Meningen

Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Het zijn de karakters in de film, en dan met name Katagiri en Kie, die ervoor hebben ervoor gezorgd dat The Hidden Blade uitgroeit tot één van de beste films die ik de laatste jaren heb gezien. Hoewel het verhaal vrij voorspelbaar is, zijn het de kleine details die ervoor dat deze film anders is dan soortgelijke films die ik gezien heb van bijvoorbeeld Kurosawa of een aantal films van Ozu. Hier heb ik het niet over de samurai, maar eerder over de Japanse cultuur. Yamada laat duidelijk zien dat het ook maar mensen zijn, en dat zij ook wel eens handelen tegen de principes van het volk in.

Een humor is gek genoeg een essentieel onderdeel in de film van Yamada. Met name bij de onderlinge momenten tussen Katagiri en Kie is dit op subtiele wijze aanwezig. Hun onderlinge relatie is zeer en warm, zoals ik maar zelden in een film heb gezien. In de rest van de film is dit soort humor ook aanwezig, gelukkig zorgt Yamada ervoor dat deze humor nooit te slap wordt, al kan ik mij voorstellen dat de meningen daarover verdeeld zijn. Net als in Tasogare Seibei, zijn de beelden wederom prachtig. Maar net als die film, draait het hier ook om de karakters. Blijkbaar is Yamada hier zeer goed in, aangezien hij het voor de tweede keer is gelukt om mij de gehele speelduur te betoveren en mee te laten leven met het drama wat op het scherm verschijnt.

Wederom een bijzonder matige film van de broers. Met name qua verhaal en emoties weet de film mij niet te boeien. Bijna alle verhalen in de film zijn simpelweg niet interessant genoeg. Kortom, Kaos was voor mij een lange zit en daarbij was de beloning achteraf ook onvoldoende.

Wederom een sterke dramafilm van Ken Loach, maar een meesterwerk is het wat mij betreft niet. De film wist mij daarvoor niet genoeg te verrassen, en bleek uiteindelijk exact de film te zijn die ik vooraf had verwacht. De meeste karakters voldeden helaas perfect aan een bepaald stereotype waardoor de film al snel eentonig werd. Desondanks behoort Kes zeker tot de beste films uit dit "genre", hoewel Sweet Sixteen nog beter is.

Beter een ingekleurde versie dan geen versie. Hoewel ik niet omver ben geblazen door de film, was het toch de moeite waard. Het verhaal had voldoende vaart en was af en toe spannend. Ik was minder blij met het acteerwerk. De gezichtsuitdrukkingen van bepaalde acteurs zijn namelijk zo overdreven, dat het niet meer realistisch is. Kijk hierbij vooral naar het stukje wanneer Rocco ongerust is over de orkaan. Maar zoals eerder vermeld, het verhaal redt de film.

Helemaal mee eens. Ik heb genoten van de film. Maar toch overheerst een lichtelijk teleurstellend gevoel. Dit komt niet alleen doordat de film visueel gezien niet van topniveau is. Ook het verhaal was wat onevenwichtig. De combinatie tussen rauwe actie en een aantal karakters die voor mij iets teveel leken op karikaturen, werkte bij mij niet optimaal. Voornamelijk de familie D'Amico kon ik niet serieus nemen, waardoor de vader nooit als een realistisch en dreigend karakter op mij over kwam.

Ik besef ook wel dat deze combinatie tussen humor en realistische actie zeer lastig is om goed over te brengen op het publiek. Of dit volledig gelukt is, is volgens mij per kijker zeer verschillend.

Toch wel een tegenvaller. Normaal gesproken ben ik een groot liefhebber van dit soort films, maar deze weet helaas niet te overtuigen. Het uitgangspunt van de film is in eerste instantie zeer interessant en ook het eerste half uur is zeer boeiend. Maar langzaam ontstaan er bij mij als kijker een aantal ergernissen. Deze ergernissen ontstaan vooral doordat de film inhoudelijk gezien toch vrij standaard blijkt te zijn en de nodige clichés bevat (affaire, en met name het ontdekken van de affaire). Ten tweede zijn een aantal acteerprestaties iets te dik aangezet. Ik denk hierbij vooral aan het acteerwerk van Annette Benning.

Gelukkig kent de film wel een aantal leuke one-liners, en ook het acteerwerk van Mark Ruffalo beschouw ik als een pluspunt.

De hand van de meester is al duidelijk te herkennen in deze sterke film-noir van Stanley Kubrick. Ik erken dat het plot vrij simpel in opzet is en dat ze voor met name de hoofdrol beter iemand anders konden nemen, maar de uitvoering is zeer effectief. Met name de camera wordt op een manier gebruikt die niet veel te zien is in de jaren 50. Wat dat betreft is deze film zijn tijd zeker 15 jaar vooruit. Verder is de actie keihard en realistisch, en door de korte speelduur verveelt de film totaal niet. Absoluut een aanrader, en ontstijgt duidelijk zijn naam van opwarmertje.

Normaal gesproken ben ik altijd wel in voor een beetje drama, maar bij The Killing Fields werd het voor mij op een bepaalde manier nooit overtuigend genoeg gebracht. Eén van de factoren die daarvoor zorgde is hoofdrolspeler Sam Waterston, die totaal geen sympathie bij mij kon opwekken.

Hoewel vele scenes er groots en Hollywoodachtig uitzagen, konden ook die beelden mij helaas niet boeien. Gelukkig kon het 2e uur mij iets meer boeien waardoor ik niet meer constant naar de klok hoefde te kijken. Maar door met name het zwakke eerste uur, en het wat minder overtuigende acteren van sommige spelers, is The Killing Fields wat mij betreft een beetje overgewaardeerd en zijn er wel betere alternatieven in dit genre te vinden.

Hier had meer uitgehaald kunnen worden. Met name qua plot is het helaas wat makkelijk. Wel is te zien dat Dominik een kundig regisseur is. Die gaat nog vele goede en vooral stijlvolle films afleveren.

Eigenlijk wel een kleine meevaller. De film ziet er in ieder geval een stuk beter uit, dan je zou denken op basis van de lelijke poster die ik langs heb zien komen. Ook had ik nogal veel slappe humor in de film verwacht, en dat viel gelukkig ook mee.

De karakters zijn voor mij het grote probleem van de film. Ze wisten mij allen totaal niet te boeien. Zowel de norse koning als de komische "dokter", geen van allen had iets waardoor ik met veel interesse uitkeek naar de verdere gebeurtenissen. Dit is dan ook deels de oorzaak dat de inhoud van meeste scènes zeer voorspelbaar was.

Kingdom of Heaven is een vrij zwakke en saaie film. Het is in verschillende films al vele malen beter gedaan. Beter qua verhaal, camerawerk en vooral het acteren. Wat mij betreft kan Orlando Bloom ook in deze film totaal niet acteren en ik zie dit in de toekomst niet veranderen.

Ik moet zeggen dat ik wel de oorspronkelijke versie heb gezien. hoewel ik het betwijfel, kan de langere versie best beter zijn. Bij de oorspronkelijke versie is het verhaal voor het grootste deel simpelweg niet interessant genoeg en hebben de karakters niets speciaals. De ontwikkeling van de karakters is dan ook minimaal. Mijn complimenten zijn er voor Edward Norton, die als enige een echt goede rol speelt.

Visueel is het puur Hollywood van de laatste jaren. Niets bijzonders, maar ook weer niet heel slecht. Wel is het duidelijk dat een aantal special effects alweer gedateerd overkomen. Dit als alles zorgt ervoor dat Kingdom of Heaven binnen een aantal jaar totaal is vergeten (wellicht nu al).

Kinsey is een zeer interessante film die mij eigenlijk niet tegenviel. Toch krijgt de film niet zo'n heel hoge waardering. Dat is vooral omdat de film dus vooral interessant is en verder maar weinig emotie op kan roepen.

Bij Bill Condon zijn vorige film, Gods and Monsters, lukt het hem wel om emotie en een interessant verhaal samen te brengen. Overigens ligt dat in deze film niet aan de acteurs, die stuk voor stuk goed werk afleveren. Het is opvallend dat zelfs voor de kleinste bijrol redelijk beroemde acteurs worden gebruikt. Het verhaal in de film zal tegenwoordig voor een stuk minder opschudding zorgen, maar wellicht wel een beetje onder het conservatieve volk. Mijn insziens is dat geen kwalijke zaak en is de film wat dat betreft zeker geslaagd te noemen.

Best een aardige film, maar bijzonder wordt het helaas nooit. Complimenten gaan vooral uit naar Robert Wagner die van Bud een sterk karakter weet te maken. Helaas is de rest van de film al vele malen beter gedaan in andere films. Het einde is daarbij ook nog te voorspelbaar. Toch zou ik de film niet helemaal verouderd willen noemen en kan ik mij best voorstellen dat andere filmmakers door bepaalde scènes geïnspireerd zijn geraakt.

Vandaag The Kite Runner gezien in Amsterdam. Mijn voorkennis over het verhaal en film waren miniem. Allereerst kan ik stellen dat ik spijt heb niet het boek eerst te hebben gelezen. De film was namelijk een lichte teleurstelling.

Op vele aspecten komt de film simpelweg tekort. Het acteerwerk van met name de volwasse Amir is zwak. Qua camerabeelden is er maar weinig te genieten, en er wordt toch zoveel mogelijk Engels (Amerikaans) gesproken. Daarnaast bevat de film een aantal momenten die op mij wat onwaarschijnlijk en toevallig overkomen. Typische gebeurtenissen in het verleden, om momenten in de toekomst te verantwoorden. Gezien de lovende kritieken van het boek, zullen die momenten in het boek wel beter en uitgebreider worden uitgewerkt, waardoor de ergernis daarover wat minder zal zijn. Hoewel het een grote internationale film is, is het toch duidelijk dat het vooral Amerikanen zijn die de touwtjes in handen hebben bij het eindresultaat van zo'n film.

Hoewel het lijkt alsof ik de film helemaal niks vond, is dat niet waar. Maar de film kon mijn verwachtingen niet waarmaken, en ik ben bang dat die teleurstelling bij de boeklezers nog groter zal zijn. Overigens wel mijn complimenten voor Homayoun Ershadi die de rol van Baba perfect invult.

Koktebel was voor mij toch een kleine verrassing. De vergelijkingen met het meesterwerk van Zvyagintsev werden eerder al gemaakt. Maar het is oneerlijk om een film daarop te beoordelen.

De gehele film lang is er een vrij laag tempo, waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt. Maar bij elke gebeurtenis verandert de relatie tussen vader en zoon. Wat vooral mooi is aan deze film is dat de film niet echt een begin en einde kent. Het is daadwerkelijk een fase in het leven van de hoofdrolspelers. Uiteindelijk kent de film zeer weinig minpunten, al wil dat niet zeggen dat Koktebel bijvoorbeeld visueel gezien beeldschoon is of qua actereerwerk van topniveau is. Het verhaal had ik het liefst iets subtieler gezien, maar de dikke voldoende blijft zonder twijfel staan.

Körkarlen deed mij ook denken aan het verhaal van Scrooge. Verder dacht ik bij de film ook aan andere films als Det Sjunde Inseglet en zelfs een scène wat heel erg leek op een scène uit The Shining (denk aan Jack Nicholson en een bijl).

Een horrorfilm is deze film niet. Maar toch hangt er een donkere sfeer, wat ook logisch is gezien het verhaal. Meest positief ben ik over de beelden. Met name hoe de Phantom Carriage in de film eruit ziet is best indrukwekkend. Dit onderdeel van de film zorgt ervoor dat het eindresultaat een voldoende scoort.

Ik was namelijk niet echt onder de indruk van het verhaal. Het aantal karakters in de film is iets te groot en worden maar matig uitgewerkt. Dit zorgt ervoor dat de film op een gegeven minder interessant wordt, waardoor de speelduur ineens vrij lang blijkt te zijn. Maar blij de film een keer gezien te hebben, en vooral leuk welke films geïnspireerd zijn door de mooie beelden afkomstig uit deze film.

Niet echt de film die ik eerste instantie had verwacht. Het was iets komischer en misschien nog wel absurder. Hoewel de film zeer aardige scenes bevat is het verhaal wat mij betreft iets te verwarrend. Hoewel het niet mijn genre is, kan ik het karakter van Kakihara wel waarderen. Waarschijnlijk zal ik hem nog het meest herinneren van deze film.

Een betoverende film van Shinkai. Voornamelijk het eerste deel van de film was ik zeer onder de indruk van het geheel. Zelden gezien dat zowel de muziek als de prachtige animaties zorgen voor een dergelijk zweverig maar geslaagd geheel. Daarbij was ik zeer geïnteresseerd in de karakters, hun onderlinge relatie, en hun verlangen om de toren te bereiken.

In de tweede helft van de film wordt dit allemaal iets minder, hoewel de animaties van ongekend hoog niveau blijven. Het verhaal schiet wat mij betreft iets uit de bocht en wordt te onwerkelijk.

Ik begon de film al met al lage verwachtingen, gezien de reviews hier en het feit dat dit soort films mij meestal niet liggen. Die lage verwachtingen kwamen helaas uit. Het begint al direct met de engels gesproken teksten. Verder weten zowel verhaal als karakters mij niet te overtuigen. Het is duidelijk dat Scorsese het technische deel van de film wel goed op orde heeft, maar een film bestaat uit meer dan dat.

Genoten van deze film van Stephen Chow. Komt niet veel voor dat humor en actie zo goed met elkaar samengaan. Maar mocht deze film ooit geremaked worden in een serieuze versie, zou het ook best kunnen werken. Maar wanneer de verwachtingen niet zo hoog zijn, en je in goed gezelschap bevindt, is het 100% genieten van deze film. Ben benieuwd naar het mogelijke vervolg in 2010.

De film begint wel aardig, en ook het uitgangspunt bevalt mij wel. Daarnaast is het karakter van Tai Lung zeer indrukwekkend in de eerste momenten waarin hij wordt getoond. De eerste helft kan ik daarom een aantal flauwe momenten door de vingers zien.

Helaas is het laatste half uur van deze film ver onder de maat. De basis wordt om zeep geholpen, de ongeloofwaardigheid neemt toe, en wat overblijft is een heel flauw, en totaal niet gewaagd einde, wat alleen uitblinkt in saaiheid. Een gemiste kans.