Meningen

Het is moeilijk niet aan Village of the Damned te denken, als je die priemende kinderoogjes op de poster ziet.

En ook hier zijn de lieflijke spruiten een dingetje om rekening mee te houden. Wanneer een stelletje denkt leuk op vakantie te gaan naar een idyllisch eilandje voor de Spaanse kust, ontdekken ze bij aankomst dat er alleen nog maar kinderen wonen, aangezien ze alle volwassenen hebben gedood. Joy.

Mijn verrassing was groot bij een Spaanse film dat de protagonisten Engels tegen elkaar spraken, en nog groter toen ik zag dat de lippen ook synchroon liepen; kennelijk al die tijd de bedoeling van de regisseur, met oog op wat later kwam. Goed idee.

'Who Can Kill a Child?' neemt uitgebreid zijn tijd nadat het stel op het eiland is aangekomen, maar vanaf een minuut of 40 begint het nijpender te worden, al gaat ook dat langzaam. Dat Tom en Evelyn daarbij niet altijd reageren op de situatie zoals jij en ik wellicht zouden doen, moet je maar met een korreltje zout nemen. Maar na een uurtje schieten ze eindelijk echt in de stress. Mocht ook wel een keer

Kinderen kunnen best eng zijn.

3,5*

Het is niet de eerste keer en zal niet de laatste zijn, maar ik kan me goed bij Scorsese voegen: Breaker Morant laat zijn leeftijd een beetje zien, en is bij vlagen wat droog. Toch zat ik het laatste half uur wél aan het scherm gekluisterd hoe dit 'they were following orders' drama zich zou voltrekken. De vergelijking die Wouter maakt met Paths of Glory vind ik zo gek nog niet, ik moest er ook even aan denken.

Zo tijdloos als die film is het niet, maar dat Beresford geen Kubrick is, kun je de man nauwelijks verwijten. Ik snap wel dat deze Australische film over de Boerenoorlog (zoveel films zien we daar niet over) veel lijstjes haalt, al schiet hij voor mij net tekort voor vier sterren. Mooi einde, dat wél.

Een ruime handvol berichten sinds 2012, ik zou wel zeggen dat deze daarmee wat ondergewaardeerd is.

3.7*

Waar ik [Rec] nog 3,5 ster gaf, krijgt zijn vervolg slechts 2,5 ster van mij. Het SWAT team is dermate incompetent en maakt strategisch gezien zulke vreemde beslissingen dat het voor mij echt storend was. Verder vind ik de demoneninvalshoek een stuk minder leuk en hadden de tieners (damn die waren irritant) van mij achterwege mogen blijven...

Er zaten best een paar schrikmomenten in maar over het algemeen is het echt [Rec] deel 2 maar dan iets slechter... Wat wellicht ook meespeelt is dat ik een beetje klaar ben met de found footage (geldt niet echt voor {Rec] en first person shaky cam films. Been there done that.

Ik ga [Rec] 3 nog wel kijken want die trailer zag er wel lekker fout uit.

[REC]³ Génesis is zowaar nog exponentieel slechter ook dan deel 2. Waar de tweede film 0,5 of een hele ster onder de eerste zit, weet [REC]³ Génesis zich van een prachtig lage score te verzekeren.

Waar deel 2 het catholicisme al enigszins in het verhaal betrok, lijkt deel 3 wel een propagandafilm om het Spaanse volk weer aan het bidden te krijgen. Immers, als bidden en bijbelteksten scanderen helpen wanneer een aantal ondoden op je af komen met het doel het vlees van je botten te knagen, dan is het vast nog wel voor meer goed. Jezus als redder, telepathische bonden tussen de twee versgetrouwenden, alleen Klaas Vaak ontbreekt nog. Vooral de ontknoping waarin onze helden na veel ontberingen alsnog belaagd worden door een niet aan te ontkomen meute, maar daar toch aan weten te ontsnappen doordat Genesis wordt voorgelezen uit de bijbel door een priester op de intercom, wat er uiteraard voor zorgt dat de honderden zombies niet meer kunnen bewegen, zal mij nog lang heugen. Gelukkig krijgt dat cliché nog een staartje dat de boel enigszins redt, maar zoiets blijft om te huilen. The power of Christ compells you, alleen dan lijsteren ze ook allemaal direct, met zijn honderden. Op opa na want die blijkt een gehoorapparaat te hebben, garghl

De beslissing om de stijl van de twee voorgaande delen los te laten bevreemdt mij een beetje. Hoewel ik een beete klaar ben met de shakycam, zorgt deze stijlbreuk wel voor het gevoel dat dit eigenlijk geen [Rec] film meer is, net als de bad-ass kettingzaag acties van De Bruid... Het mag als knipoog naar Tarantino&Rodriguez bedoelt zijn maar het past gewoonweg niet in deze serie.

Verder is de regie uiterst rommelig, lijken er scènes te missen (hoe komen ze in dat harnas, wie zit er onder die helm? weten we niet) en zijn er treurige clichés als dat wanneer iemand al krijsend achter een gordijn gerukt wordt, enkele momente later zijn schildje wordt teruggeschoven. Er klinkt nog net geen burp ... Ook de infected make-up is niet helemaal overtuigend. Is er dan niets positiefs? Natuurlijk wel. De acteurs zijn niet eens zo slecht, prima voor een horrorfilm en ook de muziek was best te verteren.

Treurige zwanezang dus? Helaas, deel 4 schijnt alweer in de maak te zijn... Maar ik zie het zomaar gebeuren dat ik die oversla...

zeker?

Blij dat wetenschap niet met die mate van zekerheid bedreven wordt

Prima dat jij het geen Oscar waard vond, maar om nou met zekerheid te stellen dat de film niet Oscarwaardig is zonder uitleg of vergelijking met de andere genomineerden, daar kunnen we niet zoveel mee.

Ik ben zelf overigens ook niet 100% overtuigd of ik de Oscar voor beste film voor '12 Years a Slave' wel verdiend vind, maar nu vind ik die vraag ook niet zo heel interessant gezien de willekeurige en bevooroordeelde natuur van de Academy Awards (en de samenstelling van the academy). Ik heb zowel van Gravity als van The Wolf of Wall Street meer genoten,maar dat is natuurlijk niet het criterium. Dallas Buyers Club en Her moet ik nog zien.

Interessanter voor mij is hoe McQueen omgaat met de materie en de historie, hoe hij zijn verhaal vertelt en welke stijlmiddelen hij daarbij gebruikt. En uiteraard hoe het imposante blik acteurs zich houdt. 12 Years a Slave is geen meesterwerk voor mij, daarvoor vond ik het verhaal en de thematiek misschien toch iets te weinig uitgewerkt, hoe bewust die keuze misschien ook moge zijn. Lupita Nyong'o beste scènes zitten pas later in de film en ook Chiwetel Ejiofor krijgt pas in de derde akte de kans om echt te schijnen. Acteurs als Giamatti, Dano en Cumberbatch (o.a.) zijn van het niveau dat je zou mogen verwachten maar Fassbender heeft een zieke intensiteit die hem terecht een nominatie opleverde. Overigens, hoé goed Lupita Nyong'o ook was, Adèle Exarchopoulos heeft mijn stem voor beste acteerprestatie in 2013 voor La vie d'Adèle - Chapitres 1 et 2.

De fotografie is van McQueens vaste DOP Sean Bobbitt en ook deze film ziet er prachtig uit, het Zuiden wordt schitterend in beeld gebracht. Toch vond ik Shame stilistisch beter, al is die heel anders gefilmd en eigenlijk moeilijk hiermee te vergelijken. Je kunt de cotton fields en plantage moeilijk met de kilheid van Shame in beeld brengen.

Ik was meer dan een beetje verbaasd dat de muziek aan het einde van Zimmer bleek te zijn. Je zou bijna vergeten dat de man ook nu nog meer kan dan bombastische scores maken (die ik overigens zeer waardeer). Wel licht hinderlijk vond ik dat de score me meer dan een beetje aan Price's werk voor Gravity deed denken. Beide prachtige scores, maar het leidt af als je aan de Sojoez raket moet denken tijdens emotionele scènes waarin iemand de zweep krijgt.

Een zware film, goed geacteerd en mooi in beeld gebracht. McQueen doet de historische werkelijkheid hier wat mij betreft geen geweld mee aan (al ben ik niet gespecialiseerd in Amerikaanse geschiedenis) en weet aangezet melodrama wat mij betreft vakkundig te vermijden. Wat rest is authentieke ontroering over een goed gemaakte film, al is het voor mij niet het meesterwerk dat velen erin zien. Daarvoor miste er toch net iets, al kan ik niet precies de vinger erop leggen wat.

8,5/10 wordt 4*

Van de producer van P.K., Lage Raho Munna Bhai (2006) en 3 Idiots. Films die ik respectievelijk 0,5*, 1* en 1,5* heb gegeven. Maar ja, 12th Fail is met een 9,2 de IMDb top 250 binnen gekomen, en was in 4k te pindakazen. Tsja, dan wil ik toch mijn lijst weer compleet (oké, ik moet Godzilla Minus One ook nog, maar die is er nog niet)...

Gelukkig voor mij bleek 12th Fail een stuk beter te behappen, maar het acteerwerk is me nog steeds te gemaakt, en de film is onnodig uitgesponnen en lang. Zoals je in de YouTube comments ziet inspireert de film massa's mensen in hoge mate, dus wat mij betreft heeft de filmmaker zijn doel bereikt. Het is jammer dat ik niet bij de doelgroep hoor, maar er zijn erger dingen.

2,3*

Als je dit al '5 sterren-mooi' vindt, staat je nog veel moois te wachten... Al valt wel op dat je alleen maar 5 sterren of een halve ster hebt toebedeeld tot nog toe, of is dat toevallig?

Ik houd het op een zesje. Het script is te rommelig en ondanks de chemie en vermakelijke dialogen tussen Wahlberg en Washington overheerst het gevoel dat er stukken meer in had gezeten met een beter script en wellicht een betere regisseur. Nu blijft het allemaal toch wat te standaard om boven de middenmoot uit te stijgen, en voor degenen onder ons met enkele honderden (of meer dan dat) actiefilms in de mik valt er weinig bijzonders te zien. De film pretendeert niet zozeer meer te zijn dan wat het is, maar met Denzel en Wahlberg had ik op meer gehoopt (ook al verwachtte ik na de trailer niet echt veel bijzonders). Verder is de Cinematografie aardig, er is een leuke score en mooie bijrollen van Paxton en Olmos. Oh, en Paula Patton is ook geen straf om te aanschouwen als, ook al is ze als DEA agent net iets geloofwaardiger dan Halle Barry was als spion in Die Another Day. Doesn't matter how scarcely clothed she is.

Wie wel regelmatig roept: 'gewoon een leuke actiefilm' kan wellicht prima een paar uurtjes met 2 gunstig doden, maar voor de kritische filmliefhebber die al een hoop gezien heeft zal '2 Guns' weinig verrassingen bieden

Nog steeds op de eerste pagina qua comments, deze film. Zonde.

Het is niet alleen schandalig dat Annette Bening niet genomineerd was voor een Oscar, ze had hem wat mij betreft zelfs kunnen winnen. 20th Century Women raakte me echt, en dat doen niet zoveel films meer. Geweldig acteerwerk, ook van de supporting cast (Gerwig!), en Mills neemt de tijd om zijn verhaal en de karakters ten tonele te voeren. Hoewel onvoorspelbaar en anders dan ikzelf, herkende ik toch een hoop.

Ik heb hard gelachen en uiteindelijk ook een (niet intens verdrietige) traan gelaten. Tot nog toe onderbelichte film wat mij betreft, en ik hoop dat daar verandering in komt nu hij ook hier uit is. Eerste half uur was nog wat aftasten, maar daarna zat ik er echt in.

Ruime 4*

Vanaf de eerste scènes ziet 24 Hours to Live er behoorlijk gelikt uit, en duidelijk verheven boven ongeïnspireerd straight to dvd voer, welke indruk je zou kunnen hebben als een film met een grote acteur opeens online verschijnt. Dit zag er behoorlijk aardig uit! En het eerste kwartier smaakte zeker. Leuk om Rutger Hauer weer even te zien, al is het een klein rolletje.

Bij de eerste plotwending echter (die ik niet in de synopsis hierboven had zien staan), werden wij dermate omver geblazen door de ongeloofwaardigheid, dat de lol er meteen grotendeels vanaf was. Ethan wordt doodgeschoten, in een lijkzak gestopt en een uur oid later met een experimenteel medicijn weer tot leven gewekt. Hij heeft nu alleen nog 24 uur te leven, wat gemakkelijk genoeg ook nog met een digitaal klokje dat onder zijn pols is geïmplanteerd, wordt aangegeven. Really?

Dat viel na een verrassend begin toch een beetje tegen. Duidelijk geen film die plausibiliteit al te hoog in het vaandel heeft staan, maar die tegelijkertijd wel in de realiteit geworteld lijkt. Voor mij paste dat niet helemaal. We hadden toevallig ‘s middags Kingsman 2 gezien, waar ook een dergelijke techniek wordt toegepast om mensen die de door de kop geschoten zijn weer tot leven te wekken. Maar die film is overduidelijk bullshit, hoe vermakelijk ook. Dat is hier niet zo, en dat gaf toch een beetje een halfslachtig gevoel.

De actie is prima (hoewel standaard) en behoorlijk in beeld gebracht. Regisseur Brian Smrz is zelf een stuntman en al heel wat jaar second unit director van echt grote Hollywood blockbusters als X-men, dus een beginneling is het zeker niet, en dat zie je. En dan Ethan als actieheld, werkt dat? Hij doet het heel aardig, moet ik zeggen, en valt zeker niet door de mand.

Maar of er voor hem á la Liam Neeson nu nog een carrière in het actiegenre in het verschiet ligt, durf ik aan de hand hiervan nog niet te voorspellen. Wat mijn kristallen bol wel lijkt te tonen, is een niet al te spectaculaire box office in Nederland, komende januari. Zou me althans verbazen.

2,5*

Het mocht even duren, maar Garland en Boyle hebben het toch voor elkaar gekregen. Geschoten met iPhones, maar vergeleken met 28 Days Later... (2002) is het alsnog een cinematografisch hoogstandje. En Boyle heeft er natuurlijk sowieso de nodige 'Boyliaanse' visuele schwung aan gegeven. De film is wat onevenwichtig, en wat mij betreft is de laatste scène daar het summum van (al kwamen de Alpha's en zwangerschap ook al wel in de buurt); ik kan me best voorstellen dat die bonkersness van Boyle sommige kijkers tegenstaat. Ik kan er wel om lachen. Maar na zo'n doorleefde scène als die met Spike Isla en Dr. Kelson voelen die twisted acrobatenkrijgers van Jack O'Connell wel wat... WTF.

Toch kan ik met gemak een ruime 7 kwijt aan 28 Years Later (2025), en hoop dat Nia DaCosta het vervolg 28 Years Later: The Bone Temple (2026) niet beduidend minder geslaagd maakt. Ik houd met oog op realistische verwachtingen maar beter wel een beetje rekening mee, aangezien ze nog nooit hoger dan een zesje heeft gescoord bij mij.

3,7*

Na een fijn begin, gingen de stilistische keuzen van Grasten me gaandeweg toch wat irriteren. Ook the terugkerende UFO momentjes vielen voor mij niet helemaal op hun plaats. We krijgen een korte blik op die avond, waarop Kitty Genovese voor haar en in haar flat in Queens werd verkracht en vermoord, waarbij volgens het NY Times bericht van toen 37 mensen die getuige waren, de politie niet belden. Fijn geacteerd en gedurfd in stijl, pakt het helaas toch niet zo indrukwekkend uit.

Kitty zelf is eigenlijk maar één enkele korte scène in beeld, en leren we dus als persoon totaal niet kennen. Haar omwoners krijgen iets meer tijd, maar het blijft bij flitsen. Crazy cat ladies, een op breken staand gezin, een jonge Afrikaans-Amerikaanse familie die net een appartement heeft betrokken en ruzie heeft over de opvoeding van hun zoon, een getroebleerd meisje dat wanhopig verlangt naar de terugkeer van haar moeder; het is mij uiteindelijk niet helemaal duidelijk hoe de verschillende zaken die je van hen leert kennen, bijdragen aan het overkoepelende verhaal waar het eigenlijk om zou moeten draaien: Wat gebeurde er nu precies en waarom doet niemand wat?

37 werpt mijns inziens dan ook geen verhelderend licht op het bystander-effect. Tevens lijkt de regisseur niet helemaal te weten hoe hij de film nu moet eindigen. Waarom is die scène met opa en oma aan de feesttafel de laatste? Grasten plakt de krantenkop van toen van de New York Times er maar achteraan voor een emotionele punch, maar dat is toch niet het enige dat hij wilde zeggen, dat het gebrek aan daadkracht van de omwonenden zo erg is?

Dan lijkt James Solomons documentaire The Witness meer de diepte in te gaan, als ik het zo lees en de trailer bekijk. Die gaat dus op de kijklijst...

37 schiet helaas door zijn wat simplistische benadering, wat mij betreft net tekort 3*

The 40-Year-Old Version (2020) is losjes gebaseerd op Radha Blank's eigen leven, en moet schrijnend herkenbaar zijn voor artiesten die de veertig naderen, en het na een veelbelovende start nooit echt hebben gemaakt. Daarnaast is het een mooie companion piece voor het bijzonder sterke American Fiction (2023), dat dit jaar voor 5 Oscars is genomineerd. Net als Monk Ellison loopt Radha tegen witte gatekeepers aan die lijken te bepalen welke zwarte verhalen er verteld worden, maar beide karakters gaan daar op geheel eigen wijze mee om.

Waar Jeffrey Wright's schrijver probeert de belachelijkheid van raciale stereotypen te tonen door dit in zijn nieuwe boek compleet door te trekken, grijpt toneelschrijfster Radha terug op haar eerdere passie rappen. Net als Cord Jeffersons American Fiction is Blank's film een knap debuut, en hoewel duidelijk een kleinere productie voelt The Forty-Year-Old Version echt, rauw en gemeend aan. Die authenticiteit zie je ook op technisch vlak terug, Blank wilde vanaf het begin in zwart-wit op 35mm filmen, en die keuze past prima bij de thematiek. Geen "artsy zwart wit filter er overheen" dus, zoals Dionne vermoedde.

Hoewel gewoon te zien op Netflix, lijkt The 40-Year-Old Version (2020) geen film voor het grote publiek. De slechts 23 stemmen op MovieMeter onderstrepen dat. De film werd goed ontvangen en onder andere genomineerd voor een Bafta, maar oogt me vooral een aanrader voor filmliefhebbers met een interesse in het creatief proces, de kunstwereld, rap en meer algemeen: indie-drama.

3,6*

Zeker lomp (of op zijn minst ongenuanceerd), maar prikkelt wél tot nadenken wat mij betreft, al is dat niet geheel positief. Ik zou met alle liefde meejuichen met Jackie, maar het voelt niet goed.

Ik had graag een versie hiervan gezien van Ava DuVernay of Barry Jenkins, of iemand anders met enig historisch besef. Maar Helgeland geeft ons helaas het zoveelste White Saviour verhaal terwijl de historische figuur Jackie Robinson ruimte geeft voor zoveel meer dan dat. Ik lees hierboven dat de nabestaanden tevreden zijn met de film, maar dit had een zoveel gelaagder portret kunnen zijn dan het is.

De film heeft best een aantal zaken op orde (al ben ik geen fan van Harrison Fords performance hier), maar wanneer je dit onderwerp tackelt, moet je niet de belangrijkste zaken opkloten. En dat doet 42 behoorlijk.

Zonde.

2*

Ik heb eens gelezen dat op het moment dat je ouder wordt (en dan bedoel ik niet verlepter zoals we allemaal worden, maar vader of moeder worden) dat er echt het een en ander ge-rewired wordt in je brain. Sinds ik tijdens de horrorchallenge twee jaar geleden zelf pappa werd, kan ik dat volmondig beamen. You don't know shit, until it actually happens. Or you don't, wat ook volledig ok is; ouderschap is absoluut geen moetje. Maar wie zich op dat pad begeeft, die maakt absoluut wat mee qua nieuwe liefde, nieuwe frustratie, nieuwe zorgen en potentieel nieuwe woede. Dat kan een leidster zijn op het kinderdagverblijf die niet doet wat je graag zou zien. Of een kind dat jouw kind pest. Maar wat als een ziek figuur je kind verkracht en vermoord....? Wat doe je dan...

Ik weet het niet, en ik hoop er nooit achter te komen. Maar Daniel Grou doet een serieuze verkenning van de resulterende wraakneiging, die meer aan Haneke doet denken dan aan de sensatie van Law Abiding Citizen (2009) of Man on Fire (2004). En dat is tegelijkertijd beter, én minder leuk. Wat uiteraard stemt tot nadenken.

Butler's karakter verloor mijn sympathie volledig toen hij op de parkeerplaats die (in mijn ogen) onschuldige vrouw opblies. Denzel daarentegen heb ik tot de credits aan toe toegejuicht. Hoe anders is het hier... Grou is niet uit op effectbejag of sympathie, er is geen opzwepende score, alleen de rauwe ellende, het trauma, en de reactie daarop.

Dat is misschien niet voor iedereen, en het is niet iets dat je 'voor de leuk' kijkt. Maar ik zou willen dat we iets meer van dit soort films hadden, ook al blijft een antwoord uiteindelijk uit. Of toch misschien juist wel daarom?

3,7*

Vanaf het eerste shot (in de buik van de protagonist) zitten we gelijk in uncanny valley, door het aangezicht van haar ongeboren baby, vormgegeven door de CG van tien jaar geleden. Deze zwangere vrouw en haar vriend raken betrokken bij een auto-ongeluk. Zij overleeft het ongeluk, haar vriend komt om het leven. Niet lang daarna wordt zij gestalkt door een onbekende vrouw, die niet het beste met haar voor heeft. Zo luidt de synopsis, en de voedingsbodem voor een beste bak ellende. Helaas keert uncanny baby nog wel een paar maal terug, gedurende de film. Gelukkig zijn veel van de andere effecten praktisch van aard.

À l'Intérieur (Inside) wordt net als Martyrs en Haute Tension vaak geplaatst in de stroming van de new French extremity. Hoe veelzeggend zo’n labeltje is, is natuurlijk voer voor discussie, maar het geeft je wellicht wel een idee in welke hoek we dit debuut van regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury (Livide (2011)) kunnen plaatsen. Overigens verschijnt van hun hand vanaf 2 november Leatherface (2017) in de bioscoop. Geen hele gekke keus, aangezien ze ruimschoots hun sporen in het genre hebben verdiend.

Wat de film zelf betreft, zowel Alysson Paradis als de zwangere Sarah en Béatrice Dalle als ‘la femme’ spelen hun rol met verve. En het gaat er bloederig aan toe. De film heeft wellicht meer raakvlakken met home invasion en met body-horror dan slashers, als je de mate van intimiteit in ogenschouw neemt, waarmee het menselijk lichaam het hier te verduren krijgt. Nochtans is À l'Intérieur geen film voor wie niet tegen bloed en verminkte lichaamsdelen kan.

De CG is af en toe wat storend, op het einde vliegt de film toch enigszins uit de bocht en ik had liever een iets betere score gehad. Maar de praktische effecten maken een hoop goed, en het blijft knap wat ze hier met een microbudget van 1,7 miljoen euro hebben weten te doen. Tevens is het met een speelduur van nog geen 82 minuten, ook geen ramp als je in het Woland kamp valt, en er niet zo weg van bent.

3,5*

Wat de film zelf betreft, die viel me toch iets tegen. Best vermakelijk en leuk voor analyse, maar eerlijk gezegd wel wat saaiig. Wat muziek had het geen kwaad gedaan, denk ik. Ik las dat Bunuel eigenlijk verder had willen gaan, als hij deze film in Parijs had gemaakt. Daar ben ik dan wel nieuwsgierig naar. Het is vooral het gegeven wat aantrekt, de uitvoering zelf was ik minder van onder de indruk, vergeleken met andere Bunuels uiteraard. Wisselend acteerwerk ook. Ik heb nog een aantal grote Bunuels te zien, ondanks dat de teller alweer op 8 staat. De afgelopen paar vielen wat tegen, hopelijk vallen Discreet Charm en Tristans weer wel aan de Viridiana en Los Olvidados kant van mijn waardering. Opvallend rustig trouwens, eerste posts in ruim een jaar en we zitten nog steeds op pagina 1. Niet de meest levende Bunuel dus. Wat euroshoppers opmerking betreft, IMDb zit ook op 8,1, MM op moment van schrijven 7,0 (3,50*). Maar er zit wel vaker een punt of meer verschil in IMDb en MM.

Na Amer wilde ik ook L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps zien, de film met misschien wel de mooiste poster die ik in jaren zag. Moet je liggen denk ik, die stijl, en datzelfde geldt net als bij zijn voorganger, ook voor de film. Misschien zelfs wel meer. The Strange Color of Your Body's Tears, zoals de Engelse titel luidt, is narratief nog wat incoherenter dan het debuut van Hélène Cattet en Bruno Forzani, al werkt het mysterie hier beter, aangezien we niet met op zichzelf staande segmenten van doen hebben.

Toch hoef je bij deze filmmakers niet persé aan te kloppen wanneer je behoefte hebt aan een mooi, afgerond verhaal, het draait hier primair om je onder te laten dompelen in de stijl. En stilistisch is het wederom absoluut bijzonder. Editing, een beklemmend sounddesign en sfeervol gebruik van kleur, waarbij in deze tweede uiting minder afhangt van filtergebruik. De giallo component is hier als je het mij vraagt in mindere mate aanwezig, al kun je nog steeds wel dingen aanwijzen. En natuurlijk is er weer de muziek, lekker hoor.

4*

Deze film van Hadzihalilovic ligt al klaar vanaf het moment dat hij uitkwam, maar het kwam er maar niet van. Haar debuut Innocence (2004) is hetzelfde lot beschoren, die heb ik meermaals opgezet, maar er waren toch problemen met de ondertiteling. Een zeldzaamheid in huize Milton, maar ik kreeg ze niet snel genoeg opgelost naar mijn zin, dus die moet ik nog steeds zien. Aangezien die niet gekeken kan worden voor de lopende horror challenge (en de films los van elkaar staan), kijk ik nu tegen mijn gewoonte in de follow-up film eerst. #NOOCD!

Ik moet zeggen: Évolution is een uit-ste-ken-de kandidaat voor het door mijzelf aangeleverde thema: Art / Slow Burn / Elevated horror. Arty tot en met en bijzonder slow paced, dus het is iets voor de liefhebber. Misschien maak ik meer reclame door te melden dat de bevreemdende sfeer in dit horrordrama uitstekend is neergezet. Gelukkig maar, want het mysterieuze verhaal over deze groep jongens die met vrouwen op een afgelegen eiland woont, geeft de kijker niet altijd evenveel houvast als we misschien gewend zijn. Wat zijn dat voor behandelingen, en wat is precies het doel? Deze film slaagt er in ieder geval in je een groot gevoel van ongemakkelijkheid te bezorgen, iets waar haar man Gaspar Noé ook al zo bedreven in is, al is zijn aanpak veel directer.

Wie van een mooie geschoten slow burn artdrama met lichte horrortrekjes houdt, kan ik deze absoluut aanbevelen

4*

Ik vond hem erg mooi. Geen alledaagse cinema voor mij, en qua tempo vergeleken met wat ik normaal kijk, zelfs vrij uniek. Een bijzondere ervaring, eentje die je echt de tijd en ruimte geeft na te denken over wat je ziet, en soms even af te dwalen.

De meneer naast me sliep overigens na 10 minuten al, en werd pas wakker toen er een emmer in een put water plonste. Ik zat zelf overigens ook voor de film al wat te gapen, maar op een minuscule indommeling na kon ik makkelijk wakker blijven, ondanks de serene krekel- en vogelzang.

Toch is het voor mij nog wennen. Er is zoveel ruimte voor interpretatie dat het meer tot nadenken stemt en mogelijke uitleg van wat je ziet, dat het mij als kijker niet altijd volledig greep. De film poogt nergens het drama 'uit te melken', of op wat voor wijze dan ook versterken. Het geheel is nog steeds intrinsiek aangrijpend, maar die rustige matter of fact, statische real time shots creëerden voor mij een soort beschouwende afstand tot het persoonlijke drama van de rouwverwerking.

Ik twijfelde erg over 3,5*, maar doe er bij nader inzien toch een verdiend halfje bij. Als ik wat meer gewenning had wat dit soort cinema betreft, had ik daar wellicht niet over getwijfeld. Of was het zelfs nog hoger uitgevallen. Hoe dan ook is Lamar wat mij betreft een unieke stem, in wiens zorgvuldig gekadreerde shots je gedachten aangenaam kunnen ronddolen en verdwalen. De weg terugvinden bleek elke keer zeer eenvoudig. Een film die beter wordt hoe langer je erover denkt, lijkt het.

En dat Lamar een geluidsman is, lijdt geen enkele twijfel. Dat was echt fantastisch, zelfs in dat crappy zaaltje 2 van 't Hoogt. Een film die ik eigenlijk nog eens rustig thuis zou willen zien in mijn eentje met een goede koptelefoon op, zonder rochelende senioren om me heen die een eigen interpretatie van de openingsscène opvoeren.

4*