The Saddest Music in the World (2003)

Een bierbarones?

Die zou ik wel s beter willen leren kennen.

Vanmiddag gezien op IFFR. Geniaal bizarre film. Gefilmd in grof-korrelig zwart-wit, om de expressionistische jaren '30 sfeer in de film te krijgen. Nou lukt dat vrij goed, als je daar ook nog eens decors bij toepast die zo uit 'Das Cabinet des Dr. Caligari' kunnen komen.

Het idee is bizar: schrijf een wedstrijd uit voor het meest droevige liedje ter wereld. De uitvoering nog vreemder. Vader Kent doet mee voor Canada, zoonlief nummer één mag ook mee doen want hij is tegenwoordig Amerikaan en een andere zoon doet mee als Serviër.

In één woord: raarrr. Maar ik hoop toch dat er één distributeur is die z'n nek durft uit te steken en deze film naar Nederland wil halen.

Zodra ik over de teleurstelling heen ben dat er niet één noot droevige muziek te horen valt, geef ik met andere verwachtingen deze op zich charmante retro-potpourri nog wel 's een tweede kans.

De zoon die zich voortdoet als een Servisch iemand, speelt anders toch wel iets zeer triest Vaseline op de lens, prachtig jaren 30 sfeer. En het eerste wat je te binnen schiet is toch wel: wat is dit? Naast het visueel prachtige, verteld Maddin min of meer een ''verhaal'' met veel absurde humor, wat drama en fantasievolle elementen. De wedstrijden vond ik prachtig: een land was nog niet bezig of het ''eh'' geluid klonk al weer voor de wisseling. Hierbij het humoristische commentaar van even gestoorde man als vrouw. Rosselini, geweldig geacteerd (wat een benen ) 4.5 sterren

Je zou verwachten dat het publiek in de pauze zou gaan dringen bij de bar voor een pilsje, maar helaas ik heb er maar 6 verkocht

Wat jammer dat deze film geen bredere release heeft gekregen in Nederland. Het is een leuke en eigenzinnige film die zeer de moeite waard is. Als er nog ooit een DVD komt is die beslist een aanrader.

Met stijlelementen uit de stomme film en absurdistische humor creeërt Maddin een curieuze variant op de jaren 30 die me prima is bevallen. Ondanks alle chaos blijft de film samenhangend en stijlvast, en weet het het niveau van 'camp' te ontstijgen. 4*

Ben iets minder enthousiast dan de voorgaande heren/dames. In dit geval achtervolgt het oudere werk Maddin, waardoor deze film wat in de schaduw blijft staan. Stilistisch wat gewoner, minder spel met zijn onderhand typische kenmerken en de ongeïnspireerde dialogen irriteren al snel. Inhoudelijk, ondanks een sterk en fascinerend begin, snel oninteressant met veel herhalingen. Daarnaast mag je toch wel verwachten van een film met ‘saddest music’ in de titel (en diverse ‘landen’ die strijden om de hoofdprijs) dat er ook daadwerkelijk zielige nummers gespeeld worden.

Nu bij Moskwood.nl voor EUR 19,90

En za/zo-nacht om 3:25u op BBC 2 gewoon op tv, ben wel benieuwd. Op Filmtotaal.nl de speciale vermelding: ''Met Isabella Rossellini zonder benen...'' Me dunkt, daar heeft iemand alvast dé filmervaring van z'n leven opgelopen.

Tegenvaller. Ik had meer verwacht van Guy Maddin, ondanks dat ik maar twee van zijn films gezien heb.

Het uiterlijk van de film ziet er weer mooi uit, maar begint aan te voelen als een truckje. Misschien moet Guy Maddin eens een andere stijl proberen.

Het verhaal was lekker gek, maar boeide me niet helemaal. Wel werd er goed in geacteerd.

Ik zal Guy Maddin blijven volgen, want ik geloof gewoon dat hij ooit een dikke voldoende kan maken!

3*

De beschrijving van de film klinkt beter als de eigenlijke film is. De film kent toch zijn sterke punten. Met name het camerawerk ziet er soms mooi en vooral zeer apart uit. Het acteerwerk is af en toe ook vrij aardig, maar enkele acteurs doen helaas hun uiterste best wat betreft overacting.

De film deed mij in eerste instantie denken aan een Eraserhead of Pi. En hoewel deze film een interessant concept heeft, is de uiteindelijke uitwerking nogal slap en soms zelfs bijna slaapverwekkend. De karakters in de film zijn veelal karikaturen waar je als kijker onmogelijk binding mee kan hebben. Het resultaat is een film die zelfs bij 100 minuten aanvoelt als een marathon. De eerste 10 minuten worden nog gered door het camerawerk, maar als kijker verwacht ik toch ook een behoorlijk verhaal en script.