Meningen

Dit soort kungfu films zijn werkelijk niks voor mij. Hoewel het Engels stemgeluid van de acteurs de irritatie waarschijnlijk alleen maar erger heeft gemaakt.

De domme humor die veelvuldig in deze film komt is natuurlijk een voor de hand liggende klacht. Maar dat ik de vechtscènes aan het einde zelfs eentonig begon te vinden was ook voor mij een verrassing. In het begin is het nog wel fris, maar constant dezelfde actie en gevechten gaat mij toch echt op den duur vervelen. Ook ben ik blij dat de film niet voor het verhaal heb gekeken, want dat is er namelijk niet.

Tarnation is zeker een unieke film. Maar het kwam op mij over als een mislukt experiment. Ik kon ook vrij weinig met de karakters in de film, wat toch wel essentieel is bij een dergelijk werkje. Ik heb grote waardering voor de moeite die hierin is gestoken, maar geslaagd als film vind ik dit helaas niet.

Wat mij betreft kan deze film zich wel degelijk meten met het werk wat ik heb gezien van Kobayashi en Mizoguchi. Waarschijnlijk heeft deze film één van de krachtigste karakters ooit in film. Iguchi maakt van deze film een klassieker die niet snel vergeten zal worden.

Laat ik dan maar gaan voor de middenweg. TBS is een best aardige film en alles ziet er verzorgd uit. Aan het acteerwerk ligt het ook niet. Het is vooral het script wat op verschillende momenten zeer zwak is, en dan met name de karakters van de hoofdpersonen. Op bepaalde momenten lijken het persiflages van de personen die zij moeten voorstellen. Heel jammer, want hierdoor komt het overdreven en ongeloofwaardig over.

De eerste tegenvaller die ik zag van Michael Haneke. De beste omschrijving is al eerder gegeven van deze film, namelijk dat de film aanvoelt als een schip zonder stuurman. Nergens werd ik dan ook meegesleept door het verhaal of door één de karakters. Ook de kenmerkende thriller elementen of onderhuidse spanningen ontbraken volledig in de film. Overigens kwam dat ook doordat de karakters die een prominente rol hadden in de film, veelal kleurloos en totaal niet interessant bleken te zijn. Uiteindelijk vind ik het heel spijtig dat Haneke niet meer heeft gedaan met de fantastische setting waarin het verhaal zich heeft afgespeeld.

Een aardige film, maar ook een film die werkelijk niets bevat wat hem speciaal zou maken. Standaard verhaal en karakters zoals er zeker 100 andere films zijn. Het acteren is in deze films trouwens opvallend matig en een aantal acteurs zijn volledig miscast. Met name Richard Egan is daar een voorbeeld van. Een man zonder uitstraling of elegantie. Het einde is trouwens ook best zwak. Waarbij Tancred heel lang de tijd neemt om zijn pistool te trekken en toch het duel wint. Hij werd zelfs nog afgeleid door de zoon.

Een hele aardige film, maar helaas niet voor mij een echte tearjerker. Dit kwam vooral doordat ik het verhaal tussen Jeff Daniels en Debra Winger niet meeslepend genoeg vond. Beide konden bij mij niet voldoende sympathie opwekken.

Hoogtepunten bevat de film wel, voornamelijk de relatie tussen Shirley Maclaine en Jack Nicholson is heel leuk gedaan. Technisch is de film vrij standaard, wat dat betreft is de Oscar gestolen van The Right Stuff. Maar dat is weer een andere kwestie.

Dat Tetsuo een unieke film is, dat moge duidelijk zijn. In het begin van de film kon ik kleine vergelijkingen trekken met Lynch en Cronenberg, wat mij wat houvast gaf. Maar na 30min waren vergelijkingen absoluut niet meer op zijn plaats en bleek Tetsuo iets wat ik nooit eerder heb gezien.

Ik kan zeggen dat Tetsuo mij toch tegen is gevallen. Hoewel de beelden mij zeer bevielen, was het als geheel niet mijn ding. Snelle montage, wazig verhaal, matig acteerwerk hielpen allen niet om de film te waarderen. Uiteindelijk bleef ik achter met verschillende gevoelens van verbazing, afkeer en toch ook bewondering. Niet te vergeten met lichte hoofdpijn.

There Will Be Blood heeft zijn herziening goed doorstaan, en is bij deze de beste film van de 21ste eeuw.

Een tweetal punten maken deze film voor mij legendarisch. Allereerst het acteren van DDL en het karakter van Daniel Plainview. DDL maakt van Plainview een zeer complex en onvoorspelbaar karakter. De gelaatsuitdrukkingen en de woede op het gezicht van Plainview zijn echt zeldzaam dreigend. Toch kon ik voor een deel met hem meeleven, daar ligt dan ook de kracht van het karakter.

Het tweede punt zijn de verschillende losse scènes. Stuk voor stuk pareltjes en niet één overbodig. Elke scène brengt een deel verhaal en is op zijn eigen manier qua inhoud vrij onvoorspelbaar. De echte hoogtepunten zijn wat mij betreft de doop van Plainview en natuurlijk de slotscène.

Een aantal dingen zijn mij nu wel duidelijker geworden. Zo is het zeker dat Eli en Paul twee verschillende karakters zijn, en ook dat H.W. niet zijn echte zoon is. Andere ontdekkingen zijn gevoelsmatig en zijn door ieder anders te interpreteren. Het gaat hier vooral om de beweegredenen van Plainview. Ik denk dat hij, zoals in de film gezegd wordt, vooral zijn tegenstanders niet wil laten slagen. Verder is zijn haat tegenover andere mensen overduidelijk. Toch heeft hij mensen om zich heen nodig. Vooral mensen die kunnen bevestigen wat een succes hij !op eigen kracht! heeft behaald. Zijn relatie met Eli bestaat vooral uit haat. Tegen Eli persoonlijk en tegen godsdienst. Zijn aversie tegen godsdienst is er omdat hij vindt dat je het alleen moet doen, en niet kan rekenen op een god. I am the Third Revelation

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Met name het karakter van DDL geeft de film zoveel lagen mee. Dat de film in de bioscoop gezien moet worden lijkt mij logisch. En wie nog niet overtuigd is: Daniel Day-Lewis evenaart hier Marlon Brando in The Godfather, en Paul Thomas Anderson evenaart hier Stanley Kubrick met 2001. Gaat dat zien.

O Thiasos is moeilijk te beoordelen. In feite is dit vergelijkbaar met het verhaal. Ook ik kan niet ontkennen dat een groot aantal gebeurtenissen/verwijzingen etc. mij ontgaan zijn. Maar dit heb neem ik dan ook niet mee in mijn beoordeling. Ik beoordeel de film puur op wat ik heb waargenomen en wat mijn gevoel daarbij is.

Voor O Thiasos heb ik grote bewondering voor een aantal aspecten. Met name het camerawerk en de structuur waarin het verhaal verteld wordt is bijzonder. Hoewel dat niet wil zeggen dat ik het eens ben met al zijn structuurkeuzes.

De film kent voor mij twee overwegende minpunten. Dat is allereerst het tempo dat voor mij soms te traag werd door een te groot aantal schijnbaar herhalende momenten. Daarnaast had ik niet voldoende gevoel bij de karakters. Iets dat er na 3,5 uur wel had moeten zijn. Dit zorgt ervoor dat enige emotie bij mij relatief gezien achterwege blijft waardoor soms alleen het genieten van de beelden overblijft. Niettemin een bijzondere filmervaring die mij nog lang zal bijblijven.

THX 1138 is visueel een parel. Qua verhaal wist het mij niet volledig te boeien, maar toch ben ik daar ook wel positief over. Vooral het feit dat je als kijker met een aantal vragen achterblijft sprak mij wel aan. Het laatste shot is trouwens prachtig en het waard om in ieder geval de film uit te zien.

Wat had ik genoten van Bu San. Twee jaar later komt Tsai met deze film. Waar Bu San zeer subtiel was in het brengen van het verhaal en het ook ingetogen maar onvergetelijke humor bevat, heeft deze film dat helaas niet. Een groot deel van de film is in mijn ogen zeer over the top en grotesk. Hoewel de film natuurlijk wel zijn momenten van genialiteit bevat, spreekt het geheel mij absoluut niet aan. Uniek is de film wel, maar dat betekent niet dat het ook goed is.

Als kind was ik niet van veel dingen een grote fan, maar wel van The Turtles. Maar het zegt al genoeg dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien, de verwachtingen waren dan ook zeer laag. Deze verwachtingen zijn grotendeels uitgekomen. Hoewel ik moet toegeven dat de animatie er soms aardig uitzag en het donkere sfeertje in eerste instantie veelbelovend was.

Het gaat vooral mis met het plot en het screenplay. Het plot is te vergezocht, onnodig ingewikkeld. Een ander minpunt is de onevenwichtigheid. Soms is de film vrij donker, maar een ander moment is de film bijna kinderachtig "grappig". Met andere woorden, tijdens een gevecht wordt er elke seconde een komische opmerking uitgesproken die iedereen al talloze keren heeft gehoord. Een bijkomend nadeel hiervan is dat de film nooit enige vorm van spanning kent.

De film is dus duidelijk een gemiste kans, daarnaast ben ik qua insteek een grotere voorstander van de eerste films. Die Turtles hadden in ieder geval uitstraling, ook al waren die films verre van perfect. Ik denk dat het een aantal jaren gaat duren voordat een nieuwe Turtles film uit zal komen, en hopelijk wordt het script dit keer geschreven door iemand die iets kundiger is met zowel het onderwerp als met het schrijven van scripts.

Hoewel ik pas twee films van Roger Corman heb gezien, kan ik al wel concluderen dat zijn films niets voor mij zijn. De constante mix van B-film elementen, zwakke acteurs, vreemde karakters, en boven alles zeer aparte en vergezochte verhalen. De film begon nog wel aardig, maar naarmate het verhaal vorderde, werd het steeds ongeloofwaardiger en daardoor saaier.

Hoewel ik maar een minimum van zijn oeuvre heb mogen zien, laat zijn films bij een volgende keer wel links liggen. Het zijn films voor de liefhebber van dit genre, en dat ben ik nog steeds niet.

Zoals bij elke Miyazaki film had ik hoge, en waarschijnlijk te hoge verwachtingen vooraf. Gelukkig bleek het wederom een pareltje te zijn. Vooral het karakter van Mei is werkelijk schitterend, en dan met name het enthousiasme van haar in het begin van de film. Verder zijn er nog meer sterke punten als de invulling van de rol van de vader, het uiterlijk van de film en natuurlijk de aanwezigheid van Totoro en dan met name de scène bij de bushalte.

Kritiekpunten zijn puur gevoelsmatig. Want wanneer de film langer zou hebben geduurd of wanneer Totoro meer schermtijd had gehad, zou de film dan aan kracht winnen of verliezen. Ik zou het niet kunnen voorspellen, en ben dan ook zeer blij met het uiteindelijke eindresultaat.

Tony Takitani overtreft mijn verwachtingen. In feite kan ik maar weinig negatiefs melden over de film. De vertelwijze is zeer effectief en speciaal en ik heb totaal geen problemen met de voice-over, vooral omdat het structureel in de film wordt toegepast. Centraal staat Tony die bij mij gemakkelijk sympathie weet op te wekken.

Visueel dacht ik constant dat Ichikawa het hoge niveau nooit de hele film zou kunnen volhouden, maar het is hem wel degelijk gelukt. Een unieke manier van filmen, waarvan ik verwacht dat hij geïnspireerd is door Ozu, hoewel ik nog nooit een Yasujiro Ozu film heb gezien. De toekomst zal moeten uitwijzen of dit klopt, en of Ozu ook dit hoge niveau heeft weten te bereiken.

Een buitenkansje om deze film te zien op een redelijk groot doek. Die kans heb ik natuurlijk gegrepen en ik heb er geen spijt van. Deze unieke film is absurd, geweldadig, vreemd, spannend, humoristisch enz. Fantastische mix van stijlen met prachtig camerawerk maken deze film tot een must-see. Enige minpuntje is dat de film in het 2e deel misschien iets teveel leunt op komische elementen, maar er zijn vooral veel pluspunten.

4,5*

Transamerica is wel een aardige film. Het concept van de film is best origineel en ook is het acteren van een behoorlijk niveau. Toch viel de film mij op een aantal punten wat tegen. Voornamelijk dat de film vol is met cliché momenten die in vrijwel iedere roadmovie zitten en dat zich vervolgens doorzet tot het einde. Verder voelde ik niets voor de beide hoofdpersonen. Ze bleven voor mij zeer afstandelijk, wat de film duidelijk niet ten goede komt. Ook is het visueel matig te noemen.

Zeker een aanrader voor de filmfans onder ons. Neem alleen al de imitatie van Michael Caine (gemakkelijk te vinden via YouTube). Beide persoonlijkheden stelen de show (veelal van elkaar). Het is jammer dat het dramatische deel ondermaats is, maar vanwege de humor en de vele imitaties is dit een film die niet gemist mag worden.

Trolljegeren is een film die duidelijk ondergewaardeerd wordt. Deels zal dit wel komen door een verkeerd verwachtingspatroon. Eerlijk gezegd is het concept van Trolljegeren voor mij als een droom. De combinatie van elementen als fantasie, documentaire stijl, zwarte komedie en beetje spanning/thriller is werkelijk perfect. De uitvoering is helaas niet perfect, maar debuterend regisseur Øvredal komt wel heel erg in de buurt.

Het grote probleem is dat de komedie soms wat te plat en voor de hand liggend is (waarom nu weer die scheetgrap). Dit gaat ten koste van de spanning en de geloofwaardigheid van het verhaal. Uiteindelijk is de geloofwaardigheid cruciaal voor een film als Trolljegeren. Voor het grootste deel zit dat wel goed, alleen de scènes in de grot zijn bijzonder zwak.

Verder is het jammer dat Trolljegeren overduidelijk een aantal dingen heeft gekopieerd van films als The Blair Witch Project (begin) en Cloverfield (bepaalde scènes). Dit gebeurt zo duidelijk, dat het zelfs gezien kan worden als een ode. In mijn ogen zijn die verwijzingen niet geslaagd en nogal misplaatst.

Het is jammer dat ik nu de zwakke punten benadruk, want er is genoeg te genieten in deze film. De uitspraken van Hans (Troll Hunter) zijn heerlijk cynisch en de gezichtsuitdrukkingen van de studenten zijn ook gedenkwaardig. Wat mij betreft verdient de film een groot publiek, al kan niet voorkomen worden dat sommige mensen deze film zullen beschouwen als een teleurstelling.

Tropa de Elite kon bij mij helaas niet de hoge verwachtingen waarmaken. Daarvoor was het eerste uur van de film simpelweg niet goed genoeg. Het eerste uur was in mijn ogen nogal onsamenhangend en soms zelfs verwarrend. Daardoor voelde ik ook totaal geen binding met de karakters, en voor mij is dat de essentie van film.

Het tweede uur herstelt de film zich goed. Dit deel bevat duidelijk een aantal scènes die mij nog lang zullen bijblijven en hier komen de karakters ook echt tot leven. Visueel volgt het de trend van de laatste jaren, dus wat dat betreft is het niks nieuws.

De vergelijking met Cidade de Deus is in feite niet te vermijden. Wat dat betreft wint die film het met gemak. Dat komt met name door de sterkere karakters, betere verhaal, origineel uitgangspunt en alles bij elkaar een grotere impact op de filmkijker.

Tropic Thunder is hier duidelijk ongewaardeerd. Al moet ik toegeven dat de film zeer onevenwichtig is. De film wordt hierbij vooral gered door de komedie, die meestal van hoog niveau is. Qua actie stelt de film weinig voor en ontbreekt alle spanning. Dit komt door het nogal kinderachtige verhaal.

Maar het draait in deze film toch vooral om de humor en de karakters. De film kent dan ook verschillende hoogtepunten zoals de trailers in het begin van de film, en voornamelijk de dialoog van Downey Jr. Het is opvallend dat de film de ene keer bewust omgaat met bepaalde clichés en die op een eigen (leuke) manier weet te interpreteren. Bij andere scènes wordt deze balans niet gevonden en wordt het allemaal iets te overdreven.

Na een tweede kijkbeurt kom ik erachter dat True Romance een sterke film blijft. Dit is naar mijn mening vooral te danken aan de bijrol acteurs die de film net dat beetje extra geven (met name Oldman, Kilmer en Walken). Hoewel de onbesuisde en ongeloofwaardige actie niet mijn ding is, heb ik mij prima vermaakt. Waarschijnlijk nog steeds Tony Scott zijn beste film, al kwam Man on Fire in de buurt.

Na al die jaren blijft The Truman Show een mix van een sterk concept en een bovengemiddelde uitwerking. Het is wel jammer dat je bij een tweede kijkbeurt toch een aantal dingen gaan opvallen die wat minder bevallen. Dit heb ik met name op het gebied van acteurkeuze en echte onwaarschijnlijkheden in het script. Maar boven alles blijft het de doorbraak van Jim Carrey. Zonder hem is er geen Truman Show.

Wederom een goede film van Kurosawa. Toch moet ik toegeven dat ik iets meer van de film had verwacht. Dit ligt niet aan Mifune, die een fantastisch overtuigende rol speelt. Het ligt meer aan het verhaal en de overige karakers. De film kent als het ware tekort karakters met een eigen identiteit waardoor het uiteindelijke verloop van de film, de kijker weinig doet. Het verhaal had voor mij een beperkte emotionele lading, wat Kurosawa in andere films toch beter voor elkaar had.

Voor mij geldt dit al niet, behalve als de film spannend zou zijn. Dat geldt helaas niet voor deze film, waarbij het uitgangspunt van de tweeling mij al niet beviel. Daarnaast zag je aantal plotwendingen al in een vroeg stadium aankomen. Andere punten van kritiek betreft de zwakke dialogen, de bombastische soundtrack en het amateuristische camerawerk. Helemaal slecht kan ik de film niet noemen. Ik was namelijk best onder de indruk van een aantal aparte shots, maar dat is niet genoeg voor een voldoende.

Een juweeltje is het zeker. Maar je blijft als kijker met ongelooflijk veel vragen over, vooral als je er nog een paar minuten over nadenkt. Bijna alles in de film is namelijk suggestief, en relaties tussen karakters zijn alleen maar te raden. Volgens mij weet alleen Bergman alle antwoorden op zijn film, en de kijkers zelf hebben op deze manier allen een eigen interpretatie. De film is in feite een fragment uit het leven van de karakters, en hoe hun onderlinge relatie is moet je als kijker afleiden uit de beelden. De één zal daarvan houden en de ander die daar geen geduld of moeite voor wil doen niet. Dat is trouwens ook zeer knap aan de film, je weet namelijk niet hoe diep de film gaat en hoeveel lagen de film uiteindelijk heeft.

Hoewel dit pas mijn derde Bergman is, hoop ik dat hij met deze film de grenzen van de kijker heeft opgezocht, en er met andere films niet overheen gaat. Maar dat zal ik in de toekomst wel ontdekken.