Qaqqat Alanngui (2011)

Een groepje jongeren gaat stoom afblazen in een afgelegen blokhut, de horrorliefhebber kent de formule inmiddels op zij duimpje. Maar in een film uit Groenland, met de blokhut bij een fjord, dat is wellicht weer andere koek. Niet wellicht trouwens, aangezien dit überhaupt de eerste horrorfilm is uit Groenland en de Qivitoq-legende specifiek afkomstig is uit dit land. De pas afgestudeerde vrienden leggen al snel een voor het loodje tegen deze kwaadaardige berggeest, waar schijnbaar veel Groenlanders in geloven.

Qaqqat Alanngui is voor een paar honderduizend euro opgenomen, maar de scènes met de qivitoq zijn wel degelijk creatief gedaan. En eerlijk, heel veel heb je natuurlijk niet nodig voor een film die zich op een verlaten plek afspeelt. Iets betere acteurs was leuk geweest, maar het is geen noodzaak in een film als dit, en het is leuk om zo’n lokale productie te zien. Jammer dat hij niet wat strakker gemonteerd is, wat trimwerk had de 2 uur durende film vermoedelijk goed gedaan. Groenlands, of in dit geval Kalaallisut, is overigens een behoorlijk fascinerende taal om naar te luisteren; je herkent vermoedelijk geen woord en er zitten voor onze oren toch ook wat vreemde klanken in. Na Nuummioq (2009) was dit de tweede film uit Groenland die ik zag, en ik verwacht niet dat er heel snel veel titels bij zullen komen.

Check vooral de trailer even:

3*

Ik kan me wel aansluiten bij het verhaal van John Milton. Altijd leuk om een wat ongebruikelijke lokale productie te zien, en Qaqqat Alunngui is ondanks z'n duidelijk aanwezige gebreken een charmant filmpje geworden. Nu scheelt het dat Groenland er fantastisch mooi uitziet, en dat er ook voor een lokale legende gekozen is die mij in ieder geval nog niet bekend was. Al is de mythe van de Qivitoq hier wel een beetje uitgevoerd als een klassieke slasher, inclusief grote messen in de rug; desondanks is er best wel creatief omgesprongen met het duidelijk magere budget.De acteurs zijn verder niet geweldig maar goed genoeg voor een film als dit. De speelduur is wel een beetje een dingetje; het is typisch het soort film wat in een goeie anderhalf uur zou passen, maar hier wordt het ietwat onnodig uitgerekt naar een uur of twee. Desondanks, leuk om gezien te hebben.