Drishyam (2015)

Ik vond deze film heel spannend, in het begin inderdaad een beetje traag.

Op momenten aardige thriller, die gelukkig een aantal van de meer storende momenten van menig Bollywood-film weet te vermijden (maar helaas ook een hoop andere niet). We zien geen massale dansscenes, geen Aamir Khan die grappig denkt te moeten zijn, en niet zoveel flauwe slapstick of romance of typetjes die ook meerdere Bollywoods voor mij verknald hebben. Het verhaal is zelfs best interessant, en geeft naast wat over na te denken ook genoeg aanleiding tot wat spanning. We zien afpersing, moord, de jacht op de daders, en genoeg morele dilemma's om het geen dertien-in-een-dozijn thriller te laten zijn. In potentie dan.

Het acteerwerk is van wisselend niveau, maar in sommige gevallen best aardig; onder andere Vijay en zijn vrouw (en een prachtige vrouw ook) deden het goed en de politie-inspectrice kon er ondanks regelmatig overacteren mee door, haar man speelde sterk, de echt overdreven typetjes schitteren door afwezigheid, al is dochterlief dan bijvoorbeeld wel weer een aanfluiting, en ook sommigen van de politie-agenten waren op z'n zachtst gezegd niet geweldig. Maar alsnog was dit wel aardig, maar niet heel veel meer dan dat, daarvoor waren er toch teveel behoorlijke irritaties. Weliswaar werd er weinig gedanst, laat staan massaal gedanst, maar de muziek is alsnog verschrikkelijk. De overdreven flashbacks en de uitgebreide slow motion scenes voegden weinig toe en waren eigenlijk best storend. Sowieso is het tempo van de film niet zo goed gedaan, met veel trage momenten (zeker in het eerste uur) en ook de tweede helft sleept geregeld, om ook regelmatig uit te barsten in overdreven plot-uitleggerij, met als dieptepunt wanneer de politie-inspectrice het complete plot van de film in detail gaat vertellen. Om maar af te sluiten met een bekend euvel, twee uur en veertig minuten is echt nergens voor nodig voor een film als dit. Alsnog wél een van de vermakelijkste Bollywoods die ik gezien heb, maar dat zegt toch minder goeds over deze film dan je zou denken.

Het was alweer even geleden dat ik een film van Ajay Devgn had gezien. De laatste moet ergens rond het jaar 2000 (al schrijvend klinkt dat wel érg lang geleden) zijn geweest. Ik was dan ook blij verrast dat juist van hem een film op Netflix staat.

De film volgt het verhaal van een eenvoudig gezin met een puber en een wat kleiner kind. Zij leiden hun leven op een normale en gebruikelijke manier zoals vele mensen die leiden. Op een dag gaat het oudste kind naar een natuurkamp waar verschillende scholen aanwezig zijn. Een jongen van een andere school vindt het leuk om van alles en iedereen te filmen. Hij heeft ook een opname gemaakt van het oudste kind op het moment dat zij een douche neemt. Met dit filmpje probeert hij haar te chanteren en tot seksuele handelingen te dwingen (wat gelukkig niet lukt).

Tijdens dit moment probeert het oudste kind de telefoon waar de opname op staat met een ijzeren staaf uit zijn hand te slaan. Maar zij raakt hierbij zijn hoofd en hij valt dood neer. Uit paniek weet ze niet wat ze met hem aan moet en besluit om samen met haar moeder (die is er trouwens bij) het lijk in te tuin te begraven.

Het is echter zo dat hij de zoon is van een hooggeplaatste officier die er geen gras over laat groeien om haar (vermiste) zoon te vinden. Gedurende de film leidt het onderzoek naar het gezin en worden zij verhoord, maar laten niets los.

En juist dit onderdeel, het verhoren en de eenheid van het gezin, maakt de film interessant. Ook hoe zij hun verhalen kunnen staven met verschillende bewijzen, waardoor het politieonderzoek naar niets lijkt te leiden, maakt het spannend. Als kijker leef je mee en ben je in je hoofd ook bezig met allerlei mogelijkheden en antwoorden, waardoor de vrij lange tijdsduur voorbijvliegt.

Zeker het kijken waard.

3,5*

Ik ben niet bekend met Bollywoodfilms, dus ging er zonder vooroordeel in (alleen met de zelfkennis dat ik moeite heb met andere talen/culturen mbt volgen van een film, vooral Aziatisch). Hij kwam op mijn to-see-list door de opvallende IMDB top 250-notering.
Er valt op zich veel om over te zuchten. Het eerste uur is nauwelijks doorheen te komen en ik heb mezelf echt moeten overtuigen dat het wel beter zou moeten worden. Enorm traag, de veel te lange sfeermontages (serieus minutenlang over een uitje alleen om te tonen hoe gelukkig het gezin was), vreselijk statisch acteerwerk, ging amper ergens heen. Wie weet zit hem eea in cultuurverschil. De muziek is vervolgens zo vaak totaal over de top uit verhouding met wat er in beeld is, dat ik ervan in de lach schoot. En waarom belt ieder gezinslid aan bij hun eigen huis?! De gimmick dat de hoofdpersoon al zijn kennis uit films haalt is geinig.
Langzaam wordt het toch wat interessanter als de inspecteur generaal erbij komt, al voelt het verhaal nog steeds niet heel origineel en te dik aandoend. Toch ga je dan beter in de film zitten. Er zijn wel wat plotgaten (een moeder zou nooit de verdwijnzaak van haar zoon kunnen doen, de neef gaat mee op het kamp, maar wordt pas na 26 dagen bevraagd, de ouders van Sam vragen Vijay op het eind voor een bekentenis zodat ze rust hebben, maar nemen geen recorder mee om dit vast te kunnen leggen (of heb ik dan weer teveel Hollywood gekeken?), enz), het acteerwerk blijft tenenkrommend en het had zonder enige moeite in 2 uur gekund, maar toch kijkt het uiteindelijk goed weg. Bij het rollen van de titels heb je dan een vermaakt gevoel gehad en dat is eigenlijk knap gezien de vele 'irritatie'punten. Slotscene aardig bedacht en mooi in beeld gebracht. Maar al met al geen top 250 waard.

Ik snap niet dat je dan toch dergelijke films gaat kijken. Of je moet van zelfkastijding houden, dat kan natuurlijk ook he.