Valkoinen Peura (1952)

een totaal uniek verhaal! en mooi gefilmd ook (zit er ook een paar seconden een infra-rood shot in of verbeeld ik me dat?!?).

Wel iets simpel en over-the-top in het melodrama, maar gezien het jaar waarin de film is gemaakt en alle plus-punten, vind ik dat geen enkel probleem

Waar heb je deze gezien Peter?

Cadeau van de firma calve helaas...

De film is wel recent op DVD verschenen in Finland, maar zonder ondertitels. De versie met ondertitels die ik zag is een gefansubte kopie van een tv uitzending die al langer over het Net circuleert

nu op DVD met Engelse subs!!! yes!

Le renne blanc: Amazon.fr: Mirjami Kuosmanen, Kalervo Nissila, Ake Lindman, Erik Blomberg: DVD

Eens opgezet nadat Woland hem getipt had. Ik vermoed dat ik dezelfde Calvé-versie als Beavis gezien heb, gezien het mooie YLE 2TV logootje rechts bovenin. Toch was de kwaliteit prima, al zal die van de dvd hopelijk beter zijn (beavis?) .

Een horrorfilm is het niet echt, maar dat zal de doorgewinterde (no pun intended) griezelliefhebber die bekend is met horror uit de jaren '20-'60, niet echt verbazen denk ik. Deze draaien veelal op sfeer, of in een enkel geval campyness. Camp is Valkoinen Peura allerminst, maar sfeervol des temeer. De uitgestrekte sneeuwvlaktes van Lapland lenen zich uitstekend voor de contrastrijke zwartwit fotografie van deze film, waarbij de mensen, vele rendieren (hoe kan het ook anders) en de begroeiing scherp aftekenen tegen de achtergrond.

Het is een van de meest gerenommeerde Finse films, die in de in 2012 gehouden poll van Beste Finse Films de derde plek wist te behalen en tevens werd opgenomen in UNESCO's filmerfgoed-lijst, National Cinematic Heritage. Hij draaide in Cannes en won in 1956 een van de Golden Globes (plural!) voor beste buitenlandse film.

Toch had ik tot gisteren nooit van The White Reindeer gehoord, evenmin van de hoofdrolspeelster Mirjami Kuosmanen, die tevens met regisseur Erik Blomberg getrouwd was. Ik lees in Annette Kuhns The Women's Companion to International Film (niks boven gender/feminist filmliterature als je iets wilt weten over een 'onbekende' vrouw in de filmwereld) dat ze 'een van de vergeten vrouwen uit de geschiedenis van de Finse cinema is, maar dat ze desalniettemin een van de populairste sterren van de jaren '40 en '50 was, waarvan minder bekend is dat ze ook meeschreef aan veel van haar films en deze vaak co regisseerde. Zo heeft ze zonder credit ook mee geregisseerd aan The White Reindeer.' Helaas werd ze maar 48 door een gescheurd bloedvat, als ik het goed begrepen uit de summiere Finse info op wikipedia, met behulp van google translate.

Het is misschien geen hoogstandje, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Zoals gezegd wordt het nergens echt eng, en zijn er weinig special effects. Blomberg gaat ze liever op een subtiele manier uit de weg met zooms en door zaken off screen te laten gebeuren. Maar de film heeft prachtige landschappen en fotografie, een leuke hoofdrolspeelster en duurt met 65 minuten (mijn versie was geen 74) kort genoeg om je niet te vervelen. En het is weer eens wat anders dan gothic, gore of zombie horror.

Zeker ter afwisseling een mooie aanrader om eens te proberen. 3,5*

Heb mijn dvd toevallig nog recent aan MR geleend, dus die kan je wellicht een verse mening over de kwaliteit daarvan geven...

Ik heb hem in elk geval recent gezien, hij had even gelegen. Geen logo'tje op de (Franse) DVD in elk geval De kwaliteit was redelijk, maar niet geweldig scherp of contrastrijk in mijn verse herinnering.

De film zelf viel me ook wat tegen. Eigenlijk vond ik de eerste tien minuten het beste. Verder zie je vooral wat dorpstaferelen met gaandeweg gealarmeerde dorpsbewoners (a la Frankenstein) gelardeerd met shots van veel sneeuw en een rondrennend wit rendier (en dat zelden samen - die bewoners en dat beest dus), waardoor de climax eigenlijk wat in het water valt.

Daar ben ik het niet mee oneens, moet ik zeggen.

Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen, maar bij mij overheersde toch een positief gevoel. Inderdaad, een echt goede climax komt er niet, special effects zijn er eigenlijk niet en veel spanning, actie of drama is er eigenlijk ook niet - maar die sfeer, geweldig. Nu zie ik ook weinig films die zich afspelen in een setting als deze, maar de geweldige beelden in een ondergesneeuwd Lapland met een onheilspellende, donker-sprookjesachtige sfeer hebben ervoor gezorgd dat ik een goed uur lang (die van mij was ook zo'n 65 minuten) uiterst geboeid voor deze film heb gezeten.

Het deed me uiteindelijk weinig tot niets, grote Finse klassieker of niet. Paar mooie plaatjes van het besneeuwd landschap, héél veel achtervolgingen tussen jagers en rendieren en heel weinig storyline. Dan zijn 65 minuten nog best lang.....

Mooie opnamen van Fins Lapland omlijst door bezwerende muziek maken dit sprookje over een soort weer-rendier best genietbaar. Af en toe ook dynamisch camerawerk dat genoemd mag worden, zoals bij de rendier-race in het begin.

We vertonen deze film op 01.11.2019 voor een unieke avond in aanwezigheid van cineast Roland Lethem

Ge-remasterde versie gezien van een uitzonderlijke kwaliteit. Heel apart: zowel het verhaal, de uitvoering als de muziek. Vandaar mijn 3 sterren, want vergeleken met de huidige technieken zou ik maar 1 ster hebben gegeven.

Na een nachtje te hebben geslapen kan ik deze misschien beter beoordelen. Mijn gevoel bij deze film blijft dubbel. Het positieve gevoel overheerst (lichtjes), maar grote voldoening heeft de film nu ook niet geschonken.
Laat ik met het positieve beginnen. De regisseur maakt heel goed gebruik van het sneeuwlandschap om een desolate en oneindige sfeer te creëren. Zo een grote vlakte het is net zo beklemmend als een enge ruimte. Ik met mijn niet zo goede oriëntatievermogen zou er hopeloos verdwalen. Fijn dat er is gekozen voor een vrouwelijke hoofdrol. Al is Mirjami Kuosmanen de vrouw van de regisseur (dit kan je een vorm van nepotisme noemen) zij speelt haar rol van de naar affectie zoekende vrouw op sublieme wijze. De Sami zijn een volk met een erg traditioneel rollenpatroon die teruggaat tot de prehistorie. De vrouw aan de haard en de man meestal uithuizig. Klederdracht ook allemaal dik in orde. En dan natuurlijk de rendieren. Ik heb het al in programma's gezien hoe belangrijk rendieren zijn voor deze kleine typisch Lapse gemeenschap. Het was dan ook fijn dat de film opende met een spectaculaire rendierenrace. Ze dienen dus als vervoermiddel en natuurlijk ook voor hun levensonderhoud. Het vlees schijnt erg lekker te zijn. Dat het beest dat eerder als een prooi wordt gezien uiteindelijk de bedreiging vormt is wat deze film nu wel bijzonder maakt. Op een gegeven moment wordt de prooi de jager en omgekeerd.

Wat schort er dan aan de film. Enerzijds voelt het plot (dat vrij dun is) wat gehaast aan. In het kort meisje (Pirita) en jongen (Aslak) worden verliefd, trouwen en moeten zich schikken in de traditionele rollenpatronen. Pirita wil zich niet neerleggen bij dit lot en er is het feit dat Aslak niet echt veel moeite doet om zijn vrouw affectie te geven de weinige momenten dat ze samen zijn. We zien hem zich omdraaien (haar net niet wegduwen) als ze dichter tegen hem aan wil kruipen bij het slapen. In seks had hij duidelijk geen zin, zelfs knuffelen was teveel gevraagd. Kennelijk lag hij liever tegen een van zijn mannelijke collega's aan te schurken in een klein tentje. Ok, dat is natuurlijk wel nodig om elkaar warm te houden maar je ziet later nog wel tekenen dat hij op mij overkwam als een verdoken homo. Na zijn huwelijk schenkt hij zijn vrouw een klein wit rendier en voor de rest komt er geen affectie van zijn kant. Op een moment zou je denken dat hij het doorhad dat zij het witte rendier was dat slachtoffers maakte, gezien zijn nachtmerrie hoe de rest van de mensen haar bekeken en de manier waarop hij zijn ijzer ging smeden zonder enige affectie. Natuurlijk was het te voorspellen dat hij haar uiteindelijk zou doden. Voor beide een bevrijding uiteindelijk. De kans was klein geweest dat ze bij een andere man meer aan haar trekken was gekomen en hij bleef verstokte vrijgezel of trouwde met een meisje dat zich wel schikte in de traditionele rol. Dus ja ik kan er inkomen dat de climax wat matig was, wellicht omdat het verschrikkelijk voorspelbaar was.

De film heeft gelukkig nog wel momenten waarop we deze film toch als horror kunnen beschouwen. Het bezoekje van Pirita aan de sjamaan en het moment waarop Pirita behoedzaam haar slapende echtgenoot besluipt als een roofdier die haar prooi de fatale beet wil toedienen. De momenten die naar mijn gevoel spannend hoorden te zijn, meer bepaald de jacht op het witte rendier van een argeloze man, waren daarvan verstoken. Ik heb mensen op andere sites vergelijkingen zien maken met Cat People. Dat was een pak beter uitgewerkt, spannend en die toonde nochtans minder als deze film. Dat dreigende gevoel uit Cat People heb ik hier nauwelijks gevoeld. De regisseur focust ook enkel op Pirita, zodat je als kijker enkel enige binding (maar ook niet zo erg veel) kan krijgen. Het is te oppervlakkig en te afstandelijk om mij als kijker om erg betrokken te geraken of mee te voelen. De regisseur dwingt de kijker om het verhaal maar van 1 kant te bekijken en dat vind ik te weinig. Het einde is dan ook niet bevredigend omdat je het gewoon verwacht maar de emotie die het zou moeten losmaken bleef bij mij ook achterwege.

Had volgens mij beter gewerkt als silent en 20 jaar eerder maar of het toen al mogelijk was om zo plaatjes te schieten lijkt me sterk.

Nu te zien op MUBI!

In de jaren 50 zal dit al meer horror bestempeld zijn dan vandaag natuurlijk. Er is weinig eng aan deze film al blijft de idee wel tot de verbeelding spreken. Mysterieus en fascinerend, dat weer wel, en mogelijks voortvloeiend uit één of andere plaatselijke legende.

Altijd leuk om in film die typische lokale gebruiken en culturen te ontdekken. Niet de eerste film die ik zie rond de Sami-gemeenschap en dat klassieke rollenpatroon komt hier wel naar voren en is onrechtstreeks de trigger voor Pirita om het anders aan boord te leggen.

Wat een geweldige setting ook met die sneeuwlandschappen en die topscène met die horden rendieren die in looppas in het gelid verder trekken. Het kon destijds ook niet anders, maar die zwart-witbeelden versterkten dat desolate ruwe landschap alleen maar, net als de soundtrack die lekker traditioneel bombastisch is.

Verfilming van een folk horror verhaaltje dat wrinig horror kent. Ondanks dat de film uit 1952 komt, heeft het vooral veel kenmerken van de zwijgende film. Veel sfeervolle landschappen en veelbetekenende close ups. Het verhaal heeft niet heel veel om het lijf, maar het oogt allemaal wel zeer authentiek en dat maakt het wel een bijzondere kijkervaring.

Krappe 3,5

Heel mooi sfeervol filmpje.

Weet er iemand waar het nummer aan het begin van deze film te vinden is?