Meningen

Een degelijke film, maar niet veel meer dan dat. De film probeert wel iets nieuws en indrukwekkends te zijn, maar helaas is het dat niet. Behalve het onderwerp en de setting, onderscheidt deze film zich namelijk niet van typische Amerikaanse films. Ik zou het bijna goedkoop sentiment willen noemen. En dat de film waargebeurd is, daar kan ik verder maar weinig mee, naar mijn gevoel was de film iets te standaard en ook de karakters in de film konden mij maar weinig overtuigen.

Daar ben ik het juist niet mee eens. Wat mij betreft was de drama teveel aanwezig, en nam het duidelijk de overhand. Ook had ik eerlijk gezegd weinig met de karakters, wat toch wel essentieel is bij een dergelijke film.

Raining Stones is een duidelijke Ken Loach film. In principe omschrijft de titel van de film al het verhaal. Het lijkt mij te staan voor het karakter dat centraal staat in deze film. Constant vallen figuurlijke stenen op hem, in de film wordt vervolgens duidelijk hoe hij met die problemen omgaat. De film is wat mij betreft wat te eenzijdig voor een topnotering, maar slecht is het zeker niet.

Deze film viel mij niet tegen. James Dean is zeer sterk in de rol van Jim Stark. De vergelijkingen met Marlon Brando zijn mij in ieder geval nu duidelijk. James Dean is werkelijk het middelpunt van de film en zijn "coolheid" draagt in feite de film.

Met name het eerste uur was ik zeer geboeid door de film. Het verhaal was krachtig en de karakterontwikkeling interessant. Een topwaardering leek eraan te komen totdat opeens het besef kwam dat de film wat in elkaar zakt en zelfs een beetje ontspoort. Het gevoel met de film verdween wat en dit kwam met name door het gebrek aan geloofwaardigheid.

De onzinnige achtervolging en voornamelijk het gedrag van Plato vormden voor mij het grootste struikelblok. Wat een verschrikkelijk zwak en zielig karakter is Plato geworden. Zijn reacties tegen het einde van de film waren zeer theatraal en bijna soapachtig, heel jammer om de film zo een beetje te verpesten.

Het eerste deel van de film en het acteerwerk van James Dean verdienen een dikke voldoende. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar meer van zijn werk. East of Eden ligt klaar, maar de hoogste verwachtingen heb ik van Giant.

The Reckless Moment is mij zeer goed bevallen. Van begin tot einde is er een spanningsboog. Verder zit de film vol personages waarvan je niet precies weet wat hun volgende zet is. Dit maakt de film zeer intrigerend.

Wat mij ook beviel aan deze film-noir, is dat de klassieke noir elementen op een andere manier worden toegepast. Wat dat betreft lijkt deze film wel meer op een drama.

Nadeel van de film is wat mij betreft de korte tijdsduur. Aan bepaalde karakters wordt niet genoeg tijd gegeven om zich volledig te ontwikkelen. Maar dit nadeel weegt absoluut niet op tegen de voordelen van deze zeer goede film.

Hoewel de film op zichzelf vrij voorspelbaar is, heb ik mij toch wel vermaakt. Met name de eerste helft is aardig voor de kijker, omdat dan nog niet precies duidelijk is hoe alles zit. Rachel McAdams en Cillia Murphy zijn duidelijk goed op dreef en zijn grote talenten voor de toekomst (en ook nu al).

Helaas ontspoort de film vooral tegen het einde aan en is met name het laatste kwartier te knippen uit zeker een dozijn andere films uit het verleden. Heel jammer.

De eerste film van Zhang Ke Jia die ik zag, waardoor ik niet echt wist wat ik moest verwachten. Na het zien van deze film hoop ik niet dat zijn andere films vergelijkbaar zijn. Allereerst is het visueel niet echt interessant. Maar het grootste probleem van de film is dat de karakters voor mij niet interessant genoeg waren. Vreemd genoeg bevalt een vertelstructuur als deze mij wel, maar met dit soort 'zielloze' karakters wordt het toch een vrij lange zit. Gelukkig zaten er wel een aantal sterke afzonderlijke scènes in de film.

Helaas niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, maar een goede film was het zeker. In feite zit je als kijker 2 uur lang opgesloten in de film, dit wordt mede veroorzaakt door het fantastische camerawerk. Maar zoals gezegd mist de film "iets". Wat het precies is weet ik niet. Het mindere einde lost het in ieder geval niet op. Maar vergeleken met andere films die de laatste tijd uitkomen, steekt Rescue Dawn er bovenuit.

Mijn mening over deze film blijft staan. Helaas waren een aantal dialogen en special effects van mindere kwaliteit dan ik in eerdere gedachten had. Maar over het algemeen bleef het enge sfeertje in de film aanwezig. En ja, ik vind deze Oz versie nog steeds iets beter.

Een goede film is het zeker, maar het is ook al in zoveel films beter gedaan (Little Children). In de eerste plaats door Mendes zelf. Wel staat het vast dat de film heel knap in elkaar zit. De structuur klopt heel goed. Een ander pluspunt is het camerawerk, waarin effectief wordt gespeeld met verschillende kleuren.

Zelf was ik minder te spreken over de acteurs. Het klinkt misschien gek, maar DiCaprio kan mij maar niet overtuigen. Ik blijf op een bepaalde manier een jongetje zien, daar kunnen die extra kilo's ook weinig aan veranderen. Kate Winslet speelt niet slecht, maar kan ook beter. Hoogtepunt was voor mij de rol van Michael Shannon. Zal voor een acteur waarschijnlijk ook een leuke rol zijn om in te vullen.

Wat overblijft is een bovengemiddelde film, die nergens echt opvalt. Wel blijft ik Mendes als regisseur volgen, want er zal ongetwijfeld nog een keer een meesterwerk uitrollen.

Hoewel er veel mis is met Revolver, heb ik mij uitstekend vermaakt. De acteurs passen goed bij hun rol, de actie is stijlvol en het camerawerk best uniek. Verder zijn alle andere ingredïënten uit een Ritchie ook hier aanwezig.

Toch scoort deze film net iets minder dan zijn andere films. In Revolver probeert Ritchie duidelijk iets extra. Voor mij persoonlijk werkte dat niet voldoende en was het op een bepaalde momenten een beetje een overvloed aan herhalende filosofische dialogen en was de montage net iets te gehaast.

Revolver lijkt mij een ambitieus experiment wat misschien niet perfect is, maar waar iemand als Ritchie weer voldoende van heeft geleerd. Volgens mij gaat hij nog voldoende goede films maken, en hopelijk komt daar een keer een echt meesterwerk uit. Maar saai zijn de film van Ritchie gelukkig nooit, of ze nu veel of weinig fouten bevatten.

Ride with the Devil is een aardige verfilming van de burgeroorlog in de VS, maar echt interessant wil het niet worden. Ten eerste is de casting van Tobey Maguire een grote fout. Hij past totaal niet in een dergelijke rol, wat bij voorbaat een negatieve invloed heeft op de geloofwaardigheid van de film. Verder weet de rest van de cast ook geen gedenkwaardige rollen af te leveren, hoewel deze karakters niet bepaald storend waren.

Enige verbondenheid met de karakters ontbrak, waardoor de impact van het leed minimaal was. Hierdoor werd deze film uiteindelijk een aaneenschakeling van gebeurtenissen, waarbij Jewel de noodzakelijke vrouwelijke rol voor haar rekening nam. Dit deed zij overigens heel aardig.

Het regiewerk van Ang Lee is vrij kleurloos, een echte stempel van de regisseur ontbreekt. Ook dit draagt eraan bij dat Ride with the Devil door mij snel vergeten wordt.

Guy Ritchie is terug met een film die weer heerlijk vermakelijk is. Natuurlijk is het allemaal niet meer zo heel vernieuwd en fris, maar er zijn maar weinig regisseurs die het filmmaken op deze manier beheersen.

Sterke en originele karakters (die Russen, Johnny), goede humor, stevige muziek, pakkende oneliners en uiteraard een beetje verwarring zorgen ervoor dat ik mij niet heb verveeld. De film is wellicht iets minder dan zijn voorganger, maar dat is nog steeds een hoog niveau. Een vervolg van deze film zou ik graag zien, maar eigenlijk kijk ik nog veel meer uit naar de Downey Jr./Ritchie combinatie (Sherlock Holmes).

Roman Holiday is zo'n film die groeit tijdens het kijken. In het begin kon ik mij nog irriteren aan die "komische" momenten, die zeer vaak voorkomen in dit soort films. Met name de eerste ontmoeting tussen beide hoofdpersonen is vrij vervelend gespeeld door Hepburn.

Maar naarmate de film vordert, bevalt de film steeds beter. Het zijn dan ook twee uitstekende acteurs, en ook Wyler weet wel hoe zo'n verhaal vertelt moet worden zonder dat het eindresultaat al te zoetsappig is.

Eigenlijk vond ik vooral het einde zeer opvallend en heb ik zelfs mijn vraagtekens bij. Voelt de princes zich op dat moment niet bedrogen en gebruikt door Bradley? Het is in deze fase tenslotte niet duidelijk of er een artikel van haar in de krant komt. Daarnaast hield Bradley vol dat hij ander werk had en niet wist van haar echte persoonlijkheid. Ook die extra foto die werd gemaakt met de aansteker lijkt een moment om het bedrog nogmaals erin te wrijven. Maar gezien de gezichtsuitdrukking van Hepburn, voelt ze zich niet bedrogen of wellicht is het een gezicht van berusting. Ik ben benieuwd wat het oordeel van andere kijkers van de film hierover is.

Een zeer vermakelijke film. Hoewel Meadows tot nu toe geen uitschieter voor mij heeft gemaakt (This is England nog niet gezien), bewijst hij in ieder geval een veelzijdig regisseur te zijn, die het beste uit zijn acteurs weet te halen. Zo ook in deze film, waarbij vooral de rol van Paddy Considine zeer opvallend is.

Een film die onverwachts een aantal leuke momenten bevat, maar over het geheel gezien toch tekort schiet tegenover andere films binnen het genre. De film bevat naar mijn mening iets teveel clichés, voorspelbaarheid en domme beslissingen van karakters om een blijvende indruk op mij te maken. Toch levert David Schwimmer hier een behoorlijke film af.