Meningen

Hoewel de film als geheel wat tegenviel, is de film qua sfeer en shots gelukkig bovengemiddeld. Het verhaal loopt tot het "keerpunt" moment vrij soepel, en het niveau is hoog. Maar na dat moment escaleert de boel, en verandert het verhaal in een aaneenschakeling van onwaarschijnlijkheden en ongeloofwaardigheden waar ik mij als kijker behoorlijk aan kon ergeren. De laatste paar minuten zijn vervolgens wel weer aardig, waardoor de film toch boven de middelmaat uitkomt. Maar dat Kim met deze film de plank behoorlijk heeft misgeslagen, lijkt mij vrij duidelijk.

Hoewel Hakuchi mijn waardering voor Akira Kurosawa niet zal verminderen, denk ik toch dat dit project deels mislukt is. De 200+ versie zal daar waarschijnlijk ook weinig aan kunnen veranderen. De film is voor mij iets te theatraal, daarnaast worden veel zinnen en ontwikkelingen een aantal keer herhaald. Dit wordt uiteindelijk vervelend, vooral als de film op zichzelf al vrij langzaam is.

Visueel is het geheel een dikke voldoende waard en de acteur die Kameda speelt is zeer sterk. Het uitgangspunt van de film is best interessant en ambitieus, maar mijn waardering was waarschijnlijk hoger geweest wanneer een aantal scènes ingekort zouden worden.

Toch een duidelijke misser van Moodysson. Ik heb er overigens weinig problemen mee dat een regisseur af en toe iets anders wil proberen. Dat kan ik eerlijk gezegd alleen maar aanmoedigen.

Qua stijl is deze film vergelijkbaar met Container. Na het zien van deze film heb ik gek genoeg meer respect gekregen voor Container. Die film kan de balans namelijk wel vinden, zowel verhaaltechnisch en visueel.

Het grote probleem met deze film is dat de karakters werkelijk niets uitstralen dat zij mij ook niet enigszins kunnen boeien. Dat maakt de film, ondanks de korte tijdsduur, vrij lang. Wat overblijft, is iets dat af en toe visueel interessant is, maar voor mij wel een mislukt experiment blijft. Hopelijk bevalt zijn nieuwe film mij weer een stuk beter.

Mike Leigh bewijst zich wederom met deze film. Toch vond ik deze film af en toe iets te overdreven. Met name het verschil tussen Poppy en de instructeur is op bepaalde momenten ongeloofwaardig groot. Daardoor kwam ik nooit echt in het verhaal en kon ik Poppy als karakter niet volledig waarderen. In het begin kon ik zelfs de reactie van de instructeur begrijpen, maar op een bepaald slaat de film volledig door. Heel jammer.

Ik ben het eigenlijk wel eens met wibro. Wat mij betreft slaat Bier een beetje door met deze film. Ik heb het gevoel alsof deze film gemaakt is voor de internationale markt, hoewel dat niet bepaald relevant is voor de beoordeling.

In de film wordt ellende op ellende gestapeld, en de karakters staan soms voor lastige keuzes. Maar Bier heeft er voor gekozen om deze karakters talloze keren een bepaalde keuze te laten maken. Dit zorgt ervoor dat de kijker verzadigd raakt en het uiteindelijk wel goed vindt. Ook die ellende in Afrika had voor mij niet gehoeven.

Andere grote kritiekpunt is de voorspelbaarheid van het script. Een aantal keer gebeuren er van die dingen die ik veel vaker heb gezien, ik noem bijvoorbeeld:
-mes is verstopt, mes wordt gevonden door moeder
-toevallig vinden ze vuurwerk, en ja ze gaan de auto van de 'slechterik' opblazen
-Christian is weg, uiteraard is hij is op de toren
-de grote Afrikaanse boeman komt langs, en Anton moet een keuze maken
-Afrikaanse boeman wordt behandeld door Anton, en maakt dan een ongelukkige, niet echt subtiele opmerking waardoor Anton zich bedenkt
-Anton en Marianne komen weer bij elkaar

Excuses voor het kinderachtige taalgebruik, maar ik werd er ook zo moe van. Vooral doordat Bier het prachtige After the Wedding op haar naam heeft staan. Maar deze film is toch echt 13 in een dozijn, inclusief het camerawerk met slow motion etc.

Verrassend goede film. Overtuigende acteerprestaties en een goed verhaal zorgden voor een leuke filmervaring. Met name de interactie tussen Xiaochun en Lili was indrukwekkend.

Een aardige film, maar ook zeker niet meer dan dat. Hoogtepunt voor mij was de scène met het schildpad. Zag er goed uit. Het nadeel van de film is dat de twee hoofdrolspelers op zichzelf niet boeiend genoeg zijn. Dat zorgt ervoor dat de film nooit echt loskomt en indruk maakt.

Op bepaalde momenten heb ik absoluut genoten van Pom Poko. Visueel is de film een feest om te kijken en een aantal karakters zijn uniek.

Nadeel van de film is vooral het tempo en de overbodige en herhalende scènes. Op zich heb ik er geen probleem mee als een film al deze 2 uur duurt, maar als er zoveel herhaling optreedt gaat dat toch wat irriteren. Toch keek ik deze film voor het grootste deel met een glimlach op mijn gezicht en dat beschouw ik altijd als een groot pluspunt.

Heel vermakelijk met af en toe een leuke one-liner, maar niet veel beter dan deel I. Wederom mis een echt gevoel bij de karakters. Daardoor blijft de actie in de film nogal eenzijdig en gevoelloos.

Een leuke film, waarbij de vergelijking met Monty Python best terecht is. Hoewel Help! niet van constant hoog niveau is, zijn bepaalde momenten werkelijk schitterend. Grootste minpunt is het verhaal, waar helaas iets tekort aandacht aan is besteed. Hoewel ik ook wel besef dat het verhaal puur in het teken staat van de grappen in de film. Die grappen zijn ruimschoots voldoende uitgevoerd en dat maakt de film dus ook voldoende.

Het uitgangspunt van Here Comes Mr. Jordan is perfect. Dit vertaalt zich dan ook in een zeer goed begin van de film. Maar op een bepaald moment wordt het goede gevoel over deze film toch wat minder. Dit komt vooral door het gepraat van de hoofdpersoon. Ik weet niet of de beste man een IQ van 60 heeft, maar hij praat wel op die manier. Vooral het constant domme vragen stellen aan Mr. Jordan werkte niet goed bij mij. Het klinkt misschien niet logisch, maar als de hoofdpersoon iets slimmer was geweest, dan had ik de film minimaal 4 sterren gegeven. Dan was de film waarschijnlijk ook een stuk korter.

Allereerst moet gezegd worden dat de film er prachtig uitziet en prachtige muziek bevat. Maar helaas is het verhaal mij, en dan met name de karakters, iets te zweverig en somber. Hoewel de laatste 10 minuten wat goedmaakte, bleef ik tijdens de film toch het gevoel houden dat het niet een film voor mij is. De karakters in de film gaven mij constant een akelig gevoel. Misschien was dat wel de bedoeling, maar prettig was het in ieder geval niet.

Herzog weet regelmatig te verrassen, maar helaas heeft hij wat mij betreft ook een paar teleurstellingen gemaakt. Op naar Stroszek.

High Plains Drifter heeft mij in positieve mate weten te verrassen. In vergelijking met films als Pale Rider en Unforgiven vind ik deze film echt een stuk beter. Dit komt voornamelijk door de unieke sfeer en verhaal. Tijdens het kijken had ik dit niet helemaal door, wat de film ook perfect maakt voor een tweede kijkbeurt.

Daarnaast is de film ook heerlijk rauw en zijn de camerabeelden vrij uniek te noemen, en had ik totaal niet verwacht. Uiteraard zijn er een aantal minpuntjes te noemen (acteerwerk en bepaalde momenten vallen iets uit de toon).

Mijn mening wordt precies verwoord door wibro, maar dan omgekeerd:

Hele behoorlijke thriller. Hoewel de film duidelijk met het minimaal aantal middelen geschoten is, ziet het er allemaal vrij aardig uit. Uiteindelijk gaat het om de spanning, en dat is ruimschoots aanwezig.

Ook ik was blij met de korte speelduur. Dat houdt de film namelijk scherp en boeiend, ook omdat het verhaal niet veel voorstelt.

Deze film viel mij tegen. Het verhaal kwam zo ongecontroleerd en bijna chaotisch op mij over, dat ik het overzicht soms bijster was. Hoewel de film een aantal aardige karakters bevat, was het vooral de humor dat nooit een constant hoog niveau had. Een aantal momenten waren wel leuk, maar die momenten waren te schaars. Als kijker bleef ik vooral met een "helaas" gevoel achter. Ook omdat de decors en set design er goed uitzagen, vooral in vergelijking met de inhoud van de film.

Net als de vorige film van Davaa, kon deze film ook geen zeer goede indruk bij mij achterlaten. Daarvoor is de film te eentonig, en gebeurt er te weinig dat kan boeien. De karakters zijn te zwakjes, hoewel het acteren wel zeer naturel is. Verder is het uitgangspunt van het verhaal ook in vele andere films al te zien, hoewel deze Mongolische versie niet de minste daarvan is.

My Neighbors the Yamadas kent eigenlijk één probleem. Prachtige momenten worden afgewisseld door mindere en zelfs saaie momenten. Heel jammer dat dit verschil in kwaliteit zo duidelijk is. Vooral bij een tweede kijkbeurt werd dit al snel duidelijk.

Wat ik bijzonder vindt aan een aantal van deze goede momenten, is dat Takahata werkelijk de tijd durft te nemen. Dat zou je niet verwachten bij een film die op deze wijze geanimeerd is. Overigens is dit een film waarvan ik graag een vervolg zou zien.

Deze film was een flinke tegenvaller. Centraal daarin stond het voorspelbare verhaal, dat slecht werd uitgewerkt in de film. Want voordat de film uiteindelijk uitkwam naar het voorspelbare einde, waren er eerst een aantal ongeloofwaardige beslissingen en acties van een aantal karakters noodzakelijk.

Een andere tegenvaller was Katharine Hepburn. Haar karakter in de film is werkelijk verschrikkelijk irritant, hoe bepaalde mensen haar grappig kunnen vinden is mij in het geheel niet duidelijk. Dan kijk ik liever naar een film als Pillow Talk, die mijn insziens wel de goede noten wist te raken.

Afgezien van de lelijke poster en titel is dit een perfecte entertainment film. De acteurs komen spontaan over en de vele kleine innovaties van de regisseur in het eerste deel van de film zijn leuk gevonden. Helaas is de film niet altijd evenwichtig genoeg en lijkt het tegen het einde aan in een soort sprookje te veranderen.

Eens met Flipman en zijn samenvatting van de film. Het verhaal is dan ook niet het sterkste deel van Hooligans. Het verhaal lijkt voor het publiek nogal aangezet en ongeloofwaardig. Toch beviel de gehele stijl van de film mij wel. Met name het laatste gevecht was daar een goed voorbeeld van. Hooligans is geen toekomstige klassieker, maar ik ben blij dat ik hem gezien heb.

De voorloper van de vele verschillende MTV documentaires. Persoonlijk ben ik daar ook wel een liefhebber van, dus had ik automatische verwachtigen van deze film. Die zijn gelukkig voor het grootste deel uitgekomen. De documentaire is best lang, maar daar had ik weinig problemen mee. Verder zaten er een aantal gedenkwaardige scènes in de film. Met name een onderlinge ontmoeting tussen beide jongens was indrukwekkend.

How to Train Your Dragon is helaas een kleine tegenvaller geworden. De potentie is wel degelijk aanwezig. Het idee is goed en ook de beelden zien er af en toe prachtig uit. Maar het blijkt maar weer hoe moeilijk het is om van een goed concept een sterk verhaal te maken met een aantal interessante karakters (zie ook Shutter Island).

De karakters in deze film zijn zeer standaard en voorspelbaar. Daarnaast willen ze ook nooit echt grappig zijn. De grootste moeite heb ik trouwens met de hoofdpersoon. Zowel de voice-acting van Jay Baruchel, als ook zijn poging tot komische opmerkingen zijn zwak en eerder irritant. Heel spijtig wanneer het belangrijkste karakter van de film een dergelijke slechte indruk op mij weet te maken.

Een andere gemiste kans is het einde van de film. Het eerste beeld van de "grote" draak is zeer indrukwekkend en veelbelovend. Helaas is deze draak tijdens het eindgevecht niets meer dan een statische boksbal waarmee de kinderen rustig hun ding kunnen doen.Heel jammer, want de potentie voor een spetterend einde was zeker aanwezig.

Uiteraard weet ik ook wel dat ik niet de exact de doelgroep ben voor een dergelijke film. Ik vind het vooral jammer dat een dergelijke film met potentie nooit volledig geslaagd is en op een aantal punten volledig faalt.

Wat is Hunger een ongelooflijk indrukwekkende film. Vanaf de eerste minuut geboeid naar het filmdoek gekeken zonder enig moment van concentratieverlies. Elk shot is perfect en origineel. Het acteerwerk is natuurlijk en overtuigend, en de gebeurtenissen zijn aanstootgevend maar wel op een zeer boeiende manier.

Wat ik persoonlijk reken tot de sterkste punten is een vorm van onvoorspelbaarheid in de film. Ik was dan ook maar weinig bekend met het verhaal van de film en heb mogelijke informatie gemeden. Hierdoor kent de film voor mij een groot aantal verrassende momenten, die gelukkig wel overtuigend blijven. Nergens kreeg ik het gevoel dat bepaalde aspecten werden overdreven, en wellicht is dat de grootste kracht van de film. Eén van de hoogtepunten was uiteraard het gesprek in het midden van de film, zeer knap hoe de spanning in het gesprek kan worden gehouden gedurende die lange tijd. Andere hoogtepunten zijn in feite teveel om op te noemen en kunnen alleen maar zelf ervaren worden door de kijker.

In feite weerhoudt alleen het laatste deel mij van het geven van de volle 5* waardering. Hoe indrukwekkend het einde ook is ten opzichte van vele anders films, is het in het geval van Hunger iets minder ten opzichte van de eerste 2 delen. Niettemin is het kijken van Hunger een unieke ervaring geweest en zal het voor mij persoonlijk een nieuwe maatstaf zijn bij de beoordeling van films.

Op de vooravond van de Oscars heb ik toch nog de grote favoriet gezien. In vergelijking met de andere genomineerden, heb ik hier met afstand de beste film van het jaar gezien. Ik had het in eerste instantie niet verwacht, omdat de film niet overal goed is ontvangen (voornamelijk bij publiek, en niet bij critici). Zonder verder in te gaan op andere vergelijkingen, benadruk ik liever de sterke punten van deze film.

De twee sterkste element van The Hurt Locker zijn de karakters en dan voornamelijk James en Eldridge. Het zijn mannen die je gelooft en die zorgen voor een mate van diepgang en betrokkenheid. Het andere sterke punt zijn de thriller elementen. Zelden zo erg op het puntje van mijn stoel gezeten, en dat tijdens drie of vier momenten.

Mindere punten zijn het verhaal en dan voornamelijk tijdens de tweede helft. Wat mij betreft had de film aan krachten gewonnen wanneer de teugels iets strakker getrokken waren zonder zijwegen. Maar eigenlijk kon mij dit niet al teveel storen. Dus...kom maar op met die Oscars.

Ik was altijd in de veronderstelling dat Ki-duk Kim een man van ingetogenheid was. Wellicht was dat een vooroordeel, maar ook na deze film valt op dat subtiliteit niet zijn sterkste punt is. Natuurlijk is het tempo ook in deze film vrij laag en hangt er heerlijke mysterieuze sfeer. Maar een aantal plotwendingen zijn zo voorspelbaar, en het gedrag van een aantal karakters zo overdreven, dat het voor mij een beetje de film heeft verpest. Toch levert Ki-duk met The Bow wederom een bovengemiddelde film af, ondanks zijn gebrek aan timing en subtiliteit.