Meningen

Cat Ballou is een flink verouderde film met een zeer lastig uit te voeren genre, namelijk: western/komedie. De film is door deze keuze moeilijk serieus te nemen. Serieuze momenten worden elk moment gewisseld met zeer slappe/komische momenten. Naar mijn gevoel werkte die combinatie niet.

Verder is de film op technisch gebied ook verouderd. Het verhaal is vrij zwak en zelfs het acteerwerk is niet bij iedereen goed te noemen. Vooral Fonda maakt een aantal fouten door op verkeerde momenten te overdrijven.

Voornaamste reden om deze film toch te zien is Lee Marvin. Hij speelt zeer sterk, en is zelfs af en toe grappig. Hoewel hij de Oscar beter voor een andere film had kunnen krijgen, is het niet geheel onverdiend.

Suggestieve horror is niet echt mijn genre. Op zich kan ik het wel waarderen, en heb ik mij ook niet verveeld, maar echte spanning voel ik niet. Daarbij zijn de karakters ook niet echt boeiend, net als het verhaal zelf. Tourneur weet wel een goede sfeer te creëren.

Changing Lanes is film die op het gebied van inleving nogal veel vraagt van het publiek. Realistisch gezien is deze film totale onzin. Niet alleen vanwege het toeval in de film, maar ook de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn veelal nogal onzinnig. Bij een film als Die Hard wil ik een aantal van die fragmenten nog wel accepteren, maar bij een serieus drama als Changing Lanes is dat niet te doen.

Maar wanneer je dat kan accepteren, blijft er een heel aardig drama over. Het acteerwerk is niet slecht, met name Sydney Pollack speelt heel sterk. Visueel gezien zitten er een aantal goede momenten tussen en de film wist mij zonder probleem tot het einde te boeien. Grootste nadeel blijft dus het script, het is spijtig dat daar niet meer aandacht aan is besteed.

Ik heb mij aardig vermaakt met deze film van Tim Burton. Johnny Depp is uitstekend gecast en verder wordt het oorspronkelijke verhaal op een goede manier opnieuw verteld. Al waren die flashbacks wat overbodig en ben ik nog steeds geen fan van die liedjes tussendoor.

De film zelf was prachtig kleurrijk ingericht, en de personages waren in de meeste gevallen goed gecast. Al hadden de verschillende rollen wel wat minder clichématig en voorspelbaar ingevuld mogen worden. Ik had eerlijk gezegd ook gehoop op een iets donkere versie, helaas is dat niet het geval. Helemaal geslaagd is de film dan ook niet.

Charlie Wilson's War is de bekende mix van Hollywood en politiek. Toch is het positief dat de film een vrij komische invalshoek kent. Dat is vooral terug te vinden in de scènes tussen PSH en Tom Hanks. Deze momenten zijn dan ook het beste van de film.

Waarom ik deze film niet hoger waardeer, is omdat het mij zo onwaarschijnlijk lijkt. Dit komt doordat het in de VS afspeelt, maar ook omdat de gebeurtenissen zich op zeer snel tempo afwisselen. De mensen met voorkennis zullen de film waarschijnlijk nog beter waarderen, mede omdat zij het script en de gebeurtenissen beter kunnen begrijpen.

Deze film deed mij weinig. Dit kwam vooral door het chaotische in de film en verder kon ik mij maar weinig inleven met Chopper. Waar Andrew Dominik in zijn 2e film een rustige en daardoor zeer sterke karakterstudie aflevert, valt dat in deze film tegen. De film doet mij vooral denken aan het genre chaotische films die rond deze tijd, en nu nog steeds, uitkwamen. Ik denk hierbij aan bijvoorbeeld de Guy Ritchie films. Wat mij betreft bereikt Chopper dat niveau niet.

Wederom een tegenvallende film van Kar Wai Wong. Hoewel ik zijn beste werk nog moet zien, kan ik nu wel concluderen dat zijn verhalen mij maar weinig kunnen boeien. De relatie van de twee hoofdrolspelers voltrekt zich als het ware in herhaling en is wat mij betreft te eentonig. Visueel zit het wel weer goed, en dat is ook de enige redding van de film.

Met 3,5* de door mij best gewaardeerde film van Kar Wai Wong. Dit zegt meer over mijn algemene waardering van de regisseur dan over deze film. Chungking Express is wellicht wederom geen meesterwerk te noemen, maar vermakelijk is het wel degelijk.

Wat mij vooral beviel waren de afzonderlijke verhalen en de mix van genres en karakters die beide verhalen bevatten. De film bevat verder goede muziek, sterk acteerwerk en af en toe leuke subtiele humor. Minder ben ik te spreken over het camerawerk en af en toe over de montagekeuzes. Vaak oogt het wat rommelig en onverzorgd. Maar uiteindelijk kon dit mij een stuk minder storen dan bij zijn andere films die ik tot nu toe gezien heb.

Wederom een zeer sterke Chaplin film. Hoogtepunten worden constant gevolgd door nieuwe hoogtepunten. Vooral de eerste helft van de film was zeer sterk, en had een fantastisch tempo. Later werd het helaas iets minder, waardoor de film niet kan tippen aan de grootsheid van The Gold Rush en City Lights. Toch is deze film zeker een aanrader, en bewijst maar weer de kracht van Chaplin als acteur en regisseur.

Visueel een prachtige film, maar helaas is dat niet genoeg voor een voldoende. Inhoudelijk kan de film mij namelijk totaal niet boeien. Waar het bij een film als Brazil nog aardig te doen was, bevat deze film teveel vreemde en gestoorde personages, gecombineerd met teveel "over the top" humor. Ook was de film op veel momenten lastig te volgen. Waarschijnlijk zal er nog diepere betekenis achter verschillende gebeurtenissen zitten, maar eigenlijk kunnen die betekenissen mij niets meer schelen.

Voor een tweede maal Citizen Kane gezien. Laatste keer was een viertal jaar geleden, een tijd toen ik nog zeer weinig over de filmgeschiedenis wist. Ik kan vooropstellen dat mijn waardering voor deze film groter is geworden. De film zal nooit mijn favoriet worden, maar ik erken dat de film filmtechnisch en verhaaltechnisch zeer sterk is. Qua acteerwerk steekt vooral Welles zelf boven het hele pak uit. Het is zelden dat iemand zo'n sterke aanwezigheid heeft in een film en elke scène lijkt te stelen, zoals ze dat zeggen.

Maar waarom de film dan toch geen 5* ontvangt? De film wekte helaas maar weinig emotie bij mij op. Bepaalde karakters konden mijn interesse niet voldoende opwekken, en ook miste de film op bepaalde momenten een soort spanningsboog. Vooral de scènes met Susan Alexander deden mij weinig.

Mijn waardering voor deze film blijft na een herziening torenhoog. Toch is mij een punt van kritiek opgevallen, wat mij de eerste keer niet is opgevallen. De kritiek heb ik over het fragmentarische 2e deel van de film. In dit 2e deel zijn namelijk ongeveer 6 scenes met belangrijke gebeurtenissen die elkaar in hoog tempo opvolgen zonder feitelijke tussenpauze. Om te zeggen dat bepaalde scenes overbodig zijn gaat mij te ver, maar het grote aantal belangrijke gebeurtenissen in het 2e deel van de film is zo groot, dat de impact minder is. Het gaat hier om de scenes:
-bezoek naar zijn ouders
-bejaarden
-oude vrienden
-de schrijver (waarbij hij na 1minuut al Singin in the Rain ligt te zingen)
-muziek en zelfmoordpoging
-het ziekenhuis
Behalve het ziekenhuis is het dus één grote martelgang voor Alex, zonder dat de kijker de tijd heeft om het volledig te bevatten.
Na dit betoog is het duidelijk dat ik hoop dat er nog ergens een directors cut van deze film is, waardoor deze film mij nog beter gaat bevatten dan al het geval is.

Misschien is de film op bepaalde punten ondermaats, zoals het acteerwerk op bepaalde momenten en de onverwoestbaarheid van bepaalde karakters. Maar de uiteindelijke bioscoopervaring is zeer indrukwekkend. Wat mij betreft is de hype waargemaakt en misschien wel meer dan dat. Normaal gesproken lig ik bijna te slapen bij dit soort films (Transformers, I Am Legend), maar Cloverfield greep mij op een zeer overtuigende manier.

Aan de ene kant wil ik wel meer van de film, maar aan de andere kant is het ook wel mooi zo en zou een vervolg alleen maar de impact van het origineel verminderen. Het moet wel gezegd worden dat de film absoluut in de bioscoop gezien moet worden, om het optimale effect te bereiken.

Spielberg ontstijgt met The Color Purple wederom de middelmaat niet. Hetzelfde geldt voor de meeste acteurs in deze film, waarbij ik Oprah Winfrey wel opvallend goed vindt spelen. Het grootste probleem van Spielberg is zijn besluiteloosheid en de keuze voor radicale karakterontwikkelingen. Spielberg kiest de ene keer voor een slapstick moment en de andere keer voor zwaar drama of feelgood. Dit kan ik helaas niet waarderen. Het is net of Spielberg met deze film iedereen tevreden wil stellen.

The Comfort of Strangers is een zeer zwakke film. Niet alleen is het scenario simpelweg slecht te noemen, de twee acteurs die de film zouden moeten dragen weten zich totaal geen raad. Het pluspuntje is, zoals wel vaker, Christopher Walken. De karakters stellen niets voor en weten dan ook totaal geen sympathie bij de kijker op te wekken. En gezien het feit dat hun relatie centraal staat in de film, is de film 90% van de tijd ondermaats en zielloos.

Een prachtig meesterwerk van de hand van Robert Bresson. Best frappant als je na al die jaren gevangenisfilms nog niet eens de beste hebt mogen aanschouwen. Maar gisteren had ik de kans, en die heb ik gegrepen. Net zoals de film mij wist te grijpen.

Opsomming van de grootste pluspunten zijn toch wel de hoofdpersoon die geknipt is voor de rol en de prachtige sfeerbeelden. Maar wat mij het meeste aansprak is het tempo en de rust waarmee deze film gebracht wordt. Het is die rust en stilte wat zorgt voor de meeste spanning in het fantastische laatste half uur. Na de film te hebben gezien rest voor mij alleen maar het zoeken naar een goede uitvoering op DVD van dit pareltje.

Eens met dutchtuga. Ik vond het eigenlijk wel jammer, want dit had beste een goede film kunnen worden. Het meest spijtig vond ik het ontbreken van echte dreiging of spanning. Dit had toch moeten lukken met dit soort karakters.

Overigens vond ik wel dat Steve Austin zijn rol behoorlijk ingevuld heeft. Hij straalde een vorm van rust uit, en dat vond ik wel apart.

Helaas ben ik het helemaal eens met de mening van Norma. Lang naar uitgekeken en dan zo teleurstellen. Natuurlijk de film is visueel een parel, maar dat verhaal deed mij echt te weinig. Dit weekend doe ik een nieuwe poging, wellicht dat de puzzelstukjes dan beter in elkaar vallen.

Le Conseguenze dell'Amore is zonder twijfel het meesterwerk van 2004. Hoewel ik vooraf nogal sceptisch over deze aankoop was, was dat achteraf gezien totaal niet nodig. De film is een prachtige combinatie van aspecten die ik in film wil zien. Ik denk hierbij aan aspecten als uniek verhaal, momenten van stilte en bezinning, prachtig camerawerk, indrukwekkende muziek, ijzersterk acteerwerk en een hoofdkarakter die tot het einde weet te intigreren.

Tuurlijk waren er momenten in de film waarvan ik dacht dat het wel beter had gekund zoals ik niet helemaal tevreden was met de keuze om Sofia te laten verongelukken, ik had op iets meer subtiliteit gehoopt. De kans is natuurlijk aanwezig dat ik mij bij een tweede kijkbeurt hier niet meer aan zal storen. Dan kom ik bij een laatste goede eigenschap die deze film bezit. De film nodigt uit tot herziening. Een aantal aspecten waren mij niet helemaal duidelijk, normaal gesproken stoort mij dat in films, maar dit keer niet en beschouw ik het als een meerwaarde.

Wederom een uitstekende karakterstudie van het jaar 2007. Net als Le Scaphandre et le Papillon weet de regisseur bij Control de goede snaren te raken. Dit komt mede door de fantastische acteurs (met name Sam Riley), de muziek en natuurlijk het prachtige camerawerk.

Een redelijke film die daar eigenlijk nooit bovenuit steekt. De drie hoofdrolspelers acteren sterk en vooral Baldwin is af en toe zeer dreigend. Qua cinematografie is de film beperkt en het is te zien dat er gewerkt is met een redelijk klein budget. De film moet het volgens mij vooral hebben van zijn acteurs en helaas niet zo zeer van het verhaal, dat vrij standaard is.

Best een leuke komedie, vooral het eerste half uur. Daarna wordt het helaas iets te flauw. Met name die betoveringen en het zwaardgevecht heb ik zoveel keer eerder gezien. Maar dat het een knappe prestatie is van Danny Kaye is mij wel duidelijk. Zeer sterk staaltje acteer-, zangwerk en komische timing.

Crank is niet echt mijn genre, omdat het iets te over the top, luidruchtig en onzinnig is. Toch kon ik het in dit geval wel redelijk waarderen. Dit komt vooral, omdat de film toch wat originaliteit bevat in vergelijking met genre genoten. Verder brengt Jason Statham de film naar een hoger niveau, met een lekkere lading humor en sarcasme.

Ditmaal een film van een wat ingetogen Tony Scott. Maar blijkbaar is dat ook geen garantie voor succes. Voornamelijke zwakte is het script, dat van begin tot einde voorspelbaar is. Die voorspelbaarheid wordt nog eens verergerd, door een aantal "acteerprestaties". Een groot aantal acteurs had in deze film namelijk maar één blik, waardoor duidelijk te zien was wie bij wie zou moeten horen. Kijk naar Gandolfini, en je weet wat ik bedoel. Hoofdrolspelers Washington en Hackman spelen verder ook vrij inspiratieloos. Verder miste de film een claustrofobische sfeer, meestal zeer aanwezig in dit soort films.

Een jaar geleden was dit met afstand die film waar ik het meeste naar uitkeek. Een nieuwe samenwerking tussen de mensen die mij eerder al Fight Club gaven (lange tijd mijn favoriete film). De laatste maanden werden die verwachtingen toch wat bijgesteld. Met name het feit dat het script geschreven werd door Eric Roth en de toevoeging van Cate Blanchett en Tilda Swinton zorgde daarvoor.

Uiteindelijk zijn die lagere verwachtingen uitgekomen. Het grootste probleem heb ik met het script. Het ontbreekt totaal aan een spanningsboog, en bevat vele clichémomenten die inderdaad veel doen denken aan Big Fish en Forrest Gump. Die flashbackconstructie met Daisy is trouwens ook zeer storend en irritant en verwijderd de mogelijke magie, mocht die er al zijn. Verder is de uitdieping van de karakters ook vrij beperkt en één dimensionaal. Films mogen van mij best lang duren, maar dan moet er wel optimaal gebruik worden gemaakt van de tijd. En dat is hier helaas niet het geval. In feite is het verhaal alleen in het eerste uur echt interessant. Wat volgt is een voorspelbaar verhaal, die nog minder interessant wordt gemaakt door de aanwezigheid van Daisy.

Persoonlijk snap ik echt niet wat mensen zien in Cate Blanchett. Mocht je haar niet echt een goede actrice of leuke vrouw vinden, dan is de film bij voorbaat al gedoemd te mislukken. Zo gebeurde het ook voor mij. In een film als Babel is haar rol beperkt en amper storend, maar in deze film is het een dragende rol die zij totaal niet goed kan invullen. Heel jammer.

Fincher kan dan wel niet houden van Oscars en het onderling vergelijken van films. Maar helaas maakt hij met deze film wel een film die om dat soort aandacht schreeuwt. Het gevoel wat deze film uitstraalt is wat mij betreft iets te positief en te lief en deed mij soms zelfs denken aan een feelgood kerstfilm.

Natuurlijk kent de film genoeg sterke kanten. Met name de lopende grap over de man en de bliksem, een aantal kleurrijke karakters, technische aspecten van de film en het acteerwerk van Pitt en een aantal bijrolacteurs is van hoog niveau. Toch overheerst bij mij die teleurstelling, want het had toch een prachtig meesterwerk kunnen zijn.