Pépé le Moko (1937)

en dit is die andere tip van metacritic: 100 score. stinissen, op tv gezien?

Sterke iets onbekendere filmklassieker die veel mensen zou moeten kunnen bekoren.

Pépé le Moko van Justin Duvivier, iets minder bekend dan tijdgenoten als Jean Renoir en Marcel Carné, is een uitstekende film die op veel fronten invloedrijk blijkt te zijn.

Een op zich simpel, maar erg doeltreffend verteld verhaal over een gangster, gespeeld door grootheid Jean Gabin, die zich voor de politie schuilhoudt in de Kasbah van Algiers.

De film wordt algemeen beschouwd als een van de grootste Franse films aller tijden en is een sterk voorbeeld van een gangsterthriller en van film noit, met eveneens een flinke scheut poëtisch realisme er overheen gegoten.

Erg mooie, glasheldere poëtische fotografie, sfeervol en dynamisch acteerwerk.

Deze film is van grote invloed geweest op het film noir/gangstergenre en op (Hollywood)filmklassiekers als Casablanca en de films van Billy Wilder. Jean Gabin zou van grote invloed zijn op acteurs als Humprey Bogart, Edward G. Robinson en andere helden uit de film noir/gangsterfilm.

Pépé le Moko is niet minder goed als de films van tijdgenoot Jean Renoir en is een aanrader voor de liefhebber van echte filmklassiekers.

Inderdaad een aanrader.

Deze film maakte van Jean Gabin een ster. Later in het jaar kwam ook "La Grande Illusion" uit, en weer een jaar later "Quai des Brumes". Hiermee was zijn reputatie definitief gevestigd. Opvallend is wel dat Gabin na deze drie meesterwerken toch vooral in minder kwaliteitsvolle films heeft gespeeld. Desondanks bleef hij een megaster, vooral door de Maigret-films. Gabin overleed in 1976 op 72-jarig leeftijd.

sterke film met een ijzersterke Gabin. Waar hij me in La Grande Illusion al pakte doet hij het nu weer. Karakters in deze film zijn een groot pluspunt. Het mannetje met het balletje, Grandpere, het mannetje dat alleen maar stom voor zich uit zit te lachen, de Slinkse Salamin, de lafaard Giser en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Gabin steelt zoals eerder gezegd de show met zijn rol als de ongrijpbare pepe le moko. De beginsequentie waarin de hoofdinspecteur uitlegt waarom hij zo ongrijpbaar is is erg leuk en mooi.

Dan wat minpunten, naast enkele prachtige shots vind ik het einde niet echt passend. De wrok van een vrouw, dat iedereen Salamin maar gelooft, het niet weten hoe het met caspar afliep. in mijn ogen kleine flaws, maar misschien wijst herziening uit of ik het verkeerd zag.

Laatste puntje, vanwaar die soms vage blurry shots van duvivier, een gedeelte scherp en een gedeelte onscherp terwijl de personages zich op dezelfde afstand bevinden. Ik heb het wel vaker gezien maar dan diende het een estetisch doel, zoals in cassavetes' werk. de verzengende hitte in de kasbah? een soort sunblur ??

al met al een dikke 4*. weer een pareltje uit de franse filmgeschiedenis.

Kijk, zo wil ik ze graag zien! Kan met gemak de concurrentie aan met Casablanca (wint zelfs naar mijn mening), een film die meerdere malen in m'n gedachten kwam bovendrijven tijdens het bekijken van Pépé le Moko.

De overacting zal menigeen tegen de borst stuiten, sommige musical-achtige stukjes zullen bij menigeen de tenen krommen, en de in elkaar geknutselde kasbah zal door menigeen als compleet gedateerd aangemerkt worden. Dikke vriendelijke middelvinger, ik vond het fantastisch: 4,5*.

Pépé le Moko is in alles een Hollywood film, m.u.v. de taal. Het lijkt wel of de film noir dankzij de Franse naam ook daadwerkelijk gegrond is in de Franse cinema. Niet verwonderlijk dat de rechten van deze 'Hollywood' film ook daadwerkelijk meteen verkocht werden in Hollywood zelf. In plaats van een release in de bioscopen, besloot men de film te remaken (ja, dat is echt niet iets van deze tijd beste mensen). Resultaat: Algiers (overigens met twee Europeanen in de hoofdrollen). Er is zelfs sprake dat de producers alle kopien van Pépé le Moko wilden vernietigen. Jaja, de Hollywood-mafia.

En dan hebben we het nog niet gehad over een van de grootste cartoon-helden allertijden: Pepé Le Pew. Overduidelijk gebaseerd op het personage Pépé le Moko, de stem van Charles Boyer in de remake Algiers werd door Mel Blanc 'gekopieerd'. Verder is het nog grappig dat een van de cartoons 'The Cat's Baw' heet.

Tot zover weer deze encyclopedische wetenswaardigheden.

Aanrader voor de liefhebbers van Hollywood-flicks uit de jaren 30 en 40 (en ik noem nogmaals Casablanca).

Klein weetje om de cirkel rond te maken: Algiers was een succes. Toen er een naam verzonnen moest worden voor de film die Casablanca moest worden (het script had een andere titel, die me nu even ontschoten is) werd dat vanwege het succes van Algiers Casablanca.

Een film met de duidelijke Franse touch van de Jaren 30: intiem, af en toe beklemmend en met helden in het verhaal met zwier, stijl en charme en met een onafwendbaar noodlot

Toch kon de film me niet echt boeien of raken, de exterieurscenes zijn fraai, maar er werd in de film te veel geouwehoerd naar mijn zin en de verwikkelingen waren op zich al duidelijk genoeg. Jean Gabin is sowieso niet mijn favoriete acteur, al heeft hij een enorme uitstraling.

Verder is het is mij niet helemaal duidelijk waarom Duvivier 'one of the great cinematic poets' wordt genoemd, want met uitzondernig van die spaarzame exterieur scenes en het fraaie einde had meer beeldpoëzie de film naar mijn mening wel goed gedaan.

Het is ontegenzeggelijk zo dat de film een inspiratie is voor Casablanca. Ik had zelfs het idee dat hele scenes in Casablanca zijn gekopieerd. Een sfeerrijke, typsich Franse klassieker, maar een tikkie gedateerd door zijn nadrukkelijkheid.

Het duurde wel even voordat ik echt in de film zat. Wie naast Gabin de hoofdrollen vertolken wordt pas betrekkelijk laat duidelijk.

Veel acteurs en locaties. Wat cameravoering en montage betreft; je ziet meer close-ups dan gebruikelijk was voor die tijd. Als er uberhaupt close-ups worden gebruikt.

Vooral het laatste half uur pakte me. De tragiek van Pepe wordt dan goed zichtbaar. 3,5 sterren

* ? roosky. wil je dat misschien ff toelichten ?? alsjeblieft ??

De schrijver van het boek ’Pépé le Moko’, Henri La Barthe, heeft enige tijd in Algiers als politieagent dienst gedaan. Het zien van de film Scarface (1932) van Howard Hawks en de werkperiode in Algiers hebben hem geïnspireerd tot het schrijven van het boek, waarop de gelijknamige film van Julien Duvier gebaseerd is. Aardig om iets van de verschillende kruisbestuivingen in de filmgeschiedenis te zien. De Franse film Pépé le Moko heeft weer invloed gehad op het ontstaan van de Amerikaanse film noir.

Pépé le Moko is een heerlijke film die zich afspeelt rondom het sympathieke karakter van een gentleman/boef. Deze wordt gespeeld door Jean Gabin. Hij voelt zich veilig in het doolhof van de steegjes in Algiers. De Franse womanizer wordt omringd door een prachtig stelletje misdadige typetjes. Over aandacht van de vrouwen in de kashba hoeft Pépé zich ook al niet te beklagen. Als een haantje hoeft hij maar vrolijk gezang uit te kraaien en ze beginnen allemaal te zwijmelen. Maar achter alle sympathieke charme schuilt de noodzakelijke hardheid om de misdadige orde te kunnen handhaven.

De Algerijnse politie wil de baas van “de leeuwen van de goot”, Pépé, te grazen nemen. De sluwe, op het valse af, inspecteur Slimane is op zoek naar een list. Uiteindelijk dient deze zich vanzelf aan in de vorm van een met fonkelende juwelen omhangen mooie dame. Zij wordt, zonder dat ze het zelf in de gaten heeft, door de inspecteur als lokmiddel ingezet. Wat is dat toch, dat hart bij een sterke en intelligente man van vlees en bloed, dat toch steeds maar beter en mooier wil, en dat dan tot zijn ondergang leidt?

De film Pépé le Moko lijkt ergens op een lekker spannend jongensboek dat in exotische oorden afspeelt. Maar om bij dat genre te horen, zitten er in dit verhaal over list en bedrog toch net teveel mannenkwesties met een aangenaam raffinement.

Ik denk dat niemand die Pépé le Moko ziet en ook Casablanca kent de link tussen beide films niet kan leggen. Een vergelijkbaar sfeertje, hier en daar wat vergelijkbare personages, maar niet echt dezelfde verhaallijnen, op wat subplotjes na. Wel kwam een herkenbare quote uit Casablanca hier schijnbaar vandaan. In Casablanca zegt Lorre tegen Bogart dat Bogart hem alleen vertrouwt omdat hij hem veracht. Deze opmerking zit ook in deze film.

Persoonlijk vind ik Pépé le Moko niet beter dan Casablanca, maar het is wel een schitterende film. Wel eentje waar ik even in moest komen. Gelukkig wordt de film met de scène beter en zit er ook een lekker tempo en afwisseling in. Daarbij kan ik het wel waarderen dat de film zoveel gedenkwaardige personages heeft. Alle bijrollen zijn leuk gecast. Ze spelen Gabin echter niet van het doek. Daar heeft de man te veel charisma voor.

Er zijn wel wat nadelen. De liefde van Pépé voor die rijke vrouw komt niet al te goed uit de verf, wellicht omdat ze weinig scènes samen hebben. Pépé als paar met Ines vond ik overtuigender. Maar ja, het liefdesverhaaltje was wel nodig voor het verhaal natuurlijk. Ook ietwat vreemd is dat de beelden soms wat onscherp zijn, zoals Wouters al aangaf. Ik vroeg me ook regelmatig af of dat zo hoorde. Leek mij een technische fout.

Al met al een stevige aanrader, zeker voor mensen die van films als Casablanca houden!

4*

Het uitstekende begin van de film belooft veel. Toch zakt de film steeds meer in, met toch nog enkele uitschieters. Wat vooral ontbrak, was de echte spanning die je in zo'n film zou moeten voelen. Hoewel La Battaglia di Algeri een aantal aspecten zou kunnen hebben overgenomen uit deze film, is mij zeer duidelijk welke van de 2 uiteindelijk het beste uit de verf komt.

'Pépé le Moko' mist inderdaad spanning, en omdat het tempo wat aan de lage kant ligt krijg je naar het einde toe een nogal vervelende situatie. Bovendien is het slot nogal nonchalant uitgewerkt, waardoor de film emotioneel weinig voorstelt.

Een remake (anno 2008) zou wonderen kunnen verrichten, dunkt mij.

2,25*

Hide and seek

De emblematische kwaliteit die 'Pépé le Moko' als sinds jaar en dag draagt was, naast zijn indeling onder het poëtisch realisme, de voornaamste reden waarom deze prent mijn aandacht trok. Als film-noir was 'Pépé le Moko' zijn tijd namelijk ver vooruit en fungeerde hij naderhand als blauwdruk voor het genre dat Hollywood zich gedurende de jaren '40 en '50 zou toe-eigenen.

Ondanks dit veelbelovende feit kan 'Pépé le Moko', in tegenstelling tot het merendeel van de gebruikers, niet op evenveel bijval rekenen. Het lijkt, grof gesteld, alsof hij zich als film-noir (annex misdaaddrama) niet voldoende kan onderscheiden van zijn soortgenoten. Verhaaltechnisch verloopt het geheel niet altijd even vlot en vanuit een emotioneel standpunt blijven we grotendeels op onze honger zitten.

De prestatie van Jean Gabin, en het personage dat hij vertolkt, mogen we echter niet uit het oog verliezen. Pépé is een man van het plebs, maar zal er zich nooit openlijk tussen begeven. Hij kent het doolhof, genaamd Algiers, bovendien als zijn broekzak, en zal die handigheid dan ook meermaals in zijn voordeel doen werken.
Het noodlot, zoals de wetten van de film-noir ons 'opleggen', is echter onafwendbaar. En het doolhof waar hij eens zo vergroeid mee was, zal zijn ondergang verder inluiden, nadat blijkt dat zijn eeuwige zwakte voor vrouwen zijn eerste kleerscheuren begint te vertonen. Het is vervolgens de bitterheid van deze figuur, die Gabin met een merkwaardige flair tot uiting weet te brengen.

De naden van het poëtisch realisme, waar ik voorheen over sprak, kwamen echter niet altijd even overtuigend tot uiting. De poëtische cameravoering koppelt zich weliswaar aan een zekere melancholie en mistroostigheid, maar vloekt net iets te veel met de expressieve weergave van gevoelens en emoties. Bovendien is de mate van realisme, of hoe ik deze 'stempel' enigszins mag interpreteren, niet nadrukkelijk aanwezig om een volwaardige cirkel te vormen.

3*