Meningen

Nogal gemengde gevoelens over deze film. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik dit soort films meestal wel de gehele speelduur geboeid kan kijken. Zo was dat ook bij deze het geval. De film doet wat je van dit soort films mag verwachten. Je zit 100 minuten lang in het verhaal, omdat het voor iedereen wel redelijk herkenbaar is. Dit is ook de reden waarom veel mensen de mindere punten van deze film niet gemakkelijk kunnen ontdekken.

De mindere punten zijn talrijk. Technisch gezien stelt het allemaal niets voor, en de acteurs zijn ook vrij matig en voor dit verhaal slecht gecast. Grootste probleem is uiteraard het verhaal. Als je erover nadenkt is het zo standaard en voorspelbaar, maar tegelijkertijd zijn bepaalde scènes ongeloofwaardig omdat de film het vaste pad moet volgen. Meiden die Mandy Moore uitlachen om haar uiterlijk of het snelle trouwen waarbij de vader onmiddelijk zijn fouten inziet.Wellicht moet ik deze film meer als een sprookje zien. De film zal veel mensen kunnen ontroeren, dus wat dat betreft is de film zeker geslaagd.

Walker begint sterk om een tweetal redenen. Ten eerste vanwege het interessante karakter van William Walker, en ten tweede dat dit een film is die aan de ene kant standaard lijkt maar aan de andere kant ook een groot aantal zeer aparte momenten kent.

Helaas wegen deze twee positieve punten in de loop van de film minder zwaar. Geleidelijk aan was ik minder geboeid door het verhaal en de setting waarin het zich afspeelt. Ondanks dat, weet de film op enkele momenten nog voldoende te boeien, maar een goede film is het door deze constante onevenwichtigheid niet.

WALL-E is een zeer geslaagde familiefilm. Visueel is het wat mij betreft van topkwaliteit en de hoofdkarakters zijn zeer schattig. Wat betreft het verhaal is het begin en uitgangspunt vrij origineel, het verloop is dan toch wat voorspelbaar. De verwijzingen naar andere films zijn talrijk, maar met name die naar 2001 vond ik niet zo geslaagd. Gelukkig zal de doelgroep van de film die paar minpunten niet zo snel opvallen, en wat dat betreft is de film dus 100% geslaagd.

Hele aardige film waarmee ik mij uitstekend heb vermaakt. Op sommige punten werd het misschien iets te traag, maar als geheel is de film zeker geslaagd. Ik was op een bepaald moment bang dat het een musical was, maar gelukkig niet.

Haneke weet mij wederom te overtuigen van zijn kunde. Deze enorm ambitieuze film is van begin tot het einde de visie van Haneke, en van niemand anders. Het is zijn wereld, en in de wereld van Haneke worden blijkbaar geen duidelijke antwoorden gegeven. Dit laat hij grotendeels over aan de kijker.

Bij Caché werkt dit concept perfect, wat van die film dan ook een meesterwerk maakt. Das Weisse Band haalt dit niveau helaas niet. Voor mij persoonlijk had dit een aantal redenen. Ten eerste ontbreekt het wat mij betreft af en toe aan subtiliteit (zoals starbright boy ook heeft beschreven). Dramatische gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op, terwijl de verschillende scènes weer vrij lang duren. Dit heeft als effect dat het soms allemaal iets teveel wordt.

Daarnaast blijf ik als kijker met teveel vragen achter. Hoewel deze wel op verschillende manieren in te vullen zijn, kan ik geen theorie bedenken die voor mij het geheel sluitend kan maken. Wellicht is dat ook niet het doel van Haneke, maar dat zou bij mij als kijker zorgen voor een soort van voldoending. Ik zeg niet dat ik alle antwoorden wil weten, maar ik wil voor mijzelf wel een logische theorie kunnen vormen.

Deze punten zorgen er vooral voor dat Das Weisse Band niet het meesterwerk is waarop ik gehoopt had. Maar het zijn ook punten die wellicht minder van belang worden bij een tweede kijkbeurt. Eerlijk gezegd is mijn hoop daar dan ook op gevestigd, aangezien deze film verder vrijwel perfect is.

Een echte klassieker, en zelfs een stuk scherper dan bijvoorbeeld The Graduate. Van begin tot einde heb ik ademloos gekeken naar de ontwikkelingen. Net als de film een achtbaan van emoties is, ontstaat dat gevoel ook bij de kijker. Helaas zijn films als deze zeldzaam.

Wilber Wants to Kill Himself is een verrassend goede dramafilm een lichte komische ondertoon. Dit komt boven alles doordat de aanwezige karakters zeer interessant waren en dat het onder de meeste omstandigheden aardig geloofwaardig blijft. Alleen die scène waarin Wilbur toevallig die vrouw in het water tegenkomt en de rest wat daar op volgt.

Met name het karakter van Wilbur en zijn uitstraling en gedrag waren op zijn minst apart te noemen. Ik erken dat het eerste deel van de film wellicht het sterkste is, en daarmee de aandacht van de kijker weet te pakken, maar het gevoel dat de hele film daarna inzakt had ik niet. Complimenten ook voor de acteurs en de sfeer in de film.

Een hele aangename film. Toch had ik het gevoel dat er meer in had gezeten. Een aantal sleutelgebeurtenissen waren iets te plotseling en verder werd er ook weinig aandacht aan besteed. Wel vond ik het een pluspunt dat de film tamelijk licht van toon bleef, want dit had met gemak een donker drama kunnen zijn.

Deels heeft de toon van de film te maken met de acteurs. Hoewel ik geen grote fan ben van Williams, denk ik dat hij hier wel op zijn plaats is. Maar de beste rollen waren duidelijk voor Glenn Close en John Lithgow. Ik denk dat er met de rol van Garp meer gedaan had kunnen worden. Ik weet niet hoe dat in het boek gedaan is, maar een iets betere uitwerking van zijn karakter en zijn belevenissen had een meerwaarde kunnen zijn voor deze film. Het had het allemaal iets meeslepender en interessanter gemaakt. Tenslotte draait het allemaal om Garp. Toch heeft deze film een voldoende verdiend.

Wat zijn de meningen verdeeld over deze film. Zelf bevind ik mij overduidelijk aan de positieve kant. Het komt wellicht omdat ik een zwak heb voor films als deze, waar daadwerkelijk de mensen centraal staan. Deed mij wat dat betreft denken aan films als The Station Agent en Midnight Cowboy.

Ik besef mij ook dat het verhaal nogal cliché is. Maar wanneer het verhaal op deze manier uitgewerkt wordt, heb ik daar geen problemen mee. Want hoewel het verhaal cliché en wellicht voorspelbaar is, begaat de film nooit de misstappen die ik veelvuldig tegenkom bij andere film. Alles verloopt zoals het hoort en de pijnlijke realiteit blijft centraal staan. Bij dit soort films is het zo gemakkelijk om te overdrijven of dat het te sentimenteel wordt, maar The Wrestler ontwijkt deze valkuilen maar net, wat de impact alleen maar groter maakt.

Over het acteerwerk is al veel gesproken. Alle acteurs leveren acteerwerk van de hoogste categorie af, waarbij Rourke zich schaart bij een klein groepje buitencategorie. Zelden dat ik zo heb meegeleefd bij een rol.

Darren Aronofsky wijkt totaal af van zijn eerdere werk. Maar net als Lynch met The Straight Story, weet ook Aronofsky op een geniale manier zich in te houden en zet het verhaal en zijn karakters centaal. Alleen bij de worstelpartijen gaat hij echt los. Zeer opvallend hoe echt dit eruit ziet, terwijl het gaat om een sport waarbij het in de meeste gevallen niet echt is. Van mij mag Aronofsky eens in de zoveel zo'n film maken. Het is daarbij wachten op The Fighter. Mijn vertrouwen heeft hij in ieder geval voor altijd gewonnen.

Helemaal mee eens. De film kende ijzersterke momenten, waarbij ik zelfs dacht aan een waardering van 4*. Helaas verpest dat zijplotje de geloofwaardigheid en het realisme van de film. De omschakeling van Miles is totaal niet nodig.

Het acteren van Fonda was in eerste instantie ook wat vreemd, maar omdat hij het de gehele film volhoudt, kan het simpelweg het karakter van Manny zijn.

Hitchcock levert helaas net niet een nieuw meesterwerk af. Net als Vertigo, kent ook deze film een te grote fout. Jammer, want alle andere aspecten waren perfect in orde. Met name de soberheid en het realisme van het camerawerk was heel goed, op een manier die ik normaal niet van Hitchcock ben gewend.