Meningen

Helemaal mee eens. Werkelijk een prachtige vrouw met zoveel positieve energie. In tegenstelling tot de meeste andere cliché karakters wist zij mij wel te overtuigen.

De vergelijking met één van mijn favoriete regisseurs is al gemaakt, namelijk met Frank Capra. Helaas bereikt deze film nooit dat niveau. Hoe gek het ook klinkt, maar de films van Capra bevatten veel meer subtiliteit dan deze film. Deze film weet het soms op zo'n manier te overdrijven dat het irritatie wekt. Heel jammer. Toch heb ik mij best vermaakt. Ook voornamelijk door Hallgren die zeker voor de helft van de drie sterren heeft gezorgd.

De beschrijving van de film klinkt beter als de eigenlijke film is. De film kent toch zijn sterke punten. Met name het camerawerk ziet er soms mooi en vooral zeer apart uit. Het acteerwerk is af en toe ook vrij aardig, maar enkele acteurs doen helaas hun uiterste best wat betreft overacting.

De film deed mij in eerste instantie denken aan een Eraserhead of Pi. En hoewel deze film een interessant concept heeft, is de uiteindelijke uitwerking nogal slap en soms zelfs bijna slaapverwekkend. De karakters in de film zijn veelal karikaturen waar je als kijker onmogelijk binding mee kan hebben. Het resultaat is een film die zelfs bij 100 minuten aanvoelt als een marathon. De eerste 10 minuten worden nog gered door het camerawerk, maar als kijker verwacht ik toch ook een behoorlijk verhaal en script.

Een degelijke film met zeer aardige momenten. Maar boven alles lijkt deze film een samenraapsel van genre-genoten rond het jaar 2000. Waar die films vaak wel overtuigend zijn tot het einde mist the Salton Sea simpelweg het verhaal daarvoor, en zal daardoor niet lang door mij onthouden worden.

Hoewel het stom klinkt om bij op waarheid gebaseerde films te zeggen dat het niet origineel is, is dat bij deze film toch het geval. Gelukkig is daar James Woods, die een sterk staaltje acteerwerk aflevert. Vooral het begin en einde bevielen mij goed.

Mijn verwachtingen voor Le Samouraï waren wellicht te hoog aangezien de film al een aantal jaar bovenaan mijn mustsee lijst staat. Na het zien van de film kan ik alleen maar zeggen dat ik teleurgesteld ben in een tweetal punten. Deze punten kan ik als zeer negatief beoordelen.

Ten eerste is er de perfectie die normaal gesproken gepaard gaat bij het zijn van een dergelijke huurmoordenaar. Costello is op een groot aantal momenten te amateuristisch bezig wat zeer kwalijk is voor de geloofwaardigheid van zijn karakter. Gezien de moord op de clubeigenaar, lijkt dit zelfs op zijn eerste opdracht. Om maar niet te beginnen over zijn ontsnapping inclusief dubbele alibi die vrij nutteloos bleken te zijn.

Een tweede grote minpunt is de inhoud en onlogica van een groot aantal scènes. Vele scènes zijn vooral herhalend en qua inhoud vrij leeg. Een scène als bij het politiebureau is totaal niet interessant en neemt zeker 30% van de film in beslag. Het gaat mij dus niet om de traagheid van de film, want de eerste "zwijgende" 10 minuten waren nog van ongekend hoog niveau.

De film kent voor mij eigenlijk iets teveel misstappen en mijn teleurstelling (gezien mijn verwachtingen) was na de eerste uitstekende tien minuten al snel heel groot. Hiermee wil ik niet zeggen dat Le Samouraï een slechte film. Het acteerwerk, de sfeer en Costello zijn grote pluspunten, maar helaas niet genoeg om de minpunten te compenseren.

Op verschillende manieren is Sátántangó een unieke filmervaring geweest. Er is al veel geschreven (veelal vol lof) over de lange shots in de film. Deze shots zijn grotendeels allen te verantwoorden, hoewel Tarr naar mijn gevoel vooral later in de film de grenzen opzoekt. Voor mijn gevoel was de film krachtiger en minstens net zo legendarisch geweest, mocht de film ca. 40 minuten korter zijn geweest.

Mijn persoonlijke hoogtepunten in deze film zijn de verhalen rondom het meisje en de dokter. Het zijn geniale karakters, die perfect worden neergezet door de acteurs. Wellicht komt het doordat zij worden neergezet als individualisten en dat zij daardoor de meeste sympathie weten op te wekken bij mij als kijker, of doordat zij op verschillende manieren veel weerstand ondervinden vanuit verschillende hoeken.

De overige hoofdstukken zijn gek genoeg, ondanks de speelduur, qua verhaal soms wat moeilijk te volgen. Wat dat betreft heeft Freud gelijk. Tarr maakt ook qua verhaalvertelling volledig zijn eigen film. Delen van de film heb ik daarom ook een tweede keer moeten zien, om daadwerkelijk zeker te zijn of een bepaald personage wel degelijk die bepaalde uitspraak heeft gedaan. Sommige momenten blijken later in de film toch belangrijk te zijn, zonder dat Tarr daar teveel de nadruk op legt.

Sátántangó is dus een film die de kijker om verschillende redenen nogmaals zou willen zien. Ten eerste om nog een keer van die beeldenpracht te genieten, en ten tweede vanwege het verhaal en zijn personages. Nog steeds zit ik nog steeds met een aantal vragen, en weet ik eigenlijk niet hoe ik bepaalde personages moet interpreteren.

De vergelijking met voornamelijk een aantal films van Tarkovsky zijn snel gemaakt. Qua beelden deed de film mij veelvuldig denken aan Andrey Rublyov, en qua sfeer en muziek aan Stalker. Maar Sátántangó is geen film die in een hokje geplaatst mag worden. Het is een uniek drama, dat zich kan scharen bij een select rijtje films uit dit genre, zoals Ordet, Pather Panchali en Au Hasard Balthazar. Allen films die op verschillende manieren bij mij als kijker een blijvende indruk hebben achtergelaten.

net gezien in de bioscoop, laat ik voorop stellen dat de film in de bioscoop een veel grotere impact zal hebben als op tv. zonder de gruwelmoorden blijft er ook weinig van deze film over naar mijn mening:

+punten: twist aan het einde, en de moorden

-punten: acteren, camera, plotholes en het feit dat de film alleen spannend is door de moorden zo gruwelijk mogelijk te maken

toch 3***

Inderdaad een hele sterke film van beide grootmachten. Maar het leukste aan deze film vond ik eigenlijk het verhaal aan het begin van de film. In feite gebeurt er niet zo veel, maar toch bleef ik als kijker geboeid. Helaas zakt dat niveau na het eerste half uur wat in, en begint het verhaal herhalende vormen aan te nemen. Gelukkig is het herstel van de film goed.

Eigenlijk is deze film het best te vergelijken met Midnight Cowboy en ik denk dat de regisseur goed naar de film heeft gekeken. Het grote verschil is dat Midnight Cowboy het hoge niveau weet vast te houden en uiteindelijk dan ook meer impact heeft bij de kijker.

Deze film wist mij maar een paar momenten te overtuigen. Grotendeels is de film, met een nogal nietszeggend plot, gevuld met overdreven en nogal theatrale acteerprestaties en humor. Soms komt het vakmanschap van Fellini naar boven drijven, maar helaas is dat voor mij niet genoeg. Vooral het plot met Ivan weet te irriteren.

Wat een heerlijke film van Edgar Wright. Vooral al die woordgrapjes en onderlinge irritaties tussen karakters is de gehele film van hoog niveau. Ook andere de visuele vondsten van Wright zijn leuk om te zien en vervelen geen moment.

Minder vond ik de gevechten tussen Scott Pilgrim met de exen. Bij deze gevechten ontbrak het namelijk aan spanning of emotie. Hierdoor waren de gevechten veelal saai en inhoudsloos. Dit geldt met name voor de laatste paar gevechten waarbij een aantal exen totaal karakterloze figuren blijken te zijn. Vooral Jason Schwartzman is totaal verkeerd gecast. Maar gelukkig is er in deze film genoeg te genieten, en zal het een kwestie van tijd zijn totdat Edgar Wright een evenwichtige film, en daarmee een meesterwerk aflevert.

Een prettige verrassing, deze film van Fred Zinnemann. Hoewel de film nogal sentimenteel is, ben ik eens in de tijd wel in voor een dergelijke film. Het is een film die bestaat uit wat aardige beelden van de verwoeste omgeving, maar het draait vooral om het verhaal en de dramatische elementen. Ik ben persoonlijk zeer te spreken over het acteerwerk, met name dat van het jongentje en Montgomery Clift. Verder kent de film weinig momenten die je niet vooraf zag aankomen, maar dat doet niets af van het feit dat ik genoten heb.

Degelijk, standaard en verouderd zijn de eerste woorden waar ik aan denk nadat ik The Second Woman heb gezien. Eigenlijk bevat de film niets noemenswaardig. De opbouw is nog wel aardig, maar het laatste kwartier is net zo zwak als een hedendaagse Hollywood film met de bekende twist. Verder ziet de film er ook verouderd uit. Alles wijst erop dat dit niet meer is dan een standaard productie.

Niet echt een bijzondere film, al kent de film zeker een paar scènes die gedenkwaardig te noemen zijn. Allereerst is er de scène in het stadion. Voor dit soort momenten kom ik naar de bioscoop. Heerlijk om die aantal minuten vol bewondering en spanning naar het scherm te staren. Een andere moment is openbaring van collega Sandoval. Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van dit soort plotselinge openbaringen, maar in dit geval had Sandoval het over een universeel verschijnsel, namelijk passie. Dit zorgde ervoor dat ik tijdens de film deze gebeurtenis kon spiegelen aan mijzelf.

Een dergelijke combinatie van een sterk en zwak moment komt ook voor tegen het einde van de film. Het gaat hier namelijk om de kleine twist, waar Esposito alle puzzelstukjes bij elkaar brengt. Ook dit vind ik altijd wat geforceerd overkomen, maar het daaropvolgende moment van openbaring was wel heel sterk. Het moment dat Gomez te zien is achter de tralies is een schok. Knap camerawerk en opbouw van de scène zijn hier verantwoordelijk voor.

Helaas is de film iets te vaak wat simpel en niet origineel. Enkele momenten zakt de film weg, en ook de relatie tussen Esposito en Hastings kon mij niet volledig boeien.

Mij bevallen de "serieuze" films van Billy Wilder veel meer dan zijn komedies. Waar Some Like it Hot al licht tegenviel, zijn Seven Year Itch en One,Two, Three geen plezier om naar te kijken.

Het tegenvallen van deze film is in ieder geval niet de oorzaak van de prachige Marilyn Monroe die werkelijk elke scene steelt. Mijn probleem is vooral met het karakter van Tom Ewell en zijn fantasie. Wat een onzin komt er voort uit zijn fantasie en hoe vervelend het wordt voor de kijker om er naar te kijken en vooral te luisteren. Constant in zichzelf praten over irritante, paranoïde dingen. Dat in combinatie met zijn impulsen maken van Richard Sherman waarschijnlijk één van de meest irritante karakters ooit in film. En dat is heel zonde voor Marilyn Monroe.

The Seventh Victim is een degelijke film die duidelijk niet boven de middelmaat uitsteekt. Met name het acteerwerk is matig. Verder is het script lang niet perfect en zijn een aantal karakters en plotlijnen nogal overbodig. Op zich vrij apart in een film van 70 minuten.

Toch weet deze film op een aantal momenten te verrassen. Ten eerste is er de visueel sterke scène die zich afspeelt in de douche. Deed mij lichtelijk terugdenken aan Psycho, hoewel de impact daar wel groter was. Verder is de slotscène best opvallend te noemen, vooral voor films die in deze vroege periode gemaakt zijn.

1971 het jaar van Dirty Harry, Get Carter en uiteraard Shaft. Hoewel Shaft duidelijk de minste van de 3 is, is de film als geheel niet slecht. Dit komt met name door Richard Roundtree die zeer overtuigend Shaft speelt. Het verhaal is als het ware om hem heen gebouwd en is dan ook niet echt bijzonder. De actie in de film is vrij hard en een stuk meer indrukwekkend dan zijn lachwekkende remake.

Een vrij saaie film van Hal Ashby. De film bevat in feite dezelfde ergelijke inhoud als Being There, alleen is het hier nog erger. Net als die film is het met Shampoo vooral lastig te bepalen wat de regisseur eigenlijk wil, welk genre het is. Wat mij betreft schiet het voor alle genres tekort. Het is geen echt drama waar daar zitten die geforceerde komische momenten voor in de weg. Uiteindelijk kan ik maar weinig met deze film, want het plot is ook al totaal niet boeiend. In feite geeft de film alleen een tijdsbeeld van de betreffende periode, met op de achtergrond leuke muziek en kapsels.

Shane is een geweldige western en met name de rol van Alan Ladd is legendarisch. Visueel is de film duidelijk anders dan eerdere westerns en ook het verhaal is een stuk realistischer en rauwer.

Helaas voor mij was er één groot nadeel, en dat was dat irritante ventje. Het contrast met Shane was hierbij enorm. Een geweldig personage met een onbekend en waarschijnlijk duister verleden, moet constant de domme vragen beantwoorden van een ventje met een zeer vervelende stem.

Hopelijk valt dat nadeel bij herziening minder op, want het mag duidelijk zijn dat de gelaagdheid van Shane uniek is en een aantal scènes legendarisch.

Na Unknown Pleasures had ik mijn vertrouwen in Zhang Ke Jia nog niet helemaal verloren, maar na deze film kan ik toch wel zeggen dat zijn werk niets voor mij is. Wel moet gezegd worden dat deze film zal zorgen voor een aantal extra toeristen, aangezien het park op fraaie wijze in beeld wordt gebracht.

Net als bij Unknown Pleasures, is de inhoud van deze film zeer tegenvallend. Een gevoel bij de karakters ontbreekt totaal, waardoor de film zeer traag aanvoelt. Persoonlijk had ik niet verwacht dat ik zo'n soort film zonder enige emotie zou kunnen zien. Helaas is dat wel het geval.

Het is lastig om tijd vrij te maken voor een film van deze tijdsduur. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik geen bijzondere interesse heb in het onderwerp wat centraal staat, en mijn kennis beperkt blijft tot enige geschiedenislessen en uiteraard verschillende films. Maar nu dan toch eindelijk deze film mogen zien. Mijn verwachtingen waren vooraf gebaseerd op de documentaire Nuit en brouillard van Resnais. Ik kwam er al snel achter dat deze film daar niet mee te vergelijken is.

Shaoh bestaat uit een groot aantal interviews. Hierdoor bekijkt Lanzmann het onderwerp vanuit verschillende perspectieven. De interviews worden met elkaar verbonden met beelden uit de gebieden, zoals ze in de jaren 80 zijn. Er komen dus geen archiefbeelden in deze film voor. Het grote aantal interviews is wat mij betreft een goede methode om de kijker een goed beeld over te brengen van de situatie tijdens de oorlog. Het grote nadeel van deze methode is dat niet alle interviews even interessant zijn. Met name in de eerste helft van de film zijn de interviews nogal eentonig en voorspelbaar. Vooral het aantal interviews is hierbij het struikelblok.

Een omslagpunt wordt bereikt bij het meest indrukwekkende interview in de documentaire, namelijk die met de kapper. De emotie die dit interview weet op te wekken is werkelijk ongekend. De interviews die hierop volgen kunnen mij heel erg boeien en zijn op bepaalde momenten ook behoorlijk schokkend. Met de tijdsduur had ik verder weinig moeite, al moet ik bekennen dat ik de film in een aantal delen verdeeld heb.

Meer problemen had ik met de regisseur, Claude Lanzmann. Respect voor deze persoon heb ik zeker, vooral doordat het samenstellen van deze documentaire een groot van zijn leven heeft gekost. Maar zijn aanwezigheid in de film vind ik soms iets te opzichtig. Zijn vragen zijn niet bepaald subtiel, en vooral erop gericht om bepaald gruwelheden uit de mond van de geïnterviewde personen te krijgen. Wel geeft Lanzmann de geïnterviewde personen voldoende de ruimte om hun verhaal te doen. Zelden onderbreekt hij het verhaal, wat soms een succes is maar soms ook niet. Dit verklaart dan ook de lengte van de film.

Toch wel een kleine tegenvaller, deze thriller van Scorsese. Overigens wil dat niet zeggen dat de film geen pluspunten kent. Zo zijn de bijrollen uitstekend ingevuld (JE Haley ). DiCaprio weet maar net aan te overtuigen. Verder is de sfeer op sommige momenten uitstekend, al kan dat niet van elke scène gezegd worden. Soms ontbreekt elke vorm van subtiliteit.

Dit ontbreken van subtiliteit is ook één van de grote minpunten van het script. Waarom kan deze film niet simpelweg het detective verhaal zijn, wat het de eerste 10 minuten lijkt. De beelden van de Holocaust zijn volledig misplaatst, en ook werd ik behoorlijk moe van het "verrassende" einde. Eigenlijk beschouw ik deze film niet meeslepend genoeg, door het grote aantal dromen, plotwendingen, sfeerbeelden, geluidseffecten, en het slechte weer. Overdaad schaadt in dit geval zeker.

Al zal Moore zijn film wat melodramatisch hebben gemaakt, en ook vond ik dat hij wel heel veel landen heeft bezocht. Het staat vast dat dit wederom een krachtige documentaire van zijn hand is. Hopelijk wordt er daadwerkelijk actie in de VS ondernomen, maar eigenlijk acht IK die kans vrij klein.

Ik vond het overigens jammer dat Moore niet zelf in actie kwam en de directeuren of leidinggevenden van de grote maatschappijen opzocht. Opvallend was, misschien niet geheel relevant, dat ongeveer alle Amerikanen die aan het woord kwamen overgewicht hadden. Wat dat betreft zou "gratis" zorg ongeveer het einde van de VS zijn.

Wederom een sociaal drama van de gebroeders Dardenne. Helaas was de film uiteindelijk niet zo goed als de andere films die ik van de broers heb gezien (L'Enfant en met name Le Fils), maar een indruk maakt het zeker.

Het acteerwerk is sterk en naturel, hetzelfde geldt in feite voor het camerawerk. De sterkste indruk maakt Jérémie Renier op mij als afkickende junk. Verder was het opvallend om te zien dat een groot aantal acteurs uit eerdere films van de broers terugkwamen in deze film.

Wat deze film minder maakt dan bijvoorbeeld een Le Fils ligt met name aan de karakters en het verhaal. De beklemmende sfeer ontbreekt hier bijvoorbeeld compleet. Ook ondergaat het plot iets teveel plotontwikkelingen waardoor het tegen het einde lijkt op een veredeld Amerikaans drama. Hoewel dat voor een middelmatige film geen probleem is, verwacht ik bij een film van de broers Dardenne iets meer onderhuidse spanning en het gevoel dat minder in hun geval altijd meer is.

Silkwood is aardige en inderdaad deprimerende film. Nadeel van deze film ia vooral het tempo. Op een bepaald moment is het net alsof je alles al een keer gezien hebt. Ditzelfde gevoel had ik zelfs bij het einde.

Verder denk ik dat deze film, vanwege zijn verhaal, wat gedateerd leek te zijn. Gelukkig is er nog Meryl Streep die uitstekend haar rol vertolkt. Kurt Russel en Cher kwamen daarentegen wat plichtmatig over.

Vandaag Det Sjunde Inseglet op een zo objectief mogelijke manier gezien. De verwachtingen waren namelijk heel hoog. Na het zien van de film kan ik talloze positieve punten opsommen. De film bevat een groot aantal interessante karakters, is rijk van aankleding en met name De Dood is in eerste instantie een geweldige toevoeging.

Toch blijf ik ook bij deze klassieker een paar problemen hebben. Waar andere films van Bergman, als met name Persona, perfect de balans vinden qua sfeer en gevoel, doet Det Sjunde Inseglet dat op een aantal momenten duidelijk niet. Ik vond de komische momenten die talrijk aanwezig waren voor het grootste deel overbodig en overdreven. De "vader" van Roberto Benigni hoef ik echt niet in zo'n film te zien. Zonder die onzin zou het gezin ook wel puur bij mij overkomen. De humor is wat mij betreft dodelijk voor het karakter en de impact van De Dood.

Verder is mijn gevoel na afloop veel minder en heeft het godsdienstige thema weinig gevoels bij mij losgemaakt. Hoewel het uitgangspunt bij voorbaat absurd is, zou het bij een betere uitwerking best kunnen werken. Het beste voorbeeld daarvan is Ordet van Dreyer. Wat mij betreft is Det Sjunde Inseglet duidelijk niet tijdloos genoeg voor de status die het nu onder de liefhebbers geniet.

Net niet... Skyfall kent vele pluspunten en met name het camerawerk van Deakins is niets minder dan magistraal. Helaas kent de tweede helft iets teveel mindere punten en dan vooral het scenario. Met name de acties van badguy Bardem zijn mij een beetje te onlogisch en onevenwichtig. Laten we zo zeggen, zijn hackvaardigheden zijn totaal niet het niveau van zijn acties in de 'echte wereld'. Sowieso valt Bardem een beetje tegen en was hij een stuk indrukwekkender in andere films. Maar respect voor de poging en Craig is nog steeds een fantastische Bond.

Fincher levert wederom vakwerk af met The Social Network. Het meest interessant is de ontwikkeling van een drietal karakters, en hoe de verhoudingen onderling veranderen. Het gaat hier om Zuckerberg, Saverin en Parker. Waarbij Zuckerberg uiteraard het centrale punt is.

Eigenlijk kan ik de acties van Zuckerberg best begrijpen. Volgens mij komen zijn ongelukkige acties voort uit een vorm van sociale ontwetendheid. Hij heeft geen idee welke impact bepaalde acties van hem hebben met betrekking tot het leven van andere personen. Het meest goede voorbeeld wordt weergegeven tijdens het "feestje" van het miljoenste lid. Werkelijk een prachtige scène waarin de karakters van alle drie de personages duidelijk wordt. Parker ziet geld en macht en wil Saverin eruit werken, Zuckerberg denkt aan de site en vergeet zijn beste vriend (mede door Parker) en bij Saverin gaat het niet om het geld of de macht, hij denkt aan zijn vriend en wil alleen enige vorm van erkenning of blijk dat hij hem en zijn goede bedoelingen waardeert.

Fincher heeft dit uitstekend gedaan. Ook zijn er grote complimenten voor het fantastische montagewerk en de soundtrack. De film speelt werkelijk heel soepel en de tijd vliegt voorbij. Ook mijn complimenten aan Eisenberg. Hij steelt de show, en zet hier een zeer fascinerend karakter neer. De vergelijkingen met films als There Will be Blood en Citizen Kane zijn te begrijpen en niet minder dan terecht.

En waarom dan geen hogere waardering.. Waarschijnlijk omdat het de film ontbreekt aan één of twee gedenkwaardige momenten. Die momenten die in filmjaarboeken worden opgenomen, en waaraan mensen denken bij deze film. Wellicht had het moment met de pyama zoiets kunnen zijn, maar dat moment was daar niet belangrijk genoeg voor. Door het ontbreken van deze momenten, mist The Social Network een vorm van grootsheid die ik graag had teruggezien.

Wat een zwakke en veelal melodramatische film. Het acteerwerk is belabberd slecht, het verhaal is te dik aangezet en nogal saai en voorspelbaar.

Het slechtste punt aan deze film zijn de karakters. Deze zijn grotendeels zwart/wit en kleurloos. Daarnaast viel mij de onnozelheid van de karakters op. Andere films hebben al lang bewezen dat het leven van soldaten op een geloofwaardige wijze geschetst kan worden, waarbij er daadwerkelijk karakters zijn waarmee de gemiddelde mens zich kan identificeren. Wat dat betreft is Soldier's Girl, naast een slechte film, ook geen reclame voor het leger.

Deze film kon mij op een paar momenten na niet overtuigen. Ze proberen elk moment van de film het echte verhaal van Jezus erin te verweven en dit komt niet heel effectief over.

2,5*

Na het tegenvallende The Paleface uit 1948, toch weer een poging wagen met dit vervolg. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want waar The Paleface de slechtste film was uit de jaren 40 die ik heb mogen zien, is het vervolg de slechtste film uit de jaren 50 die ik heb gezien.

Voornaamste reden daarvoor is dat de humor bij mij niet constant werkt, en vooral omdat ik geen fan ben van Bob Hope. Daarbij komt de film ook vreselijk gedateerd over net als de komedie. De film draait om de humor, zodat het verhaal en het acteerwerk weinig aandacht hebben gehad. Het verleden heeft uitgewezen dat fysieke komedie best kan werken (Keaton en Chaplin), maar in dit geval is het vooral irritant. Hoogtepunten van de film waren enkele leuke one-liners.