Meningen

Erg bijzonder, deze Duitse horror van visueel kunstenaar Akiz (Achim Bornhak). Het eerste deel van een vermeend drieluik, waar de rest nog van moet verschijnen. Ik hoop dat dat gebeurt. Akiz mag dan iets rustig aan doen met de dynamic range, want die is Extreem. Mijn versterker staat normaal op 60, maar na 22-23 uur ‘s avonds zet ik hem doorgaans naar 50. Lager dan dat gaat hij nooit. Hier moest ik hem terugzetten naar begin 40 tijdens de rave scènes, om daarna idd de dialogen niet meer te kunnen verstaan in de daaropvolgende scènes. Dus je zet hem harder om vervolgens opeens een oorverdovend lawaai te krijgen als er een nieuwe Rave scène komt.

Los van die minder praktische eigenschap, is dit een heerlijk originele, psychologische body-horror waarbij je nooit precies weet hoe het nu zit, en die vragen oproepen belangrijker vindt dan het leveren van pasklare antwoorden.

4*

Bij : Horrorchallenge 2018

Na een jaar op tien op de watchlist te hebben gestaan bleek vandaag een goede dag om dan toch eindelijk 'moeder der docu's', Nanook of the North te gaan zien. En ik moet zeggen, ik heb er zeker van genoten.

Dat Nanook niet onder cinema verité valt, is de meeste kijkers wel duidelijk, maar het blijft iets wat toch altijd wordt aangehaald en meestal in negatieve zin: Flaherty zou zich wat staging betreft echt teveel vrijheden hebben veroorloofd. Zoals Ebert echter in zijn Great Movies essay over de film aanhaalt, bestond dat onderscheid in documentaire en drama nog niet in de mate waarin we dat nu kennen. Je kunt een walrusjacht slechts ten dele in scène zetten, 'aangezien die walrus het script niet heeft gelezen'. Dat hij Nanook met traditionele wapens liet jagen terwijl de Inuit al geweren gebruikten, de vrouwen in de film zijn vrouwen niet waren en Nanook wel degelijk wist wat een grammofoon was zijn wat mij betreft vergeeflijke artistieke vrijheden, die zeker in de tijdgeest begrijpelijk zijn.

Dat eenmaal losgelaten, kent Nanook genoeg mooie momenten. Toegegeven, er wordt hier wel degelijk op het noble savage sentiment gespeeld, maar het werkt filmisch wel. De kinderen en de puppies, het bouwen van een iglo, het jagen. De Flicker Alley blu-ray is prachtig gerestaureerd en geeft de criterion dvd duidelijk het nakijken (zoals je in de link van Dogie_Hogan hierboven kunt zien). De score van Timothy Brock past er erg goed bij. Die man heeft trouwens een hoop silent film scores gemaakt, niet de minste namen ook: Timothy Brock - Original Scores - timothybrock.com

Het mag dan niet binnen ons huidige idee van het genre documentaire vallen, maar dat heeft me niet gestoord. Ook als constructie (dat geldt eigenlijk voor alle documentaires in zekere mate) biedt Flaherty's film genoeg voor de kijker van nu die geïnteresseerd is filmgeschiedenis, antropologische beeldvorming en het begin van documentaire als 'genre'.

Jonkies Elizabeth Taylor en Angela Lansbury. Grappig dat je ze ook allebei direct herkent, al vond ik dat bij Lansbury (die ik voornamelijk oud ken) meer een prestatie dan bij Taylor. Anne Revere won een Oscar, maar om eerlijk te zijn snap ik wel waarom er in de afgelopen tien jaar slechts drie berichten zijn geschreven. JM is ook niet heel erg van de Paardenfilm, op enkele uitzonderingen na.

Maar het is niet moeilijk te zien waarom Taylor doorbrak hiermee, als 12-jarig beugelbekkie. Haar acteertalent is duidelijk nog in ontwikkeling, maar het charisma is er absoluut al. Triest om te lezen dat ze hier met een val haar rug brak, waar ze erg veel last aan over heeft gehouden.

3*

Lang voordat we (zowat collectief) inzagen dat Jaime Lannister eigenlijk helemaal niet zo’n misselijke pisvlek was als we dachten, speelde acteur Nikolaj Coster-Waldau zijn eerste grote rol in de Deense film Nattevagten (Nightwatch). Hij is een rechtenstudent die - om wat bij te verdienen - een baan als nachtwaker in een mortuarium accepteert. Een éénzins-synopsis waar al je genoeg spannende kanten mee op kunt. ’s Nachts in je eentje door een niet geheel verlicht mortuarium vol lijken kuieren, terwijl je overdag nog studeren moet, is niet iets wat de meeste mensen aantrekt. Dan was mijn studentenbaantje bij de Pathé toch een stuk gemoedelijker.

Nattevagten haalde ook hier de bioscoop, en stond sinds rond de eeuwwisseling op mijn watchlist, zonder al te hoge prioriteit. Met de komst van GoT echter (en Hodejegerne (2011) kreeg ik steeds meer zin om Coster-Waldau eens als broekie te zien. Het is de eerste film die ik van regisseur Ole Bornedal zie, en Nattevagten stelt niet teleur. De suspense wordt gestaag opgebouwd en de jonge acteurs doen het prima. Grappig om ook Ulrich Thomsen (Festen) even langs te zien komen, en een eveneens jonge Sofie Gråbøl (The Killing). Nightwatch is niet perfect, zo zitten er een aantal scènes tussen waarvan de toegevoegde waarde me behoorlijk ontgaat.

Maar al met al rond ik zonder bezwaren af naar boven.

3,5*

Ik kan me uitstekend bij mezzanine voegen. Gefascineerd zitten kijken naar deze verzorgde Amerikaanse-Rwandese co-productie, een Afro-futuristische sci-fi musical die zich afspeelt in de heuvels van Burundi, nog wel. De kapstok is narratief misschien wat karig, maar Neptune Frost heeft een hoop te zeggen, en de vorm waarin het gegoten is maakt wel degelijk indruk. Het verrast niet om te leren dat co-regisseur Anisia Uzeyman een cinematographer is, die trouwens voor deze film ook een art director credit heeft. Ze regisseerde deze film met Slam poet Saul Williams, die je zou kunnen kennen uit de Sundance winnaar Slam (1998) (of zijn bijrolletje in K-Pax).

Kennelijk was Neptune Frost aanvankelijk geconceptualiseerd als een Graphic novel en een stage musical, waarbij na een Kickstarter campagne Lin-Manuel Miranda als uitvoerend producent aan bord kwam. En later de geplaagde Ezra Miller die al weken de voorpagina ontsiert op MovieMeter als producent. Gelukkig zal wie weinig met de heren opheeft, volgens mij geen spoor van hun persona’s in deze film ontdekken. Ik denk dat dit verhaal in stripvorm ook van de pagina zou kunnen spatten, en dat er een opzwepende musical van gemaakt had kunnen worden. Maar een van de belangrijkste punten waarin Neptune Frost slaagt, is dat het visueel en muzikaal optimaal gebruik maakt van het gekozen medium, en laat zien dat dit beste keuze was.

Aangekocht en uitgebracht door Kino Lorber, maar helaas in NL na het IFFR nog niet on demand te zien, zonder te goochelen met VPNs of pindakaaskunsten.

Fire in the Sky: The Queer Newness of Neptune Frost • Journal • A Letterboxd Magazine

3,7*

En wie liever gratis kijkt, kan zich wenden tot Cinetree (zo te zien zonder subs, maar kom op, een Hollander verstaat Duits)

JM is een beetje gevoelig voor films over oudjes, en die zonder het te verbloemen het verlies van waardigheid, vertrouwdheid en de dingen waar je altijd op hebt kunnen bouwen tonen. Haneke's Amour staat hoog in mijn toplijst. In een kortfilm kun je dat niveau niet bereiken, maar Menzel gebruikt haar geringe tijd goed. je ziet de ongemakkelijkheid, maar voelt de band die eraan vooraf ging; en gelukkig is er wat ruimte om te ademen, al grijpen sommige scenes alsnog naar de strot. Een heel klein momentje moest ik even aan Smultronstället denken, al was dat meer door de thematiek en iets surreële scène dan diens uitwerking en gevoel voor stijl.

Dat niveau (en dat van Amour) haalt Nicht im Traum niet, maar dat mag nauwelijks een schande heten.

3,8*

Ik vond dit geen pulp, eerder een bijzonder treffend uitgewerkte, kritische blik. Lou Bloom (Gyllenhaal) is de vleesgeworden internet- en zelfhulpboek nachtmerrie. Een mens met weinig te verliezen, die zich verliest in motto's die zowat alle daden legitimeren. Wanneer hij het climate of fear dat veel Amerikaanse nieuwsstations propageren ontdekt (If it bleeds, it leeds) , ziet hij gelijk een kans om dit naar zijn hand te zetten. Al prutsend aanvankelijk, maar met doorzettingsvermogen en een algeheel gebrek aan scrupules, blijkt hij in dit wereldje een heel eind te kunnen komen.

Gyllenhaal speelt zeer goed, maar ook de soundtrack en montage werken goed mee om de adrenaline pompend te houden. Een misselijke pisvlek is het, die Lou Bloom... Maar man, wat is het interessant om te zien wat er steeds weer gebeurt.

4*

Een jonge vrouw keert terug naar haar geboortedorp in de bergen, op zoek naar antwoorden over haar moeilijke jeugd. Maar terwijl ze de waarheid probeert te achterhalen, beginnen de dieren in het dorp ziek te worden en leidt eeuwenoud bijgeloof ertoe dat de dorpelingen haar beschuldigen van hekserij en moord.

De Slowaaks - Tsjechische coproductie Nightsiren (2022) draaide op het festival van Sitges en Locarno, en wist op die laatste het Gouden Luipaard in de selectie Filmmakers of the Present in de wacht te slepen. Niet onverdienstelijk voor een horrorfilm. Helaas had hij op MovieMeter pas één stem, dus het was hoog tijd om daar verandering in te brengen.

Nightsiren is zonder al te veel opsmuk gefilmd, en hoewel de film gelijk heftig begint, neemt de jonge regisseur Tereza Nvotová haar tijd om het drama op te bouwen. Natalia Germani speelt een sterke rol als de getraumatiseerde Sarlota, en het Slowaakse berglandschap is een sfeervolle setting om een arthouse drama geleidelijk een folk horrormysterie te laten worden. De film blijkt een mooie companion piece voor The Stepford Wives die ik gisteren zag, aangezien ook in deze bergdorpjes de patriarchie en geweld tegen jonge vrouwen als Sarlota, nog volledig in de maatschappelijke structuur verweven lijken te zijn. Op plekken waar veel van generatie op generatie wordt doorgegeven (geweld is geen uitzondering), dringt de moderne tijd maar moeilijk door.

De die-hard horrorfanaat zal tevergeefs wachten op wat het ook moge zijn dat een film voor hen 'echt horror' maakt. Maar een volwassen en knap geschoten, sfeervol drama met hekserij-elementen, dat is Nightsiren voor mij zeker.

3,7*

Ik zag naturel spelende Shabana Azmi van de week al in Ankur, en ik moet zeggen dat ik volledig snap dat die Vishwam zijn ogen maar wat moeilijk van ‘de vrouw van de schoolmeester’ af kan houden. Knappe verschijning. En juist dat leidt hier tot een tragisch drama.

En ik doe mee met de 4* van Mochizuki en Beavis, al is het naar boven afgerond. Wie niet zo van de Bollywood films is, moet Nishant absoluut eens kijken.

3,9*

Bij Home Invasion denken we doorgaans aan al dan niet gemaskerde boeven of psychopaten die een ongewenst bezoekje af komen leggen, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Er kan net zo goed een bizarre Alien staan aan de andere kant van de koelkastdeur waar je je angstvallig achter verstopt. Die je mee wil nemen naar zijn vliegende schotel. Zo op papier klinkt het vrij matig, maar Kaitlyn Dever (Booksmart) verkoopt het bijzonder goed. Extra knap in een film waar eigenlijk niet in wordt gesproken.

No One Will Save You (2023) Is een Sci-Fi horror, maar wat mij betreft had het genre drama net zo goed toegevoegd kunnen worden. Dever's karakter Brynn worstelt met genoeg zaken om dat te legitimeren, en haar getergde smoeltje (dat kan ze uitstekend, die non-verbale communicatie) vertelt voortdurend wat niet in woorden wordt uitgedrukt.

Niet voor iedereen daarmee, wellicht. Maar ik heb er met plezier naar gekeken.

3,5*

Aronofsky's minste film wat mij betreft. Nu was ik gelukkig door de eerste reviews en geluiden over de film vanuit het publiek al wat voorbereid en waren de verwachtingen reeds wat getemperd. Maar zelfs daarmee kom ik niet hoger uit dan een karige voldoende, iets wat ik uit de handen van Aronofsky niet snel had verwacht.

Het acteerwerk van de meeste spelers is prima (mag ook wel met acteurs als Crowe en Connelly), zelfs (?) Emma Watson is vrij aardig. Er zitten een aantal mooie shots in de film, maar de visuele stijl die men met Aronofsky zou kunnen associëren is hier grotendeels afwezig, al kwam deze op een paar momenten toch naar voren, bijvoorbeeld in de snel gemonteerde scène van het waterstroompje dat zijn weg door het landschap vindt.

Het meest storende echter blijft voor mij het verhaal. Als bovengemiddeld in religie geïnteresseerde atheïst bekijk ik dit in de eerste plaats van film, losstaand van het verhaal waar het op gebaseerd is. Op die manier was het voor mij onbevredigend. Wat de tweede manier van kijken betreft; discussies over religie zijn op MM niet toegestaan, maar laat ik volstaan met de gedachte dat het verhaal van de zondvloed en Noah als inspiratie (waarschuwing?) en moreel kompas bij mij in de eerste plaats verontwaardiging en afschuw opwekt. Wat ethiek betreft een zeer vruchtbare bodem voor discussie dus, maar als film laat het voor mij te wensen over. Zelfs Clint Mansells score maakte op mij (in ieder geval tijdens deze eerste keer) niet de indruk die zijn werk normaliter maakt. Maar wie weet, ik zal hem nog een paar keer beluisteren. Hopelijk keert Aronofsky bij zijn volgende project weer naar zijn oude vorm terug.

Samen met Noita Palaa Elämään (1952) was Valkoinen Peura (1952) de oudste Finse horrorfilm die ik zag. Deze Curses of the Witch duikt daar met jaartal 1927 ruim onder. Het is de eerste film die ik van regisseur Teuvo Puro zie, en voor de liefhebber van filmhistorie is deze mooie restauratie (ik zag een handgemaakte kopie met gedubte orchestrale score van de 2010 TV uitzending van ene Tapio Tuomela) uiteraard absoluut de moeite waard. Vanaf de openingsscène met een rendier voelt de film gelijk echt Fins. Maar zoals een van twee reviewers op IMDb opmerkt, het is meer een film om op waarde te schatten dan echt van te houden; daarvoor is hij simpelweg niet onderscheidend genoeg. De Finse landschappen en acteurs doen het prima, maar het is eigenlijk meer melodrama dan horror. Komend uit mijn mond, betekent dat wellicht dat de meeste horrorliefhebbers beter iets anders uitzoeken om de jaren ’20 af te strepen voor de horrorchallenge.

Nosferatu (1922), Destiny (1921), The Cabinet of Dr. Caligari (1920), The Phantom Carriage (1921), Häxan (1922), A Page of Madness (1926), The Unknown (1927) of Faust: Eine Deutsche Volkssage (1926) bijvoorbeeld.

3*

Je zou het niet zeggen aan de dartelende naakte deerne, maar het is toch echt een film uit ’52. Mama Milton zat misschien al wel in de buik van oma Milton, maar was hoe dan ook nog niet geboren. Het is pas de achtste Finse film die ik zie, maar wel de tweede uit ’52, na Valkoinen Peura (1952). The White Reindeer vond ik dan toch net iets sterker, niet in het minst door de landschappen en volkse charme. Maar dan nog is het leuk om te zien hoe deze wulpse heks (Mirja Mane, die wel iets van Bettie Paige wegheeft), alle mannen het hoofd op hol brengt.

Naar de horror is het een beetje zoeken voor hedendaagse kijkers, maar ik neem aan dat gorehounds niet direct een Finse film uit de jaren ’50 zouden pakken. De liefhebber van horrorklassiekers echter, kunnen deze onderbelichte film rustig een kansje geven. De scène op de weide bijvoorbeeld waarbij ze al verleidend de man meelokt tot hij wegzakt, voelde zelfs wat als een voorloper van de gelijkaardige scène in Under The Skin, maar dan zonder de zwarte drab. Zou het zijn dat Glazer dit gezien heeft? Het kan, maar heel voor de hand ligt het niet.

De boeren met harken en zeisen die ‘heks, heks’ roepen, hebben natuurlijk de schijn een beetje tegen voor eenieder met wat historisch bewustzijn, maar het mag de pret niet drukken. En ze hebben gewoon gelijk hier. Een gewaagde film wat het tonen van naakt betreft ook, niet alleen voor die tijd.

3,5*

"Ik had de behoefte om dat land wat neutraler te belichten dan de westerse propaganda die wij kennen" - Pieter Fleury

Elf jaar voor Vitaliy Manskiy onder het nauwlettend toeziend oog van de Noord-Koreanen zelf zijn documentaire opnam, deed de Nederlander Pieter Fleury (Ramses (2002)) iets soortgelijks. 'Gemaakt onder auspiciën van het ministerie van Cultuur van de Volksrepubliek Noord-Korea', geeft een titelblad voorafgaand aan de film al aan. "Zij bepaalden wát ik filmde, maar niet hóe. Als tegenprestatie heb ik bedongen dat ze geen inspraak kregen in de montage", aldus Fleury.

Fleury wilde met Noord-Korea: Een dag uit het leven voornamelijk informeren. Ondanks dat je slechts het tipje van de ijsberg ziet, en ook nog door henzelf gekozen, krijg je toch een beeld van hoe zij zichzelf zien, of willen zien. Manskiy ging met zijn Under The Sun verder, door met meerdere SD kaarten te werken en zo filmmateriaal het land uit te smokkelen wat de Koreanen niet onder ogen hadden gehad. Dit was vaak in het geniep geschoten, tussen alle van te voren bedachte taferelen door, en tijdens de 'retakes' daarvan. En hoewel onze landgenoot in deze drie kwartiertjes dus wel het nodige laat zien, vertelt de latere documentaire stukken meer. Tel daarbij op dat Under The Sun wat stijlvoller geschoten is, en de 'winnaar' is duidelijk. Toch is Fleury's docu als op zichzelf staand document zeker de moeite waard.

3,3*

Voor mij (wederom) een daverend succes van Eggers, eentje die mijn verwachtingen als fan van het 'origineel' overtrof. Audio-Visueel is Nosferatu een overdonderende ervaring, helemaal als je hem (zoals Woland en ik deden met een potje bier) in Imax ziet. Ook het productiedesign en acteerwerk (Depp verraste me zodanig dat ik Anya niet gemist heb!) is van de bovenste plank, maar voor mij persoonlijk is het de intens beklemmende sfeer waar dit werkje echt in uitblinkt. De horror van Eggers krijgt echt onder je huid. Mijn enige puntje van kritiek is dat Skarsgard's Nosferatu me erg deed denken aan een Duitse maat, wanneer hij Oost-Duitsers overdreven imiteert. Dus dat werkte soms iets op de lachspieren.

Maar al met al zeker een film om op groot scherm te zien.

4,3*

"Hören Sie, die Kinder der nacht wie sie Musik machen"

Wanneer stopt iets een remake te zijn en wordt het een een liefdevolle hommage? Het antwoord op die vraag is ook mij onbekend, maar wellicht dat Werner Herzogs Nosferatu: Phantom der Nacht ons er iets over kan vertellen. Naast de moeite die Herzog zich getroost heeft met deze adaptatie van Stoker's Dracula, bleek zijn liefde voor de originele Murnau film uit 1922 ook uit zijn woorden: Herzog noemde Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) in een radio interview in 1998 de grootste Duitse film ooit. De film werd tegelijkertijd in het Duits en Engels opgenomen, ik heb de Duitse versie gezien aangezien die Herzogs voorkeur geniet.

Deels gefilmd in Delft en Schiedam (je herkent Nederland meteen), en deels op dezelfde locaties als waar Max Schreck destijds werd vastgelegd, voelt de film behoorlijk historisch authentiek. Visueel is het sowieso een plaatje. Cinematografisch hangt er eenzelfde ethereal beauty over de film als die Isabelle Adjani van nature uitstraalt. Het voelt als een angstige droom, net als het viool spelende jongetje lijken de gebeurtenissen zich op een ander vlak van de realiteit af te spelen. De onnavolgbare Kinski is geweldig als Nosferatu en de muziek geeft het geheel tegelijkertijd iets sacraals en beangstigends.

Herzog fans kunnen hun hart ophalen aan Nosferatu: Phantom der Nacht. Dezelfde kwaliteit die films als Aguirre, der Zorn Gottes (1972) en Fitzcarraldo (1982) bezaten, is ook hier aanwezig. De reguliere horrorfanaat die hoopt op griezelen in de traditionele zin van het woord, kan echter wellicht beter verder kijken. Dit is een hommage aan de stomme film van Murnau en het tempo ligt soms laag. Voor de filmliefhebbers die dat niet afschrikt, is Herzogs Nosferatu warm aanbevolen.

4*

''I am convinced that memory has a gravitational force. It is constantly attracting us."

Nostalgia for the Light (2010) won in 2010 o.a. de European Film Award voor beste documentaire. Ik kan volledig begrijpen waarom, het is een unieke docu. 'Nostalgia de la luz', zoals de oorspronkelijke titel luidt, is een meditatie over tijd, herinnering, herkomst, het heelal, rouw en het (culturele en politieke) verleden. Al deze op het eerste gezicht niet direct verbonden zaken worden door Patricio Guzmán op meesterlijk wijze samengeweven, waarbij de kijker zelf de verbanden legt en overeenkomsten ziet. No lazy viewing on this one.

Vanaf de eerste scène is duidelijk dat Nostalgia for the Light een streling voor het oog is, de plaatjes van Cinematographer Katell Djian zijn om je vingers bij af te likken. Eveneens weten we na de opening dat Guzmán niet schroomt om de tijd te nemen voor wat hij ons wil gaan tonen. Mensen met een beperkte concentratieboog en antipathie tegen langzame cinema zijn gewaarschuwd.

We beginnen de film met een aantal astronomen in de Chileense Atacama woestijn. Met hun blik opgericht turen zij de hemel af op zoek naar antwoorden op de grote vragen. Niet ver daar vandaan staan de duizend jaar oude rotstekeningen van Indianen nog in de stenen gegraveerd. Weer een eind verderop zoeken oude vrouwtjes al jarenlang naar botten van politieke slachtoffers van het Pinochet regime. Allemaal bezig met het verleden, en de manier waarop Guzmán dit bijeen brengt is redelijk wonderbaarlijk te noemen. Je wordt als kijker uitgedaagd en de tijd gegeven om eens na te denken over de aangeroerde zaken, waarbij de sprekers altijd interessante punten opbrengen.

Nostalgia for the Light (2010) is een aanrader voor arthouse en documentaire liefhebbers, en specifiek voor diegenen interesse hebben in herinnering, astronomie en de andere in de inleiding beschreven zaken.

9/10

Mijn vierde Fellini na La Strada, La Dolce Vita en 8 1/2. And nothing much changed.

Zoals ook bij die andere films, blijft het bij mij toch een soort oppervlakkige, intellectuele filmhistorische bewondering die ik voor de mans werk heb. Er is toch een soort afstand. Waar anderen wel geëmotioneerd raken door de persoon Cabiria, wat haar overkomt en hoe ze in het leven staat, krijg ik op de een of andere manier in het grootste gedeelte van de film de suspension of disbelief maar niet voor elkaar. Dit zou met de manier van acteren te maken kunnen hebben, maar ook de drukke, wat schreeuwerige manier van praten werkt niet mee. Theatraal is geen gekke kwalificatie. Dat lijkt bij Fellini en Masina overigens een bewuste stijlkeuze (Ebert meent dat ze Chaplins the tramp echoot in La Notti di Cabiria), maar het is er een die mij op zekere afstand lijkt te houden, er er wellicht voor zorgt dat ik Fellini nooit helemaal ten volle zal kunnen waarderen.

Los van sommige stijlkeuzes, is het verhaal an sich erg aangrijpend. Het is niet moeilijk je te verplaatsen in de met grote penseelstreken neergezette zoektocht naar liefde van deze vrouw. Maar helaas ook in de sleutelscènes aan het einde van de film tonen Fellini en Masina zich net wat teveel liefhebbers van het grote gebaar, rollend en klauwend in het zand, de handen verkrampt ten hemel geheven. Zonde, want de scène daaropvolgend, waarin Cabiria huilend voortschrijdt in een processie van lachende, muziekmakende mensen en door haar tranen heen nog steeds een gemeende lach heeft, is misschien wel een van de mooiste eindshots uit de filmgeschiedenis.

Fellini is wel degelijk een meester, maar het is jammer voor me dat sommige aspecten van zijn cinema een 'onvoorwaardelijke' liefde in de weg staan, waardoor volledige waardering buiten bereik blijft. Het zij zo.

4* (door de eindscène, anders was het 3,5* geweest)

Ik dacht altijd dat dit een Italiaanse films was, wellicht door de (vertaalde) titel. Maar ‘The Blood Spattered Bride’ is van de Spaanse regisseur Vicente Aranda, van wie ik een jaar of vijf geleden het ietwat tegenvallende Amantes (Film, 1991) zag. Hammer verfilmde Le Fanu’s novella Carmilla (waar ook deze op gebaseerd is) twee jaar eerder al als ‘The Vampire Lovers’, maar hoewel die meer stemmen heeft, kende ikzelf alleen deze filmtitel. Vermoedelijk vooral dankzij Tarantino’s Kill Bill.

Aranda maakt er een dromerig, psycho-sexueel horror werkje van dat net als Mill of the Stone Women meer leunt op sfeer dan spanning. Joolstein haalt Rollin aan vanwege de vermenging van erotiek, vampirisme en surrealisme, en ik zie wel waarom. Alleen waar het hem niet kon bekoren, was ik net als Noodless wel geboeid genoeg om op een voldoende uit te komen.

3*

Kom op Woland, het is nog geen kwart over elf. Zet die cultfilm uit en kijk 40 minuten aandachtig naar een luiaard! Ik moet trouwens morgen werken, als ik zo niet van Mubi af kom, ben ik morgen ook zoals de protagonist van deze film.

Sculpting in Time - Now, at Last! On Notebook | MUBI

Zonder gekheid: de gemiddelde MM user zal na zich enkele keren achter de oren hebben gekrabd vertwijfeld iets anders opzetten, en ook ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik geen slow cinema kenner ben. Maar alsnog kon ik me me hier na een aantal potjes bier, terwijl Miss Milton half op schoot een Anne Frank graphic las met koptelefoon op, prima mee vermaken op de vrijdag avond... Zodra je je overgeeft aan wat het is, en loslaat je druk te maken over wat het allemaal niet is, wordt het fascinerend (en ook komisch).

Ongeveer halverwege heb ik héél even gesmokkeld en de enige review op IMDb gelezen, en daar moest ik hard genoeg om lachen dat ik weer wakker verder kon. Kortom mijn tweede Rivers valt me niet tegen na zijn debuut Slow Action (2011) (shorts uitgezonderd).

Maar wat een geweldig wezen, die Cherry.

3,5*

Inmiddels behoorlijk wat jaren geleden, luisterde ik een audiobook van de mij totaal onbekende Raphael Shargel, Understanding Movies: The Art and History of Film. Een erg prettige, enkele voorbeelden uitlichtende blik op de filmgeschiedenis, die allesbehalve dekkende probeerde te zijn. De vijfde lezing ging over World War II and the Cinema of Community: Casablanca, Now, Voyager, and It’s a Wonderful Life. Het verwonderde me toen al dat bij die twee immens grote titels een derde zat, waar je eigenlijk veel minder over hoorde. Dat maakte nieuwsgierig. Maar mijn herontdekking van Bette Davis laatst, toen ik What Ever Happened to Baby Jane? (1962) herzag en me ruim een uur met YouTube fragmenten van haar vermaakte, bleek pas definitief het duwtje in de rug om meer van dit icoon te gaan zien. Het viel wederom niet tegen!

Ja, het is ontegenzeggelijk melodrama, maar van spattend glazuur had ik echt geen last. Het is heel denkbaar dat ik een dubbele maatstaf hanteer voor oudere films, want waar ik de romkoms en luchtige dramaatjes van nu niet kan luchten, heb ik met een film als Now, Voyager geen enkele moeite. Integendeel zelfs. Davis speelt daar een belangrijke rol in denk ik, maar ook Rains was erg genietbaar als psychiater, en Henreid als vlam. Net als Davis was ook Gladys Cooper genomineerd voor een Oscar, in haar rol van dominante moeder. Ik vond de muziek van Steiner ook wel aanwezig, en ik snap wat Davis bedoelde met haar opmerking dat het afleidt van de performances. Toch kon ik het als score zeker waarderen.

Het duurt even voor de film echt begint, wanneer Davis' karakter langzaam loskomt. Maar dan wordt het ook wel de moeite, zeker voor liefhebbers van Hollywoodvehikels als deze. Ik weet niet of ik mezelf daar al echt bij mag rekenen, maar meer films als deze en Casablanca (ook met Rains en Henreid, die eerste moest na de opnames meteen naar de set van Casablanca, de komende dag) mag je mij rustig aanraden. Feel free.

4*

Anders Danielsen Lie. Wat een held. Lees zijn 'introductie' door starbright boy maar eens, al je me niet geloofd. Maar losstaand van de niet helemaal eerlijk verdeelde talenten, vind ik het een uiterst fijne acteur om naar te kijken. En dat scheelt een hoop, want hij is een hoop in beeld in La Nuit A Dévoré le Monde, of in mijn geval The Night Eats the World, aangezien ik de Engels gesproken versie heb gezien (hij is in twee talen opgenomen ipv nagesynchroniseerd voor de Franse markt).

De film bevat weinig dat de doorgewinterde horrorfan niet al eerder heeft gezien. Doorsnee man Sam overleefd door dom toeval de zombie-apocalyps, en moet daarna zien te overleven, terwijl hij de kans niet ziet om het appartement waar hij is te verlaten. Op zoektocht naar eten natuurlijk, door de andere appartementen, maar ook een gevecht tegen verveling en eenzaamheid. Want hoe voorkom je dat je niet een beetje doordraait, wanneer je maand in maand uit in je eentje bent? Sam heeft weliswaar geen volleybal bevriend, maar zombie Alfred (Denis Lavant uit Holy Motors) die klem zit in de lift, geeft nauwelijks meer weerwoord.

De film werd wat wisselend ontvangen, waarbij met name de New York en LA Times erg kritisch waren. Ik kan me zelf meer in Indiewire’s Eric Kohns waardering vinden, misschien ook omdat ik juist dit gedeelte van apocalyptische vertellingen altijd het interessantst heb gevonden. Hoe het begint, de psychologische strijd, het opeens puur op jezelf aangewezen zijn. Waar denk je aan en hoe vul je je dagen? In die zin is Dominique Rochers film wellicht eerder een introspectief drama met horrorelementen. Wie hoopt op 28 days later of Dawn of the Dead komt bedrogen uit, al zijn de zombie’s hier ook van het snellere soort. Het draait niet primair om actie en suspense, al zit er heus hier een daar een spannende scène. Ik vond de film er uitstekend uitzien trouwens, fijne make-up ook. En wanneer als kers op de taart ook Golshifteh Farahani een klein rolletje heeft, is dat alleen maar bonus.

4*

Prachtige, prachtige film... Brok in mijn keel. Deze film is met liefde voor cinema en de bioscoop doordrenkt. Het ogenschijnlijk simpele plotje ontstijgt zijn eenvoud door de krachtige passie voor film die van het doek afspat.

Hij stond al heel lang op mijn lijstje maar op de een of andere manier had ik hem nog steeds nooit gezien. Ik ben blij dat ik hem nu gewoon een keer aan heb gezet. Ik wil er ook geen standaard review over schrijven, goed acteerwerk mooie muziek etc aangezien ik nog helemaal in de magie van de film zit.

Zo min mogelijk over lezen en gewoon gaan zien dus dit juweeltje.

edit: ik heb de theatrical cut gezien en ben natuurlijk razend benieuwd naar de directors cut, toevallig is de 2 disc in de aanbieding nu, misschien maar even halen.

Nurse 3D – Richtingloze horror voor pubers met een zusterfetisjisme

Wie ‘nurse’ intypt op google, vliegen de halfnaakte zusters om de oren. Nurse 3-D probeert dit gegeven uit te buiten en wil graag een opwindende, campy horror zijn. Het slaat de plank echter mis, doordat het eigenlijk niets van dat alles is.

Na een behoorlijke tijd op de planken van Lions Gate Entertainment te hebben gelegen, wat vaak geen goed teken is voor de kwaliteit van een film, wordt het in 2011 opgenomen Nurse 3-D nu alsnog uitgebracht in een aantal bioscopen. De gewaagde filmposter benadrukt het seksuele aspect van de film, al komt op de alternatieve poster de bloederige kant van de film wat prominenter naar voren. Ook hier echter bestaat er geen twijfel over dat naast een partij blood and gore, de kijker erop mag rekenen gefêteerd te worden op een flinke portie onbedekt vrouwelijk schoon. Nurse 3-D lijkt zich daarmee te willen associëren met de culthorrors van de ’70’s die vaak in de nachtvoorstellingen draaiden, maar schiet voor een dergelijke vergelijking toch echt tekort.

Uitgebreide recensie op Nadelunch.com

2*