37 (2016)

Na een fijn begin, gingen de stilistische keuzen van Grasten me gaandeweg toch wat irriteren. Ook the terugkerende UFO momentjes vielen voor mij niet helemaal op hun plaats. We krijgen een korte blik op die avond, waarop Kitty Genovese voor haar en in haar flat in Queens werd verkracht en vermoord, waarbij volgens het NY Times bericht van toen 37 mensen die getuige waren, de politie niet belden. Fijn geacteerd en gedurfd in stijl, pakt het helaas toch niet zo indrukwekkend uit.

Kitty zelf is eigenlijk maar één enkele korte scène in beeld, en leren we dus als persoon totaal niet kennen. Haar omwoners krijgen iets meer tijd, maar het blijft bij flitsen. Crazy cat ladies, een op breken staand gezin, een jonge Afrikaans-Amerikaanse familie die net een appartement heeft betrokken en ruzie heeft over de opvoeding van hun zoon, een getroebleerd meisje dat wanhopig verlangt naar de terugkeer van haar moeder; het is mij uiteindelijk niet helemaal duidelijk hoe de verschillende zaken die je van hen leert kennen, bijdragen aan het overkoepelende verhaal waar het eigenlijk om zou moeten draaien: Wat gebeurde er nu precies en waarom doet niemand wat?

37 werpt mijns inziens dan ook geen verhelderend licht op het bystander-effect. Tevens lijkt de regisseur niet helemaal te weten hoe hij de film nu moet eindigen. Waarom is die scène met opa en oma aan de feesttafel de laatste? Grasten plakt de krantenkop van toen van de New York Times er maar achteraan voor een emotionele punch, maar dat is toch niet het enige dat hij wilde zeggen, dat het gebrek aan daadkracht van de omwonenden zo erg is?

Dan lijkt James Solomons documentaire The Witness meer de diepte in te gaan, als ik het zo lees en de trailer bekijk. Die gaat dus op de kijklijst...

37 schiet helaas door zijn wat simplistische benadering, wat mij betreft net tekort 3*