Meningen

Een interessante film is Ba Wang Bie Ji zeker. Met name het begin van de film is uitstekend gefilmd en zeer boeiend. Maar de minpunten van de film zijn te prominent aanwezig en kunnen dan ook niet genegeerd worden. De karakters in de film zijn niet allen even interessant, vooral in combinatie met de te lange tijdsduur. Daarnaast is Chinese opera niet bepaald iets waarin ik geïntresseerd ben.

Heerlijke grove en scherpe dialogen maken van deze film een mustsee voor de liefhebbers. De beste scènes waren dan ook duidelijk die tussen BBT en het kind, en BBT en Marcus. Eigenlijk is deze film een lang hoogtepunt van BBT. De zwakte van de film ligt dan ook in het gedeelte waarin hij niet speelt. Zo bevalt de rol en het acteerwerk van Bernie Mac mij niet in de film. Hij wordt duidelijk weggeblazen door de anderen. Maar Bad Santa was een flinke verrassing, die mij zeer goed is bevallen.

Wederom genoten van deze film van Ozu. Met het rustige tempo in de film heb ik dan ook totaal geen moeite. In feite vind ik het beeld dat de meeste mensen hebben van Ozu nogal overdreven. Ik merk amper dat de camera niet beweegt. Het acteerwerk en de opbouw zijn weer van hoog niveau. Toch irriteren een aantal dingen mij wat bij de films van Ozu, en ben ik het eens met de kritiek van rokkenjager:

Daar wil ik nog het constante gebruik van dezelfde acteurs aan toevoegen. Wat mij betreft verliest de film hierdoor iets van zijn impact, en ook is het lastig om je volledig op de film en zijn karakters te concentreren. Wat dat betreft hou ik meer van de methode van Bresson, en wellicht heeft Bresson ook naar de films van Ozu gekeken om te zien dat het gebruik van dezelfde acteurs niet het optimale effect heeft.

Toch haalt deze film wederom een ruime voldoende, en heeft Ozu weer bewezen dat hij de meester is van dit soort dramafilms.

Bijna een dertien in een dozijn western. Eigenlijk zorgen alleen de acteerprestaties en de aanwezigheid van met name Stewart, Martin en Welch dat de film opvalt. Met name het eerste half uur hield goed mijn aandacht vast. Daarna was het toch vrij standaard, hoewel het einde op zijn minst bijzonder genoemd kan worden.

De opening van de film beloofde veel goeds. Dat shot werd ook vertoond in de MovieMeter Contest en zorgde ervoor dat ik film een kans zou geven. Helaas bereikt de film nergens meer het niveau van die opening. Visueel zakt het in, en is het minstens net zo saai als een gemiddeld waargebeurd drama op de woensdagavond. Een kans werd hier duidelijk verspild.

Qua script is het ook allemaal heel makkelijk. De scheidingslijn tussen beide partijen is zo groot en overdreven dat ik voor beide partijen geen symphatie kan opwekken. Dit gegeven wordt nog eens verstevigd door het aantal karikaturen dat verzameld is in deze school, waarop hoofdrolspelers Ben Foster en met name Thomas Cavanagh geen uitzondering vormen.

Toch geef ik de film een zeer aardige 3* waardering. Dit komt voor een deel omdat de film wel vermakelijk is en voor het camerawerk van de hoofdpersoon in de film zelf. De film zou een stuk beter geslaagd zijn geweest als de film op eenzelfde spannende en indringende manier was gefilmd.

Ozu weet mij met deze film absoluut te overtuigen. Met name het laatste deel van de film is zo verschrikkelijk krachtig, dat effect wordt nog eens versterkt door het rustige tempo van de film. Met name de relatie tussen de vader en dochter is aan de ene kant complex, maar aan de andere kant vrij logisch.

Hoewel er verschillende interpretaties mogelijk zijn, vond ik het vooral krachtig hoe erg de sociale druk van buitenaf de levens van mensen kan bepalen. Uiteindelijk willen zowel vader en dochter niet dat hun situatie verandert, maar zwichten zij voor de druk van buitenaf.

Ook zelden zo'n krachtige slotscène gezien. Opvallend dat de glimlach van Setsuko Hara in deze film daadwerkelijk een diepere betekenis voor mij had en maar weinig irriteert. Samen met Tôkyô Monogatari, zal Banshun de film zijn waardoor ik met veel waardering over Ozu kan praten. Ik kan nog steeds niet helemaal begrijpen waarom hij altijd dezelfde acteurs gebruikt, hoewel Chishu Ryu altijd uitstekend is. Toch ben ik na 5 films van Ozu redelijk overtuigd van zijn kwaliteiten.

Bij Japanse dramafilms ga ik er vreemd genoeg automatisch van uit dat de film in bepaalde mate subtiel is, en dat constant opgelet dient te worden om niets te missen. Deze subtiliteit ontbreekt volledig in Bashing. Zowel Yuko als haar vader krijgen de volle laag over zich heen. Dit gevoel wordt dusdanig versterkt doordat Kobayashi de tijd neemt per scène, hierdoor gebeurt in elke scène wel iets waardoor de ellende vergroot wordt. Gek genoeg vertelt Kobayashi niet precies de reden waarom de samenleving zich op deze extreme manier tegen haar keert. Dus hoewel de film op ware feiten gebaseerd is, kwam het op mij nogal geforceerd en ongeloofwaardig over.

Een boeiende documentaire over de totstandkoming van Citizen Kane. Op een rustige en vrijwel chronologische manier wordt het behandeld. Hearst en Welles krijgen beide voldoende ruimte voor achtergrond en informatie. De documentaire neemt niet echt een standpunt in en het is duidelijk te zien dat beide heren op bepaalde punten fout zaten.

Het is jammer dat Welles niet in deze tijd leefde, wat ik denk dat hij dan wel voldoende ruimte had gehad om meer parels af te leveren (niets ten nadele van zijn latere werk). Overigens was het meest interessante aan deze documentaire, de fragmenten van een interview met Welles. Het blijft tenslotte een legende, en die legende wordt er niet minder op met de komst van deze documentaire.

Eén van de slechtste films die ik in tijden heb mogen zien. Van begin tot einde is deze film een constante stroom van clichés en boodschappen die in je gezicht worden gesmeten. Daarbij zijn de dialogen van zo'n beginnersniveau engels, dat ik het bij wijze van spreken zelf had kunnen schrijven (dat is geen compliment). Wat dat betreft kan ik het saaie acteerwerk van met name de ouderen niet kwalijk nemen, want echt iets om mee te werken hadden ze niet. Daar bovenop kwamen ook nog alle toevalligheden in het script, en het zwakke zijverhaaltje met Stefan. Al met al weet ik nu zeker dat aids een dodelijke ziekte is, en dat het er hard aan toe kan gaan in de grote stad.

Toch geef ik de film 1,5 sterren, omdat ik de muziek en het camerawerk best kan waarderen. Maar de inhoud van de film is echt ondermaats en kinderachtig. En als er toch een vergelijking moet worden gemaakt met een Afrikaanse film met een boodschap, dan stel ik Moolaadé voor.

Een film die naarmate hij vorderde steeds beter werd. Helaas kon hij mij niet volledig boeien ondanks het sterke acteerwerk. Daar is het verhaal simpelweg niet goed genoeg voor.

3*

Mijn eerste Bunuel film een meteen een redelijk begin. Het vakmanschap straalt van de film af en ook is Catherine Deneuve perfect gecast. Tevens is de wisseling tussen realiteit en fantasie mij goed bevallen.

Kortom allemaal pluspunten, maar toch mist de film net dat beetje waardoor het een topfilm wordt. Waarschijnlijk komt dat door de karakters, die naar mijn gevoel afstandelijk zijn. Ook nemen zij een aantal vreemde beslissingen waardoor ze mij uiteindelijk niet volledig kunnen boeien.

Normaal gesproken ben ik niet voor de actiescènes in films, en houd ik meer van goede karakters, sterk verhaal etc. Maar dan ben je bij Beowulf niet aan het goede adres. Toch viel de film mij wel mee, en verrassend genoeg kwam dat door de actiescènes. Hoogstwaarschijnlijk werd dit mede veroorzaakt door de 3d effecten, maar de monsters zagen er simpelweg zeer goed uit en ook was het sterk in beeld gebracht. Doordat dit mee is gevallen, zal ik niet klagen over het feit dat ik halverwege een aantal keren bijna in slaap viel tijdens de "karakterontwikkeling" in de film.

Voor een film als deze kan heb ik veel bewondering. Technisch gezien is de film zeer sterk, en is het totaal niet te zien dat de film uit 1927 komt. Inhoudelijk heb ik relatief weinig op de film aan te merken. Het schetst namelijk een zeer duidelijk tijdsbeeld van de situatie in Berlijn rond die tijd. Helaas komt de film mij zeer steriel en afstandelijk over. Waarschijnlijk is dat ook de bedoeling van de documentaire, maar qua inhoud hoopte ik op iets meer uitdaging. Maar de film viel mij absoluut niet tegen, en vooral op technisch gebied moet de film absoluut gezien worden.

Best in Show is een aardige film, maar haalt bij lange na het niveau van This is Spinal Tap niet. Vooral de eerste helft van de film kwam te geforceerd over. Verder leken alle acteurs uit een b-acteurs blik te zijn gehaald. Allen bekende gezichten, maar acteren ging een aantal niet echt goed af. Origineel is het allemaal wel, maar kans op herziening of een hoge waardering zit er echt niet in.

Wat een prachtige film is The Best Years of Our Lives. Vooraf wist ik niet precies wat ik moest verwachten, maar dat de film zo dicht in de buurt van het perfecte naoorlogsdrama kon komen had ik niet durven hopen.

De film is op een aantal gebieden bovengemiddeld goed. Met name het script en zijn acteurs dragen hieraan bij. Op de één of andere manier weet de film constant de balanceren tussen goedkoop sentiment en slappe humor, en aan de andere kant perfect drama en subtiele humor. Voor mij persoonlijk klopt het allemaal perfect, al was er bijvoorbeeld de rol van Marie Derry die iets te eentonig en clichématig werd ingevuld.

De film kent vele goede momenten. Zowel op het gebied van drama als humor. Hoewel ik mij niet in de situatie bevind van de hoofdpersonen, kon ik mij verrassend genoeg goed identificeren met de karakters. Bepaalde aspecten komen simpelweg terug in ieders leven, en dat wordt op een herkenbare manier getoond in deze film. Dit is dan ook een belangrijke reden waarom de film tijdloos is te noenem. Neem bijvoorbeeld het avondje drinken en het bijbehorende thuiskomen en wakker worden, of de twijfelachtige relaties. Hoewel de verschillende situaties al vaak genoeg zijn voorgekomen in de verschillende films, raakt deze film constant de goede snaar.

Tel daarbij de goede montage, die inderdaad een voorloper is van de Altman films en bijvoorbeeld Magnolia. Verder is het camerawerk ook van topkwaliteit. Maar uiteindelijk is voor mij het script en zijn bijzonder herkenbare en menselijke karakters de reden dat dit een topklassieker is en op dit moment voor mij de beste film uit de jaren 40.

Aardige film die helaas een paar keer behoorlijk in de fout gaat. Een aantal gebeurtenissen zijn mijn insziens te zwart of wit. Aan de ene kant lijkt de film een film voor volwassenen en aan de andere kant lijkt het wel een kinderfilm. Uiteindelijk blijft de film wel interessant, want het gaat tenslotte om de filmindustrie. Verder doet Kevin Bacon het ook niet slecht.

Dit keer wel gezien, en het is helaas niet de klassieker waar ik al die jaren op heb gewacht. Het eerste half uur is wat mij betreft het beste deel van de film, hier voelt alles nog fris en nieuw aan. En ook de nieuwe band tussen Kirk Douglas en Dewey Martin is interessant. Maar als de film vordert in een wat trager tempo wordt alles een beetje langdradig en herhalend en ook verdwijnt de spanningsboog. Helaas maakt dit van de film helaas een lange zit.

De film bevat aardig acteerwerk van Kirk Douglas, die een goed karaker neerzet, en ook is de cinematografie in de film niet slecht. Maar de beelden in het bos (zou het hetzelfde bos zijn) gaan na het eerste uur ook vervelen.

Wederom een sterke film van Ki-duk Kim. Ik had alleen wat moeite met het midden van de film. Op dat moment is het namelijk totaal onduidelijk welke kant de film op zal gaan, en of het de moeite waard is om te blijven kijken. Ik had het gevoel dat de film op dit moment wat stuurloos was, en dat vond ik wel jammer. Gelukkig herstelt de film zich goed, met het prachtige laatste deel als hoogtepunt van de gehele film.

Zeker één van de betere gevangenisfilms. Toch weet deze film in het 3e kwart minder te overtuigen. In dat kwart van de film gebeurt er simpelweg niks interessants genoeg. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat deze film een tegenvaller was. De acteerprestatie van Lancaster en het camerawerk zorgen ervoor dat ik genoten heb.

Ik kan mij eigenlijk alleen maar aansluiten bij het eerdere kritiek van danuz en Madecineman. JJ_D is wel heel extreem in zijn argumentatie, maar dat is uiteraard zijn goed recht. Postief zou ik vooral een aantal shots noemen die er wel aardig uitzagen.

Voor de rest is Black één grote achtbaanrit van emoties. Binnen een enkel scène kan het gaan van huilen, lachen en nog een keer huilen. Dit is duidelijk niet aan mij besteed. Op zich had ik nog wel goede hoop op een sterke film, met name de afwezigheid van liedjes klonk bij mij als muziek in de oren. Helaas wordt de overdreven emotie wat normaal gesproken te horen is in de muziek, ruimschoots gecompenseerd door het script en het acteerwerk. Andere krtiekpunten is de voorspelbaarheid van het verhaal en de nogal opzichtige verwijzingen naar Charles Chaplin en zijn karakter van The Tramp.

Wat een film! Ik had al hoge verwachtingen, en die zijn helemaal waargemaakt. Heerlijk die onderhuidse spanning, het prachtige camerawerk, sterk acteerwerk, de duistere schrikmomenten en stuk voor stuk intrigerende karakters. Met een drietal films in mijn persoonlijke top 100 (incl. Black Swan) bewijst Aronofsky nu echt dat hij de man is waar we als filmliefhebbers afhankelijk van zijn bij het afleveren van hoogstaande kwaliteit uit Hollywood.

Hoewel Aronosky hier een klassiek verhaal vertelt, en de film best vergelijkbaar is met bijvoorbeeld het werk van Cronenberg of Polanski, kan niet ontkend worden dat Aronofsky op dit moment alles haalt uit de middelen die anno 2010 beschikbaar zijn. Visueel is deze film dan ook een parel. Vooral in de tweede helft van de film gebruikt hij deze middelen om sommige scènes nog een extra lading van verwarring en psychologische horror te geven.

Op verschillende filmsites heb ik nu al verschillende interpretaties van de film gelezen. Hoewel de meeste punten mij al na een eerste kijkbeurt duidelijk waren, is het altijd fijn om vermoedens bevestigd te zien worden. Hierbij gaat het er vooral om dat Nina in het verleden en wellicht ook in het heden misbruikt werd door haar moeder. Aronosky verwijst hier verschillende keren naar in de film. Extra knap is het dat Aronofsky hier niet direct de nadruk op legt, terwijl het wel belangrijk is bij het interpreteren van het verhaal. Eigenlijk maakt dit de film alleen maar donkerder.

Ik heb al verschillende keren gelezen dat Aronosky de softe kant opgaat, maar voor mij is Black Swan net zo'n stomp in mijn maag als Requiem for a Dream is geweest. Wellicht minder expliciet, maar die onderhuidse gevoelens zijn bijna ondraaglijk zwaar en zwart. Het leven zoals Nina leidt, gun je helemaal niemand. Zo geïsoleerd van de buitenwereld, waarbij zij zowel gevangen zit in haar eigen lichaam, als ook in bepaalde mate blijvend gevangen wordt gehouden door haar moeder.

Ik ben zeer verrast door de impact die deze film op mij heeft gehad. Op basis van The Scarlet Empress van dezelfde regisseur (Josef von Sternberg), waren mijn verwachtingen voor deze film niet zo heel hoog. Waar eerdere gebruikers deze film pas in het laatste half uur echt goed vonden, had ik dat al vanaf het begin.

Het eerste wat opvalt is het fantastische camerawerk en belichting. Daarnaast is het acteerwerk van begin tot einde goed. Verder bevielen de Duitse invloeden en de donkere stad mij goed. Deed mij vooral denken aan M, wat uiteraard geen slecht iets is voor een film.

Ik kan niet ontkennen dat het laatste half uur van de film het sterkst is. De film bevat één van de krachtigste emotionele scènes ooit en verzwakt geen moment. Opvallend hoe de clown mij in het begin van de film al opviel, omdat hij zeer droevig was. Uiteindelijk wordt al snel duidelijk hoe dat komt. In dit geval is de clown meer een slachtoffer dan een feestnummer. Het komt met name in de wat oudere films zelden voor dat de film zowel qua verhaal als beeld zo goed is als Der Blaue Engel. Daarom kan ik de film ook aanraden aan de gebruikers die nogal sceptisch zijn over films uit deze periode.

Wederom genoten van een Ki-duk Kim film. Ik denk dat de meeste mensen wel weten hoe prachtig de film eruit ziet, maar hierbij benadruk ik het nog maar eens.

Hoewel ik het verhaal in het algemeen zeer kon waarderen, had ik op bepaalde momenten toch het gevoel dat het beter op een andere manier had moeten gebeuren. Voor de subtiliteit die in de hele film heerst, werd op bepaalde momenten vergeten en vielen dan ook uit de toon. Jonge monnik vertrekt, komt terug en heeft blijkbaar een vrouw vermoord. Ik had liever gezien dat de oude monnik het niet had gelezen in de enige krant die hij in 100 jaar leest. Dat je als kijker niet zeker weet waarom de monnik terug is gekomen. Verder het verdrinken van de vrouw in een wak was een beetje overdreven, laat haar weggaan en laat de kijker gissen.

Het liefste had ik dus gezien dat de film nog meer giswerk had opgeleverd. De film is dus niet perfect, maar komt wel in de buurt.

Bonnie and Clyde blijft na 40 jaar nog steeds één van de beste misdaadfilms. Het is het verhaal dat ervoor en erna al vaker in films is voorgekomen, maar nergens is de impact zo groot als bij deze film.

Vooral interessant is de mix van stijlen in deze film en ook een aantal verwijzingen naar andere films. Deze verwijzingen wisselen van een film van John Ford tot films van Godard. Verder is de slotscène nog steeds ongelooflijk krachtig en om nooit te vergeten.

Een zeer aardige film-noir. De film bevat overtuigend acteerwerk en toch wel mooi camerawerk. Helaas zijn een aantal karakters wat ongeloofwaardig, en hoewel het verhaal relatief simpel is in opzet, bevat de film een aantal plotholes en eigenaardigheden.

Een zeer standaard film. Een typische Hollywood film die totaal niet kan verrassen. Alles is zeer voorspelbaar en de acteurs zijn simpelweg zwak te noemen. Overacting wordt hier veelvuldig gedaan en bevalt mij totaal niet. Ik ben blij dat Cukor vier jaar later met een echt meesterwerk kwam (A Star is Born), want voor de rest is zijn oeuvre vrij saai en eenzijdig te noemen.

Ik heb mij niet verveeld met The Boys from Brazil, hoewel het middendeel van de film soms tergend langzaam verliep. De acteurs doen hun werk naar behoren, maar echt speciaal is het niet. Vooral Olivier vond ik niet echt best en vulde zijn rol te overdreven in.

Het uitgangspunt is heel interessant, helaas werd dat in het middendeel van de film niet optimaal uitgewerkt. Spannend was de film vooral tegen het einde aan, en hierbij raad ik iedereen aan om de film wel af te kijken.

Gisteren deze film gezien, en hij heeft gelukkig mijn hoge verwachtingen wel waargemaakt. In de bioscoop liepen een zestal mensen de zaal uit, waarbij ik dacht of we wel naar dezelde film aan het kijken waren.

In ieder geval een heerlijke film waarbij je hersens kraken, en hoe deze saai is te noemen is mij een heel groot raadsel 4,5*

Deze film-noir kon mij helaas niet volledig overtuigen. Feitelijk komt Brighton Rock op een groot aantal gebieden tekort ten opzichte van de grote namen uit het genre. Maar dat doet niets af van het feit dat Richard Attenborough een zeer sterke rol speelt, en dat de film als geheel best vermakelijk is.

Een kleine tegenvaller. De verwachtingen waren gewekt door de prachtige titel, Peckinpah, en dat deze film als inspiratie heeft gediend voor de superieure film The Three Burials of Melquiades Estrada. De film begint sterk en nogal onheilspellend. Maar zodra Bennie en Elita het centrale punt worden in de film, wordt de film een stuk minder interessant.

Wat volgt is ca. 45 minuten aan karakterontwikkeling, dat niet weet te boeien. De film weet zich uiteindelijk te herpakken, hoewel het einde iets teveel van het goede is. Het is jammer dat de film niet meer heeft gedaan met de karakters die in het begin geïntroduceerd zijn. Die bleken allen een stuk interessanter te zijn dan hoofdrolspeler Bennie.