Knight of Cups (2015)

Waar is de zon gebleven?

De films van Terrence Malick zijn zoals het leven zelf, fragmentarisch en vluchtig.

Hij laat toch steeds weer de schoonheid zien: van landschappen van mensen en ook van gebouwen.

Nou, ‘held’ en ‘actie’ zijn – althans bij de films die ik van hem gezien heb – niet echt de begrippen die het eerst bij me opkomen in relatie tot Malick. Maar anderszins is bovenstaand geen slechte samenvatting van de ... ja inderdaad, de ‘actie’. Dus waarom niet?

De ‘actie’ is hier de vorm, het menselijk gedoe, dat consequent op afstand wordt gezet, en gezien wordt in het licht van de geestelijke onrust, het onbehagen van de... ‘held’, die het gevoel heeft dat hij iets... essentieels vergeten is over zijn... existentie. En worstelt met flarden van ‘herinneringen’ daarover. Een gevoel van tekortschieten, volgens een maatstaf die er niet lijkt te zijn.

Het is de aloude menselijke intuïtie, het gevoel, dat de mens niet helemaal thuis is in het bestaan zoals dat zich aan hem voordoet, en dat hij dat ook altijd al, in religie en filosofie, geprobeerd heeft onder woorden te brengen. Van Plato tot, voor mijn part, Joni Mitchell’s Woodstock. We are stardust, golden, and we got to get ourselves back to the garden...

Het is een gespletenheid, een verscheurdheid tussen twee polen: het naakte bestaan van alledag en dat wat de reflectie daarop oproept. Dat levert twee tegengestelde perspectieven op, en vanuit beurtelings het ene en het andere perspectief is het andere belachelijk en zinloos. De ‘held’ wordt een held in de – doorgaans vergeefse - poging die tegenstelling te overbruggen.

Malick is wat mij betreft zo’n held, in zijn schaamteloos pretentieuze poging dit probleempje te willen vormgeven, en hij slaagt daar met Knight of Cups nog beter in dan met The Tree of Life, dat in sfeer en beeld wat minder consistent oogde. Afstandelijk in beeld – met incidentele focus op gezichten of gebaren – , schijnbaar doelloos zoekend in verloop, en fragmentarisch in tekst: het lijkt niet anders te kunnen.

Toegegeven, het is een dunne draad tussen zin en onzin waarop gebalanceerd wordt, en of dat draadje knapt, dan wel dat Malick er vanaf dondert, is alweer een kwestie van persoonlijk perspectief. Ik zou zeggen: als er hier al in kitsch vervallen wordt, dan is dat uit de aard der zaak, dat is: de haast noodzakelijke vergeefsheid van de poging.

Heel mooi. Terrence Malick gaat op dezelfde voet door, maar dankzij de totaal andere setting in Californië - LA, Las Vegas - zijn de beelden mijns inziens nóg mooier dan ooit. Alle lof naar Emmanuel Lubezki (natuurlijk), want wat die uit z'n hoge hoed tovert.. onvoorstelbaar. Ik heb genoten. Visueel een waar adembenemend spektakel, schitterend. Aquariums, palmbomen, zwembaden, naakte vrouwen, etc. Wow.

De vertelwijze is weer des Malicks. Weinig dialoog, protagonist Christian Bale zwijgt bijna constant, zelfs als 'm vragen worden gesteld blijft-ie in z'n eigen bubbel. De man worstelt. 'Knight of Cups' gaat mijns inziens niet over de leegte van Hollywood, maar gewoon over een individu zelf, in dit geval Rick, doelloos ronddwalend. Hij is zoekende, ongelukkig en constant met zichzelf bezig. Althans, z'n gedachten - die Malick in de kijker probeert te plaatsen - komen er maar niet uit. Hij voelt niks. De schitterende manier van vertellen versterkt dit gevoel. Abrupte overgangen in scenes, stiltes die overgaan in bombast en andersom.

Prachtige muziek, veelal klassiek in combinatie met de betoverende cinematografie. Dat zijn de punten waar ik 'Knight of Cups' na een 1e kijkbeurt vooral aan zal herinneren. Verhaaltechnisch grotendeels indringend en meeslepend, maar soms liet ''de trip'' me wat los. Even laten bezinken en misschien valt alles bij een 2e kijkbeurt nóg beter op z'n plek. Deze film is niet makkelijk te bevatten, maar wonderschoon.

verschijnt in januari pas op dvd. Ik hoop dat hij voor die tijd op VOD of andere kanalen te bekijken is, wil hem eigenlijk nog meepakken voor ik mijn 'lijstje' inlever van 2015... En inmiddels draait hij echt nergens meer...

Maar even iets anders. Soms heb ik het gevoel dat ik met een robot te maken heb of iemand die de helft van de tijd zich verslaapt. Dit heeft toch gewoon in de randstad gedraaid? In ieder geval kun je vanaf aanstaande donderdag in Heerlen terecht. Zo'n beetje je laatste kans ...

Amazon.de, Verhoeven.

Neuh, geen robot en verslaap me ook zelden. Maar ik kijk films in de bios eigenlijk altijd samen met mijn vriendin, dat is een beetje 'ons ding'. En dat betekent dat er soms dingen bij inschieten doordat zij ergens een bepaalde dag geen zin in heeft. Of doordat het in het kleinste zaaltje draait hier in Utrecht (en we moeten alsnog treinen om daar te komen), wat nauwelijks meerwaarde heeft (dit was zo bij Knight of Cups). En het tripje naar A'dam maken we alleen als dagje eigenlijk, om te zorgen dat het kostentechnisch wat binnen de perken blijft. En zo vallen de niet persé must-see-this-now-films zo nu en dan buiten de boot. Dat is bij Victoria ook gebeurd. Wil wel graag zien, maar het lukt dan gewoon even niet om wat voor reden dan ook.

Niet herkenbaar?

Nee

Jij woont dichterbij, MR. En hebt meer discipline denk ik

En waarom attendeer je ons niet op de BR? Schaam je.

Hehe, ik attendeer je er nu toch op? Ik zag meteen dat ze er beide stonden, verder nauwelijks gekeken welke versie er op dat plaatje stond. Je wilde natuurlijk dit linkje. Ik vind dat alsnog wel een klaagpas voor de komende twee maanden waard, eigenlijk

Maar nee, ik klaag niet hoor. Ze draaien lang genoeg en ik heb tijd genoeg gehad. Maar ik vind het dan wel weer jammer als de lijstjestijd nadert en er geen alternatief is om hem nu te kijken, naast hem toen in de bios gezien te hebben. Geen VOD en geen pindakaas. Wat kortere tijd tussen bios release en die voor home viewing zou ik niet erg vinden.

Of gewoon een stukje discipline kweken en door het jaar heen wat vaker gaan zodat je niet ieder jaar in december begint te stressen. Heb zelf het gevoel dat ik redelijk bij ben.

Dit.

Ik weet niet hoe, maar deze film lijkt inmiddels het internet bereikt te hebben...

Is hij als VOD beschikbaar? Anders snap ik niet waar de rip's vandaan komen.

Staat op iTunes, in Duitsland dacht ik. De blu-ray zou in Duitsland 14 januari uitkomen.

Redelijke film. Vooral vanwege de originele locaties in Los Angeles/Las Vegas, de cameravoering en ook wel de muziek. Niet zozeer vanwege het scenario/verteltrant of acteerwerk.

De bedoeling van de regisseur was waarschijnlijk om een soort existentiele zoektocht weer te geven van een in de filmindustrie actieve hoofdpersoon met een hedonistische levenstijl. Maar door de eenzijdige dromerige verteltrant kwam dat bij mij niet helemaal uit de verf: Het kon mijn aandacht gewoon niet gedurende de gehele film vasthouden. Wat meer afwisseling hierin had denk ik geholpen.

Ik weet niet echt wat ik hier van moet vinden. Met andere films van Malick kan ik het verhaal nog wel volgen. Door het gebrek aan dialoog in deze film had ik echter niet het gevoel dat ik naar een film aan het kijken was. Eerder naar een soort Planet Earth aflevering. Dit komt door de voice-overs, maar vooral vanwege de schitterende beelden. Deze mooie beelden maken het evengoed een plezier om naar te kijken, maar de manier om het verhaal te brengen werkt niet (voor mij).

Knight of Cups kwam op mij over als een zweverige montage van fraaie beelden en pseudo-filosofische voice-overs. Naast de waanzinnige beelden en prachtige dames, bood de film me niet genoeg om de gehele duur geïnteresseerd te blijven, al zullen de liefhebbers hier ongetwijfeld veel meer uit kunnen halen.

Als liefhebber van Malick keek ik vanzelfsprekend heel erg uit naar deze film. Veel ingrediënten uit zijn vorige films zaten er weer in, zoals het unieke camerawerk. Toch miste ik een beetje eenheid in Knight of Cups. Er werd zeker in het eerste uur wel erg veel geknipt in de shots wat er voor zorgde dat ik niet lekker in de film kwam. Juist het dromerige gevoel, wat mij zo aanstaat in de films van Malick, ontbreekt bij mij in het eerste uur. Het 2e gedeelte is weer een stuk sterker en fijner om naar te kijken. De mooie landschappen komen weer voorbij en de voice-overs werden weer wat vatbaarder. Zeker bij de romance met Natalie Portman begon ik er lekker in te komen, maar eigenlijk was dit wel een beetje te laat. Toch blijft deze zeker overeind staan door de geniale stijl van Malick die hij al sinds The Thin Red Line laat zien. Echter is het eerste uur niet interessant genoeg en is het net iets te lastig te vatten. Het gaat me dan nog geen eens of ik het begreep, maar de sfeer sloeg gewoon niet altijd aan op mijn emotie en zintuigen.

Redelijk.

Mijn gevoel wordt daarbij nogal sterk bepaald door de sfeerschepping. Maar net zoals bv ook Tree of Life vind ik dat het weer net té onconventioneel is. En naar mijn gevoel enkel om vooral maar niet conventioneel te zijn.

Het maakt het allemaal iets te zweverig, de enkele uitstekende sequenties ten spijt.

Zoals gewoonlijk moet ook de cast niet al te veel kunnen. De vele grote namen zullen de film wel gefinancierd krijgen, maar meer dan hun gezicht laten zien is het vaak niet. Christian Bale (uiteraard) en Cate Blanchett zijn de uitzonderingen. Zij krijgen een zinnetje of 20 te zeggen en ze doen dat voortreffelijk.

Terrence Malick, de mooifilmer. Zo zie ik hem. Zijn vele vraagtekens des levens e.d. kunnen me gestolen worden. Zijn manier van vertellen is te zweverig naar mijn goesting. Dat neemt uiteraard niet weg dat hij steeds opnieuw heel wat weergaloze shots voorschotelt. De soundtrack is hier vrij bescheiden, waardoor dat visuele er nog meer uitkomt. En dan is 2 uur film, wat de inhoud ook moge zijn, een klein genot.

3

Een draak van een film. Een aan één schakeling van nietszeggende beelden.

gaat de slechte kant op met malick na tree of life

Visuele gelijkenissen ...

Best grappig , want ik ben dus niet de enig die de visuele gelijkenissen ziet tussen Mann en Malick . Zo zijn er ook enkele visuele raakvlakken tussen Blackhat (2015) en To the Wonder (2012) .

Dit stukje heb ik bij Blackhat (2015) geschreven :

Ik vind Mann trouwens VEEEEL beter dan Malick ..

En dit stukje heb ik bij The Revenant (2015) geschreven :

Aardig stuk. leuke site ook.

Niettemin, zelf ben ik niet van de school die aan cinematografische overeenkomsten met ander werk, en zelfs het signaleren van gelijkaardige beelden in verschillende films, direct heel veel betekenis hecht. Dan moet ik ook thematische, dan wel inhoudelijke overeenkomsten zien. Voor je het weet spring je naar de conclusie dat Birdman een imitatie-Malick is...

Maar blijf dan tenminste bij die bepaalde esthetische leest, zou ik zeggen, want als je Malick gaat verdenken van hypocrisie omdat he’s quietly judging all the glutinous materialistic folks he’s surrounded by in the entertainment industry, yet at the same time we see him driving fancy cars and frolicking around with beautiful women, getuig je wel van een ietwat kinderlijke naïviteit.

Om zijn eigen woorden te gebruiken: But that IS kind of the point (sorry to sound pretentious and blindly defensive at the same time, but it’s true). Die inconsequentie, die persoonlijke verscheurdheid, is juist waar het om gaat. Het gaat niet aan om Malick te veroordelen als hypocriet, terwijl hij juist die ‘hypocrisie’ toont. ‘Waarom doe ik wat ik haat?’ wordt er in The Tree of Life verzucht...

Inderdaad, slaat de plank toch behoorlijk mis.

Lubezki's cinematografie van Birdman vind ik overigens ook weinig van doen hebben met Lubezki's werk voor Malick. The Revenant lijkt een ander verhaal op basis van de beelden die ik tot nu toe zag, en de setting speelt wellicht ook mee.

Een verschrikkelijk pretentieus, pseudo-intellectueel gewauwel die gedurende hele speelduur

zielloos blijft voort slenteren. Het zal wel poëtische en/of filosofische bedoeld zijn, maar voor mij was het niet meer dan een nietszeggende, vervelde en saaie bedoening. Lijkt wel een lange parfum reclame die maar niet leek te willen stoppen.

Nog een prachtige poster: Knight of Cups US

Eindelijk de muziek van de mooiste scene weten te vinden: Tibor Szemz? - Snapshot from the Island /I.-II. part/ - YouTube

Opvallend voor mezelf hoe ik het hoofdstuk met Cate Blanchett in eerste instantie het hoogst waardeerde. Nu vind ik met afstand het hoofdstuk over het onderbewuste het mooist (the high priestress). De muziek hoort bij de scene met de dames die met touwen aan het plafond hangen.