Pépé le Moko (1937)

Kijk, zo wil ik ze graag zien! Kan met gemak de concurrentie aan met Casablanca (wint zelfs naar mijn mening), een film die meerdere malen in m'n gedachten kwam bovendrijven tijdens het bekijken van Pépé le Moko.

De overacting zal menigeen tegen de borst stuiten, sommige musical-achtige stukjes zullen bij menigeen de tenen krommen, en de in elkaar geknutselde kasbah zal door menigeen als compleet gedateerd aangemerkt worden. Dikke vriendelijke middelvinger, ik vond het fantastisch: 4,5*.

Pépé le Moko is in alles een Hollywood film, m.u.v. de taal. Het lijkt wel of de film noir dankzij de Franse naam ook daadwerkelijk gegrond is in de Franse cinema. Niet verwonderlijk dat de rechten van deze 'Hollywood' film ook daadwerkelijk meteen verkocht werden in Hollywood zelf. In plaats van een release in de bioscopen, besloot men de film te remaken (ja, dat is echt niet iets van deze tijd beste mensen). Resultaat: Algiers (overigens met twee Europeanen in de hoofdrollen). Er is zelfs sprake dat de producers alle kopien van Pépé le Moko wilden vernietigen. Jaja, de Hollywood-mafia.

En dan hebben we het nog niet gehad over een van de grootste cartoon-helden allertijden: Pepé Le Pew. Overduidelijk gebaseerd op het personage Pépé le Moko, de stem van Charles Boyer in de remake Algiers werd door Mel Blanc 'gekopieerd'. Verder is het nog grappig dat een van de cartoons 'The Cat's Baw' heet.

Tot zover weer deze encyclopedische wetenswaardigheden.

Aanrader voor de liefhebbers van Hollywood-flicks uit de jaren 30 en 40 (en ik noem nogmaals Casablanca).

Het duurde wel even voordat ik echt in de film zat. Wie naast Gabin de hoofdrollen vertolken wordt pas betrekkelijk laat duidelijk.

Veel acteurs en locaties. Wat cameravoering en montage betreft; je ziet meer close-ups dan gebruikelijk was voor die tijd. Als er uberhaupt close-ups worden gebruikt.

Vooral het laatste half uur pakte me. De tragiek van Pepe wordt dan goed zichtbaar. 3,5 sterren

Het uitstekende begin van de film belooft veel. Toch zakt de film steeds meer in, met toch nog enkele uitschieters. Wat vooral ontbrak, was de echte spanning die je in zo'n film zou moeten voelen. Hoewel La Battaglia di Algeri een aantal aspecten zou kunnen hebben overgenomen uit deze film, is mij zeer duidelijk welke van de 2 uiteindelijk het beste uit de verf komt.

Aardig filmpje over de crimineel Pépé (Gabin) die onderduikt in de Casbah, een mierenhoop-wijk in Algiers met een doolhof van donkere steegjes, trappetjes en terrasjes her en der. Heel sfeervol hoe dat gefilmd is! Binnen die Casbah is de politie kansloos om Jean Gabin te arresteren. Echter zijn er wat lijntjes tussen hen en Pépé en wordt de liefde hem fataal. Het laatste gedeelte was nog heel fraai allemaal, daarvoor was het tamelijk gewoontjes.

Julien Duvivier's 'Pepe Le Moko' is een soort 'Casablanca' avant la lettre, ook al speelt de film in Algiers. Broeierig, sensueel, een beetje spannend en met Jean Gabin als een reus die zich met athletisch vermogen door en over de Algerijnse citadel beweegt. Rock The Casbah!

Onderhoudende film in een bijzondere setting, Frans-koloniaal Algiers, destijds kennelijk een multiculturele stad met de casbah als afvoerputje, bevolkt door criminelen, leeglopers en hoeren. De introductie van de casbah met zijn nauwe steegjes, donkere spelonken en ontelbare dakterrassen zette meteen de toon. De mysterieuze Pepe wordt prima vertolkt door Gabin, en ook zijn bendeleden krijgen allemaal een eigen smoel. Jammer daarom dat je de bende alleen maar ziet rondhangen, en Pepe vooral bezig is met relatieperikelen- ik had graag wat meer van hun criminele activiteiten gezien, nu beperkt tot wat afrekeningen met verklikkers en een enkele shootout.

Maar het is een vroege noir, het genre moest zich nog ontwikkelen, al was de fatale vrouw al wel nadrukkelijk aanwezig, twee stuks maar liefst. Mooie laatste scene, de zoekende blik van Gaby die Pepe nadrukkelijk over het hoofd ziet, de scheepstoeter die de schreeuw van Pepe overstemt, zijn tragische dood.

De broeierige sfeer van de Kasba wordt opgeroepen met in Algiers geschoten panoramabeelden. Het lijkt één groot, wit labyrint met smalle gangetjes, lage daken en een bevolking uit alle hoeken van de wereld. Te midden van dat broeinest verschuilt zich de gezochte gangster Pépé le Moko (Jean Gabin). Met die nette plooi in z'n broek komt hij over als een gentleman-misdadiger. Tussen hem en inspecteur Slimane - gespeeld door de in Roemenië geboren Lucas Gridoux - bestaat een soort wederzijds respect. Je krijgt de indruk dat hun posities evengoed omgekeerd hadden kunnen zijn. Afgezien van de sluwe, geduldige Slimane wordt de politie als onbekwaam voorgesteld.

Pépé komt sympathiek over. Hij steelt van de rijken en volgt de morele code van zijn milieu. De echte slechteriken zijn de verklikkers. Gaby (Mireille Balin) speelt een wat dubbelzinnige rol. Ze laat zich inhuren als lokaas, maar algauw krijg je de indruk dat er echt een band bestaat tussen haar en Pépé. Wanneer ze elkaar leren kennen, tonen close-up het blinken van de juwelen, van hun ogen en van haar gebit. Line Noro, met een laag make-up om een zigeunerin voor te stellen, is uiteindelijk degene die hem verraadt. Afgezien van het overbodig ingelaste liedje is dit een sfeervolle misdaadklassieker die je verplaatst naar het Frans-koloniale tijdperk.

De hoofdrol in deze film is uiteraard voor Jean Gabin, maar net als de stad dikwijls een soort ‘personage’ is in de latere film noir, geldt dat hier voor de casbah van Algiers waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. De film start dan ook prachtig met een panoramisch zicht op de wirwar van straatjes, terrassen, en haar bewoners, lijkt aldus een veelkoppig monster. Het is goed dat men daarmee de film gestart is, want de kijker moet overtuigd worden dat het voor de lokale politie écht onbegonnen werk is om Jean Gabin te arresteren in dat labyrinth. Al bleef ik tijdens de film denken dat ze toch meer hadden kunnen doen dan de scenaristen laten uitschijnen.

Maar dit terzijde is het een aangenaam kijkstuk, voorloper van Casablanca, badend in een exotische en mysterieuze sfeer (ook met dank aan de muziekscore), debet aan het koloniale tijdperk waarin de film gemaakt is. Jean Gabin is een geromantiseerde crimineel die in de vangnetten van een femme fatale terechtkomt - weer een overeenkomst met latere noir - met wie hij zijn liefde voor Parijs gemeen heeft. Die liefde voor Parijs wordt erg in de verf gezet en draagt bij aan het beeld van een Jean Gabin in ballingschap in een - zo wordt het toch voorgesteld - stinkende casbah en ver van zijn mythische Parijs/thuis.

Pépé Le Moko is een film met veel gepraat en minder actie dan je zou verwachten, maar het blijft boeiend dankzij overwegend uitstekende prestaties van de cast. Jean Gabin als Pépé is outstanding, die naturel, maar ook zijn boevenbende doet het goed, evenals femme fatale Mireille Balin. Inspecteur Lucas Gridoux bezondigde zich in mijn ogen wel wat aan overacting, maar dat is een detail in het geheel.

Het moment dat Jean Gabin in zingen uitbarst - en de hele casbah in ritme meebeweegt - kan voor een hedendaagse kijker als een stijlbreuk in de film overkomen, maar toen dacht men daar in esthetische termen duidelijk anders over. Zie ook hoe men het in die tijd op gelijkaardige wijze in Hollywood aanpakte.

Schitterende regie van Julien Duvivier met bijwijlen expressionistische belichting, gebruik van close-ups en (wat ik noem) slimme montage. Het gebruik van de locatie vormt daarbij een grote meerwaarde.

Om het met The Clash te zeggen: rock the casbah!

Simpel misdaadverhaal, maar ook een mijlpaal van de Franse cinema, waarin de politie een bendeleider en overvaller bij de kraag wil vatten die zich verschuilt in de labyrintische casbah van Algiers. Vooral naar decors toe vond ik dit een opvallende film. Aanvankelijk dacht ik dat ze dit in die jaren ter plekke hadden gefilmd, maar dit is blijkbaar een reusachtige set in Normandië waarin de casbah nagebootst werd. Puik werk toch wel. Dit was de doorbraakrol voor Jean Gabin die daarna één van de grootste Franse acteurs zou worden. Het verhaal boeide me weinig.

Een broeierig sfeertje in de casbah van Algiers met de veelzijdige Jean Gabin als gevreesde en fel opgespoorde gangster, evenwel in het vangnet van Cupido. Dat is wat Julien Duvivier ons brengt met bekwaam vakmanschap.

Aanvankelijk leek me Gabin me al te zachtaardig en lief als een zware jongen maar het ging er soms ook wel even harder aan toe.

Meerdere merkwaardige scenes zoals die met de doodsbange verrader naast de vrolijke muziek spelende mechanische orgel/piano.

Kan me best voorstellen dat het publiek destijds storm liep voor dergelijke productie.