Meningen

Wat mij betreft is Il Vangelo secondo Matteo een op bepaalde momenten ongepolijst meesterwerk van de hoogste categorie. Voornaamste minpunt is voor mij het tempo. Soms ging het wat te traag en vooral tegen het aan ging het weer snel, maar ik begrijp dat hier een achterliggende gedachte achter te vinden is.

Voor de rest niet dan lof. De muziek is super, de acteurs waren totaal niet storend, en het uitgangspunt van de film is zeer origineel, intrigerend en gewaagd. Maar boven alles was de cameravoering van ongekend en eigenlijk niet te geloven niveau. Het deed mij gek genoeg denken aan het camerawerk uit Children of Men, en dan met name tegen het einde aan. Het camerawerk in Il Vangelo secondo Matteo bereikt zijn hoogtepunt tijdens de laatste 30 minuten van de film. Daarin wordt het handheld cameravoering tot een kunst verheven. Uiteindelijk ben ik best overdonderd door de film, en had ik het absoluut niet zo krachtig en visueel sterk verwacht.

Voor mij blijven een goed verhaal en interessante karakters essentieel voor een film. Het is misschien nog belangrijker dan de cinematografische kant van de film. Laat ik vooropstellen dat de beelden in deze film aardig zijn, dan is het wel duidelijk dat ik niet te spreken ben over de karakters en het verhaal. Er gebeurt namelijk zo weinig in deze film, en als er iets gebeurt verliest het al snel je interesse. Dit maakt deze film te lang, ondanks de korte speelduur.

Een degelijke western die duidelijk leunt op zijn sterrencast. Vooral Burt Lancaster valt op met zijn eerder genoemde hagelwitte grijns. Daarnaast is het een big-budget western met vele figuranten en grote gevechten. De liefhebber van het genre kunnen deze film waarschijnlijk nog meer waarderen dan mijzelf.

Een sterke Mike Leigh film. Tot het einde is de film pakkend, dit komt vooral door het acteerwerk en het verhaal. Opvallend vond ik de minimale setting, wat de film een beetje een low-budget gevoel geeft. Ook wist de film mij niet op een manier te raken zoals Secrets & Lies dat wel deed.

In tegenstelling tot zijn nieuwe werk, is het oude werk van Cronenberg duidelijk niet aan mij besteed (muv Dead Ringers). Naar mijn idee wringt het verhaal zich in zoveel gekke hoeken, dat je op het einde de weg een beetje kwijt bent.

Een degelijke film, maar naar mijn mening niet echt iets bijzonders. Dat ligt in ieder geval niet aan het acteerwerk, maar eerder aan het weinig originele camerawerk en script. Als je naar mijn mening niet vanaf het begin gegrepen wordt door het verhaal blijft het wat oppervlakkig, helaas was dit bij mij het geval.

Ik weet niet wat ik zou doen. Maar voor de film is het vooral belangrijk dat ik het voor deze film wel geloofde. Helaas ging het voor mij tijdens een ander moment van de film verkeerd.

Vooraf moet gezegd worden dat de verwachtingen hooggespannen waren na het meesterwerk The Station Agent en goede waarderingen die deze film krijgt. Tijdens de eerste helft werd dit volledig waargemaakt. Net als The Station Agent bevat de film prachtig camerawerk, goed acteerwerk en die leuke subtiele humor.

Helaas ging het mis na het moment in de metro. Hier verandert de film in een nogal standaard verhaal zoals dat al vaker na 9/11 is geweest. Natuurlijk zijn er nog wel die subtiele momenten aanwezig waaruit blijkt dat McCarthy een regisseur van niveau is. Maar het hele uitgangspunt van de film veranderde na het moment in de metro, en dat beviel mij echt niet. De film werd opeens voorspelbaar en te eenzijdig en verloor voor mij zijn glans.

Viva María! is een zwakke en vervelende film van Louis Malle. Ik had Malle toch wel hoger dan dit ingeschat, maar blijkbaar is hij gezwicht voor de centen. Het enige positieve aan de film zijn de optredens van de twee dames die er prachtig uitzien. Maar daar is dan ook alle meegezegd. De rest van de film is een aaneenschakeling van domme grapjes en een slecht verhaal. Kijk de film dus niet speciaal omdat Louis Malle regisseur is, want anders wordt het een lange zit.

Het geeft altijd een goed gevoel om weer eens een echt goede film voor de eerste keer te zien. En dat was het geval bij The Return. Het is mooi om te lezen dat de film bij iedereen andere gevoels en interpretaties oproept. Maar het moge duidelijk zijn dat deze film onder andere dankzij het wervelende cameragebruik en sterke acteerwerk tot de meesterwerken van deze eeuw hoort.

Mijn sympathie lag in de meeste gevallen bij de vader. Het is duidelijk dat hij na al die jaren niet precies weet hoe hij zich moet gedragen tegenover de kinderen, maar je kunt zien dat hij het probeert. Helaas wordt dit volledig gemist door zijn jongste zoon, die hem naar mijn gevoel vanaf het begin geen kans geeft en elke fout van zijn vader uitvergroot. Dit gedrag van vijandigheid en angst wordt uiteindelijk overgenomen door zijn oudere broer. In de sleutelscène waarbij de kinderen te laat komen, probeert de vader zijn kind op ouderwetse manier bij te brengen dat dit niet de bedoeling was, terwijl zijn kinderen net doen alsof ze worden vermoord. De gevolgen hiervan zijn hartverscheurend. Dus in mijn ogen heeft de vader geen eerlijke kans gehad, want we zijn tenslotte van nature niet allemaal warm en vriendelijk tegen iedereen die we tegenkomen. De jongste zoon heeft dit duidelijk en helaas niet gemerkt, en was uiteindelijk alleen met zichzelf bezig.

Zoals gezegd is dit mijn interpretatie van de film. Maar dit kan bij iedereen anders zijn, en dat maakt de film denk ik nog meer uniek.