Meningen

Zonder al te kritisch te kijken naar het verhaal en zijn plotholes, toevalligheden en onmogelijkheden, blijft er een aardige film over. Teleurstellend waren vooral het laatste deel van de film, de matige cgi, editing en nog eigenlijk veel meer....

Ik ben wel positief over Will Smith, zijn relatie met de hond en de manier hoe hij zijn tijd verdrijft, en dan houdt het ongeveer wel op.

Een tegenvallende film. Niet veel beter dan een gemiddelde komedie. Hoewel het acteerwerk aardig is, is het uiteindelijke verhaal slap. Ik hoop dat dit verplicht materiaal voor René Clair was om door te breken in de VS, want ik verwacht iets meer van zijn eerdere werk.

I'm Not There is wat mij betreft een ambitieus project dat niet geheel geslaagd is. Dat ligt absoluut niet aan het acteerwerk, want dat is werkelijk van heel hoog niveau. Ook de beelden zien er goed uit. Het grootste probleem heb ik met de invulling van de verhalen. Niet elk deel was even boeiend en nooit had ik het gevoel dat de film in een lekker ritme kwam.

Grootste probleem had ik met het deel van Cate Blanchett. In mijn ogen was dat veel te zweverig en vaag. Het had vast een succes geweest in de jaren 70, maar we zijn nu een aantal jaar verder. Het meest overtuigend was Christian Bale (had ik graag meer van willen zien), en de kleine Marcus Carl Franklin.

De horror van de oorlog wordt in Idi i Smotri op een schokkende manier geschetst door de regisseur. Ik denk dat de film zijn status wel heeft verdiend. Dat komt doordat de film een perfecte mix is van een Tarkovsky film en een Herzog film. Enkele scènes zijn niet helemaal geslaagd, (vooral de scène met het eerste gesprek tussen het meisje en Florya), maar verder heb ik weinig kritiek. Met name het acteerwerk van de jongen is ongekend goed.

De Duitsers in deze film zijn op een traan na, nogal eenzijdig gepotretteerd. Maar in veel films heeft de tegenstander niet eens een gezicht, dus wat dat betreft had ik daar weinig moeite mee.

Idiocracy kent inderdaad zijn goede momenten. Helaas zijn die schaars, en daarnaast zijn de diepe dalen ook heel diep. Een ander groot minpunt is het ondermaatse acteerwerk van een groot deel van de cast. Ik snap best dat de film een kleine groep fans heeft, maar dan zie ik liever een film als Office Space. Een stuk subtieler en daardoor veel leuker.

Ikiru weet te overtuigen, maar is niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Maar zoals vele andere users wordt de film in mijn gedachten achteraf stukken beter. Ik denk dat dit komt doordat het verhaal je echt weet te raken, en voor de meeste mensen herkenbaar is. Het gaat hierbij niet alleen om de erkenning dat Watanabe te weinig met zijn leven heeft gedaan, maar ook met de bureaucratie die nog steeds relevant is. Deze twee aspecten zorgen ervoor dat de identificatie met het karakter onvermijdelijk is.

De acteurs en Kurosawa weten dit sterke concept goed over te brengen op het scherm. Helaas zijn met name een aantal momenten in het tweede deel iets aangedikt. De laatste minuten van de film zorgen er gelukkig voor dat de mindere momenten snel vergeten worden.

Ik heb mij behoorlijk verveeld bij deze film. Vooraf had ik toch wel verwachtingen van deze film, maar waar die verwachtingen op gebaseerd waren weet ik eigenlijk nog steeds niet.

Filmisch stelt de film werkelijk niets voor. Het is echt een toneelstuk op film. Het verhaal kon mij ook niet boeien. Aristocratie, persoonsverwisselingen zijn niet echt mijn ding. Eigenlijk bevielen stukjes dialoog mij het meeste, maar als film was het echt een tegenvaller.

In Bruges is werkelijk een heerlijke film. In feite de Europese tegenhanger van het net zo leuke Kiss Kiss Bang Bang. Ik erken dat de algemene lijn van het verhaal soms wat zwak is, maar die conversaties tussen de karakters zijn werkelijk fenomenaal. Visueel zag het er ook goed uit. Voor de filmliefhebber is In Bruges een goede afwisseling van de films die normaal op het programma staan.

Net als timbo ben ik eerder positief dan negatief over de film. Ik wist in ieder geval totaal niet wat ik kon verwachten en ben dan ook wel positief verrast. Ik had trouwens ook wat last van de soms wat onverstaanbare gesprekken, het is dus aan te raden om de film met ondertiteling te kijken.

Saai is de film allerminst. Met name in het tweede deel komen verschillende plotwendingen aan het licht die voor mij soms als een verrassing kwamen. Tel daarbij de volgorde die totaal niet chronologisch is, en je hebt een zeer lastig verhaal om goed te volgen. Gelukkig snap ik voor het grootste deel de uitkomst van het verhaal, en hoewel ik de film niet helemaal origineel vindt, is het eindresultaat bovengemiddeld. Ook complimenten aan hoofdrolspeler Matthew MacFadyen en de inmiddels op jonge leeftijd overleden regisseur Brad McGann.

Wat een goede film, maar vooral wat een heerlijke en scherpe dialogen. Geniaal zoals het maar doorgaat. Het zijn stuk voor stuk sterke personages, die allen perfect gecast zijn. Speciale aandacht gaat nog uit naar Chad. Misschien wat over the top, maar wat mij betreft zeer geslaagd.

Nadeel is dat ik niet het hele verhaal goed kon volgen. Deels door de snelle dialogen, en deels doordat het verhaal best complex is. Dit zorgt ervoor dat deze film zeer geschikt is voor herziening en wellicht een hogere waardering.

De eerste film van David Lean viel helaas wat tegen. De beelden van de oorlog zien er, voor 1942, behoorlijk goed uit. Maar normaal gesproken word ik daar al niet warm van, en in dit geval dus ook niet.

Tussen de oorlogsbeelden in speelde het verhaal zich bij de families thuis af. De leden van de families waren voor het grootste deel oninteressant te noemen waardoor de film nooit een hoger niveau bereikt. Tevens wordt dit gedaan middels een ingewikkelde vertelwijze wat uiteindelijk geen positieve uitwerking heeft op de film.

Helemaal mee eens. Ook met je argumenten trouwens

Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar ik had een beetje het gevoel dat het einde vooraf bepaald was, en dat het script zich verder in vreemde bochten moet wringen om te komen tot dat einde. Vooral tegen het einde aan waren er teveel toevalligheden, onduidelijkheden en geforceerde momenten. Dat tast de geloofwaardigheid van de film aan, en dat is nu net cruciaal bij dit soort films.

Daar kan je best gelijk in hebben. Ik ben ook wat teleurgesteld in deze film. Dat heeft een aantal redenen.

Ten eerste is de film totaal niet meeslepend. De film mist een hart, en dat komt vooral doordat het allemaal 1d karakters zijn (op DiCaprio na). Je zou van Nolan op zijn minst verwachten dat dit onderdeel in zijn film goed zou zijn, dat onderscheidt namelijk de goede regisseurs van de mindere (vooral bij actie-films).

Een andere teleurstelling is het "liefdes" verhaal. Deels komt dit door de wijze waarop de vrouw veelvuldig en onnodig in de film opduikt. Dit weet vooral ergernis bij de kijker op te wekken. Het komt ook door de combinatie van zwakke dialogen en het zeer matige acteerwerk van beide acteurs en dan met name DiCaprio, die wederom op de automatische piloot bezig is. Onbegrijpelijk dat Scorsese en nu dus ook Nolan iets in hem zien.

Een ander minpunt zijn de dialogen, die vooral in het eerste deel alles moeten uitleggen. Ik weet dat dit noodzakelijk is, maar dat betekent niet dat het tegelijkertijd boeiend is. Wellicht is het idee van deze film te omvangrijk en in eerste instantie te ingewikkeld om op een meeslepende manier op het scherm te brengen.

Zowel Memento als Following zijn meesterwerken, maar dat niveau wordt hier nooit gehaald. Als belangrijkste reden daarvoor is het onbreken van interessante karakters. Hier had The Prestige ook al last van. Het is positief dat Nolan ambitieus is, het is alleen jammer dat hij blijkbaar meer bezig is met het concept dan met de afwerking.

Ik weet dat ik Indiana Jones met een berg zout moet nemen, maar wat ik hier heb gezien kan toch echt niet. Zoveel minpunten, tenenkrommende momenten en plotholes in een film van amper 2 uur.
Positief:
-Indy in de proefstad tijdens de atoomexplosie. Origineel en leuk contrast
-Harrison Ford, zonder hem duidelijk geen Indiana Jones. Ik denk dat zelfs de echte fans zonder hem zullen afhaken

Negatief:
-CGI, simpelweg in elke scène die neppe achtergrond. Het leek wel een studiowestern uit de jaren 40. Ik dacht dat de technologie nu wel beter was
-voorspelbaarheid, bij het begin van elke scène was het einde al te voorspellen
-dramatische achtervolgingen. Dit is toch niet spannend te noemen als je weet hoe het eindigt.
-hand voor de ogen momenten: Tarzan moment, zwaardvechten, achtervolging op de motor waar iedere mens op de straat onraakbaar is, elke scène waarin iedere kogel misgaat van ieder persoon (zelfs de Russen sneuvelen niet door kogels)
-plotholes: teveel om op te noemen, van de onmogelijke achtervolging van de Russen tot het "parttime" magnetische veld
-acteerwerk:......

Gelukkig waren mijn verwachtingen vooraf niet zo hoog. Indiana Jones is simpelweg een echte kinderfilm voor volwassenen. Past mooi in het rijtje van James Bond (behalve Casino Royale) en Pirates ot Caribbean. Allemaal films die worden gered door hun hoofdpersonage, maar voor de rest mislukkingen van films. Ik denk niet dat ik de doelgroep ben

De kritiek op deze film is terecht. Ik heb mij ook zeldzaam veel geërgerd aan de meeste scènes en vooral karakters in deze film. Natuurlijk zijn er wel een aantal aardige momenten, maar die zijn in dit tweede deel heel schaars.

Het grootste probleem met Indiana Jones in het algemeen is dat het niet geheel duidelijk is wat de doelgroep is. De enige groep die ik kan bedenken zijn ook de mensen die van films houden als Pirates of the Carribbean. Beide series hebben één pluspunt, en dat is de hoofdpersoon. Die redden de film en zorgen er ook voor dat het geld binnenstroomt. Voor de rest zijn het aaneenschakelingen van ongeloofwaardige en flauwe momenten die mij maar amper wakker kunnen houden. Het moge duidelijk zijn dat ik niet de doelgroep ben.

Zelden een film gezien die in het eerste half uur zo veel vragen bij de kijker kan oproepen. Hoewel je geen antwoord krijgt op alle vragen, is dat toch de charme van de film. Eigen intrepetatie is hierbij ook noodzaak.

Visueel is de film van hoog niveau en bezit het echt een eigen sfeer. Problemen had ik vooral met het tempo van de film. Vooral het middendeel is traag, en voegt eigenlijk maar weinig toe aan het verhaal.

Into the Wild is zeker een goede film. Hoewel Sean Penn natuurlijk een goede basis had om de film op te baseren. In feite is het een soort jongensdroom en bevat het boek alle ingrediënten voor een goede film. Neem daarbij Emile Hirsch en het kan in principe niet meer mis gaan.

Gelukkig gaat het dan ook niet mis, maar een meesterwerk is het zeker niet. Vooral het verhaal van zijn vader en moeder kon mij allerminst boeien en tevens waren de bijrollen ook niet allemaal van topkwaliteit. De film lijkt een mix van arthouse en Hollywood en voelt daardoor onevenwichtig aan. Ik had liever gezien dat Supertramp en zijn isolatie van de rest van de wereld nog meer centraal zou staan en misschien was een chronologische vertelwijze dan wel beter geweest voor de film.

Sensationeel (zie poster) zou ik de film ook weer niet noemen. Maar bijzonder vind ik de film eerlijk gezegd wel. Hier zijn een aantal redenen voor. Allereerst het camerawerk. Het is schijnbaar amateuristisch, maar het werkt wel. Het creëert die broeierige sfeer, zoals Donkerwoud in zijn recensie aan refereert. Daarnaast heb ik sterk het gevoel dat alle acteurs niet al te veel ervaring hebben, hierdoor komt het heel naturel over. Dat zie ik niet vaak in films uit deze periode.

Uiteindelijk is het verhaal niet heel bijzonder, maar biedt het genoeg gedenkwaardige momenten om als kijker de gehele film met interesse te volgen.

Deze film bevat inderdaad mooie shots van het Italiaanse landschap. Helaas is dat ook meteen het beste deel van de film. Het acteerwerk is regelmatig wat overdreven en ook het verhaal bleek achteraf niet zo heel erg origineel te zijn. Desondanks is het toch een aardige film.

Na de eerste 30 minuten had ik het eerlijk gezegd niet verwacht, maar uiteindelijk blijkt dit toch een geslaagde film te zijn. Het eerste deel is nogal standaard, afgezien van haar baantje natuurlijk, maar de ontwikkeling van haar karakter en dat van clubeigenaar Miki werd op een interessante wijze uitgewerkt. Overigens zorgt dit niet voor een topscore, aangezien ik de rest van de film al in een groot aantal andere films heb gezien, alleen dat baantje van haar zorgt voor een iets andere invalshoek.

Normaal gesproken beoordeel ik de meeste superheldenfilm met een onvoldoende, omdat de acteurs te zwak zijn (Fantastic Four) of het verhaal slaapverwekkend is (X-Men). Bij Iron Man is het verhaal ook niet fantastisch te noemen, maar gelukkig is daar Robert Downey Jr. die de film letterlijk en figuurlijk redt. Verder is zijn rivaal ook de moeite waard en zijn de effecten vrij goed. Uiteindelijk heb ik mij toch heel aardig vermaakt.

Mochten mensen ineens fan zijn geworden van Downey Jr., dan raad ik bij deze het fantastische Kiss Kiss Bang Bang aan.

En gekeken, en niet volledig onder de indruk. Allereerst is er het goedkope uiterlijk van de film. Duidelijk sprake van kleine decors, weinig figuranten en matige acteurs. Het verhaal zelf was wel interessant en boeiend, met name het discutabele einde beviel mij wel. Helaas bleef het verhaal, op het einde na, nogal oppervlakkig en had ik ook het gevoel dit verhaal al een aantal keer gezien te hebben (niet alleen in The Pianist).

Stanley Kramer is de man achter een aantal goede drama films. In tegenstelling tot die films, weet Kramer met deze film totaal niet te overtuigen. Deze "komedie" weet bij mij alleen maar ergernis en hoofdpijn op te wekken. Totale chaotische en drukke scènes wisselen elkaar in hoog tempo af. Tel daarbij een groot aantal irritante en irrationale karakters, veel te lange speelduur, en het lelijke camerawerk op, en ik kan niet anders dan deze film laag te beoordelen.

Overigens is de titel van de film wel goed uitgekozen. Maar een film met iets meer klasse en evenwichtigheid zou je toch minstens mogen verwachten van iemand als Kramer. Een aaneenschakeling van ongeloofwaardige momenten en vervelende karakters is duidelijk niet aan mij besteed. Dus geen ideale film voor een zondagmiddag, vooral als je de dag al begint met een lichte vorm van hoofdpijn.

Een aardige film, maar zeker niet bijzonder. Pete Tong doet zeker aardig zijn best, maar de voorspelbaarheid van de film is duidelijk een minpunt. Visueel is het aardig en soms is het verhaal lekker over the top. Tegen het einde aan werd het inderdaad heel zoet en tegelijk vrij saai.

Tarkovsky doet het weer. In tegenstelling tot de laatste film van Tarkovsky (Offret), is Ivanovo Detstvo wel een film met een centraal karakter dat van begin tot het einde boeiend is. In vele recensies is de kracht van deze film al beschreven. Deze film weet zowel op emotioneel als cinematografisch vlak grote indruk te maken.

Qua camerawerk kent de film een groot aantal hoogtepunten. Met name de scènes in het moeras en de droomsequenties zijn van gigantisch hoog niveau. Enige vorm van kritiek betreft de bijrollen. Sommige momenten waarin het karakter van Ivan geen prominente rol heeft, voelen wat overbodig aan. Dit wil niet zeggen dat ook deze scènes prachtig zijn om te zien.