Meningen

The Dam Busters is niet bepaald een film voor mij. De gehele film wordt er opgebouwd naar een soort climax. Uiteindelijk is die totaal niet bevredigend, en de opbouw naar deze te lange climax is voor mij totaal niet interessant. Qua effecten kan de film verouderd genoemd worden, maar wanneer de rest van de film enige vorm van spanning zou bevatten, had ik mij daaraan niet kunnen storen. Dat is dus niet het geval.

Hoewel het actie/superheldengenre met afstand één van mijn minst favoriete genres is, heb ik de laatste jaren de meest grote blockbusters wel in de bioscoop gezien. Hoewel The Dark Knight lang niet van hetzelfde niveau is als de betere films van andere genres (met name drama), is de film wat betreft het actiegenre een mijlpijl.

De meeste lofuitingen en mindere punten zijn allemaal al uitvoerig aan bod geweest, daarom zal ik daar geen aandacht aan besteden. Opvallend aan The Dark Knight is als ik er nu over nadenk qua verhaallijn een aantal onderdelen geschrapt zouden kunnen worden, maar tijdens het kijken van de film had ik daar totaal geen last van. De film hield mijn aandacht de gehele film gemakkelijk vast en dat gebeurt maar zelden bij films uit dit genre. Kortom, voor de liefhebbers van het actiegenre kan ik mij best voorstellen dat dit hun nieuwe favoriete film is want een betere film op dat gebied kan ik eigenlijk niet bedenken.

Vrij standaard werkje en de ode aan Hitchcock voelt nogal geforceerd en overdreven aan. Het acteerwerk is redelijk alleen het verhaal en de sfeer zijn ondermaats. Tegen het einde wordt het geheel nogal voorspelbaar. In feite is het niets wat we niet vaker hebben gezien, van enige originaliteit is dan ook geen sprake, of het moet het moordwapen zijn.

Ik had nogal gemengde gevoelens na het zien van Dead Man. Nogal een typische reactie na het zien van een film van Jarmusch. Het begint met de opening in de trein, werkelijk een ijzersterke scène. Dit niveau wordt helaas niet de gehele film behaald. Er vielen wat mij betreft iets teveel momenten wat uit de toon. Wellicht is de poging van Jarmusch om dit genre opnieuw aan te pakken niet geheel gelukt, maar voor zijn poging stijgt mijn waardering voor hem in ieder geval weer.

Dead Reckoning is een film die in mijn ogen sterk begint. Op dit moment is het grootste deel van het verhaal onvoorspelbaar en is nog niet duidelijk welke richting de film zal gaan. Maar naarmate er meer duidelijk werd, kreeg ik steeds meer een teleurstellend gevoel. Uiteindelijk bleek het toch niet zo'n originele film-noir te zijn en dat vond ik wel jammer. Bogart speelt trouwens wel weer sterk.

Een Britse topfilm, die naarmate hij vordert steeds beter wordt. Het zijn niet de grote Hollywood twists in deze film, maar juist de subtiele verrassingen die van deze film een mustsee maakt. Alles is goed verzorgd, inclusief het acteerwerk. Een speciale vermelding is hier voor Gerard Butler. 4*

Bij vlagen een zeer leuke film. Maar zoals altijd zijn de films van Woody Allen niet constant. Bij deze film heb ik vooral genoten van de dialogen, en dan met name die van de hoofdpersoon Harry Block. Heel grappig hoe hij constant zijn gedachten in zijn hoofd kan vertalen in woorden, en dat hij daarbij geen blad voor de mond neemt.

Ik ben minder te spreken over een aantal situaties die voorkomen in de film. Sommige momenten zijn simpelweg saai en halen compleet de snelheid uit de film. Hetzelfde geldt overigens voor een aantal bijrollen, waarvoor Allen een aantal bekende namen uit de hoge hoed tovert. Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat ik mij heb vermaakt, maar dat lukt bij bijna elke film van Woody Allen.

Geloof mij maar, dat is het zeker niet. Dead Leaves blijft nu eenmaal een film, hoe druk de film ook is. Ik heb er in ieder geval van genoten. Zowel van de animaties, als de drukte. Vooral positief ben ik over de originaliteit van het geheel, ondanks het eenzijdige, korte verhaal met een relatief voorspelbaar einde.

Net als La Cité des Enfants Perdus, is Delicatessen wederom een bizar visueel meesterwerk. En in tegenstelling tot die andere film, ben ik nu ook meer te spreken over het verhaal. Hoe gek het ook klinkt, deze vind ik namelijk iets overtuigender. Hoewel enkele karakters en plotlijnen mij wederom niet konden overtuigen, was de hoofdlijn goed te volgen. Daarbij waren er enkele scènes die met recht klassiek genoemd mogen worden.

Een best aardige film, hoewel ik het uitgangspunt van het verhaal in andere versies eerder heb gezien. Hoogtepunt voor mij is het laatste deel van de film. Dat deel weet namelijk te verrassen en te onroeren. Het is jammer dat de rest van de film dit niveau niet weet te bereiken.

De meeste positieve punten van Dersu Uzala zijn al vele malen opgesomd. Grotendeels ben ik het daar mee eens. Zowel de kapitein als Dersu zijn fascineerde karakters, die met gemak de film kunnen dragen. Helaas is het verhaal dat zij beleven minder meeslepend voor de kijker als voor de hoofdrolspelers zelf.

Het hoogtepunt in de film wordt gevormd door de scène waarbij beide personages met elkaar strijden om te overleven. Ook Kurosawa is hierbij het meest op dreef. De film haalt dit niveau helaas nergens meer. Hoewel de ontmoeting tussen beide, die daarop volgt, ook zeer fraai is.

Daarna zakt de film wat mij betreft in, zelfs het moment op de rivier kwam op mij niet bijzonder dreigend of opvallend over. Het laatste deel in de stad is vrij standaard en heb ik volgens mij al verschillende keren eerder gezien.

Uiteindelijk had ik deze film liever iets gewaagder gezien. Dat had mijn emotionele band met de karakters versterkt. Nu voelde ik mij meer als buitenstaander die de minder boeiende delen van hun reis heb mogen aanschouwen.

Ik had zeer gemengde gevoelens bij het zien van The Descent. Enerzijds is zijn er mooie en verzorgde beelden. Ook goed is het eerste deel van de grotscènes. Het claustrofobische gevoel is daar zeer aanwezig en als kijker kreeg ik het zelfs behoorlijk benauwd.

Helaas voor deze film zijn de minpunten talrijk:

-slechte acteurs vertolken zwakke personages

-zeer matig screenplay, waarbij het verhaal achter het centrale personage in principe overbodig is. Dit is niet alleen omdat het karakter van Sarah een irritante toevoeging is aan de film. De flashbacks etc. voegen werkelijk niets toe aan de film en toont alleen knulligheid van het script.

-de tweede helft van de film is het aantal schrikmomenten talrijk en daardoor steeds minder van impact

-grootste zwakte is de onderlinge wrijving tussen de vrouwen. Volledig overbodig en tegen het einde aan zelfs zeer ongeloofwaardig

The Descent is duidelijk een gemiste kans. Het is jammer dat de regisseur en zijn actrices niet de kans hebben gegrepen om dit verhaal inhoudelijk boven een gemiddelde horror te krijgen.

Een matige film, die het bijvoorbeeld moet afleggen tegen jaargenoot Out of the Past. Desperate is namelijk heel standaard. Het camerawerk is niet speciaal en de acteurs al helemaal niet. Ik zou het bijna studio massaproductie noemen, wellicht is het dat ook. Het vreemde aan deze film is dat het verhaal over een lange tijd van een aantal maanden wordt uitgesponnen. Dat is bij voorbaat niet bevordelijk voor de geloofwaardigheid van de film, als je bedenkt in welke situatie Steve zich bevindt.

Best een aardige film. Het kijkt in ieder geval allemaal heel makkelijk weg en het verhaal wist mij tot het einde te boeien. Wel waren de laatste minuten nogal overdreven en bijna overbodig. Wat dat betreft was, meesterwerk en inspiratie van deze film, Rosemary's Baby een stuk beter.

Ook leuk om het contrast tussen goed acteren en slecht acteren te zien. Persoonlijk denk ik dat Reeves simpelweg niet beter kan. In The Matrix werkte dat aardig, maar hier was toch iets meer nodig. De schuld ligt hier duidelijk bij de regisseur die verder qua uitvoering nogal saai blijkt te zijn (net als in Ray). Maar zoals gezegd is deze popcornfilm best vermakelijk, hoewel dat vooral te danken is aan Al Pacino.

Ik kan niet anders concluderen dat het zien van deze film een kleine kwelling is geweest. The One Ring verwoordt het wat mij betreft prima. Zeer amateuristisch, over the top, een matig en voorspelbaar verhaal, een oneindige tijdsduur, verschrikkelijke muziek/geluidseffecten en zeer slecht acteerwerk. En dan nog dat einde met die zeer slechte choreografie… Het is dat Lagaan: Once Upon a Time in... mij goed is bevallen, anders had ik mij nooit meer gewaagd aan een dergelijke film uit India.

Na het zeer goede My Darling Clementine, wederom een wat teleurstellende John Ford film. Dit wordt vooral veroorzaakt door het zeer simpele verhaal, en het voorspelbare einde. Wat vooral stoorde is het eerder genoemde patriottisme, en het vertekend in beeld brengen van de indianen.

Altijd al een voorkeur gehad voor de klassieke bank"inbraak"films en gevangenis"uitbraak"films. In beide groepen bevinden zich al een aantal van mijn favorieten, en Rififi hoort daar nu zeker ook tussen.

Ik had voor deze film al een aantal films van Dassin gezien, maar in Rififi komt daadwerkelijk alles samen, daarmee kan ik dit ook als hoogtepunt van zijn oeuvre beschouwen. De film is in drie delen te verdelen, waarbij het eerste deel zeer aardig is. Maar vanaf het tweede deel gaat de film naar een meesterwerkniveau. Enige minpunt is bij de overgang van deel 2 naar 3. Dat die delen nu net weer verbonden worden doordat die Italiaan een ring aan die vrouw geeft, en zij daarmee weer betrapt wordt. Dit voelde iets te clichématig aan, maar gelukkig werd dit beter opgevangen dan ik had verwacht.

De film is verrassend donker, hard en visueel krachtig. Dit alles zorgt ervoor dat het met de geloofwaardigheid van het verhaal wel goed zit. De waardering voor de ontknoping kan ik eigenlijk alleen maar bevestigen. Werkelijk meesterlijk gedaan. De film haalt bij mij net geen topwaardering doordat het eerste half uur niet zo goed is als de rest van de film en het eerder genoemde kritiekpunt.

Wederom een leuke film van Todd Philips. Hoewel de kwaliteit van de film vooral ligt aan de twee hoofdrolspelers. Downey Jr. heeft de afgelopen jaren in betere films gespeeld, maar desondanks is zijn acteerwerk in Due Date wederom van hoog niveau. De wijze waarop hij zijn dialogen over kan bregen is fantastisch.

De film is net een achtbaanrit, en dan heb ik het over het niveau van de grappen. Overigens was ik niet echt blij met het laatste deel wanneer zij de grens oversteken. Dit deel was wat mijn betreft te overdreven en was niet nodig geweest. Overigens net als de bekentenis van de portemonnee.

Maar een dergelijke film moet gewaardeerd worden voor de momenten die wel geslaagd zijn, en die zijn gelukkig talrijk. Hierbij moet Downey Jr. het meer hebben van de dialogen en Galifianakis valt vooral op als hij zijn lichaam in de strijd gooit.