Meningen

Een aardige film van de hand van Louis Malle. Tot nu toe heb ik een vijftal films van Malle gezien, allen verschillende genres en ook mijn waardering voor deze films varieert tussen 1,5* en 4*. Lacombe Lucien valt er precies tussenin. Lucien is een karakter dat op zijn minst interessant te noemen is. Minder overtuigend is de wereld van de Duitse politie, waarin hij verzeild is geraakt.

De momenten waarbij de Duitse politie een rol speelt, zijn niet boeiend genoeg en het lijkt net alsof Malle al zijn inspiratie richt op de relatie tussen Lucien en France. Dit is te rechtvaardigen, maar het heeft als gevolg dat deze relatie en met name de ontwikkeling van Lucien, de enige aspecten van deze film zijn die ik mij nog kan herinneren. En dat is nogal weinig gezien de lange speelduur.

Een krachtige film die de kijker steeds meer pakt. Het begint wellicht wat onwennig en soms zelf clichématig en vervelend, maar als de film vordert worden de karakters van de drie hoofdpersonen steeds duidelijk en interessanter. Deze ontwikkeling wordt duidelijk versterkt door het sterke script en het goede acteerwerk. Echt een film om te onthouden, al is het alleen maar vanwege het prachtige laatste frame.

Het begint allemaal wel leuk en aardig, maar langzaam vermindert de originaliteit gestaag en staat de film steeds meer in de schaduw van het origineel. Ik had hier wel een iets andere aanpak van de gebroerders Coen verwacht.

Voor het grootste deel eens met NarcissusBladsp. Hoewel het komische deel van de film mij voor het grootste deel ontging, was ik vooral onder de indruk van het "kleine" drama in de film.

Het uiterlijk van de film is goedkoop en niet echt speciaal, toch kon ik mij er maar weinig aan storen. Dit kwam met name door het verhaal, waar ik mij vooral mee bezig hield. Uiteindelijk was deze film toch een grote verrassing en aanrader voor de liefhebber.

Misschien is Last Days op bepaalde momenten traag en zelfs saai, maar dat Gus van Sant hier iets speciaals van heeft gemaakt kan niemand ontkennen.

Een leuke film in de sfeer van het eveneens geslaagde The Laykillers. Op bepaalde momenten, en dan met name tegen het einde aan, werd de film naar mijn gevoel iets teveel slap-stick. Maar het niveau van de film bleef desondanks hoog genoeg tot het einde.

In het begin was het wennen aan de vertelstructuur van de film. Uiteindelijk twijfel ik nog steeds of het grote aantal karakters in de film, de film goed doet. Een aantal karakters zijn wel degelijk interessant genoeg, maar daarnaast hadden er ook een paar geschrapt kunnen worden. De film als geheel werd gelukkig steeds sterker, met een goed einde.

Na het zien van deze film werd het mij wederom duidelijk dat Wes Anderson een unieke regisseur is. Hoewel Rushmore voor mij het hoogtepunt op dit moment is, zijn de andere films van Anderson mij ook goed bevallen.

In feite is The Life Aquatic with Steve Zissou een zeer lastige film om te maken. Want om zo'n wereld, met deze unieke karakters, overtuigend over te laten komen is een grote uitdaging voor een regisseur. Wes Anderson slaagt daar voor een groot deel in. Voor mij was de film een constante aaneenschakeling van leuke momenten en minder leuke momenten. Uiteindelijk blijft een gevoel van bewondering over, want hoewel de kans om van zo'n film een 100% geslaagde film te maken klein is, heeft Wes Anderson het in ieder geval geprobeerd.

Limbo is geen film zijn waar nog jaren over gesproken zal worden. Het acteerwerk is vrij goed in de film en technisch is er weinig echt mis. Het verhaal is wat dunnetjes en de karakters zijn niet allemaal even interessant. Het meest gedenkwaardige is toch het einde. Hoewel het niet uniek in zijn soort is, was het einde in deze film toch aardig goed op zijn plaats.

Nogal gemengde gevoelens bij het zien van Limite. De film is qua gevoel inderdaad vrij lang en niet altijd even boeiend. Daar tegenover staat de schoonheid van de film, wat ik van te voren niet had verwacht. tijdens de film moest ik een beetje denken aan de stijl van Un Chien Andalou, hoewel die film nog meer een experiment is.

Wat ontzettend matig. Lincoln had een veel betere film en vooral veel beter script verdiend. Ik hoef alleen maar te wijzen op het eerste gesprek tussen Abe en zijn vrouw. Wat was dat een ongeloofwaardig en tenenkrommend gesprek om de kijker even te informeren over wat weetjes. Het lijkt wel een dialoog geschreven door een amateur.

She delicately touches her head.

MARY

Almost two years, nothing mends.

Another casualty of the war. Who

wants to listen to a useless woman

grouse about her carriage accident?

En dan nog dat personage van Tommy Lee Jones. Een soort personificatie van alles wat ik slecht vind aan het grootste deel van de films van Spielberg. Voorspelbaar, grotesk en overdreven sentimenteel. Natuurlijk had hij de lachers op de hand, maar is dat datgene waarnaar ik op zoek ben in zo'n film?

Lincoln deed mij een beetje denken aan Hugo. Wat mij betreft mag er wel wat kritischer gekeken worden naar de grote namen in de filmwereld. Niet alles wat zij aanraken is goud waard. Zowel Lincoln als Hugo zijn films waar elke vorm van subtiliteit ontbreekt en toch komen ze veelvuldig voor op de vele jaarlijstjes.

Er gaat inderdaad veel marketing naar deze film en of dat een goede zaak is lijkt mij niet. Gelukkig wist ik, nadat ik de trailer zeker 10x heb moeten zien wat ik kon verwachten, en feitelijk is de trailer in dit geval al 80% van de film.

Kortgezegd is het een praatfilm, misschien tegen het einde ook een beetje een preekfilm van Robert Redford. Wat betreft de situatie in Irak, Iran bezorgt deze film mij geen nieuwe schokkende informatie. De film is verdeeld in een drietal verhaallijnen en bevat 3 "grote" acteurs die geforceerde teksten uitspreken met tussendoor nog een oorlogsverslag. Mijn voorkeur ging uit naar het gesprek tussen Cruise en Streep. Dit vanwege de acteerprestatie en de feitelijke inhoud van het gesprek.

Al met al zal deze film geen werelden veranderen. Het zal al mooi zijn als mensen die een actiespektakel van Tom Cruise verwachten niet geheel teleurgesteld uit de zaal lopen vanwege de inhoud van de film.

Over het geheel genomen een best aardige film. Helaas levert het middenstuk op bepaalde stukken teveel overdreven momenten op. Ook werd er te vaak afgeweken van de hoofdpersoon in dat gedeelte van de film, wat ook jammer was. Toch genoten van het eerste half uur en het laatste kwart was ook weer aardig.

Toch wel positief verrast door deze film van Polanski. Als regisseur en als acteur weet Polanski te overtuigen. De film kent een perfecte opbouw en het einde is ongekend. Hoewel ik deze film niet als echte horror kan bestempelen, is de film zeker spannend en boeiend genoeg om de aandacht van de kijker zonder moeite vast te houden. Overigens ook heel knap van Polanski om dit na zijn meesterwerk, Chinatown, te maken. De verwachtingen waren waarschijnlijk ongekend hoog in die periode.

Absoluut geen teleurstellende film, maar ik had gehoopt dat de onderliggende spanning iets sterker zou zijn. Dat ligt overigens niet aan het uitstekende spel van James Mason en Sue Lyon. Wat mij vooral opviel was het karakter van Peter Sellers. Om eerlijk te zeggen viel het niet bij in de smaak, en dat is vooral de reden dat de film geen topwaardering van mij ontvangt. Ik vond het wat mij betreft een te excentriek karakter, wat een beetje buiten de toon van de rest van de film viel. Maar misschien bevalt de film bij een tweede kijkbeurt beter en snap ik het karakter van Quilty ook beter.

Hoe mooi de films van Jeunet ook zijn, volledig overtuigen doen ze mij niet. De typische karakters en aparte, en toevallige gebeurtenissen zijn simpelweg niet mijn ding. Maar mijn bewondering voor de beelden in de film zijn groot. Waar ik een redelijk kleinschalige film had verwacht, is de film groots aangekleed met prachtige uitgerekte wide-shots. Wat dat betreft mag Jeunet rustig op dezelfde voet verdergaan.

Eens met Friac. Niet zo heel bijzonder, maar slecht was het zeker niet. Ik had vooral problemen met het chaotische begin van de film, daarna wordt het gelukkig wel beter. Die laatste scène met Bob Hoskins is trouwens het sterkste acteerwerk dat ik in lange tijd heb gezien.

Het was geen bewuste keuze, maar ik heb Longford gezien op de dag dat bekend werd gemaakt dat Tom Hooper de Oscar voor beste regisseur gewonnen heeft. Hoewel ik nog steeds een fel tegenstander hiervan ben, en vooral David Fincher de Oscar meer had verdiend, verzacht deze film wel het gevoel van onrecht (in hoeverre je daarvan kan spreken). Longford is namelijk een uitstekende film, en een stuk beter dan The King's Speech.

De opbouw van de film is zeer sterk, het camerawerk is waar mogelijk apart maar niet storend, het acteerwerk is uitstekend (speciale vermelding voor de fantastische prestatie van Andy Serkis), en de film wordt niet onnodig lang gerekt. Longford is gemaakt door een vakman, aangezien een dergelijke film zich in veel gevallen ontwikkelt tot een standaardfilm, weet Hooper ervoor te zorgen dat de personages in de film constant fascineren. Zonder twijfel een knappe prestatie.

The Lookout is een heel behoorlijke film, maar wat mij betreft ook iets te conventioneel. In feite waren alle ingrediënten aanwezig om deze film iets gedurfder te maken. Het uitgangspunt van deze film, met Pratt en Lewis, en hun beperkingen, had veel meer uitgehaald kunnen worden. Zowel qua cinematografie als de wijze waarop het verhaal verteld werd.

Wat overblijft is een sterke film, die verassend genoeg nogal lineair is en niet al te veel verrassingen bevat. Het acteerwerk is goed, en de karakters zijn in voldoende mate uitgewerkt. Al moet gezegd worden dat de vrouwelijke karakters iets meer uitwerking hadden verdiend, met name wat betreft het motief van Luvlee.

In Lord of War is Nicolas Cage in zijn element, omdat hij zichzelf weer kan spelen. De belangrijkste andere bijrol acteurs in de film speelden wat ongemakkelijk naar mijn gevoel. De film zelf was voor het grootste deel vermakelijk, maar dat gaat in combinatie met een aantal momenten die wat toevallig, knullig en ongeloofwaardig leken. Vooral tegen het einde aan, kwamen die steeds meer voor.

Ik beschouw mijzelf toch wel als liefhebber van Frank Capra, en deze film weet dat gevoel alleen maar te versterken. Vooral doordat Capra met deze film een andere richting inslaat dan met de overige zeven films die ik van hem heb gezien (afgezien van Meet John Doe).

Lost Horizon is ten eerste een ambitieuze film. De setting is zeer bijzonder en voelt groots aan. Dat is een belangrijke voorwaarde voor een dergelijke film om uit te kunnen groeien tot een succes. Capra wist mij vooral te verbazen met het prachtige camerawerk van de sneeuwvlaktes. Grootse shots in combinaties met vakkundig gebruik van schaduwen. Wat mij betreft vrij uniek in deze periode, en een verademing in vergelijking met de films uit deze periode die te werk gaan met simpele decors (denk aan Spellbound van Hitchcock).

Daarnaast is het verhaal van Lost Horizon ook bijzonder te noemen. Het is zeer jammer dat de film in het midden wat minder meeslepend is en wat scherpte mist. Hoewel de film zich in het laatste deel goed herstelt, voorkomt dit een topscore.

Lucky Number Slevin roept bij mij gemengde gevoelens op. De film bevat namelijk best leuke afzonderlijke momenten, maar daar tegenover staan een groot aantal ergenissen.

Grootste ergenis is dat deze film de gedachte wil overbrengen dat het origineel is. Maar dat is het dus nergens. Het probeert alleen maar mee te liften op de succes van eerdere films. De films met babbelaars en de onvermijdelijke plottwist. Daarnaast verwacht de maker van de film, dat de kijkers een IQ hebben van 55. Een plottwist die vanaf minuut 15 al ongeveer bekend is, en dan ook nog een uitleg geven van 30 minuten.

De film bevat een groot aantal aparte karakters, sommige meer geslaagd dan andere. De acteurs gaven in de meeste gevallen het verplicht nummertje gevoel, weinig inspiratie. Tevens had ik constant het gevoel alsof ik naar een zwak toneelspel zat te kijken, waarbij alles binnen een studio moet plaatsvinden.

Ook dit laatste deel van de trilogie is een voldoende waard, en daarmee een waardige afsluiter van de trilogie. De kracht van de trilogie lag wat mij betreft bij de twee centrale karakters. Zowel de karakters bleken voldoende interessant te zijn, als het acteerwerk was uitstekend.

In dit deel vond ik het opvalllend hoe de verschillende verhaallijnen constant gemonteerd werden. Wat mij betreft is dit goed gelukt, en blijft de vaart in de film. Hierdoor voelt de speelduur zeker niet aan als 2,5 uur, en dat is knap.