Meningen

De allereerste Oscars ooit.

Het schijnt dat King Vidor plotseling het podium besteeg en Fritz Lang met vlakke hand in het gezicht sloeg, toen die een ongepaste grap maakte over zijn vrouw, en daarmee was een traditie geboren! Zonder gekheid, het ging er toen nog anders aan toe. En dan bedoel ik niet dit soort drama, maar ook de Oscars zelf. The Racket was genomineerd voor Best Picture, Production met 7th Heaven en Wings (winnaar) en verloor deze strijd terecht. Daarnaast was er nog de categorie Best Picture, Unique and Artistic Production, waar The Crowd, Chang: A Drama of the Wilderness en Sunrise: A Song of Two Humans. Die laatste won geheel terecht in die categorie.

4 van de tien films hierboven zijn terecht nog steeds grote namen, die ook door nieuwe generaties herontdekt worden. Chang en The Racket zijn dat iets minder. Lewis Milestone zou twee jaar later wel excelleren met All Quiet on the Western Front (1930). Maar van deze vroege gangsterfilm zal ik volgend jaar niet veel herinneren, vrees ik.

3,2*

Niet geheel verrassend viel ik met Cemetery of Splendour een beetje in het diepe: ondanks plannen om wat meer bij het begin te beginnen, is dit mijn eerste Weerasethakul. Ik had Uncle Boonmee toen hij uitkwam wel van de bibliotheek geleend, stiekempjes gekopieerd, en omgezet naar een eenvoudiger afspeelbaar bestandsformaat. Maar toen ik hem jaren later wilde bekijken, bleek er toch iets te zijn misgegaan. In het diepe dus bij een filmmaker waarmee de meesten die deze film kijken, reeds bekend zullen zijn.

'Het werk van Apichatpong Weerasethakul vraagt om een andere manier van kijken en misschien moet je een paar films van hem zien om daar aan te wennen', stelt Gert Verbeek in de link van Verhoeven hierboven, en dat dat lijkt geen boude uitspraak te zijn, bleek tijdens mijn eerste ervaring met 'Joe', zoals de regisseur ook wel wordt genoemd. Langzaam, contemplatief en niet zelden wat ongrijpbaar. 'Je hoeft niet altijd alles te snappen', zei Weerasethakul ooit. Maar ondanks het feit dat dit tijdens mijn kijkervaring van Cemetery of Splendour ruimschoots bewaarheid werd, vond ik de manier waarop de film geconstrueerd is, de beelden die je ziet en de wijze waarop je als kijker geprikkeld wordt, wel degelijk bijzonder. Als ik een wat gekke vergelijking mag maken: het zou me niet verbazen als Weerasethakul wat van whisky heeft. Het is de eerste keren meestal even wennen, maar zodra je het leert waarderen ga je ervan houden en gaat er een wereld aan gelaagdheid en smaken voor je open. Alleen soms kun je daar wel wat hulp, informatie of uitleg bij gebruiken.

Sheila O'Malley waarschuwt in haar review voor de neiging om teveel te willen verklaren: 'To try to narrow it down into "what it means" would be ruinous, akin to ripping apart a butterfly's wings to see how they operate. You may gain some insight, but you have destroyed the whole'. Dat klinkt natuurlijk niet onaannemelijk, maar wanneer je te ver van die vlinder afstaat om de patronen en kleuren goed te kunnen zien, dan kun je er ook niet volop van genieten. En ik denk dat ik als onbekende met Weerasethakuls werk en de Thaise (en contemplatieve) cinema in het algemeen, wel wat hulp kan gebruiken. En ik lijk daarin niet alleen, ook dimi303 vraagt hierboven naar een boek om het werk van deze boeiende regisseur wat beter te kunnen vatten.

Hoewel ik verwacht dat daar verandering in komt, lijkt er recentelijk weinig verschenen. Het eerste boek dat ik vond is Apichatpong Weerasethakul van James Quandt (ed.) uit 2009. De meeste andere boeken die ik vind lijken bij nadere inspectie toegespitst te zijn op een video art installatie (For Tomorrow For Tonight) of een expositie.

Ik zal niet gelijk in de boeken duiken, maar eerst op eigen gelegenheid de kennismaking voortzetten. Het smaakt naar meer. Ook al moet ik vooralsnog meer moeite doen dan gebruikelijk, om het echt goed te kunnen proeven.

3,5*

Dat vroeg ik me ook af inderdaad, ik heb er paar recensies zien staan die echt behoorlijk slecht waren, als in 'niet in staat om een ook maar enigszins gefundeerde mening te verwoorden'...

On Topic: Rampart was voor mij in zekere zin de grootste teleurstelling van het jaar omdat ik de trailer 3 keer gezien had en echt verwacht had dat het een fantastisch goede film zou zijn, mede door de recensie van Roger Ebert ook. Maar ik kijk zelfs met een zesje nog zuinig uit de ogen terwijl ik het geef. Ja Harrelson was erg goed, maar dat is hij meestal wel. Het verhaal zelf gaat gewoon nergens heen en het lijkt wel alsof ze niet weten waar ze ermee naartoe moeten, je verwacht dat die botsing een soort katalysator wordt voor ontwikkelingen maar dat gebeurt niet. Ook de gezinssituatie en een affaire leiden nauwelijks tot ontwikkelingen en zomaar opeens is de film af.

Ik had hem ook nog meegenomen naar een filmavondje (smoelen dicht tijdens de film), en ik heb het dagen moeten horen van ze. Nou kies jij nog eens een goede film uit...

"Amore, Morte? Dimmi il mio destino?" (Love, death? What is my destiny?) - Alba d'Oltrevita

Na Der Student von Prag (1913), nu nog een Faust adaptatie, ditmaal van de jonge regisseur Nino Oxilia, over de oude Gravin Alba d'Oltrevita die een pact met de duivel (Ugo Bazzini) sluit om weer jong te zijn, op voorwaarde dat ze nooit meer verliefd zal worden. Rapsodia Satanica is een van de hoogtepunten van de vroege (Italiaanse) film tot 1915, waar ik gelijk meer zin door krijg om toch eindelijk Cabiria (1914) eens op te zetten. Die duurt echter die meer dan 100 minuten langer. En is (helemaal) geen horror

Zorgvuldig belicht, in beeld gebracht, met pijn en moeite ingekleurd en met Lyda Borelli had de film een van de grootste Italiaanse sterren van die tijd in de hoofdrol. Ondanks de relatief korte speelduur van drie kwartier, lijkt Rapsodia Satanica niet in de eerste plaats een plotgestuurde film. Met name in de tweede helft wordt overgegeven aan dromerige beelden, waarin Borelli zich in wapperende sluiers door weelderige gangen en over haar landgoed beweegt. Er wordt hierbij optimaal gebruik gemaakt van de ruimte en objecten als spiegels daarin, om Alba’s geestelijke staat weer te geven, tot uiteindelijk het onvermijdelijke moment van de afrekening met Mephisto komt.

Een horrorfilm is het (niet geheel verbazingwekkend) echt nauwelijks, maar toch blijft dat Faust thema mij persoonlijk wel fascineren. Ook Alba moet diep van binnen weten dat ze met de keuze die ze maakt een pad inslaat, dat niet goed af kan lopen. Toch kan ze zich niet beheersen, kan ze niet anders dan toegeven aan wat ze zo begeert: haar jeugd, haar leven, haar schoonheid... In essentie is de Faust legende niet veel anders dan een verhandeling over de gevolgen van het maken van een keuze waarvan we diep van binnen weten dat het niet de juiste is. Iets van alle tijden, als je het mij vraagt.

Pietro Mascagni’s (o.a. Cavalleria Rusticana) speciaal voor deze film geschreven score tilt het geheel naar een nog hoger niveau. Hij werd daardoor pas in 1917 uitgebracht, maar dat moet ook voor de makers het wachten waard zijn geweest. Of Oxilia bij de première in april van dat jaar aanwezig was, kan ik niet met zekerheid achterhalen, maar lang heeft hij er helaas hoe dan ook niet van kunnen genieten: hij bezweek in november van dat jaar aan de gevolgen van een granaatscherf die hij in de Eerste Slag om Monte Grappa opliep. Ik ben oprecht benieuwd naar wat hij nog meer gemaakt zou hebben.

Hoewel Nino Oxilia’s verbeelding hiervan mij gedurende de hele speelduur bijzonder geboeid heeft, zou ik hem niet direct aan de meeste horrorfans aanraden. Liefhebbers van stille, mooi gefilmde (vroege) stomme films daarentegen, kunnen het stukken slechter treffen dan met stukje filmgeschiedenis.

4*

“"Ravenous'' is clever in the way it avoids most of the cliches of the vampire movie by using cannibalism, and most of the cliches of the cannibal movie by using vampirism. It serves both dishes with new sauces.” – Roger Ebert

Eind januari, in de maanden voorafgaand aan de horrorchallenge had ik na decennia van uitstel toch Cannibal Holocaust (1980) maar eens gekeken, deels om van de ontsteltenis van andere users (dat ik die nog niet had gezien) af te zijn, maar ook omdat ik tóch benieuwd was. Het was niet direct iets voor mij... De maand daarvoor had ik echter die andere goede kandidaat Grave (2016) ook al gezien, en hoewel ik die ontzettend sterk vond, wilde ik voor de challenge toch liever iets nieuws kijken voor het kannibalisme-taartje, zoals een triviant stukje bij ons heet. En wanneer je gaat zoeken naar de beste horrorfilms met kannibalisme van de afgelopen twintig jaar, dan kom je Ravenous steeds weer tegen. En met acteurs als Guy Pearce en Robert Carlyle is dat zeker een gokje waard. Veel bekende gezichten in de bijrollen ook.

Ik had nog nooit een film van Antonia Bird gezien, en deze stond ook niet echt op de radar. Wellicht dat ik Face (1997) te zijner tijd ook eens meepak, die naast Carlyle ook Ray Winstone heeft. Of Priest (1994), met Tom Wilkinson, en wederom Carlyle, die zowat een regular cast member lijkt in Birds films.

Ravenous is uniek genoeg om zijn bestaan te legitimeren, zoals bovenstaande quote suggereert. Tel daar een fijne Michael Nyman score bij op en een flink blik acteurs, en je hebt een bijzondere toevoeging aan het genre, die desondanks niet iedereen zal bevallen. Ravenous verkiest namelijk sfeer boven snelle plotontwikkeling, en daar moet je wel een beetje van houden.

3,5*

Hmmm. Dit was beduidend leuker dan ik aan de hand van de trailer had verwacht.

Komend van de horror die Frozen II heet als laatste Disney film waar om de 5 minuten een nieuw vreselijk liedje start, is het misschien iets meer te verklaren dat Raya behoorlijk beviel. Het plot is nergens verrassend, en de ingrediënten misschien ook niet. De filmpjes die overeenkomsten onderzoeken met Mulan en Moana verschijnen al op YouTube, en niet geheel onterecht. Toch hebben Miss Milton en ik ons prima met Raya vermaakt. De voice acting van Kelly Marie Tran en Awkwafina is behoorlijk goed, er zitten flink wat coole gevechten in en het detail in de animatie is verbluffend. Het design van de draken vond ik wat minder en de humor is niet altijd even volwassen, maar ik heb het veel storender gezien (looking at you, illumination entertainment).

De tweestrijd tussen Raya en Namaari was leuk uitgewerkt, de score van James Newton Howard paste goed en toen de film zijn emotionele conclusie bereikte was overduidelijk: we gave a shit. Dan neem je je kritiekpunten toch al snel voor lief. Niet iedereen zal de sidekicks en moraal even goed trekken, maar in een Amerika dat tot op het bot verdeeld is, is Raya misschien wel nodiger dan ooit. Al moeten we daar natuurlijk geen wonderen van verwachten.

3,7*

Bijna 5 jaar stil hier in de comment sectie, toch wel verrassend aangezien Redline op MM in zowel de top 250 actie als animatiefilms staat; al heb ik geen idee hoeveel users daar daadwerkelijk aandacht aan besteden. Bij mij stond hij al een tijd op de radar en met een late dienst vandaag, leek het me wel een keer tijd.

Dead Leaves die hier veel aangehaald wordt vond ik vreselijk irritant, dus ik was blij om te constateren dat Redline me van meet af aan meer beviel. Qua verhaal, tekenstijl en kleurgebruik is ook dit niet echt mijn ding, maar de animatie en actie zijn wel ontzettend tof gedaan. Eerstgenoemde zaken zijn voor mij persoonlijk te serieuze minpunten voor een echt goede waardering (ik snap Montorsi’s duiding infantiel wel bij bepaalde scènes), maar er valt hier ondanks dat een hoop te halen.

3,5*

Eerste bericht in zes jaar tijd, wat zonde.

In de jaren 1950 fantaseert een jongen die met zijn lastige familie op het platteland van de VS woont, dat een naburige weduwe eigenlijk een vampier is, die verantwoordelijk is voor een aantal verdwijningen in het gebied. Hij is er dan ook bepaald niet gelukkig mee dat zijn broer Cameron (Mortensen) een relatie met haar krijgt.

The Reflecting Skin ontbeert een horror tag op MM (wel op IMDb), en dat eerste is mij betreft volledig terecht. Philip Ridley’s fraaie film heeft donkere trekken, maar dit is een duister filmhuis drama met wat thriller elementen, geen horror. Toch heb ik volledig gebiologeerd zitten kijken.

The Reflecting Skin had voor mij die ‘certain quality’ waar moeilijk de vinger op te leggen valt, cinema waar script, regie, acteerwerk en cinematografie samen komen terwijl je je misschien afvraagt: waarom zit ik hier zo geboeid naar te kijken?

4* van JM, maar voor de horror hoef je het niet te doen.

Tijdens het doorzoeken van de 'beste films van 2013' kwam ik De Regels van Matthijs (2012) tegen. Nooit van gehoord. Matthijs is autistisch en zijn wereld stort in wanneer langzamerhand steeds meer blijkt dat hij uit zijn woning gezet zou kunnen worden.

In de eerste instantie was 'De Regels van Matthijs' voor mij een interessante docu, verrijkend in de zin dat het inzicht biedt in de belevingswereld van iemand anders, eens temeer omdat het gaat om een minder alledaags persoon als Matthijs. Toen ik er eenmaal inzat echter kwam een grotere verbazing zodra Matthijs voor het eerst zijn huis verliet. 'WTF! News Café? Bakker Bart? Gedempte Zuiderdiep? Dit is Groningen!' (waar ik de afgelopen 13 jaar heb gewoond en sinds Augustus weg ben). Het is gek, maar dat bracht het geheel toch dichterbij, de wetenschap dat dit niet ergens ver van je vandaan speelt, maar letterlijk om de hoek, zonder dat je daarvan bewust bent.

Toen het moment aanbrak dat Matthijs inderdaad uit zijn woning werd gezet, werd mijn verbazing nog groter toen ik zag waar ze hem onderbrachten, de Populierenlaan in Selwerd, een paar honderd meter van mijn oude huis, waar ik 8 jaar lang elke dag langs fietste. Sometimes life imitates art, but this was art invading life, althans, zo voelde het op dat moment.

'De Regels van Matthijs' is een indrukwekkend document dat mij toch even verslagen achterliet, en vooralsnog gratis te bekijken op Uitzendinggemist.

Hoge verwachtingen, had ik van Escalantes La Región Salvaje (2016), die helaas niet helemaal werden ingelost. Zulawski’s Possession (1981) wordt terecht vaak genoemd als zijnde een grote inspiratie, maar die beviel me toch een stuk beter dan de film van deze Mexicaanse auteur van wie ik (toegegeven} nog niets zag. Heli (2013) ligt al jaren klaar, maar het is er nog nooit van gekomen.

Hoewel er zeker wel het een en ander te halen viel, laat The Untamed me niet gelijk haast maken om zo snel mogelijk meer van Escalante te zien. Het drama is allemaal erg ingetogen, en hoewel je een hoop kunt lezen in het gedrag van de karakters en waar dit symbool voor staat op het vlak van lust, seksualiteit en andere zaken, had ik toch graag iets meer verdieping van gewild. Uiteraard daagt het wel wat uit zelf te gaan graven, maar het werkte voor mij niet helemaal. De scènes met het wezen waren dan wel weer fascinerend en ik applaudisseer Escalantes rauwe aanpak, maar al met al ben ik toch iets te onaangedaan gebleven voor die 3,5*.

3,2*

Misschien niet zo handig, nog geen 24 uur geleden schreef ik bij 'To be or not to be' (1924) dat ik geen kluchtfan was, en nu ga ik dít kijken... In all fairness, ik wist niet dat hij zo kluchterig was... Zedelijke moraal boeit me ook al niet zo verschrikkelijk en de hypocrisie van de burgermoraal al even min, voelt in retrospectief bezien een beetje als een schot voor open doel. Daarbij zijn sommige dialogen zo verschrikkelijk druk. Het lijken af en toe wel Italianen, ze praten niet, ze róepen. Geen kwaliteit die ik in mensen waardeer.

Het camerawerk mag dan aardig zijn bij sommige scenes, maar waar ik bij Ozu (of was het nou Mizoguchi?) of Welles de kans krijg om van dat soort deep focus shots te genieten, werd me daar hier de rust en ruimte (no pun intended) niet voor gegund. Het lukt me niet om de film te beoordelen in zijn historische context, wat hij maatschappelijk teweeg bracht of hoe baanbrekend hij was, wanneer ik continu denk: "fuck kerel, hoe eens op met schreeuwen"

Mijn tweede Renoir, maar ik vond La Grande Illusion een stuk beter! Ik sta er zelfs een beetje van de kijken dat deze zó verschrikkelijk hoog staat in de S&S toplijst.

5/10

Voor de zoveelste keer herkeken, ik gok zesde of zevende. Een film met zoveel herkijkwaarde mag opgehoogd worden van 3,5* naar 4*, hoe cliché hij ook mogen zijn. Ondanks het zware onderwerp weet de film met aanstekelijke humor, hartverwarmende scènes (klinkt een beetje 'mag ik een teiltje', maar nee, zo voelt het hier niet) en bovenal, een ge-wel-dige soundtrack. Zelfs mijn vriendin vond hem goed en we zijn beide geen sport of sportfilm-fans. Veel leuke acteurs ook in hun jonge jaren, en dan bedoel ik niet Denzel en Patton uiteraard, maar de scholieren. En Hayden Panettiere uiteraard als piepjong Football-fanaticusje.

Op papier is dit ècht een film voor mij, een dystopische, geanimeerde sci-fi thriller in stark contrast zwart-wit, en niet gemaakt voor de kindjes. Fijn dat zulks toch af en toe de markt op mag... En als ik die still hierboven zie dan denk ik wederom: 'JM, dat ziet er toch striking uit!'. En dat mag dan wel zo wezen, maar op de een of andere manier werkte het zodra er beweging in kwam niet voor me. Ondanks het voor Europa relatief grote budget van 15 miljoen euro (ok zoveel is dat misschien ook niet om iets compleet nieuws te willen doen) en zes jaar werk, vond ik het eindresultaat visueel niet altijd even indrukwekkend ogen, alsof het uit de computer komt gerold. En dat is ook een béétje zo, Renaissance is met motion-capture voor een blue screen geschoten, om daarna met CG de film zijn unieke look te geven. Het mag dan een hoop werk zijn geweest, en in zekere zin zelfs revolutionair, maar het is jammer dat er voor mij geen betere film uit is gerold.

Renaissance is een film die ik dolgraag goed wil vinden, en waarvan ik sommige shots ook beeldschoon vind. Maar het verhaal liet me behoorlijk koud en de voice-acting en dialogen waren storend houterig. Breder genomen is de film een polariserend werkje dat een hoop mensen toch wel tegenviel, als ik de comments op iCheckmovies zo lees, al lijkt men op MovieMeter wat positiever. Ook de kritische ontvangt was wat wisselvallig en met slechts 1 miljoen aan de box office, was Renaissance een behoorlijke flop.

Een gewaagde film waarvan ik blij ben dat hij gemaakt is, maar die niet zoveel beviel als gehoopt.

3*

De meeste mensen zullen Darren Lynn Bousman kennen van de Saw franchise. En ik gok dat als je willekeurig 100 fans van zijn films pakt en Repo! The Genetic Opera! voorschotelt, dat dankbaarheid niet je deel zal zijn. Repo! is een glam-rock opera in de stijl van The Rocky Horror Picture Show (1975), waarbij alle dialoog gezongen wordt. Niet iedereen trekt dat even goed.

Zelf moest ik daar ook aan wennen, maar vanaf Evita lukte dat beter, al stond het me bij Les Misérables (2012) ook af en toe wel weer tegen. Je moet er ook een beetje in de stemming voor zijn. In mijn geval was vanavond een goed moment. Morgen avonddienst, Sennheiser op de kop zodat hij lekker hard kan, flesje Chileense Carménère rood en gaan met horror musical!

Visueel leuk, gedurfd, en met zeker een handvol leuke songs. En het moet gezegd: Paris Hilton heeft een prima rol. Ik had mijn beeld over haar al bij moeten stellen de afgelopen jaren, maar dat ze hiervoor gevochten heeft, de vooroordelen van de regisseur door een goede auditie heeft weggenomen en de rol gekregen, is wel leuk. Het zou me niet verbazen overigens als de deze film in de toekomst ook een critical reappraisal gaat krijgen, want dit gaat nergens over. En Sarah Brightman was ook verrassend.

Check vooral de trailer, ook al wil je hem niet zien

3,5*

Net zoals een behoorlijk aantal anderen leerde ik Trier kennen met Oslo, 31. August (2011), een film die destijds flinke indruk bij mij maakte en zeker in de top tien van dat jaar stond. Daarna volgden chronologisch zijn Engelstalige debuut Louder Than Bombs (2015) (zeker niet verkeerd) en zijn return to form (en de Noorse taal) vorig jaar met het uitstekende Thelma (2017), die wat mij betreft bij de betere films van 2017 hoort. Reprise moest ik echter nog steeds zijn, al lag hij al jaren klaar.

Anders Danielsen Lie speelt ook hier uitstekend, al is dat geen verrassing. Zijn natuurlijke stijl van acteren bevalt mij in ieder geval enorm. Voor een debuut levert Trier hier een verrassend goede film af, al werken de stijlmiddelen voor mij niet altijd; met name het gebruik van voice-overs, foto's en freeze frames voelde voor mij wat overmatig.

Desalniettemin een fijne eerste film, en nu ik al zijn werk gezien heb kijk ik naarstig uit naar zijn nieuwe project. Eerst zal als 'tussendoortje' een docu over Munch komen, The Other Munch (2018) - IMDb, maar hopelijk gaat hij daarna weer snel met schijfpartner Eskil Vogt om de tafel. En wie weet krijgen we Lie dan ook weer eens te zien? In de tussentijd kan ik mooi alvast La Nuit A Dévoré le Monde (2018) kijken.

3,5*

Aan de hand van de poster had ik nooit verwacht dat Requiem een horrorcredit zou hebben, en deze film over een diep religieus opgevoede jonge vrouw die gaat studeren, is dan ook meer in de slowburn drama hoek te plaatsen. Wanneer Michaela’s epileptische aanvallen heftiger worden, besluit ze hulp te vragen aan een priester, welke haar idee bevestigt dat ze bezeten is en een exorcisme nodig heeft. De bijzonder sterke Duitse actrice Sandra Hüller (Toni Erdmann, Schlaf) maakt hier haar intense debuut.

Requiem is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Anneliese Michel, hetzelfde relaas waar ook de prima verfilming The Exorcism of Emily Rose (2005) op is gebaseerd. Requiem tapt uit een (veel) minimalistischer vaatje dan de film met Jennifer Carpenter, maar ook hier is de getroebleerde protagonist uitstekend vertolkt. De daadwerkelijke horror hier is dat zowel de medische en psychologische wetenschap, als priesters Michel (en hier Michaela) niet hebben kunnen helpen, en ze uiteindelijk na 67 exorcisme sessies zou sterven aan ondervoeding en uitdroging. Haar ouders en de betrokken priester zijn hier ook voor vervolgd en veroordeeld. De molen waar zij doorheen moet zijn gegaan laat zich niet goed in alle detail in anderhalf uurtje vertellen, maar Requiem kort dit jaren durende drama vakkundig in, en stopt (tot mijn verrassing) voor de ellende echt begint.

Requiem is opgenomen op 16mm en niet de meest mooie film om naar te kijken, maar het komt de naturalistische docu stijl van de film en jaren zeventig sfeer wel ten goede. Er zitten een paar scenes in met horrorelementen, maar zelfs ik zou het ermee eens zijn dat de horroraanduiding (zowel IMDb als Letterboxd) misplaatst is, tenzij je een Dogma variatie op Emily Rose zonder al die horrorelementen nog steeds als horror aan wilt duiden. Dat maakt Requiem geen slechte film, want als slow paced, sterk geacteerd periode drama werkt het prima. Maar ik zou hem de horrorliefhebber niet aanraden.

3,5*

Aan de synopsis kan een doorgewinterde horrorfan misschien al aflezen dat dit wel eens een Jean Rollin film zou kunnen zijn… En verrassing, dat klopt! Slecht vanaf de openingsscène. Rollin lijkt nog nooit van de axis of action te hebben gehoord en wanneer mensen schieten, is het een totaal mysterie waarop. Ze lijken schuin te schieten op een auto die er soms wel, en soms niet is. Maar dan nog rijdt hij achter hen. Clownmeisje, sorry hoor… maar wáár schiet jij op. Later in de film schieten ze zelfs in een totaal andere richting dan waar de andere karakters zich volgens Rollin’s regie bevinden. Amateur hour tot en met.

En het wordt niet beter. Veel naakt, bizarre vleermuis bestialiteit en harige mannetjes. Als dat je ding, ga je hier misschien wel heel lekker op.

Neh.

1,5*

La Residencia is een van de hoger gewaardeerde titels die ik nog niet zag van de lijst: Haunted House Horror Movies - Letterboxd. En hoewel hij qua sfeer en setting precies in dat genre past, snapte ik niet 100% wat hij in dat lijstje deed. Waar zijn de spoken of zwevende voorwerpen? Gelukkig vond ik tijdens mijn zoektocht of ik misschien iets compleet over het hoofd had gezien al direct een apologeet die verdedigt waarom we The House That Screamed daar toch onder kunnen rekenen. Prima, ik doe het ervoor.

De film was niet het regiedebuut van Narciso Ibáñez Serrador, maar wel zijn eerste film die niet voor televisie werd gemaakt. Later zou hij het zeer degelijke Who can kill a Child (1976) afleveren. Ook op deze school voor meisjes worden jongeren vermoord, wanneer ze even niet gedisciplineerd worden door de tuchtelijke juf Irene, een type waar iemand wel wat fetisj gedachten van zou kunnen krijgen.

Ik zie dat onze organisator wat teleurgesteld achterbleef, maar ik voeg me toch bij Noodless en Shaky. Sterk geregisseerd, sfeervol en lekker suggestief. Ik heb ze liever zo dan lelijk en sleazy, maar met meer (niet altijd smakelijk) naakt. Ik vond zelfs dat gekleed douchen wel wat hebben. Staat me ook iets van bij dat ze in de middeleeuwen (en later?) ook bedekt in bad gingen, in kloosters. Misschien was dit wel een héél katholieke school... Just a little kinky. Die naaien-metafoor na 54 minuten had Hitchcock prachtig mooi gevonden denk ik. Even subtiel als zijn trein die een tunnel ingaat op een tactisch gekozen moment.

Al gaat het niet om pure dread en of gory kills, je zou kunnen beargumenteren dat dit een vroege slasher is, wat mij betreft.

3,7*

Zo veel mogelijk in slow motion rondvliegende kogels, spinning backkicks en salto's, explosies en losgeschoten brokken monster... Zo zou je het vierde deel van de niet dood te knuppelen Resident Evil reeks kunnen omschrijven.

De fans zijn er blijkbaar nog niet zat van, met een budget van 60 miljoen en een wereldwijde box office van bijna 300 miljoen de studio's uiteraard ook niet. Zolang het lucratief is gaan Paul W.S. Anderson en Constantin Film Produktion blijkbaar door. Ook deze film eindigt zo open dat de opvolger waarschijnlijk verder gaat waar deze film ophoudt. En dat is volgens de eerste reviews van de over een paar weken in première gaande Resident Evil: Retribution ook precies het geval.

Resident Evil: Afterlife speelt niet geheel succesvol leentjebuur bij films als The Matrix, Equilibrium, The Island en Terminator II, maar zonder Romero sausje erover. De openingssequence waarbij Alice in een hal met pilaren een peloton baddies uitschakelt in zwarte riot-gear mag misschien een hommage aan The Matrix zijn, maar regisseur Anderson heeft niet de stilistische gave van de Wachowski's, waardoor het er als een slap aftreksel komt uit te zien. Spectaculair? mjah, soort van... Maar we hebben het al eerder gezien en ook beter. Ook de eindscène met alle in wit geklede bevrijde proefpersonen op het dek van de Arcadia komt over als een directe rip-off van het einde van The Island, maar dan met minder mooi camerawerk.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor en is eerder een excuus-kapstok om zoveel mogelijk gevechten en ontploffingen tentoon te kunnen stellen. Het acteerwerk is afdoende voor een popcornfilm als deze, en je kunt de acteurs ook niet echt kwalijk nemen dat ze met de ongeïnspireerde dialogen weinig kanten uit kunnen: zoals bij de Sarah Connor-achtige voice-over die de film opent: My name is Alice. I worked for the Umbrella Corporation in a secret laboratory developing experimental viral weaponry. There was an incident. A virus escaped. Everybody died. Trouble was, they didn't stay dead. This was the start of an apocalypse that would sweep the entire world. The men responsible for this disaster took refuge underground and continued to experiment with the deadly T-Virus. They felt secure in their high-tech fortress. But they were wrong.

De special effects zijn aardig, maar dat mag ook wel met 60 miljoen. De wow-factor was echter afwezig, degelijke CGI monsters zien we immers in talloze blockbusters in het sciencefiction en horrorgenre. Wat ik meer een gemiste kans vond is het gebrek aan post-apocalyptische sfeer. Dat nare, eenzame fatalistische gevoel dat er iets afgrijselijks aan de hand is zoals dat in bijvoorbeeld Romero films en de Terminator films wel naar voren komt, mist hier, hoewel er alle reden toe is. Resident Evil: Afterlife is net iets te gepolijst en lijkt hier eigenlijk bijna meer een actie en sciencefiction film dan echt zombie horror, ondanks de aanwezigheid van de bijbehorende lopende lijken. Alle actie wordt begeleidt door dreunende techno-beats die de soundtrack van de film uitmaken. Dit pakt niet slecht uit, maar goed zou ik het evenmin willen noemen.

Of het helemaal eerlijk is weet ik niet zeker (dan zou ik ze allemaal moeten herkijken), maar dit is de eerste uit de reeks die een onvoldoende gaat krijgen (de andere films hebben allemaal een zesje, variërend tussen net aan en dikke zessen). Hoewel de reeks bij de critici uit de gratie lijkt, lopen bezoekers er nog steeds warm voor en de meesten zullen zeggen dat dat is waar het om gaat.

Ik zal deze film in elk geval niet herkijken en betwijfel of ik zin heb om de komende film te gaan zien. Dan kijk ik liever een van de andere in deze recensie genoemde films nòg een keer. Resident Evil zal vast leuk vermaak zijn voor veel mensen, hij heeft simpelweg te weinig toegevoegde waarde om zich van zijn eigen inspiratiebronnen en voorgangers positief te kunnen onderscheiden.

Canuxploitation. Ik vermoed zo dat een hoop mensen dit subgenre hebben gegoogeld, als ze niet op ‘ info’. Hebben gedrukt in de subgenrelijst. Ik wist tot een paar jaar geleden (toen ik me wat meer in Canadese cinema ging verdiepen) niet wat het was. Deze kwam joolstein recommended, en is inderdaad erg leuk. Beetje noir detective sfeertje, maar dan wel in een heel origineel sausje. Ik doe ook mee met de waardering, lekker filmpje om bij uit te brakken van de nachtdiensten. Leuke meid die Elysia Rotaru, En Taylor Hickson (Ghostland), mag ik ook altijd wel graag zien.

En dat zijn 31 titels, doel gehaald! Al veel moois ontdekt, en er gaat ongetwijfeld nog veel moois komen

3,5*

Pfff. Dat was geen makkelijk zit. Hall levert (zoals valt te verwachten) zeer indrukwekkend spel, en ook Roth geeft een zeer intense performance. Hall geeft op een gegeven moment een 8 minuten durende monoloog, terwijl de camera strak op haar gericht blijft, wat een klasbak. Semans voert de onrust gestaag op, en maakt het de kijker echt ongemakkelijk. Niet door pure spanning, gore of jump scares. Maar je het gevoel te geven dat je in een nachtmerrie zit waarvan je weet dat hij gaat ontsporen, maar waarvan je niet wakker kunt worden. Het enge hier is de macht die een mens over iemand anders kan hebben, en wat voor gruwelijke situatie dat op kan leveren wanneer iemand die daar op kickt ook nog eens godvergeten geschift is.

De laatste akte werkte voor mij net niet helemaal, en houdt Resurrection net aan van 4* af. Kijkwaarschuwing (met spoiler): niet kijken met zwangere vrouwen of recente moeders.

Pretty messed up.

3,7*

Boondock Saints meets Shaun of the Dead in vampire style. Deze indie horror met veelbelovende trailer wist toch niet helemaal waar te maken hoe leuk het eruit zag. Het zag er zeer goed uit voor een beperkt budget, goede special effects, leuk camerawerk (veel bad-ass shots gejat van andere klassiekers) maar helaas zijn de scènes soms net iets te lang, de dialoog wat houterig en niet altijd grappig en valt ook op het acteerwerk van de meeste acteurs genoeg aan te merken. Toch een plezierig horrorfilmpje, waarvan ik het einde weer verrassend leuk vond...

Wat een heerlijke film.

Vernieuwend is het qua verhaal nergens, maar tegelijkertijd is deze film van debuterend regisseur Coralie Fargeat meer dan een standaard rape-revenge horrorthriller. Qua benaderingswijze is de film met zijn gendercomponent en male gaze omdraaien bijzonder actueel in dit jaar van Weinstein en #metoo. Toch voelt Revenge nergens als een preek, omdat de rollen en de blik die daarbij hoort, langzaam aan en steeds meer worden gekeerd. Fargeat heeft er geen enkele moeite mee ons fijntjes op de eigen blik te wijzen, en doet dat door Jen (Matilda Lutz) een fantastische karakterontwikkeling door te laten maken. Niet alleen fantastisch in de zin dat het heerlijk is om naar te kijken, maar ook dat realisme hier niet het hoogste doel is, wat tijdens de film meermaals blijkt.

Revenge ziet er erg goed uit. Het camerawerk van Robrecht Heyvaert (Black, D'ardennnen) is erg gestileerd en er is een fijne long take in de laatste akte. Kevin Janssens die hier de alpha male speelt, kennen we overigens ook nog uit D'ardennen. Toch bepaald geen slecht acteur, zonder die chin dimple zou je bijna niet denken dat dit dezelfde man is. Vergelijk zelf maar. Onderhond kaartte al aan dat de synth score wat aan Refn doet denken nu en dan, en dat had ik ook. Toch was het hier wat meer achtergrond dan bij NWR, en voelde het voor mij niet aan als jatwerk. Het past er bovendien goed bij.

Revenge is een van die films die het bij filmcritici beter lijkt te doen dan bij het publiek, met een metascore van 81 en RT versgehalte van 92%, terwijl hij op IMDb niet verder komt dan een 6.4 en op MM ternauwernood boven het zesje hangt, met een 3,06* op moment van schrijven. Wat mij betreft veel te laag, maar ik twijfel er niet aan dat Revenge via mond-tot-mond reclame toch zijn publiek zal vinden.

Veelbelovend debuut.

4*

En weer een stukje vertrouwen in de mensheid kwijt...

Voor wie zich in educatie, wetenschap en het debat omtrent evolutie en creationisme in scholen interesseert, geeft 'the Revisionaries' een schrijnend kijkje in hoe het eraan toegaat bij The Texas Board of Education, het orgaan dat tienjaarlijks inhoudelijke beslissingen maakt omtrent het curriculum in Texas, wat veelal gevolgd wordt door de andere staten.

Soms weet ik niet of ik na naar een religieuze sekte zit te kijken of een politiek orgaan. Voor iedere samenkomst wordt tot de Heer om wijsheid gebeden, iets waar overduidelijk geen gehoor aan wordt gegeven want het niveau van onwetendheid is niet te geloven. Het is pijnlijk om te beseffen dat dit de mensen zijn die bepalen wat Amerikaanse schoolkinderen leren, dingen roepend als 'de aarde is 6000 jaar oud, scientific consensus doesn't mean anything, someone has to stand up to these scientific experts'. Oh ja, Dinosaurussen op de Ark, 'Sure they were, we don't know'

Een rare gewaarwording ook dat het mogelijk is dat the board of education een chairman heeft die actief is in Young Earth creationism en zich in die capaciteit niet alleen bezig houdt met de inhoud van wetenschapsboeken voor de middelbare scholen, maar ook met de taal en intonatie waarmee deze zijn geschreven. We krijgen ook enkele organisaties te zien die zich tegen de creationistische tendens proberen te verzetten, maar het lijkt een oneerlijk en niet te winnen gevecht.

Om moedeloos van te worden.

Elsa Knudsen: My father says there's only right and wrong - good and evil. Nothing in between. It isn't that simple, is it?

Steve Judd: No, it isn't. It should be, but it isn't.

Peckinpah. Het was niet de eerste naam die ik leerde kennen in mijn ontdekkingstocht door de wereld van de western. En ook niet de tweede. Maar zodra de naam (toen ik die beperkte blik wat verwijdde) al snel wél viel, was dat altijd met gepaste eerbied. En niet zelden in de toon van een lansbreker op het gebied van het in beeld brengen van geweld in films. Dat laatste hoef je echter in Ride the High Country (1962) nog niet te verwachten.

Joel McCrea en Randolph Scott hebben fijne rollen, waarbij eerstgenoemde een ouder wordende ex-marshall speelt die een lading goud door gevaarlijk gebied wil vervoeren met hulp van zijn oude partner en diens protegé. Ik heb altijd met plezier gekeken naar de wat oudere, hard geworden bikkels, en dat geldt ook hier. Je voelt de geschiedenis en het feit dat je een kerel als Steve Judd niet zomaar om de tuin leidt, om het aardig te zeggen. Toch miste ik iets, en dat zal voornamelijk binding met de karakters zijn. Het kon me niet echt raken. De plaatjes zien er prima uit, Maar het is het allemaal net niet. Als je kijkt naar de westerns die er in de vijf jaar ervoor zijn gemaakt en de vijf jaar erna, dan sneeuwt deze vroege Peckinpah toch een beetje onder.

6,7/10 ---> 3,5*

Vermakelijke film, leuke acteurs en een aantal mooie scènes. hoewel er ook wel kritiek op een aantal zaken binnen het ruimtevaartprogramma wordt gegeven zijn er ook een aantal scènes waar de heroïek vanaf druipt, iets waar ik niet altijd even blij van word, al valt zoiets bij dit verhaal wellicht lastig te omzeilen.

De special effects van de ruimte scènes staan nog steeds goed overeind en de cinematografie en muziek mogen er ook wezen. Ik ben een fervent lange film kijker, maar deze had voor mij geen drie uur hoeven duren. Als ik deze als eerste had gezien was het cijfer wellicht hoger uitgevallen, maar ik heb nou eenmaal eerst alle andere films die schatplichtig zijn aan The Right Stuff gezien, waardoor ik minder onder de indruk was dan wanneer ik deze eind jaren 80 of begin jaren negentig zou hebben gezien.

Mooi brok in de keel moment: Ed Harris' John Glenn die zijn vrouw steunt om Lyndon B. Johnson niet in huis te laten

Terwijl tbouwh zich door de Engelse versie heen worstelt, heb ik nu ook de Arabische versie van Al-Risâlah gezien, en dat is voor mij ook het juiste woord vrees ik. Worstelen. (Film)historisch heeft het voor mij wel enige interesse, maar ik heb persoonlijk niets met georganiseerde religie van welk soort dan ook. Dat heeft me er echter niet van weerhouden meerdere religieuze films prima te kunnen waarderen, dus ook The Message (zoals vooral zijn Engelse evenknie bekend is) kreeg die kans aangezien het een film is die je terug blijft zien komen in lijstjes, en die op MM ook geen slechte waardering heeft.

Helaas kon ik er bijzonder weinig mee. Het is moeilijk om bij bepaalde scènes geen respect op de brengen voor de moeite die erin gestoken is, en het is duidelijk geen kleine productie; ik kan me voorstellen dat je als moslim die bekender is met het materiaal (m.n. de Koran), erg onder de indruk bent. Wat beoogd publiek echter kun je er bijna niet verder vanaf staan dan ik, en dat merkte ik erg tijdens het kijken. Dat Arabisch voor mij beduidend onprettiger in het gehoor ligt dan Engels (of om eerlijk te zijn, misschien wel alle talen), helpt deze versie ook niet mee, al klinkt het in een film als Wadjda, op normaal volume door een kalme vrouw gesproken, stukken mooier dan wanneer woest schreeuwende opgefokte/bezielde kerels het doen. Ik zag de Engelse versie The Message (1976) die tegelijkertijd met deze werd geschoten reeds in 2013, wat ik teveel verschil vind voor een eerlijke vergelijking. Maar dat is wel de versie die ik de niet Arabisch sprekende kijker aan zou raden, voor wie hem toch wil zien.

Moeilijke film trouwens om neutraal te bespreken, gezien de materie en het feit dat we op MM niet over religie discussiëren en de waardering die andere users voor de film hebben. Dus ik heb me ook maar wat extra op de vlakte gehouden.

Ik wil zeker wel meer weten over de Islam (religie is zeker wel interessant als historisch fenomeen), maar misschien pak ik beter een boek.

2*

Never judge a book by its cover, zegt men. Maar we doen het doorlopend, en John Milton dus ook. Ik had zo'n andere film verwacht bij Roadgames, door de poster... Ik dacht echt dat dit een hitsige male-gazey slasher was, dat bleek toch niet helemaal te kloppen!

In Richard Franklins film rijdt Pat Quid met een truck door Australië. Onderweg komt hij verschillende andere reizigers en af en toe lifters tegen, die dezelfde weg afleggen. Een favoriet tijdverdrijf van Pat is het spelen van spelletjes om de tijd tijdens de reis te doden (zoals het verzinnen van achtergronden van de andere mensen op de weg). Pamela is een lifter die hij oppikt. Maar wanneer ze verdwijnt, vermoedt hij dat de bestuurder van een busje die zich een beetje vreemd gedroeg, misschien de seriemoordenaar is die op de radio werd genoemd. Maar zijn achtervolging van de bestuurder van het busje brengt hem onder de aandacht van de politie, die vervolgens hem begint te verdenken.

Roadgames is dus meer een road movie met thriller-elementen, maar zoals sommige gebruikers op MovieMeter opmerken: heel erg spannend wordt het niet. Wel kabbelt het prettig door, en zijn Stacey Keach (jong!!) en Jamie Lee Curtis leuk om naar te kijken. Afgerond naar boven kan ik er wel een zeventje aan kwijt, maar het is geen film die ik lang ga onthouden, op de poster na.

En geen horror wat mij betreft, ondanks die cred op Letterboxd.

3,3*

Fijn om deze oude Moore ook eens gezien te hebben.

Wie bekend is met zijn post-Columbine werk, zal zien dat Moore's methodiek misschien geraffineerder is geworden, maar niet fundamenteel veranderd is sinds Roger & Me. Moore's persoon en hoe hij zaken aanpakt zijn aanleiding voor (vaak absoluut terechte) kritiek, maar ik kan moeilijk een hekel aan hem hebben. Ik houd niet van zwart-wit denken en simplificatie, maar soms kan het nuttig zijn je gewoon op een aspect te concentreren. Het onder de aandacht brengen van iets schrijnends door een groteske uitvergroting? Misschien. Maar is dat daarom onwenselijk?

Wie zoekt naar nuance zit hier verkeerd. Flint gaat naar de tering (en mijn god wat gaat het naar de tering, en nog steeds), and then some, en General Motors is onlosmakelijk verbonden met het in gang zetten van dat verval. En losstaand van of ze die fabrieken dan open hadden moeten houden ten koste van het rendement van de aandelen en de competitiveness van het bedrijf, is het interessant om een blik te krijgen in wat het verlies van 30.000 banen met een gemeenschap doet, en zelf even na te denken over hoe je hierin staat en wat je/we zouden moeten doen in zo'n geval.

Ik vind wat die lobbyist van GM zegt namelijk niet onredelijk klinken; een bedrijf ís geen liefdadigheidsinstelling en soms moeten er moeilijke keuzes worden gemaakt met oog op de toekomst. Ik stel ook wel eens mensen teleur namens het bedrijf waar ik voor werk. Maar wat we zien gebeuren met dit stadje en haar inwoners is erg hard. Uiteraard is Moore een bedreven propagandist, maar we weten uit het nieuws dat Moore's Flint niet alleen een staaltje propaganda is: het is echt een droef voorbeeld van de keerzijde van kapitalisme voor een voormalig bloeiende industriestad, waarvan besloten is dat het 'no longer economically viable' is om er fabrieken open te houden.

Op zijn minst, schud Moore me met zijn docu's weer even wakker, en nodigt hij uit om verder op onderzoek uit te gaan, of scherp te zijn voor bepaalde zaken. Subtiel is het geen moment, maar nodig is het wat mij betreft zeker.

4*

Het was inderdaad een teleurstelling Zwolle84. Toegegeven: ik was moe, en dat kan een rol hebben gespeeld, maar ik ben nooit echt in de film gekomen. Teveel matige dialogen, maar belangrijker: de sfeer ontbrak voor mij. Ik hoor wel bij de mensen die deel VII wél waardeerden, dus misschien is dat veelzeggend.

Veel van de redenen waarom Godzilla voor mij niet werkte, waren ook hier aanwezig, zij het in mindere mate. Het script en de interacties tussen de karakters voelden rommelig. Narratief is het ook wat mager, een gevoel wat ik net weerspiegeld zag in de wat cynische woorden van David Ehrlich: "weet je nog hoe bizar het was dat Darth Vaders planeten vernietigende Death Star een zwakke plek had, die het kwetsbaar maakte voor een enkel welgemikt schot? Welnu, hier is een 135 minuten durende film die geen ander doel heeft dan uitleggen waarom die ontwerpfout erin zat".

Daardoor voelde Rogue One soms wat 'gepredestineerd', en aangezien het maar één film is, voelde het voor mij meer als puntjes op de i zetten dan bij de ongelukkige prequel trilogie I, II en III. Terwijl ik dit type zegt een criticus in mijn podcast overigens het tegenovergestelde: voor hem verrijkt deze narratief juist de originele trilogie. Helaas voelde het voor mij niet zo. Gelukkig was er die robot voor een komische noot die eens niet irritant was, en was de tweede helft aanmerkelijk beter.

Ik twijfelde over een zeven, maar de mate van onaangedaan zijn bij de lange eerste helft, legitimeert niet meer dan zesje. En Felicity Jones' Jyn was toch een stapje terug na Ridleys Rey. Het is echter niet uitgesloten dat vermoeidheid me toch parten speelde, en dit verhoogd wordt bij herziening.