Meningen

Broken Arrow begint sterk. Later in de film wordt het helaas iets te moralistisch en er wordt natuurlijk een romance aan toegevoegd. Tegen het einde is er gelukkig wel een scène die het verhaal wat wakker schudt, maar voor het eindresultaat helpt het helaas weinig.

Een goede film van Susanne Bier, maar duidelijk geen meesterwerk. Daar waren een tweetal aspecten van de film te zwak voor. Met name het camerawerk vond ik niks, het kwam goedkoop over en kon mij niet overtuigen. Daarnaast het verhaal dat nogal clichématig overkwam en teveel ongeloofwaardige wendingen bevat. Wat mij betreft werd het allemaal iets teveel aangedikt, jammer want anders had dit een topper kunnen zijn. Die Connie Nielsen is trouwens echt een prachtige vrouw.

Ik ben het eens met kappeuter. Het uitgangspunt van de film is zeer interessant en veelbelovend. Uiteindelijk wordt hier veel te weinig mee gedaan, en wordt het een beetje een slappe film. De film deed mij een beetje denken aan een mindere versie van Brazil, waarbij de hoofdrolspeler deels op de vlucht is en deels probeert te ontdekken wat er aan de hand is. Brazil vond ik in ieder een betere versie (in ieder geval een stuk origineler en meer gewaagd).

Goede documentaire van eigen bodem. De regisseur geeft een goed beeld van de situatie, en weet daarbij ook enkele emotionele snaren te raken.

Op verschillende momenten een leuke film. Toch miste ik de typische Woody Allen momenten, en scherpe dialogen. Ook een aantal karakters wisten mij bijzonder te irriteren. Verder is het hele uitgangspunt van de film nogal onzinnig. Op basis van deze woorden is het misschien moeilijk te geloven, maar ik heb me wel vermaakt.

Hoe kan je een film met een dergelijk uitgangspunt rekken tot 90 minuten, en hoe is deze film spannend te houden. Dit is waarschijnlijk de vraag waar de makers een tijd mee geworsteld hebben. Wat mij betreft is dat deels gelukt. De filmmakers zijn er namelijk niet in geslaagd om de essentie van het levend begraven uit te buiten. Het gaat namelijk om het alleen begraven zijn in een donkere omgeving zonder te weten wat er aan de hand is en zonder enige hoop op overleven. Alleen de eerste paar minuten kon ervaren worden hoe dit voor het karakter zou zijn. De rest van de film gaat in feite verder als een actiefilm in een kist, met een aantal zeer onnodige scènes. Uiteindelijk heb ik wel respect voor de makers, maar wat mij betreft raken de paar minuten van het einde van Spoorloos meer de essentie van het “levend begraven”, als de 90 minuten die deze film duurt.

Zeer vermakelijk. Hoewel de film duidelijk de echte humor mist van The Big Lebowski of de spanning van NCFOM, is deze film op basis van een aantal momenten goed bevallen.

Grootste probleem met deze film is zijn onevenwichtigheid. De ene keer is camerawerk van hoog niveau, het andere moment ontstijgt het niet het niveau van een simpele televisiefilm. Hetzelfde geldt voor een aantal karakters die soms het publiek weten te vermaken en de andere keer zeer irritant zijn. Dit geldt voor mij vooral bij John Malkovich en Frances McDormand.

Wat daarbij overblijft is een plot dat nogal ingewikkeld is. In feite kon het mij niet echt boeien en moest ik mijn plezier vooral halen uit afzonderlijke scènes en dialogen, met voornamelijk de karakters van Brad Pitt en J.K. Simmons.

Al met al is het mij vooral duidelijk dat Burn After Reading een filmpje tussendoor is voor de gebroeders Coen. Wel hoop ik dat zij in de toekomst nogmaals zullen werken met Brad Pitt. Mijn complimenten gaan vooral uit naar hem en zijn rol, mede omdat dat het onderdeel van de film is die mij het langst zal bijblijven.

Ik had vooraf redelijke verwachtingen voor The Butterfly Effect. Omdat ik één minuut te laat was, moest ik even op teletekst checken of ik wel de goede film te pakken had, omdat het er allemaal zeer amateuristisch uitzag en de kinderacteurs dramatisch bezig waren.

Technisch is er dus genoeg te klagen, maar vooral zit de film qua verhaal als los zand in elkaar. Vergelijkingen met bijvoorbeeld Donnie Darko zijn daarom al zeer onzinnig. Ik bedoel, op basis van de eerste beelden van Kutcher, moeten we toch denken dat die jongen wat verstand heeft. Maar als hij dan steeds van die onzinnige beslissingen maakt, dan schiet het ook niet op. Want wie pleegt er zelfmoord, als hij terug in de tijd kan gaan om het goed te maken. Maar de film moet natuurlijk wel min. 90min duren, dus een aantal blunders zijn daarvoor noodzakelijk. Het alternatieve einde is trouwens wel leuk bedacht, maar ook wel onzinnig en zeer overdreven. Want de beste man kan tijdreizen door één zin op een servetje te schrijven, want zelfs de dagboeken waren overbodig. Lijkt wel een uitgangspunt voor een nieuwe Hollywood Blockbuster.

Ik weet niet wat het met dit soort films is. Het is net of de films vermomd zijn, waardoor kijkers alleen de mogelijke complexiteit van de film zien, en die proberen op te lossen. Hierbij vergeten en negeren ze alle andere aspecten van de film en de vele tekortkomingen in dit geval. Lucky Number Slevin is een ander voorbeeld hiervan.

Byôsoku 5 Senchimêtoru is een film die voor mij een stuk beter werd bij herziening. In visueel opzicht was ik vanaf de eerste minuut bij de eerste kijkbeurt al betoverd door het geheel wat op het scherm aan mij vertoond werd. Elk van de 3 verhalen kent wel een aantal iconische shots die ik niet snel zal kunnen vergeten.

Wat betreft het verhaal deelde ik na mijn eerste kijkbeurt de mening van Madecineman. Het deed mij allemaal weinig, hoewel het tweede verhaal toch wel zeer interessant was. Bij een tweede kijkbeurt vielen mij een stuk meer details op, werden karakters een stuk meer herkenbaar en zag ik als het ware de gehele film als één geheel en niet meer als 3 delen. Zelfs het popliedje aan het einde kon ik toen waarderen. Het wordt voor mij in ieder geval de hoogste tijd om de film zelf aan te schaffen, dan verwacht ik dat die topwaardering niet lang zal uitblijven.