Meningen

Toch wel een tegenvallende film. De acteurs doen het nog wel aardig, al zijn een aantal castingkeuzes nogal twijfelachtig. Maar het verhaal zelf is vrij zwak en ongeloofwaardig, en weet mij simpelweg niet te overtuigen.

Het deed mij een beetje denken aan een American Beauty maar dan met een huurmoordenaar. Ook afspelend in Amerikaanse buitenwijk, maar Panic komt op de meeste gebieden tekort. Het is opvallend dat er A-acteurs in meespelen, want de film ziet er zeer goedkoop uit en is waarschijnlijk met een minimaal budget en inspiratie gefilmd. Eigenlijk wordt de film een beetje gered door het spel van Sutherland, die ervoor zorgt dat er vorm van onderlinge spanning aanwezig is dat cruciaal is bij een film als deze.

Paradise Now vond ik een behoorlijk sterke film. Heel subtiel in elkaar gezet, en het verhaal voelde op de meeste momenten gelukkig niet geforceerd aan. Zelfs de rol van Suha kwam vrij natuurlijk over. Minpuntje:Het gemakkelijk overtuigen van Khaled. In de film dacht ik juist dat hij degene was die er voor zou gaan. Wat dat betreft deel ik de mening van JJ_D, Saïd is vastbesloten om door te zetten terwijl het duidelijk geen 'meeloper' is.

De film had natuurlijk nog iets dieper kunnen gaan, waardoor het nog overtuigender was geweest. Vooral de korte speelduur lijkt hier een probleem. Maar het eindresultaat, inclusief het einde, heeft toch veel indruk op mij gemaakt.

Les Parapluies de Cherbourg is een film voor de liefhebber van het genre. Voor mij persoonlijk als musical hater gaat deze film nog een stapje verder. Wat dat betreft scoort de film minimaal.

Toch kent deze film best een aantal goede punten als bijvoorbeeld het acteerwerk, de setting en uiteraard de originaliteit. Maar het verhaal is helaas zeer simpel en voorspelbaar en ook dat is niet gunstig voor de uiteindelijk lage beoordeling.

Het is direct duidelijk dat de regisseur hoge verwachtingen ambieert bij het maken van deze film. Niet alleen de mooie animaties maar ook het complexe verhaal en de symboliek wijzen hierop. Hoewel de animaties in eerste instantie vrij toegankelijk lijken voor het grote publiek, is het verhaal dat allerminst.

Wat dave hiervoor uiteen heeft gezet, kan ik alleen maar onderstrepen. Het is eigenlijk jammer dat de regisseur de lat voor zichzelf zo hoog heeft gelegd. De film heeft namelijk alles in zich om een minder complex maar geslaagd avonturenverhaal te zijn in een originele fantasy setting, maar nu is het een film geworden dat veel eist van zijn publiek. Ook de lange speelduur draagt hier niet aan bij.

Pat Garrett & Billy the Kid is een heerlijke western zoals ik ze graag zie. Elke rol is sterk ingevuld en dat valt samen met die prachtige shots, dat is voor mij al een winnende combinatie. Ook opvallend is de verschijning van de legendarische Bob Dylan, in persoon en in stem. Hoewel hij weinig tekst heeft in de film, maakt hij dat goed met zijn soundtrack. Sommige critici noemen het een meesterwerk met foutjes, maar ik vind het gewoon een zeer goede klassieker.

Uiteraard heb ik die kans gegrepen, en er geen spijt van gehad. Pather Panchali is overduidelijk een meesterwerk in verschillende opzichten.

Allereerst is het visueel een parel. Ray en zijn crew halen werkelijk alles uit ieder shot. De gehele film zit vol met dit soort shots. Daarnaast staat het verhaal voor mij centraal. Hoewel het in het begin van de film nog onwennig aanvoelde, omdat ik niet precies wist welke kant het op zou gaan. Maar na het eerste uur zat ik midden in de film. Het verhaal werkt zo goed omdat de film vol zit met fantastische karakters. Van hoofdrolspelers als Apu en zijn moeder, tot kleurrijke karakters als de tante en de leraar. Het zijn in ieder geval allemaal frisse karakters die je niet vaak ziet.

Waar de eerste helft licht van toon is, verandert dat in de tweede helft van de film. In feite voel je de dreiging wel in het begin de film, maar je ziet het pas echt in de tweede helft. Het laatste half uur van de film zorgt ervoor dat de film daadwerkelijk als meesterwerk kan worden beschouwd. Helaas heeft Bollywood zelf weinig inspiratie gehaald uit deze film, en zijn het vooral de westerse regisseurs die dat doen. Ray weet het drama nooit te overdrijven, waardoor het optimaal effect heeft op de kijker.

Prachtige cinema zijn voor mij gedenkwaardige beelden in combinatie met een sterk verhaal, en dat maakt Pather Panchali met name in het tweede deel van de film waar.

Bij herziening is Paths of Glory iets minder krachtig. Hoewel de hand van de meester nog duidelijk is te ontdekken is, zijn een aantal karakters in de film iets te eenzijdig en te makkelijk neergezet. Gelukkig maakt Kirk Douglas als Colonel Dax veel goed.

Verder bevat het verhaal nog steeds een universeel en vooral actueel thema, dat maakt van Paths of Glory een tijdloze film. Ook het feit dat de film er totaal niet verouderd uitziet, zorgt ervoor dat de film niet snel vergeten zal worden. En wat betreft het einde: Wat mij betreft een tegenvallend einde. Van een stel hooligans tot kerkbezoekers in een paar seconden is in mijn ogen niet geloofwaardig. De overgang was simpelweg te groot.

Leuke cast en op sommige momenten wel te pruimen. Toch stelt de film heel weinig voor en is het einde en het verloop van het verhaal extreem voorspelbaar. Tel daar een aantal zeer irritante karakters bij op, en je hebt een mislukte film.

Het uitstekende begin van de film belooft veel. Toch zakt de film steeds meer in, met toch nog enkele uitschieters. Wat vooral ontbrak, was de echte spanning die je in zo'n film zou moeten voelen. Hoewel La Battaglia di Algeri een aantal aspecten zou kunnen hebben overgenomen uit deze film, is mij zeer duidelijk welke van de 2 uiteindelijk het beste uit de verf komt.

El Perro beviel mij goed. Het verhaal is van redelijk niveau en weet, ondanks een aantal typische karakters, tot het einde de aandacht van de kijker vast te houden. Wat mij betreft is de ster van de film de hond. Werkelijk een prachtig beest en grappig hoe groot de hond opeens wordt als hij in de auto naast de baas zit. Verder speelt Juan Villegas zijn rol verdienstelijk, zijn blikken in de film zorgen spontaan voor medelijden. Voor de rest is de film vrij standaard en weet nergens meer te verrassen.

Prachtige documentaire waarbij de tijd inderdaad voorbij vliegt. Ik moet zeggen dat ik, in tegenstelling tot The One Ring, toch een aantal titels ben tegengekomen waarvan ik nog weinig wist. Het is inderdaad jammer dat ik bij een aantal titels het einde nu al weet, maar blijkbaar vond Scorsese dat nodig. Omdat het een bewuste keuze lijkt te zijn. In feite kan ik urenlang naar dit soort documentaires kijken, ik hoop snel soortgelijke films tegen te komen. Het door kappeuter aangestipte Easy Riders, Raging Bulls lijkt mij een goede film die aan die critiria voldoet.

Een beetje een teleurstellende eerste kennismaking met het werk van Murnau. Een aantal scenes en beelden bevielen mij zeker, maar over het algemeen genomen was het verhaal niet interessant genoeg om mij 2 uur lang volledig te boeien. Hopelijk bevallen andere films van hem mij meer.

Het is lang geleden dat ik zo enthousiast ben geweest over een bepaalde film, en dat een film zo aan mijn verwachtingen heeft kunnen voldoen. Eindelijk is dat gebeurt met Pickpocket. De legendarische film van Robert Bresson.

Naast de bekende en door vrijwel iedereen geprezen zakkenrolscenes bevat deze film veel meer. De echte kracht van deze film ligt bij de zakkenroller zelf en zijn bestaan. De constante worsteling met zijn leven en eenzaamheid zorgen voor een constant boeiende voorstelling.

Naast de hoofdpersoon is het andere hoogtepunt de regie en invloed van Bresson. Voor mij persoonlijk merkte ik amper iets van het emotieloze acteren wat veelal genoemd wordt bij Bresson. Voor mij is het simpelweg een razendsnelle film die vol emotie op het scherm verscheen. Het levert in ieder geval 5 sterren op, en waarschijnlijk een plaats in mijn top 10.

Zoveel woorden komen bij mij op tijdens het zien van Pierrot le Fou. Woorden als origineel, visueel prachtig, maar ook niet boeiende karakters, onsamenhangend en het is toch zeker geen musical. Godard heeft mij in ieder geval weer voldoende weten te verbazen en heeft behoorlijk wat gemengde gevoelens bij mij opgewekt.

Toch heb ik een teleurgesteld gevoel na afloop van de film. Ik heb zo'n gevoel dat Godard wat langs mij heengaat. Ik snap niet alle grappen en bedoelingen, en vind een aantal van die grappen en bedoelingen veelal niet geslaagd genoeg. Ik ben het niet eens met zijn verhaallijnen en vind de karakters op verschillende momenten vervelend. Godard is op dit moment simpelweg mijn smaak niet. Misschien wordt het dat ooit, maar ik ben bang van niet.

Een budget van 200mil, prachtige effecten en heel mooi aangekleed. Maar dat wordt allemaal teniet gedaan door het flauwe, extreem vage verhaal. En niet te vergeten de slechte hoofdrolacteurs...
2 hoogtepunten: Opening van Jack Sparrow, eindelijk iets van niveau en natuurlijk Keith Richards.
dieptepunten: het wil je met me trouwen stuk, alle geforceerde slechte grapjes, Orlando Bloom, Keira Knightley, en boven alles de scriptschrijver. Had Sparrow niet dood laten gaan, dan hadden ze deze onzin niet uit de duim hoeven te zuigen.
Wat me vooral tegenvalt (nog meer dan de opsomming van net), is het niet kunnen kiezen wat voor soort film het is. Het is namelijk gewelddadig (1ste scene), ingewikkeld (alles tijdens de film wordt erbij gehaald, van ohja er is nog een god, en die en die waren verliefd en dat is nog een piratenregel), en tegelijkertijd zo kinderachtig.
1* voor Depp en Richards em 1* voor de effecten.

Mijn mening over The Player komt sterk overeen met de meeste andere gebruikers. Namelijk dat de film leuk en vermakelijk is daardoor weet te boeien tot het einde. Dit komt door het verhaal, maar vooral door de setting van de film.

De setting van de film is Hollywood. Altman grijpt de mogelijkheid aan om de film vol te proppen met verwijzingen naar andere acteurs en films. Als filmliefhebber is dat al snel vermakelijk. Helaas lag het er allemaal soms iets te dik bovenop en was er ook sprake van een aantal ongelukkig casting keuzes (Whoopi Goldberg, Lyle Lovett). Een klein foutje voor een film die weinig verkeerd doet, maar ook nergens echt hoogstaand blijkt te zijn (hoewel het einde zeer sterk en toepasselijk bleek te zijn).

Il Postino is een film met een uitstekend eerste uur. In dit eerste uur is Mario totaal verlegen. Zijn voorzichtige verandering en het eerste contact met zowel dichter Pablo Neruda als zijn liefde Beatrice is zeer aandoenlijk en bijna schattig. Hoewel het gedrag van Mario hierbij soms iets te simpel en bijna sentimenteel is, blijf ik het wel geloofwaardig vinden.

Halverwege zakt de film helaas heel ver weg. Opeens worden er problemen gezocht die er niet zijn, en blijft de film een half uur doorgaan zonder inhoud. Hierbij viel ook op dat er totaal geen chemie is tussen Mario en zijn Beatrice. De charme van deze film in het eerste uur was dat het in feite nergens om ging en het verhaal zich beperkt tot het probleem van een simpele ziel. Het laatste half uur is de regisseur tevergeefs bezig om dit verhaal op een interessante wijze uit te breiden.

Net als Atonement, heb ik ook genoten van Pride & Prejudice. Wat mij het meest beviel was het prachtige camerawerk. Ook bevat de film een aantal uitstekende hoofdfiguren waarop de film kan leunen. Minder leuk waren moeder Bennet en ik denk een tweetal dochters. Zeer vervelende mensen, maar waarschijnlijk was dat ook de bedoeling. Maar het is duidelijk dat Joe Wright op deze manier een mooi oeuvre aan het opbouwen is.

Zolang je met minimale verwachtingen deze film gaat kijken, dan valt het allemaal wel mee. Natuurlijk is dit verhaal al talloze keren eerder verfilmd, maar ondanks de lange speelduur weet regisseur O'Connor het met een redelijke tempo te brengen. Ik ben overigens minder te spreken over de 4 heren die op de poster afgebeeld zijn. Norton is totaal niet geïnspireerd, Farrell en Voigt kunnen hun karakters ook geen enkele diepgang geven en Noah Emmerich heb ik altijd een zeer matig acteur gevonden, en deze film verandert die mening duidelijk niet. Eigenlijk jammer dat O'Connor geen andere acteurs tot zijn beschikking had.

De poster belooft heel wat. Helaas komen die verwachtingen niet helemaal uit. Princess is zeer gewaagd, maar het verhaal is iets te simpel en daardoor voor mij wat afstandelijk. Ook de mix tussen animatie en live-action is wat mij betreft niet helemaal geslaagd. Vooral de live-action beelden ogen goedkoop.

De hoge verwachtingen zijn niet geheel waargemaakt. Daar zijn verschillende redenen voor. De film duurt inderdaad iets te lang en kent teveel zijwegen. Het grootste probleem had ik echter met het ontbreken van een vorm van intimiteit en betrokkenheid. Waar Hunger dit in 2008 uitstekend wist te doen, slaagt deze film er niet in. Daarnaast had ik ook geen echte binding met de karakters, waardoor het vooral een aaneenschakeling was van bijzondere scènes, afgewisseld met minder interessante momenten.

Overigens vind ik dat de laatste scène speciaal opgenoemd dient te worden. Duidelijk een voorbeeld van perfecte timing in combinatie met een goede soundtrack en acteerprestaties.

Ik had best hoge verwachtingen van The Proposition, omdat het echt mijn genre leek. Helaas maakt de film die verwachtingen niet waar. Waar ik een sterke karakterstudie van Charlie Burns had verwacht, viel dat zeer tegen. Daarentegen werd er weer teveel aandacht besteed aan karakters die toch niet interessant bleken, en dan heb ik met name over het echtpaar.

Positief ben ik over de sfeer die de film uitademt en enkele mooi geschoten scènes. Uiteindelijk is het uitgangspunt van The Proposition veelbelovend, maar helaas de uitwerking wat minder. Dat maakt van deze film een gemiste kans.

Een vlotte film die doet wat ik vooraf had verwacht. Het biedt namelijk uitstekend vermaak, zonder echte gevoelens bij de kijker op te roepen. Dit komt deels door het hoge tempo van de film, en tevens doordat de karakters nogal afstandelijk zijn en duidelijk niet een vorm van sympathie bij de kijker op weten te wekken.

Maar zoals gezegd weet de film de gehele speelduur te boeien en daarnaast is de film verrassend hard te noemen. Met name Tom Powers heeft een keiharde persoonlijkheid en is daardoor een interessante verschijning.

De film is een drama, waarbij clichés elkaar in hoog tempo opvolgen. Ook het acteerwerk en de dialogen zijn van zeer laag niveau. Toch weet de film een tweetal sterren te verdienen dankzij de aanwezigheid van Prince. Het is niet dat het een geweldige acteur is, maar zijn aanwezigheid heeft toch wel iets. Dat in combinatie met de muziek zorgen ervoor dat ik de film heb uitgekeken.