Meningen

Vandaag eindelijk gezien in het Filmmuseum.

Het werkelijk fantastisch en eindelijk eens een klassieker die al zijn verwachtingen inlost. Had spanning, fantastisch acteerwerk, superverhaal en een beetje humor.

Aanrader voor iedereen.

Dikverdiende 5*****

Een uitstekende documentaire, die bijna de gehele speelduur de spanning erin weet te houden. Op een gegeven moment wordt het helaas iets te herhalend, maar het laatste kwartier maakt dan weer veel goed.

Naast de geweldige operatie die nodig was om zoiets op te kunnen zetten en uit te kunnen voeren, is het vooral het karakter van Petit dat deze documentaire interessant maakt. Zijn bevlogen karakter zie ik als iets dat noodzakelijk is om zoiets op te kunnen zetten. Een volledig rationeel persoon is volgens mij niet in staat om een dergelijk plan op te zetten.

Volgens deze redenatie is Petit te vergelijken met Timothy Treadwell (Grizzly Man), het zijn namelijk beide personen die niet volledig rationeel te werk gaan, maar waarbij hun passie ze wel leidt tot unieke acties, ongeacht of dit als nuttig kan worden beschouwd door de rest van de samenleving. Een vorm van egoïsme is het dus wel, maar zolang het op een dergelijke kleine schaal gebeurt, heb ik daar geen moeite mee.

Wederom een sterke film van Nicolas Roeg. David Bowie is uitstekend gecast als Newton en verder zit het met het overige acteerwerk ook wel goed. Afgezien van enkele sterk verouderde special effects doet de film maar weinig fout. Wellicht boeit het op bepaalde momenten iets minder, maar met name door het karakter van Newton blijft de film de aandacht vasthouden.

Het vreemde aan deze film, en bijvoorbeeld ook bij Performance, is dat het tijdens het kijken van de film redelijk logisch lijkt. Maar als je er achteraf over nadenkt is het dat helemaal niet. Roeg neemt je mee in een totaal andere en boeiende wereld, en weet dat maar met weinig middelen te creëren. Heel knap dat hij dat met verschillende films heeft kunnen bereiken.

Respect voor Preminger en Sinatra dat ze dit onderwerp op deze gewaagde manier aansnijden. Helaas is dat het enige positieve wat ik kan melden over deze film. De combinatie van een ontzettend zwak en voorspelbaar script met acteurs die ongelooflijk theatraal acteren, leidt op bepaalde momenten tot ongeloof en ergernis bij mij als kijker. Waar Sinatra op zoek was naar “een fix”, moest ik mij inhouden om de film niet stop te zetten. Ik kan veel hebben, maar deze combinatie tussen voorspelbaarheid en melodramatische momenten werd mij echt af en toe teveel. Enige lichtpuntje was Sinatra, die zijn rol in vergelijking met de rest van de cast nogal ingetogen speelt. Een film om snel te vergeten.

Marcelino Pan y Vino is een film waar ik heel weinig op heb aan te merken. Alles zit simpelweg goed in elkaar, van de acteerprestaties tot het verhaal. Toch leek de film naar mijn mening op bepaalde punten iets te sentimenteel te worden. Maar zoiets ligt vooral aan de kijker van de film zelf. De één zal het als sentimenteel beschouwen en de ander niet. Daarnaast biedt de film te weinig op technisch gebied. Eigenlijk stoorde dat mij maar weinig, en bleef ik met een voldaan gevoel achter.

Een hele aardige Hitchcock, maar duidelijk een stuk minder dan zijn meesterwerken. De film voelde vooral ouderwets en nogal knullig aan. Met name het gebruik van rood was zeer overdreven. Boeiend blijft het gelukkig wel. Met name Sean Connery speelt heel sterk. Opvallend is trouwens ook hoe slecht sommige scènes gefilmd zijn, namelijk heel gedateerd, wat voor mij duidelijk maakt dat de tijd van Hitchcock wel afgelopen was na deze film.

Er is al veel over deze film geschreven. Maar voor mij persoonlijk is het belangrijkste dat dit een unieke filmervaring is geweest. Zelden heeft een film bij mij dit soort emoties weten op te roepen. Met name de omslag in de film heeft hier voor gezorgd. Waar verschillende gebruikers het eerste deel met afstand het beste vonden, is dat bij mij anders. Eigenlijk vind ik deze tweedeling en dan voornamelijk het verschil in tempo één van de sterkste punten van de film.

Ik snap wel dat een film als Martyrs bestempeld wordt als Unrated. Dit soort emotionele horror is duidelijk niet geschikt voor mensen die maar moeilijk verhalen kunnen loslaten. Het grote onderscheid met andere films is niet alleen het acteerwerk en de visuele kracht van de film. Het is vooral de emotionele verbondenheid met de karakters en dan voornamelijk met Anna. Het enige minpunt is dat zij in de film een aantal domme beslissingen neemt, hoewel ze hierbij wel bewijst dat ze een apart gevoel voor avontuur heeft.

Mask is een sterk drama, dat gelukkig niet te sentimenteel wordt. De film wordt gedragen door sterke acteerprestaties van de gehele cast. Met name Cher verbaasde mij, en beviel mij veel beter dan ze deed in de film Moonstruck. Vergelijkingen met The Elephant Man worden al snel gemaakt, maar dat is in mijn ogen niet terecht. Beide zijn goede film, maar totaal niet vergelijkbaar. De setting is anders en ook zijn de omstandigheden van beide karakters totaal verschillend. Hoewel Mask wat oppervlakkig bleef, zwak is de film allerminst.

Met pijn in mijn hart geef ik slechts 3,5* aan de nieuwe film van mijn favoriete regisseur. Hoewel The Master in technisch opzicht wel degelijk een parel is, mist de film verhaaltechnisch gezien de goede focus, wat vooral na pak en beet 90 minuten duidelijk aan het licht komt. De centrale personages draaien om elkaar heen, wat ervoor zorgt dat het verhaal zich iets teveel voortsleept. Vanaf dat moment moet de film het vooral hebben van nog enkele memorabele scènes waarin het sublieme acteerwerk en de technische kwaliteiten van de film volledig tot hun recht komen.

Op bepaalde momenten best genoten van deze film. De lof voor Brosnan is in ieder geval meer dan terecht. Daarnaast is zijn verhaal en achtergrond best interessant. Het karakter van Greg Kinnear is dat helaas niet. Het is het standaard 'watje' wat in veel films voorkomt. Verwacht in ieder geval niet te veel van deze film, dan kan het namelijk alleen maar meevallen.

Er zijn al veel goede dingen en slechte dingen over de film gezegd, en daarom besloot ik om hem weer te kijken. Net als de vorige kijkbeurt werd ik vanaf het begin gegrepen door de film en vooral door zijn karakters. De meeste lof gaat uit naar Alessio Boni die als Matteo een zeer complex karakter op een perfecte manier weet neer te zetten.

Feitelijk biedt deze film het complete pakket, en is dan ook uitstekend verzorgd tot aan het einde. Wie bereid is om zich te laten meeslepen, zal deze film voor altijd herinneren. Want kan ooit "de wandeling" aan het einde vergeten. La Meglio Gioventù is simpelweg een moderne klassieker, en staat op die ladder wat mij betreft net zo hoog als Mulholland Dr.

De verwachtingen die ik vooraf voor Metropolis had zijn helaas voor het grootste deel uitgekomen. Ik had namelijk verwacht dat de film technisch en visueel gezien zeer sterk zou zijn, maar dat het verhaal mij niet zo zou aanspreken.

Zoals gezegd kwam die verwachting ook uit. Mijn respect voor Fritz Lang is na het zien van Metropolis nog meer gestegen (hoewel zijn meesterwerk M blijft). Hoe hij dit voor elkaar wist te krijgen is uniek. Zelfs de special effects zien er nog aardig uit, maar de setting en decors zijn uniek te noemen. Overigens net als het camerawerk. Relatief gezien lichte momenten worden afgewisseld door sfeervolle donkere momenten.

Het minpunt is voor mij het verhaal. Het deed mij allemaal niet zoveel. Ik kon mij allerminst storen aan het acteerwerk, want dat is in die tijd nu eenmaal iets minder naturel dan tegenwoordig. Maar dat wil nog niet zeggen dat het verhaal en zijn karakters zo eenzijdig in de film mogen voorkomen. Bij andere stille films lukt dit aspect wel, en dat weerhoudt Metropolis ervan om een volledig meesterwerk te zijn.

Zo slecht is de film ook weer niet. Een aantal kritiekpunten zijn wel degelijk terecht. Li Gong is hier totaal niet op haar plaats en Colin Farrell oogt ook wat ongemakkelijk. Foxx doet het wel aardig en wekt bij mij geen ergernis op.

Het verhaal is niet speciaal, en mist een vorm van meeslependheid. Dit maakt de film eentonig en uiteindelijk ook te lang. Ook moet ik zeggen dat ik mij wel heb vermaakt, maar ik zat ook weer niet op het puntje van mijn stoel. De actieliefhebbers zullen zich in ieder geval niet vervelen.

Over het camerawerk heb ik gemengde gevoelens. Met name in de actiescènes werkte het prima. Ik heb prachtige shots gezien, waaruit voor mij blijkt dat het toch door een regisseur met enige kennis van zaken gemaakt is.

Goede film die wordt gedragen door de uitstekende George Clooney. Helaas hebben heb ik dit soort verhalen eerder gezien en blijft het geheel wat afstandelijk. Verder viel vooral de rol van Tom Wilkenson mij op. Een karakter die een aantal vreemde beslissingen neemt in de film, waarvan uiteindelijk niet geheel duidelijk wordt waarom hij doet wat hij doet. En dat vond ik jammer.

Voor de liefhebbers van echte natuurfilms is dit waarschijnlijk een sterke film, zelf ben ik niet echt een liefhebber van het genre. Daardoor kon de film mij eerlijk gezegd niet elk moment boeien. Wel opvallend was de score, die bij mij ook gedachten opriepen van 2001. Verder was de laatste scène het hoogtepunt van de hele film.

Wat een gemiddelde hier, duidelijk weinig kinderharten die hier kloppen. Wat mij betreft is Millions de beste kinderfilm in jaren. Tuurlijk komt het verhaal redelijk bekend voor, maar Danny Boyle weet er toch een eigen draai aan te geven. Visueel is het wederom prachtig, en ook het acteerwerk zit wel goed. De film toverde bij mij een aantal keer een glimlach op mij gezicht, en daar gaat het tenslotte om.

De film is helaas geen meesterwerk. Daarvoor is het, overigens net als Sunshine, net niet goed genoeg voor. Het verhaal is in dit geval niet origineel genoeg en ook komen een aantal karakters niet goed over. Maar wat mij betreft is dit een perfecte kerstfilm voor kinderen, en een stuk beter dan die vreselijke fantasiefilms als Elf en The Grinch.

Eens in de zoveel tijd een dergelijke film zien, moet natuurlijk kunnen. Van mijzelf weet ik dat ik mij aardig kan laten meeslepen met dit soort verhalen. Dat deze film voor mij goed werkt, ligt grotendeels aan coach Herb (Russell). Het karakter van de coach is interessant, en daarnaast is er het uitstekende acteerwerk van Russell.

De overige hockeyspelers en vooral Noah Emmerick waren grotendeels inwisselbaar en niet gedenkwaardig. Maar zoals eerder vermeld draait de film gelukkig grotendeels om de coach. Zelf kan ik zeggen dat Herb mij indirect extra heeft weten te motiveren voor mijn eigen hardloopwedstrijd morgen.

The Mist is een gemiste kans. Een uitstekend uitgangspunt waaruit veel gehaald zou kunnen worden, wordt om zeep geholpen door geforceerde dialogen, uitvergrote en ongeloofwaardige personages en een aantal plotwendingen waarbij vraagtekens gezet kunnen worden.

Ik had van Darabont een wat meer gebalanceerde dramafilm verwacht, en helaas vermindert dit ook de impact van het horrordeel. Overigens vond ik het acteerwerk, van met name de hoofdrolspeler, zeer matig. Normaal kan ik mij hier niet echt aan ergeren, maar dit keer viel het heel erg op.

Beide film zijn zeker op een bepaalde manier met elkaar vergelijkbaar (en dat is niet alleen vanwege de aanwezigheid van Mifune), zoals qua thema en tempo. Zonder al te negatief te zijn over deze film, is Seven Samurai op de meeste vlakken superieur.

Maar het eerste deel van deze Samurai Trilogie is mij goed bevallen. De film kent een goede opbouw, maar is op sommige momenten wel wat onevenwichtig. Een aantal ontwikkelingen/personages zijn namelijk niet al te interessant. Tegen het einde aan verbetert de film zich sterk, waardoor ik zeer benieuwd ben naar de andere delen. Qua camerawerk blinkt de film sommige scènes echt uit. In negatieve zin doet de muziek dat, die soms wel heel erg aanwezig is. Eén ding is zeker, en dat is dat Mifune de film draagt. Hij doet dat op een uitstekende wijze.

Chaplin weet zowel als acteur en schrijver te overtuigen in deze film. Het verhaal weet mij de gehele speelduur voldoende te boeien, met voornamelijk de heerlijk scherpe dialogen van Chaplin als hoogtepunt.

Nadelen kent deze film ook wel. Het gaat hier om de wat irritante momenten en karakters. Met name de slapstick momenten in deze film zijn volledig overbodig en ontkrachten voor mij de impact van de film. Daarbij zijn ook een aantal karakters te clichématig. Daardoor krijgt deze film net geen topscore.

Jodorowsky doet het met The Holy Mountain weer. Net als El Topo, absoluut weer een unieke film met enkele ongelooflijke scènes. De reden waarom El Topo de volle score van mij ontvangt en The Holy Mountain toch wat lager scoort, is het verhaal. Dat was bij The Holy Mountain ondergeschikt aan de verschillende losse scènes. Dat vond ik persoonlijk jammer, maar uiteindelijk bevat de film genoeg unieke momenten om tot het einde optimaal te kunnen boeien.

Een zeer krachtige film uit Afrika. In mijn ogen geeft deze film voor een groot deel weer wat er mis is met de wereld. Namelijk traditie en godsdienst. Die factoren zorgen steeds weer voor frictie tussen mensen, wat uiteindelijk steeds weer leidt tot ellende en oorlog. Zo ook in deze film, waar iemand opstaat tegen deze traditie. Maar het wordt Collé niet makkelijk gemaakt. Want blijkbaar is besnijdenis een traditie en moet het volgens de Islam. Ik hoop dat er op de wereld nog genoeg mensen zoals Collé rondlopen, om zich te kunnen verzetten tegen deze onzin. Kortom: deze film met een sterke boodschap heeft mij positief verrast en ik kan hem zeker aanraden.

Een uitstekend debuut van Duncan Jones. Prachtige beelden, sterk acteerwerk en een unieke setting vormen de ingrediënten van deze geweldige karakterstudie. Natuurlijk het einde is voorspelbaar, en het verhaal is ook niet al te origineel, maar het karakter Sam Bell is interessant genoeg om de film te dragen en dat is uiteindelijk cruciaal.

Vrij standaard Hollywood film. De film wist mij nergens echt te ontroeren en grappig wil het ook niet worden. Van begin tot einde is de film voorspelbaar, en het is dan ook onbegrijpelijk dat deze film een Oscar heeft gewonnen voor het script. Sterke rollen zijn er voor Nicolas Cage en Olympia Dukakis.

Morvern Callar is toch een tegenvallende ervaring, in vergelijking met het verfrissende en verrassende Ratcatcher. Waar die film stijl en inhoud bevat, bevat Morvern Callar vooral stijl. Visueel is de film namelijk van hoge kwaliteit. Ook het uitgangspunt van de film is intrigerend, maar wanneer het eerste half uur is verstreken, zakt dat element ook steeds verder weg. Wat overblijft zijn een aantal gebeurtenissen die mij helaas maar moeilijk konden boeien en als kijker met een leeg gevoel achterliet.

Hoewel de film niet heel erg origineel is, maken Cary Grant en Myrna Loy veel goed. In feite is het hun film, en is daarom ook moeilijk voor te stellen met andere acteurs in de rol. Nadeel van de film is het bijverhaaltje. Mijn insziens heeft de film dat helemaal niet nodig.

Een aardige film met mooie beelden en een degelijk verhaal. In feite doet de film weinig fout en is het geheel prima verzorgd. Helaas konden bepaalde punten uit het verhaal mij niet volledig boeien, en hetzelfde geldt voor een aantal karakters. Toch kom ik voor de film als geheel zeker op een voldoende uit.

Eindelijk tref ik een John Ford in topvorm. Waar zijn andere films een leeg gevoel bij mij achterlaten (Grapes of Wrath na) is My Darling Clementine een topper. Het ziet er allereerst heel goed uit, en de goedkope achtergronden zijn minder zichtbaar dan anders. Verder zijn het vooral de karakters die deze film maken. Vooral de relatie tussen Wyatt Earp en Clementine is ongekend. Ik dacht dat ik het nooit bij Ford zou zeggen, maar dit smaakt naar meer.

4*

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, en ook hier steelt hij de show. Helaas is de film op andere punten teleurstellend. Het verhaal wist mij niet te verrassen. En ook zijn er geen individuele scènes aan te wijzen die er bovenuit steken. Of het moet de scène in het restaurant zijn. Het dieptepunt was overigens de vechtpartij in de pub. Deze scène kwam zeer geforceerd en onnodig op mij over.

Een wat tegenvallende film van Gus van Sant. Allereerst kan ik de dromige sfeer in de film wel waarderen. Maar helaas was de waardering van mijn kant niet voor de karakters in de film. Dat zorgt ervoor dat de film op bepaalde momenten niet volledig kon boeien. Wel is het acteerwerk van Phoenix sterk te noemen.