Meningen

Alle lof voor Jeff Bridges, die dankzij zijn acteerwerk van zijn personage een interessant karakter maakt. Vooral zijn interactie met de andere twee hoofdrolspelers is het aanzien waard. Naast het acteerwerk en wat aardige muziek, biedt de film weinig meer. De film is namelijk vrij standaard, en qua verhaal is het niets wat nog niet eerder gedaan is.

Ook ik heb genoten van Fantastic Mr. Fox. Ik ben een groot liefhebber van die kleine veelal "verborgen" grapjes. Deze film zit daar vol mee, en mede daarom is de film geslaagd. Het verhaal is vrij voorspelbaar en staat gelukkig vooral in het teken van het de grapjes en de prachtige animaties.

Een veelgehoorde klacht is dat de film zijn niveau niet kan vasthouden, of meer dat het teveel herhalend wordt. Daar ben ik het eerlijk gezegd een beetje mee eens, maar aan de andere kant zorgt de korte speelduur ervoor dat dit minpunt beperkt blijft. Een werkelijk meesterwerk heeft Anderson nog niet afgeleverd, maar zolang hij met deze regelmaat zeer goede (komische en originele) films blijft afleveren, dan hoor je mij niet klagen.

Deze Werner Herzog film komt op mij een beetje pretentieus over. Mijn insziens zijn het meer losse vergelijkende fragmenten, dan een geheel. Toch weet hij de kijker tot het einde te boeien met prachtige beelden en mooie muziek.

Na een half uur vol dialect en flashbacks te zijn doorgekomen, werd de film naar mijn gevoel steeds beter. De kracht van de film ligt volgens mij voornamelijk in de interactie tussen de hoofdrolspelers. Ook is het spel van Bob Hoskins zeer sterk.

Minpunten zijn vooral het eerdergenoemde eerste half uur en ook het feit dat de film vrij zwak is, afgezien van de hoofdrolspelers en hun verhaal. Dan heb ik het over zowel het technische gedeelte, als ook het spel van verschillende bijrolacteurs. Ook is de naïviteit van Felicia op bepaalde momenten teveel aanwezig.

Een aardige film die op een aantal punten wel kon overtuigen. Toch waren er een aantal momenten die mij niet echt bevielen. Allereerst is daar de bekende liefdesdriehoek die mij niet kon overtuigen, omdat het veel te geforceerd overkwam. . Van daaruit werd misschien wel het mooiste nummer aller tijden op een manier gebruikt die totaal ongepast is. Ongepast qua sfeer in de film, en een geweldig nummer past niet in een aardige film (ik weet het, een slecht argument). Ook op het technische gebied viel er weinig te beleven. De acteerprestaties waren daarentegen wel overtuigend en ook een aantal van de teksten bleven wel hangen. Gedachte over deze film die mij bij zal blijven: Kom niet aan Hallelujah.

Een nogal teleurstellende film van Murnau. Hoewel ik voordat ik deze film zag alleen nog Sunrise had gezien, waren de verwachtingen als direct gevolg vrij hoog. Al snel bleek dat die verwachtingen met geen mogelijkheid behaald konden worden. De film is daar om verschillende redenen te matig voor.

Het meest teleurgesteld was ik in het camerawerk. Ik had het wel iets innovatiever verwacht. Verder is het verhaal rommelig en het grote aantal karakters maakt het er niet overzichtelijker op. Als komedie is de film helaas ook maar deels geslaagd. Wat uiteindelijk overblijft is een film, die zelfs voor 1924, niet boven de middelmaat uitsteekt.

Ook wel genoten van deze film. Maar deels is het ook een gemiste kans aan de kant van Gus van Sant. Er zat toch wel een stuk meer in deze film, en lijkt dan ook een beetje op de automatische piloot te zijn gemaakt.

Iets meer subtiliteit en originaliteit hadden van deze film een simpele maar ook krachtige klassieker kunnen maken. Nu is deze film voor het grootste deel niet meer dan vermakelijk, en een aantal keer zelfs bijzonder irritant om weer dezelfde clichés voorbij zien te komen.

Een typische John Ford film op de automatische piloot. De karakterontwikkeling en emotionele diepgang van de karakters blijft zoals meestal beperkt tot een minimum. Het verhaal is zeer standaard en van de beelden raak ik nog steeds niet onder indruk.

Eigenlijk gaat de meeste waardering uit naar de acteurs in deze film. De wisselwerking tussen John Wayne en Henry Fonda zorgt ervoor dat deze film het waard is om te zien. Hetzelfde geldt een beetje voor Shirley Temple, die het standaard zijverhaaltje nog een beetje boeiend weet te maken.

Tot op dit moment blijft My Darling Clementine de enige John Ford film met een topwaardering. Hoewel The Grapes of Wrath ook niet slecht was. Mijn hoop is nu gevestigd op The Man Who Shot Liberty Valance.

From Dusk till Dawn, de film die zo gemakkelijk in twee delen te verdelen is. Het eerste deel beviel mij duidelijk het meest, leuke dialogen en karakters en ook een beetje geloofwaardig. Het tweede deel is niets voor mij. Qua techniek en verhaal zat dat deel zwak in elkaar hoewel het laatste shot wel apart was. Deed mij denken aan het einde van volgens mij MiB II.

Hoewel je bij acteurs als Clooney en Tarantino toch vooral die acteurs blijft zien en niet hun karakter, acteren ze hier wel aardig en hebben zij er duidelijk plezier in. Geen Oscars, maar dat hoeft in dit geval dan ook niet.

Vooraf was ik nogal sceptisch over deze nieuwe film van Ron Howard. Dat lag vooral aan Howard en zijn palmares. Verder wist ik vooraf weinig van zowel Nixon als Frost. Dit bleek een voordeel te zijn voor deze film, zodat ik maar weinig last had van het mogelijke mindere imitatiewerk.

De film heeft mij heel erg verrast. Allereerst het acteerwerk wat vooral van Frank Langella fenomenaal is. Met name in het eerste deel van het interview is hij als acteur volledig in zijn element. Qua camerawerk en sfeer doet Frost/Nixon het overigens ook uitstekend.

In feite heb ik alleen wat kritiek op het verhaal. Daarmee moet vermeld worden dat ik de vertelstructuur wel uitstekend vind passen bij deze film. Tijdens het telefoongesprek is er namelijk op een gegeven moment een omslagpunt. Persoonlijk vond ik dat omslagpunt iets te groot en niet passen bij de subtiliteit van de rest van de film. Deze omslag was vooral te merken bij de twee hoofdpersonen en zet zich dan door tot aan het einde van de film.Opeens werd de film typisch Hollywood waarbij Frost doorwerkt tot diep in de nacht etc. Ik kan mij niet voorstellen dat dit daadwerkelijk zo heeft plaatsgevonden.

Niettemin was ik zeer onder de indruk van deze film en met name van de onderlinge spanning tussen de beide partijen. Ik had niet verwacht dat het zo boeiend kon zijn.

Toch een kleine tegenvaller. De verwachtingen waren vrij hoog, ook omdat ik dit soort films doorgaans wel kan waarderen. Maar uiteindelijk bleek het dat deze film mij niets nieuws te bieden had. Daarnaast had ik weinig gevoel bij de karakters. De film wist bij mij amper enige vorm van emotie op te roepen, wat toch cruciaal is. Ook was ik niet te spreken over het aparte camerawerk. Het kwam veelal amateuristisch op mij over, oftewel een voorbeeld van leuk bedacht maar slecht uitgevoerd.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik bij deze film moet voelen. Dit geldt overigens voor de meeste film die binnen de categorie drama/komedie-musicalfilms vallen. Een standaard verhaal is verpakt in een film met een aantal geforceerde komische momenten met af en toe een dans/zangnummer. Het probleem is dat ik niet vrolijk wordt van een dergelijke film. Elke emotie ontbreekt bij mij, zelfs geen bewondering voor het danswerk. Ik denk dat het verstandig is dat ik dit soort film in de toekomst ga ontwijken. Ze bewijzen keer op keer dat dit niets voor mij is.

Michael Haneke heeft met La Pianiste en Caché veel krediet bij mij opgebouwd. Dat krediet is na Funny Games niet kleiner geworden, maar zeker niet groter. De film weet op bepaalde momenten zeker te schokken en imponeren, maar helaas is dat net te weinig. Vooral het psychologische aspect was in deze film te weinig aanwezig. Ik ben benieuwd naar de Frame by Frame remake door Haneke zelf, maar ik ben bang dat het beoogde Amerikaanse publiek deze remake zeker niet massaal zullen bezoeken.