Noord-Korea: Een Dag uit het Leven (2004)

Hoorde op de radio een interview met Pieter Fleury (die ook voor Ramses tekende). Kreeg erg weinig ruimte daar in Noord Korea.

Het NOS Journaal deed een aantal weken terug (of maanden, ik heb een slecht inschattingsvermogen) een twee- of driedelig verslag over Noord-Korea.

Gaat het hier om dezelfde makers?

vanavond op tv

ben wel benieuwd

"Een totaal onsamenhangende en respectloze aaneenschakeling van beelden die de realiteit van het land geweld aan doet. De film duurt een half uurtje (dus niet 50 minuten) en is zonder enig niveau die je mag verwachten van een filmmaker die op het NOS-journaal al wat voorstukjes had laten zien. Dat waren de enige leuke stukjes dus.

Protest tegen dit systeem is eindeloos te lezen en zien op internet.Fleury wilde een stil protest maken? Mislukt."

NOORD KOREA, EEN DAG UIT HET LEVEN WINT AMNESTY INTERNATIONAL AWARD

De documentaire " Noord Korea, een dag uit het leven ", regie en productie Pieter Fleury, heeft afgelopen zaterdag 30 april op het Film Festival Indie Lisboa (Lissabon) de Amnesty International Award gewonnen.

Het juryrapport noemt de film meer dan alleen een documentaire, eerder nog een document: 'De film toont de uitgekiende mechanismen van de dictatuur van de Kim-dynastie in Noord Korea. Als wij later zullen terugblikken op dit regime is deze film daarvoor een belangrijk instrument.'

Het juryrapport:

The jury of the first Amnesty International Film Award, at Indie Lisboa Film Festival, unanimously fell for a film that, more than a documentary, can be seen as a document. In this film, filled with contradictions, the filmmaker succeeds to use the obstructions and limitations from the local authorities in favour of his work.

The daily life of a three generations family in one of the most closed regimes in the world is shown from an inside point of view. The audience becomes a witness of what appears to be a timeless life full of control and indoctrination. Thanks to filmmaker Pieter Fleury we’ve had a glance through the closed curtains of North Korea now. How long will it last until the North Koreans will get the opportunity to look back at us? The Amnesty International Film Award goes to “North Korea – A Day in the Life”, by Pieter Fleury.

bron: persbericht Total Film

Ik vond het een beetje een tegenstrijdige film. De film wil krampachtig een indruk van onderdrukking en indoctrinatie scheppen, en toont alleen zaken die daar goed bij passen. Je ziet beelden van het rigide onderwijs, stricte hierarchie en je hoort anti-amerikaanse liedjes - en het wordt als heel bijzonder beschouwd dat ook de mensen in N-korea wel eens lol hebben en een spelletje spelen 'net als wij'.

Als je echter de 'extra' van de DVD bekijkt (de screening van de film in de kledingfabriek) dan lijkt het wel of het ineens hele andere mensen zijn die gewoon rustig een filmpje zitten te kijken en grapjes maken. Zelf vonden ze dat de film geen eerlijk beeld geeft van hun dagelijks leven en ik denk dat dat komt doordat de regisseur zijn vooroordeel over noord-korea perse niet aan de kant wilde zetten. Bv. hem werd herhaaldelijk gevraagd om niet steeds 'Noord-Korea' te zeggen want zo heet het land niet, maar toch bleef hij dat gewoon doen.

Natuurlijk is het noordkorea een dictatuur waarin mensen in eindeloze grijze betonnen blokken wonen en waarin je maar beter niet uit de pas kan lopen, maar het was veel interessanter geweest om de mensen zelf wat meer aan het woord te laten op de manier zoals in bovengenoemde screening.

Nu is het vooral een document dat onze vooroordelen bevestigt en weinig inzichten verschaft over het leven in een van de weinige landen ter wereld dat nog echt volledig is afgesloten van de buitenwereld.

Interessante documentaire.

Ten eerste is het bijzonder dat Fleury daar mocht filmen. Alles lijkt strak geregisseerd door het Noord-Koreaanse filminstituut. Wat hij mocht filmen, en vooral wat niet.

Ze kozen het modelgezin. Het modelgezin doet precies wat er van ze verwacht wordt; antwoorden geven die passen bij het systeem. Ik denk niet dat de moeder elke morgen op weg naar school.anti-Amerika liedjes met haar zingt. De dochter heeft er in ieder geval weinig zin in.

De Engelse les vind ik het hoogtepunt van de film. Erg grappig. Taalles was nog nooit zo vermakelijk.

Ik had iets meer van de film verwacht. Fleury heeft weinig vrijheid gekregen en dat is te zien.

weet iemand of deze dvd nog ergens te koop is?

DVD aangeschaft. Vond het een beperkte documentaire, maar dat is ook de opzet van het geheel. We zien alleen één grote poppenkast met mooie praatjes over de Noord Koreaanse (oud) leiders. Het blijft een krankzinnig maar reuze interessant land.

"Ik had de behoefte om dat land wat neutraler te belichten dan de westerse propaganda die wij kennen" - Pieter Fleury

Elf jaar voor Vitaliy Manskiy onder het nauwlettend toeziend oog van de Noord-Koreanen zelf zijn documentaire opnam, deed de Nederlander Pieter Fleury (Ramses (2002)) iets soortgelijks. 'Gemaakt onder auspiciën van het ministerie van Cultuur van de Volksrepubliek Noord-Korea', geeft een titelblad voorafgaand aan de film al aan. "Zij bepaalden wát ik filmde, maar niet hóe. Als tegenprestatie heb ik bedongen dat ze geen inspraak kregen in de montage", aldus Fleury.

Fleury wilde met Noord-Korea: Een dag uit het leven voornamelijk informeren. Ondanks dat je slechts het tipje van de ijsberg ziet, en ook nog door henzelf gekozen, krijg je toch een beeld van hoe zij zichzelf zien, of willen zien. Manskiy ging met zijn Under The Sun verder, door met meerdere SD kaarten te werken en zo filmmateriaal het land uit te smokkelen wat de Koreanen niet onder ogen hadden gehad. Dit was vaak in het geniep geschoten, tussen alle van te voren bedachte taferelen door, en tijdens de 'retakes' daarvan. En hoewel onze landgenoot in deze drie kwartiertjes dus wel het nodige laat zien, vertelt de latere documentaire stukken meer. Tel daarbij op dat Under The Sun wat stijlvoller geschoten is, en de 'winnaar' is duidelijk. Toch is Fleury's docu als op zichzelf staand document zeker de moeite waard.

3,3*