12 Years a Slave (2013)

Ik begrijp de verdeelde meningen over deze film volledig. Gisteravond samen met mijn vriendin naar deze gekeken.

Ikzelf vond hem langdradig en op sommige momenten saai, verhaal is goed, acteerwerk ook, maar een beetje meer vaart in de film had zeker gemogen. Mijn vriendin daarintegen was diep onder de indruk en in tranen aan het eind. Daarom 2,5 ster.

Ah oké, dat is me dus niet opgevallen. Als er nog eens een herziening komt dan zal ik erop letten. Dank.

Voor mijzelf een van de beste films van 2014

Ik hang ergens tussen de "extreme" meningen boven mij in. Enerzijds vind ik hem, vooral de eerste helft, te rommelig, langdradig - een schril contrast met het adembenemende Shame. Maar een lage score geven wil ik ook niet, daarvoor zijn bepaalde scenes te aangrijpend en is vooral het acteerwerk te goed. Die pijn op het gezicht van de hoofdpersoon, ongelooflijk hoe hij dat voor elkaar krijgt voor de camera.

*3 vanwege die pluspunten, maar een bevredigend gevoel heb ik er niet aan overgehouden.

Zeer sterke film!

Het verhaal is zoals je em zou verwachten, maar visueel spat het echt van het scherm af!

En dan het acteerwerk van de hoofdrolspeler!!! WOW ik kon helemaal met hem meevoelen

zo overtuigend gespeeld!!!

4*

De film is geworden wat ik ervan had verwacht, het onderwerp is immers al talloze keren verfilmd. De misselijkmakende onderdrukking van een categorie mensen, in dit geval "the nigger, the boy", neergeschreven door een man die het allemaal aan der lijve heeft moeten ondergaan. Machtsmisbruik is van alle tijden (zie maar naar de kind slaven in derdewereldlanden), iemand vernederen, verkrachten en/of afranselen is van een andere orde. Gelukkig voor de man waren niet alle blanken in die tijd onmensen, kan ook niet anders. Je moet al een zieke geest hebben om je medemensen op die manier te behandelen. Waar ik me, los van het verhaal wel vragen bij stel, is de prestatie van de Oscar winnares Lupita Nyong'o. Om Julia Roberts en Jennifer Lawrence te verslaan, is er in mijn ogen toch iets meer nodig dan wat ik van haar heb gezien, maar dat is natuurlijk mijn mening. Niettemin boeiende film.

3 sterren echt niet meer en zeker geen oscar waardig!

Goede film. Vreselijk hoe het er vroeger aan toe ging. Niet dat het nu veel beter is, maar toch. Ik had eerlijk gezegd niet zo'n zin in deze film, maar hij viel me 100% mee. We hebben het natuurlijk allemaal al eens eerder gezien in de serie 'North & South'. En de film 'Amistad'. En zo zijn er nog veel meer op te noemen. Toch wordt het allemaal fraai neergezet. Zeker de moeite waard.

zeker?

Blij dat wetenschap niet met die mate van zekerheid bedreven wordt

Prima dat jij het geen Oscar waard vond, maar om nou met zekerheid te stellen dat de film niet Oscarwaardig is zonder uitleg of vergelijking met de andere genomineerden, daar kunnen we niet zoveel mee.

Ik ben zelf overigens ook niet 100% overtuigd of ik de Oscar voor beste film voor '12 Years a Slave' wel verdiend vind, maar nu vind ik die vraag ook niet zo heel interessant gezien de willekeurige en bevooroordeelde natuur van de Academy Awards (en de samenstelling van the academy). Ik heb zowel van Gravity als van The Wolf of Wall Street meer genoten,maar dat is natuurlijk niet het criterium. Dallas Buyers Club en Her moet ik nog zien.

Interessanter voor mij is hoe McQueen omgaat met de materie en de historie, hoe hij zijn verhaal vertelt en welke stijlmiddelen hij daarbij gebruikt. En uiteraard hoe het imposante blik acteurs zich houdt. 12 Years a Slave is geen meesterwerk voor mij, daarvoor vond ik het verhaal en de thematiek misschien toch iets te weinig uitgewerkt, hoe bewust die keuze misschien ook moge zijn. Lupita Nyong'o beste scènes zitten pas later in de film en ook Chiwetel Ejiofor krijgt pas in de derde akte de kans om echt te schijnen. Acteurs als Giamatti, Dano en Cumberbatch (o.a.) zijn van het niveau dat je zou mogen verwachten maar Fassbender heeft een zieke intensiteit die hem terecht een nominatie opleverde. Overigens, hoé goed Lupita Nyong'o ook was, Adèle Exarchopoulos heeft mijn stem voor beste acteerprestatie in 2013 voor La vie d'Adèle - Chapitres 1 et 2.

De fotografie is van McQueens vaste DOP Sean Bobbitt en ook deze film ziet er prachtig uit, het Zuiden wordt schitterend in beeld gebracht. Toch vond ik Shame stilistisch beter, al is die heel anders gefilmd en eigenlijk moeilijk hiermee te vergelijken. Je kunt de cotton fields en plantage moeilijk met de kilheid van Shame in beeld brengen.

Ik was meer dan een beetje verbaasd dat de muziek aan het einde van Zimmer bleek te zijn. Je zou bijna vergeten dat de man ook nu nog meer kan dan bombastische scores maken (die ik overigens zeer waardeer). Wel licht hinderlijk vond ik dat de score me meer dan een beetje aan Price's werk voor Gravity deed denken. Beide prachtige scores, maar het leidt af als je aan de Sojoez raket moet denken tijdens emotionele scènes waarin iemand de zweep krijgt.

Een zware film, goed geacteerd en mooi in beeld gebracht. McQueen doet de historische werkelijkheid hier wat mij betreft geen geweld mee aan (al ben ik niet gespecialiseerd in Amerikaanse geschiedenis) en weet aangezet melodrama wat mij betreft vakkundig te vermijden. Wat rest is authentieke ontroering over een goed gemaakte film, al is het voor mij niet het meesterwerk dat velen erin zien. Daarvoor miste er toch net iets, al kan ik niet precies de vinger erop leggen wat.

8,5/10 wordt 4*

Een sterke Dramafilm, met een zeer krachtig verhaal. De regie van McQueen is zeer overtuigend. Visueel ziet het er goed uit. De settings en mooie omgevingen zijn sfeervol geschoten. Sterk en veelzeggend zijn soms ook de lange scenes. Maar ook de cast overtuigt ruimschoots. Ejiofor speelt een zeer sterke hoofdrol, en brengt deze met de nodige inleving. Ook de bijrollen van o.a. Fassbender zijn erg overtuigend. Ook Brad Pitt komt nog even voorbij. 4 Sterren.

Hoewel ik de vorige twee films van McQueen denk ik sterker vond (Shame zeker), toch weer een bijzonder fraaie film. Ik was een beetje bevreesd door iets te veel Amerikaans melodrama en te veel leed om het leed, maar McQueen springt er juist wel erg sterk mee om. Het is een redelijk traditionele film, waarin de minder traditionele scenes er duidelijk uitspringen wat mij betreft. Scenes die juist door hun lengte erg sterk worden. Hoe hard, ruw en verschrikkelijk ook, de scene waarin Salomon wordt opgehangen is juist sterk door de lengte, om wat er om hem heen gebeurd, de ogenschijnlijke normalisering van de gang van zaken.

Ook behoorlijk verontrustend om te tonen hoe naast de bekende bruten zoals het personage van Fassbender en diens vrouw, ook ontwikkelde en sympathieke lui zoals die van Cumberbatch gewoon meedoen met de hele gang van zaken. Verder inderdaad erg goed overgebracht door Ejiofor en de rest. Enige wat ik echt niet zo goed vond werken is de keuze om Pitt zo prominent op te laten draven. Vond ik minder geslaagd en een beetje bedacht overkomen.

Verder een stuk beter dan verwacht omdat McQueen zijn stijl -weliswaar in iets getemperde vorm- weet door te trekken. Een ruwe en niet-geromantiseerde weergave van hoe de slavernij moet zijn geweest. 3.5*

Rauw portret van de slavernij. Als kijker leef je des te meer mee met het personag (schitterende vertolking overigens) omdat de verschillende fases (ontvoering - boot - plantage) goed in beeld worden gebracht. Beetje vergelijkbaar met Django Unchained, maar dan nog wat gruwelijker, explicietere scènes en zonder de (overbodige?) humor

Geen plaats voor veel melodrama in deze voortreffelijke opgebouwde film over slavernij. Gelukkig maar. De cast doet het prima, vooral Fassbender vond ik weer sterk. Het verhaal belicht het onrecht, het onmenselijke, het bruut geweld tijdens de periode van de slavernij. De regisseur weet dit goed weer te geven. Zo krijgen bepaalde gewelddadige scènes nog meer diepgang door lange shots waarin de omgeving gewoon zijn gangetje verder doet. Ook de score van Hans Zimmer werkt hier goed aan mee. De locaties en het camerawerk zijn ook pluspunten. Toch laat de film ook een paar steekjes vallen : bv. de rol van Brad Pitt is een beetje erbij gesleurd en het laatste half uur verloopt het verhaal wel heel vlotjes en wat te gemakkelijk naar het einde. Maar sowieso een mooie film. 8/10

Roll Jordan Roll, Roll Jordan Roll

O my soul arise in heaven, Lord

For to hear when Jordan roll

100 % mee eens hier zat ik ook mee,en het begin,eerst een slaaf daarna géén slaaf,dan weer wel,

hadden ze wat duidelijker aan moeten geven,of heb ik iets gemist.

Je had ook iets beter op kunnen letten.

Een film waar ik helaas al te veel van wist om er nog echt door 'gepakt' te worden. (zo zat ik bijvoorbeeld heel de film te wachten op die tergend lange zweepslagenscène, die ik dan uiteindelijk nog vond 'meevallen')Ja, ik weet het, verschrikkelijk wat ik hier zeg, maar toch. Omdat het om de 'definitieve film over slavernij' ging, bleef ik toch een klein beetje op mijn honger zitten. De echte onthutsing bleef uit.

Ik denk dat het voornamelijk aan de hoofdrolvertolking lag. Platt's gezicht stond de hele film lang op één en dezelfde uitdrukking. Hij spelt de vrouw die haar kinderen verloren heeft de les, maar doet zelf net hetzelfde, zonder transen weliswaar. Hij IS een slachtoffer natuurlijk, maar het bleef net te één-dimensioneel voor mij.

Dat kon gelukkig niet gezegd worden van de waanzinnig sterke vertolking van Fassbender. Een gruwelijke vent, die echter niet in zijn kaarten liet kijken. Zijn onvoorspelbaarheid gaf zijn wreedheid een constant dreigende extra lading. Zo wist je nooit wanneer en hoe die zich zou manifesteren. Dat maakte het allemaal heel tastbaar. De kille jaloezie van diens vrouw gaf de wreedheid nog een extra dimensie. Vreemd genoeg (de scène waar iedereen haar koekje moet eten) vond ik dit een van de schokkendste en wreedste scènes, illustreerde die de terreur des te meer.

Ander pluspunt was de prachtige fotografie van de Terrence Malick-achtige shots van de al even prachtige, overweldigende natuur. Dit zorgde voor een schril contrast met het leed van de zwarten.

Toch voelde het op een bepaalde manier ook wat 'braaf' aan. In het begin van de film wordt er nog wat met chronologie gegoocheld, maar naar het einde toe wordt alles toch vrij klassiek verhaald. En het feit dat dat de titel van de film al verraadt dat het 'allemaal wel goed komt', geeft je als kijker nog een reddingsboei, die we misschien beter niet gehad hadden. Even dacht ik nog dat er een nieuwe echtgenoot stond te wachten, maar het ging om blijkbaar om zijn schoonzoon. Dat alles en iedereen mooi op hem is blijven wachten, levensstandaard incluis, helpt ook al niet. Waar die familie al die tijd van geleefd heeft, is mij een raadsel.

Goede film, enkele sterke vertolkingen, mooie fotografie. Ik ga grotendeels mee in het oordeel van Noodless. Had er stiekem toch meer van verwacht.

"12 Years A Slave" onderscheidt zich op vele fronten van de overige films over slavernij die ik heb gezien. Geen bombastische toestanden, geen ellenlange liefdesperikelen, en geen cliché Hollywood-einde. Puur, direct, straight to the point en geloofwaardig.

De scene waar Solomon met een strop om zijn nek op zijn tenen staat, en de slaven op de achtergrond daar geen enkele notie aan hebben (niet durven), en maar duurt, en duurt...één van de meest beklemmende scenes die ik gezien heb.
De marteling van Patsey (Lupita Nyong'o) was ronduit walgelijk en ik vraag me af wat je in godsnaam voor zieks had verwacht als je deze zweepslagenscène uiteindelijk "mee vond vallen" zoals stefan dias in de recensie hierboven. (dat je er überhaupt op zit te wachten)

Ook de ogenschijnlijk "aardige" mensen vonden het doodnormaal om slaven te houden. Plantagehouder Ford leek een geschikte kerel met gevoel, maar ook hij had slaven en haalde moeders met kinderen uit elkaar. Even wegkijken, dat wel, want hij vond het vervelend, maar uiteindelijk ging de koop gewoon door. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe het de normaalste zaak van de wereld was om slaven te kopen, net als het voor boeren gebruikelijk is om varkens en koeien te kopen.

Solomon deed wat hij kon om te overleven. Hij was 12 jaar een slaaf, en deze titel geeft in geen geval aan dat het 'allemaal wel goed komt', want als je dat denkt heb je de film echt niet begrepen.

Ik citeer mezelf even:" Ja, ik weet het, verschrikkelijk wat ik hier zeg, maar toch."

Ik wou gewoon toelichten dat ik de film beter eerder had gezien, zonder voorkennis. De aangehaalde scène werd mij uitvoerig en enthousiast beschreven (het eindeloze karakter van deze ongeknipte scène, waar je niet kan wegkijken). Enthousiast vanwege de sterke regie (waar dus niet gemonteerd wordt).

Als ik dan de film (eindelijk) zie, weet ik dat er een héél sterke sleutelscène in voorkomt, waarvoor ik me op de een of andere manier heel de tijd schrap zet. Had ik dat niet geweten, dan had de scène wellicht de impact op mij gehad die ze op de meeste mensen maakt. Ik had ze dus niet zozeer 'zieker' verwacht (geloof me, ik kan er helemaal niet tegen, tegen dit soort scènes) maar vooral nog langer verwacht, gefixeerd op het gezicht van Patsey (wat uiteraard ook 'zieker' is) . Daarom zet ik 'meevallen' en 'allemaal wel goed komt' ook tussen aanhalingstekens.

Ik weet dat het gruwelijk is, maar uiteindelijk zag ik het soms iets te veel technisch en dat is jammer. Ik had gewoonweg al te veel echo's gehoord om volledig overvallen te worden door de gruwel en de horror…

Wat die 'allemaal wel goed komt' betreft: het boek is natuurlijk het boek, maar psychologisch is het zo dat de film wel eindigt met een herenigd gezin. Je krijgt het gevoel dat Northup, ondanks 12 jaar in de donkerste hel, nog ergens zijn leven terug kan oppakken. Daar gaat de film niet over, het gaat niet om dit ene individu, maar zo wordt het verhaal wel verteld.

De combinatie van deze twee elementen hebben ervoor gezorgd dat ik niet murw geslagen was door deze film. Ondanks dat ik er echt wel klaar voor was.

Een vrije burger zijn en toch worden meegenomen, misleidt en berkocht als slaaf.

Onbegrijpelijk dat mensen zo wreed, hautain, hypocriet en egoïqstisch kunnen handelen.

En toch verdween deze Solomon Northup na het verschijnen van zijn boek (1853) tussen

de plooien van de geschiedenis. Het is niet geweten hoe hij verder leefde en hoe en wanneer hij stierf.

Indrukwekkende film.

'bekocht' moet natuurlijk verkocht zijn ...

Journalist Jan Temmerman zei over de film: "Hallucinante waanzin!".

Deze film die ik nu eindelijk gezien heb moest het voor mij in de eerste plaats vooral hebben van de schitterende fotografie van de prachtige natuur die mij sterk aan de films van Malick deed denken. Het verhaal zelf wist mij aanvankelijk maar niet te boeien. Sommige gruwelijk ogende scènes logen er natuurlijk niet om, maar ja, slaven werden in het zuiden van de States in die tijd niet gezien als mensen maar puur als materiaal. De zweep erover als het ¨materiaal¨ niet goed genoeg funktioneerde, want het moest natuurlijk vooral geld op brengen. Ja, zo ging dat destijds. Wat dat betreft hadden die varkens in de stal het beter. Geloofwaardig vond ik deze film dus wel. Het acteerwerk vooral van Fassbinder maar ook van die andere sadist Paul Deno was meer dan uitstekend. Maar, het is toch vooral het zeer ontroerende einde die deze film voor mij over de 3,5/4,0 sterren heen tilde.

Dus, toch nog aangenaam verrast door deze film die de oscar voor beste film denk ik toch best wel verdiend heeft. En, om eerlijk te zijn, ik zou deze film niet bekenen hebben als die de oscar voor beste film niet gekregen zou hebben. Eenvoudigweg omdat voor films die gaan over ellende ik de laatste tijd helemaal niet meer in de stemming ben.

4,0*

in mn directe omgeving slechts lovende woorden over de film. Daarom verwachtte ik er wel wat van. Ik werd niet gepakt door het verhaal en kon maar slecht verzinnen waarom. ik vond het langdradig en ondanks de rascistische horror en het onbetwiste afschuwelijke van het alles, riep het bij me weinig emotie op. Misschien vanwege de alsmaar getormenteerde en ietwat leeg-verbaasde blik van de hoofdrolspeler dat bijna statisch werd. Pitt had absoluut achter de schermen moeten blijven. Onterecht probeerde hij een messiasrol neer te zetten die de geloofwaardigheid uit dit deel van de film zoog.

dat probeerde hij onterecht?

Rauwe film over de slavernij en/of mensenhandel. Vorige maand de Butler gekeken, maar daar had ik totaal geen band mee.

Na 15 was ik bij deze compleet overdonderd door de rauwe weergave van tijd. Erg goed geacteerd. Na het einde toe wordt hij naar mijn mening alleen een beetje langdradig. Jammer dat de mens nog niks geleerd heeft en dit nog steeds voorkomt.....

Sterke film. Adembenemende scenes en acteerwerk om van te smullen.

Ik vind deze film lastig te beoordelen, ik heb tegenstrijdige gevoelens tegenover de film.

Enerzijds vind ik het een goede film die me zeker heeft geraakt, de slavenhandel wordt goed in beeld gebracht met afschuwelijke beelden die in je netvlies branden. Anderzijds voelde ik me continu 'naar' en kon mijn tranen niet binnen houden zelfs na afloop van de film niet.

Deze film zou ik dus niet snel nog een keer bekijken, ondanks dat ik het wel een goede film vond.

De nare gevoelens die ik heb ervaren tijdens de films, wil ik niet nog een keer voelen.

Dat de MENS deze gruweldaden hebben gedaan bewijst maar weer eens dat de geschiedenis zich kan herhalen en dat is denk ik de grootste narigheid bij het kijken van zulke films ( dat de mens de oorzaak is).

Wat betreft de acteurs; Michael Fassbender steelt hier de show samen met Lupita Nyong'o.

Brad Pitt vond ik totaal misplaatst en had van mij weg mogen blijven.

Daarnaast vond ik het persoonlijk jammer dat ik het niet in de gaten kreeg dat de film zich afspeelt gedurende 12 jaar. Ik dacht eerder aan enkele jaren ( 2/3 jaren). Dit komt misschien door het feit dat de hoofdrol speler niet echt veranderd qua fysiek ( Door die uitputting op de plantages verwachtte ik dat hij zou afvallen, dit gebeurde echter niet).

Al met al geef ik de film 4 sterren, omdat hij mij toch echt heeft geraakt en mij aan het denken heeft gezet.

Omstandigheden. Men leeft erin en verwordt erdoor tot iets infaam. Ethiek is tijdgebonden, plaatsgebonden; ja, hoezeer we ook willen denken dat er een inherente kern goed of kwaad bestaat, het zijn begrippen die ons worden opgelegd door een maatschappelijke entourage die tolereert, die dicteert. Weliswaar kan het individu zich daar tegen verzetten, maar niet de groep. Daarin leeft men conform de maatschappelijke regels, die bijna per definitie de regels van de groep zijn ( ~ de meerderheid vormt de samenleving, of niet soms?).

Omstandigheden. Diegene waarin men een film ziet: ze zijn onmetelijk belangrijk. Ik getuig. Ja, ook in geval van ’12 years a slave’. Doorvoeld, doorwrocht, verschrikkelijk: ja. Kippenvel? Afwezig. Benieuwd wat er gebeurt in andere omstandigheden…

3,5*