Knight of Cups (2015)

Bijzonder bij deze regisseur hoe mensen tegengestelde meningen kunnen hebben. Kom je wel ns vaker tegen maar niet zo veel. To The Wonder zijn velen weer negatief over, je mening over Tree Of Life deel ik. Morgen maar 'ns To The Wonder een kans geven.

Wonderlijk (no pun intended), ik had hier nog nooit van gehoord, zelfs tijdens de studie geschiedenis niet (al is de vroegmoderne tijd niet iets waar ik veel vakken over heb gevolgd). Maar het blijkt nogal bekend te zijn en afhankelijk van hoe ze het formuleren hoeft het alleen de bijbel voor zich te dulden.

Helaas is het net iets te dik om het boek zelf even vlug te lezen voor de film met zijn 340-370 pagina's. En om nou de graphic novel/comic ervan te lezen is ook weer zoiets. Misschien dat ik het audiobook wel kan pakken, das 5 uurtjes en het staat toch allemaal op Scribd wat ik toevallig net 3 maandjes gratis heb nu.

Ik heb de allegorie gemist, leg eens uit?

"Eens was er een jonge prins die door zijn vader, de koning van het Oosten, naar Egypte werd gezonden om een parel te vinden. " etc.

Deze wordt de hele film volgehouden, gecombineerd met de 'pilgrim's progress' waarin alle vrouwen in Rick's leven als gids een rol hebben.

Maar met name dat eerste kun je onmogelijk gemist hebben, lijkt mij. Dus ik vermoed dat je nog iets anders zoekt?

Erg mooie serene zoektocht naar connectie. Een film die je moet ondergaan. Het afstandelijke karakter is voor mij nu net de crux van het geheel. Zijn wij niet allen twijfelaars en zoekende?

4,5

Duidelijk maar ik zag het geheel niet als een allegorische vertelling, daarvoor ontbrak teveel context. The pilgrim's progress ken ik niet.

Weer een bioscoopervaring rijker. Van de dertien kijkers, zijn er zeven weggelopen tijdens de film. Een vrouw op de rij voor ons dacht leuk met twee vrienden naar de bioscoop te gaan, maar heeft de tweede helft van de film alleen moeten doorbrengen.

Ik ben een fan van het werk van Terrence Malick. The Thin Red Line vind ik een van de mooiste films ooit gemaakt. To The Wonder was tot nu toe zijn minste film, maar was nog steeds een mooie 3,5* voor mij. Maar nu Knight of Cups...

Maanden heb ik uitgekeken naar de release van deze film, maar ik ben toch teleurgesteld in het resultaat. Hadden The Tree of Life en To The Wonder nog thema's waar iedereen zich mee kan identificeren (jeugd en liefde), had ik dat gevoel bij Knight of Cups totaal niet. Helaas, want Bale zijn personage had het naar mijn idee allemaal prima voor elkaar.

Uiteraard zijn de beelden weer prachtig, de klassieke muziek een mooie toevoeging, maar het plot en vooral de personages waren niet goed uitgewerkt. Ik ergerde mij, in tegenstelling tot de rest van de zaal, niet aan de voice-overs die boven de dialogen uitkwamen. Ik ergerde mij wel aan het feit dat zowel het hoofdpersonage als de vrouwen totaal geen diepgang hadden. Bij To The Wonder had ik dat niet: ik kon mij uitstekend inleven in de personages van zowel Affleck, Kurylenko als McAdams.

Zoals we gewend zijn van Malick zijn films, zijn er weer een hoop acteurs uit de film geknipt. Acteurs als Joe Manganiello, Jason Clarke en Clifton Collins Jr. waren vaag in de achtergrond te zien, en heeft iemand hier bijvoorbeeld Shea Whigham of Joel Kinnaman kunnen spotten? Dit resulteert in een soort cameo-festijn zoals we dat in bijvoorbeeld Entourage ook zien. Het leidt af.

Concluderend: Absoluut de minste film van Malick. Leuke plaatjes, mooie filosofieën, maar belachelijk slecht uitgewerkt. Wellicht kan iemand hier mijn cijfer nog omhoog of omlaag krijgen met een mooi betoog.

Als je je wilt inleven in de personages verwacht je naar mijn idee het verkeerde van Malick. Hij wil niet dat je ze van binnen op een psychologische manier leert kennen. Z'n personages zijn constructies van ideeën, gedachtes en gevoelens die ze moeten representeren. In To The Wonder leerde je niet eens de naam kennen van de personages.

Wat bedoel je trouwens met deze zin? " want Bale zijn personage had het naar mijn idee allemaal prima voor elkaar. " Hij worstelt met de zelfmoord van z'n broer, en is in een existentieel vacuüm beland waar hij zichzelf totaal niet uit weet te krijgen.

Nog nooit was de desillusie van de moderniteit zo sterk voelbaar als in Knight of Cups, wat ook de rode draad van The Tree of Life en To The Wonder was. De uitvoering heb ik voorlopig ook m'n vraagtekens bij, maar volgens mij is Knight of Cups thematisch een logisch 'eindspel' na TTOL en TTW.

Hoe langer ik nu over de film nadenk, hoe mooier ik 'm begin te vinden.

Films van Malick kun je pas op hun waarde beoordelen als je ze meerdere keren gezien heb. Althans, zo heb ik het tot nu toe ervaren. Malick's films "The Thin Red LIne" en "To the Wonder" scoorden bij mij na herziening hoger in waardering, maar zijn film "The Tree of Life" flink lager. Ook deze voor mij zeer teleurstellende film "Knight of Cups" zal ik zeker nog eens gaan bekijken, maar wel thuis en niet in de bioscoop. Dat mensen vroegtijdig de zaal verlaten - en dat gebeurt nog wel eens tijdens het vertonen van een film van Malick - ervaar ik nogal als storend. Films van Malick - niet de makkelijkste in cinemaland - lenen zich het beste om rustig thuis te gaan bekijken.

Toch wel weer een heel donker hoofdstuk. Zeker na To The Wonder. Ben benieuwd hoe diep we in de ziel gaan afzakken in zijn volgende film. We moeten nu toch wel ergens gaan bovendrijven.

Maar de hoofdpersoon in deze film speelt ook geen actieve rol. Hij aanschouwt het zootje van zijn leven van een afstand, zonder emoties maar enkel met mijmerende gedachten. Sowieso had hij nog weinig emoties, wat zijn broer hem aldoor probeert te geven ( "feeeel this"). Je zit met hem in z'n hoofd mee te kijken en te mijmeren. Er valt dus niks mee/in te voelen met de hoofdpersoon, nogal gek om dat dan te willen/verwachten.

Het mooie is juist dat hij het op het oog goed voor elkaar heeft. Goede baan, mooie vrouwen, leuke feesten, mooie appartementen. Maar als dat uiterlijk vertoon is niks waard als je innerlijk ongelukkig bent. Knappe vrouwen, goede banen, mooie huizen, betekenen niets als je er geen innerlijke band mee hebt. Dat maakt Malick op schitterende wijze duidelijk. De afstandelijkheid die sommige ervaren als leeg lijnkt mij 'mission accomplished'. De vraag die dan nog overblijft is of de kijker daar iets mee kan of wil kunnen.

Bale slaagde er prima in om dat gevoel op de kijker over te brengen. Sean Penn had in ieder geval geen flauw idee wat de reden van zijn aanwezigheid in The Tree of Life was.

Dat Malick zelf ook geen idee heeft, is echter nieuwe informatie voor mij.

Ja die informatie komt uit dit interview met Bale. Waarin hij vertelt dat hij zelf geen idee had waar de film over ging, maar dat hij wel wist wie het personage was. Malick was de film aan het schrijven tijdens de productie en heeft in de twee jaar durende post-productie pas echt vorm gekregen.

Ook interessant: een interview met Christopher Plummer (en Clooney) over waarom hij nooit meer met Malick wil werken.

Zeker! Dank! (hij is niet mals zeg, geen blad voor de mond)

Nergens origineel of vernieuwend / grensverleggend , maar erg - erg mooi !

Qua thema's leunt deze film dichter aan bij de cineasten als Resnais , Antonioni , Rohmer en Kar Wai Wong dan Bresson , Tarkovsky , Bergman en Dreyer .

Qua fragmentarische essay vorm doet Knight of Cups (2015) me vooral denken aan het werk van GODard , zoals 'Je vous salue, Marie' (1985) , Nouvelle vague (1990) , Éloge de L'Amour (2001) en Adieu au langage (2014) , maar meesterwerken van GODard vind ik persoonlijk esthetischer en vooral veel substantiëler en filosofischer .

Knight of Cups (2015) = a GODard-lite ...

Als Knight of Cups (2015) zo'n 30 minuten korter was , zou de film misschien nog beter zijn . Malick kon dit filmpje waarschijnlijk ook in 80 minuten vertellen en een of twee relaties tussen Bale en de vrouwen voel(d)en ook een beetje ' redundant ' aan .

Cat Stevens - wild world

***** / ***** , meesterlijk en beter dan verwacht .

Dit lijkt haast een persiflage op een artfilm persconferentie. Bijna nog leger dan het leven van Rick. Enorm gemaakt. Bijna een film op zich.

Overigens wordt er niet gezegd dat Mallick geen idee had waar het over ging, enkel dat hij die kennis niet deelde. Gezien de film zelf lijkt het mij helder dat Malick haarfijn wist wat hij wilde vertellen. Door zijn acteurs niet te veel context te geven, kreeg hij juist hele realistische interacties. Dus eerder slimme regie.

De gefrustreerde reactie van een ijdel acteur, als je het mij vraagt

De gefrustreerde reactie van een ijdel acteur, als je het mij vraagt [/quote]

Heb je gelijk in. Hij had nog aardig wat screentime. Maar hij heeft wel gelijk dat de regisseur iets meer focus op zijn scripts moet houden. Hoewel ik The New Wave een stuk beter en interessanter dan Cups vond.

Ach ja, misschien wordt dit zo'n film die ik over een paar jaar ineens meer kan waarderen. Maar voor nu een ruime zes.

Ik ga vanavond in Lumière in Maastricht. Moet ik tickets reserveren of kan ik erop rekenen dat er plek genoeg is?

Lijkt me eerlijk gezegd niet nodig, maar hangt ook af van de zaal. Lumiere heeft een paar kleinere.

Ik heb de film nu twee nachten kunnen laten bezinken en ga mijn oorspronkelijke 4* sterren nog met een halfje verhogen.

Alhoewel de film perfect binnen zijn oeuvre past, wijkt KoC toch af van zijn voorgangers wat betreft het nihilistische, de leegheid van Hollywoodiaanse droomwereldje, met rijkelijk decoreerde loften, dure luxevehikels en schaarsgeklede en welgevormde vrouwen. (Ik heb overigens nog nooit zoveel knappe vrouwen in een film gezien, denk ik) Er is nog minder dialoog dan in pakweg To The Wonder. Het personage van Bale zweeft wat doorheen het studiopark, elitaire tuinfeestjes, stripbars en moddert hier en daar wat aan met enkele knappe modellen/'actrices'. Hij wordt overal aangesproken maar hij antwoordt zelden of nooit en blijft verstrengeld in zijn eigen filosofische mijmeringen, gedachten aan zijn overleden broer, zijn problematische relatie met zijn vader of de breuk met zijn vrouw.

Het camerawerk van Lubezki is alweer van de bovenste plank, die zwevende camera, heerlijk. De soundtrack is een aangename combinatie van moderne elektronica met de typische bloedmooie zware klassieke muziek die Mallick vaak gebruikt.

De échte fans van Mallick zullen weer in zwijm gevallen zijn, de criticasters daarentegen kunnen weer in hun handen wrijven. Al vraag ik me af of je cinema an sich wel begrijpt als je dit niet ergens een heel klein beetje kan waarderen. Mallick blijft een uniek figuur.

Toen ik vorige week op deze site twee vrijkaarten voor deze film won, nam ik me voor een kleine recensie te schrijven. Voor wat hoort wat of zoiets. 'Little did I know' wat ik me op de hals haalde.

Ik had best een goed gevoel over de film. Ik moest denken aan The Fisher King, dat in de verte een verfilming van de legende van Parcival is. En aan het boek De Dwaas van Kerstin Ekman, waarin de gelijknamige tarotkaart de rode draad is.

De regisseur van deze film ken ik niet, maar de trailer zag er best goed uit en Natalie Portman vind ik altijd geweldig. Kortom, ik ging vol goede moed naar het nieuwe hipsterparadijs in De Hallen in A'dam Oud-West.

Het leuke klein zaaltje was niet echt gevuld, en op driekwart van de film was dat nog minder. Ik loop niet zo gauw weg uit een film, dus ik hield dapper vol. Want je moet wel een beetje dapper zijn om dit vol te houden.

Het begint lekker: mooie shots, eenzame man in mooi leeg landschap, aardige tekst in de voice-over, laat maar komen dat verhaal. Blijkbaar heeft onze held Rick wat te veel pillen gehad, of een midlife crisis, waarschijnlijk beide, en hij houdt van jonge meisjes. Er komt geen stom woord uit Rick, maar volgens de ronkende voice-overs is ie eigenlijk een prins en hij moet op zoek naar de parel. Dit moet je niet letterlijk nemen maar spiritueel... Ondertussen vermaakt hij zich met veel verschillende jonge meisjes en loopt hij verloren door Los Angeles. De voice over ratelt maar door over de zoektocht. Maar hij gaat nooit op zoek, of zit die parel diep in zo'n meisje verstopt? Het lijkt er wel op, want hij lust er wel pap van, hoewel je nooit echt iets ziet, dat dan weer niet. Wat je wel ziet: woestijn, een stukje strand, straten, gebouwen, rondhuppelende meisjes en onze held, waar je al snel een beetje een hekel aan krijgt.

En dan gaan ze - godbetert - Peer Gynt draaien. Was het geld op toen ze de muziek gingen uitzoeken?Komt straks de Vier Jaargetijden? De Matteus? De Vijfde van Mahler? Drama ligt op de loer, gaat er nu snel iemand dood, komt de held eindelijk in actie? Neuh, hij gaat maar weer naar een feest, een stripclub, een kaartlezeres, zijn ex, een andere ex, een toekomstige ex, en dat alles zonder een normale dialoog. Gek word je ervan. Al die veelbetekenende blikken in de lucht en de spirituele saus van de voice over worden dan bijna ondraaglijk, zoiets als Erica Terpstra naast de Dalai Lama. Het dieptepunt is de dominee die opeens in beeld komt en beweert dat het lijden een gift van god is, zodat we onszelf kunnen verbeteren. En nog bleef ik zitten.

Was het echt zo slecht? Ja, het was echt zo slecht lieve kijkbuiskinderen. Was er dan niets goed? Ja, niet alle acteurs liepen helemaal wezenloos in dit tranendal. Teresa Palmer is mooi als geweldig lekker ding, Banderas is leuk als womanizer, Natalie Portman is goed als altijd.

Of de parel uiteindelijk gevonden wordt, dat weet ik niet, ik kon het niet meer volgen. De held vraagt zich aan het einde af waar het oosten is, leeft samen met een zeer jong dun meisje en rijdt de zonsondergang tegemoet in zijn convertible, het publiek vertwijfeld achterlatend. Waar gaat dit over? Babylon is een hoer en laten we er maar het beste van maken? In elk fotomodel schuilt een parel? Elke jongen is eigenlijk een prinsje?

Wat overblijft is bewondering voor het camerawerk en enkele zeer mooie beelden in de film. De montage is ook wel een prijsje waard. En die Peer Gynt, daar is meer mee aan de hand, dat verhaal ga ik maar eens lezen.

Geweldige recensie. Je bent met 2,5 wel mild gezien je verhaal.

Even laten bezinken. Zijn films lijken steeks fragmentarischer te worden. Je zou dit stadium van zijn werk wellicht kunnen vergelijken met het latere werk van James Joyce (Finnegan's Wake). Alle taal/film conventies worden i.i.g. overboord gegooid.

De leegheid van een schijnwerkelijkheid wordt vertoond, o.a. in de levensstijl van de hoofdpersoon, van Los Angeles zelf, zowel qua architectuur als haar inwoners die wij te zien krijgen en in specifieke beelden, bijv. een namaak van de Venus van Milo of roze genagellakte nagels (alleen oppervlak en geen inhoud of authenticiteit), typisch postmodernistische stijlelementen. Zo krijgen wij ook moeilijk grip op de hoofdpersoon, waar vooral leegte te vinden is, lijkt te zijn. Van daaruit is het een gemakkelijke sprong naar de andere belangrijke rol dat in de film speelt, nl het op zoek zijn naar wat waar is voor jou, in dit geval van de hoofdpersoon, met alle bijbehorende existentiele vragen. Van hieruit is het vooral een zoektocht met veel gedwaal en gemijmer, op zoek naar de parel. Het doet ons vermoeden dat een antwoord is weggelegd in liefde, spiritualiteit of God, waar het fragmentarische naar eenheid leidt en een weg: weg van nieuwe mogelijkheden, van een nieuwe toekomst.

Altijd storend van die mensen die de bioscoop uitlopen of op mobieltjes gaan kijken, trouwens. Ik begrijp dat je een avondje naar de film gaat voor entertainment, maar ja, met deze film krijg je het dan opeens zwaar op je dak. Toch kwestie van tevoren even informeren?

Voor mij ook totaal onbegrijpelijk, een beetje inlezen is blijkbaar al teveel gevraagd. In Antwerpen liep zo'n gangsterduo met gouden kettingen en de broek tot de enkels de zaal in, hele film zitten praten en lachen om foto's op 9Gag o.i.d. Regelmatig duidelijk gemaakt of ze wellicht stil konden zijn of weggaan....uiteindelijk verlieten ze 5 minuten voor het einde de zaal...zitten die er dan gewoon om de boel te saboteren?

Overigens wel een tip: bij UGC in Antwerpen gigantisch scherm, goed geluid en voor maar 4,50.

Pfff... Dat kan je filmervaring goed om zeep helpen.

Ik ben in Louis Hartlooper gaan kijken. Daar komt wel een bepaald filmpubliek, dat toch wel wat gewend is, dunkt me. Het was de kleinste en oudste zaal die ruimte biedt aan 55 personen. De zaal zat bijna vol en er zijn in totaal 5 mensen vertrokken, waarvan 2 mensen naast mij zaten die een minuut voor het einde van de film besloten om een drankje te gaan drinken. Ik begrijp het wel enigszins, dat mensen geen geduld op kunnen brengen, maar je moet ook in een bepaald mindset naar een dergelijke film gaan. Ik betaalde exact het dubbele bedrag, overigens.

Erg vermakelijk stuk, alleen dat al maakt je filmkwelling de moeite (voor mij dan).

Hoe heb je dat geflikt? Ik heb 9,90 betaald in ugc Antwerpen... In iedergeval, zeker met een film als deze, kun je je altijd aan zo'n publiek verwachten in ugc. Altijd overdag gaan, ofwel kan je beter wachten op de cinemahuizen. (kinepolis is trouwens nog erger, daar heb ik mijn ergste cinema ervaring meegemaakt met Drive, in een zal vol gasten die een f&f dachten te gingen zien). Die fout vermeid ik als de pest om een tweede keer mee te maken. Ben dan ook specifiek lekker op mijn eentje overdag op een werkdag naar Knight of Cups gaan kijken. Zat 4 man in de zaal. Heerlijk. Hoewel 1 vrouw na een uurtje weg ging, was het voor de rest muisstil.