de wind in je haar en de zon in je gezicht“, schrijft Thomas83 hierboven. Dat had ik ook. Geen film om uit brakke flatscreen of laptop luidsprekertjes te kijken. Pak dan liever een (fatsoenlijke) koptelefoon. Anders mis je toch wat, vrees ik.

Ik geloof meteen dat ook Knight of Cups baat heeft bij contemplatie en wat bezinning, en een tweede kijkbeurt. Wellicht doe ik dat een keer, maar Song to Song en Voyage of Time gaan voor. En Radegund, Malicks nog te verschijnen terugkeer naar meer narratieve cinema, vermoedelijk ook.

3,5*

Vrij typische Malick denk ik waarbij het visuele aspect van de film het inhoudelijke sterk overtreft. Een film die eigenlijk weinig te bieden heeft qua plot en ook karig is in dialogen. Een film die zeker niet iedereen zal appreciëren. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ervan te denken. De beelden en het montagewerk zijn fabuleus. Haast elke scène is een klein schilderijtje met het hippe en artistieke Los Angeles.

Die beelden worden gecombineerd met een soort van poëtische filosofische touch waarvan je niet goed weet waar de regisseur heen wil. Beetje hoogdravend bij momenten. Conceptueel geslaagde film, inhoudelijk bleef ik toch op mijn honger zitten.

Opnieuw zo'n zelfingenomen, pretentieus werkje van Malick vol stemmige voice-overs over de zinloosheid van het pseudo-glamoureuze leven van een scenarist en het leed waar de mensen die hij ontmoet mee te maken hebben. Het oogt als een rommelig gemonteerde verzameling improvisaties en losse ideeën waardoor de verveling al snel toe staat. Bale komt nog redelijk goed uit de verf, evenals Brian Dennehy (als zijn vader) en het gebruik van verschillende perspectieven biedt in ieder geval nog de schijn van variatie.

Ik heb de eerste drie films van regisseur Terrence Malick gezien en die bevielen me allemaal goed, dus op basis daarvan dacht ik al de overstap te kunnen maken naar zijn wat experimentelere werk. Ik heb me helaas vergist, want met Knight of Cups kon ik maar weinig. Een zoekend hoofdpersonage die lang verbinding probeert te maken met geluk, een doel en wellicht zelfs liefde wil ik als gegeven nog wel omarmen, maar wat Malick ook met deze film wilde bereiken, hij valt nogal in herhaling. De film vervalt hierdoor in eindeloze ontmoetingen tussen Bale en zijn vrouwen, filosofisch geleuter en cameo's van bekende acteurs die even snel mogen opdraven om vervolgens weer van het witte doek te verdwijnen. Er wordt in geslaagd om een dromerige sfeer op te roepen met bovengemiddelde editing en knap gespeel met geluid, maar die was voor mij na enkel 20 minuten volledig uitgewerkt. Het feit dat Malick uit vrijwel elke lelijke omgeving iets moois weet te filmen is ook een goede kans voor een absorberende indruk. Het absorberende aspect van deze film deed me echter volledig niets, na enige tijd vond ik het een stuk geschikter als relaxende achtergrondambiance. Ik ben nog altijd van plan de rest van het werk van Malick af te gaan, maar met deze film kon ik weinig aanvangen.