Meningen

Hoewel de cover van de videohoes doet vermoeden dat het hier om een film als Dirty Dancing gaat, is dat niet het geval. Het is lijkt vooral een mindere versie van From here to Eternity. Daarbij zeg ik vooral een mindere versie en dus niet een slechte versie. An Officer and a Gentleman is een film die toch wel weet te verrassen en zelfs een moment weet shockeren, het acteren is verder ook wel goed. Al met al was ik duidelijk positief verrast.

Ik ben het grotendeels eens met het commentaar van Montorsi. Wanneer ik de verschillende recensies bij deze film doorneem, valt het op dat iedereen het over eens is dat ook deze film visueel gezien een parel is van Tarkovsky. Inhoudelijk, of vooral de wijze waarop de inhoud gepresenteerd wordt aan het publiek, weerhoudt mij er echter van om ook deze film als een meesterwerk te kunnen bestempelen. Ik kon mij helaas onvoldoende mee laten slepen door de karakters, dialogen en hun emoties.

Mijn eerste film van Ozu. Puur gezien de korte tijdsduur kwam deze als eerste aan de beurt. Had verder ook geen voorkennis van de film. Op een of andere manier had ik een beeld van Ozu dat hij nogal serieuze dramafilms maakt, maar deze eerste kennismaking heeft dat beeld al gelijk veranderd.

Ohayou is voor het grootste deel een heerlijke lichte komedie. Natuurlijk zijn er genoeg verbanden te leggen met thema's die in deze tijd nog steeds spelen, maar vooral een aantal kleine komische momenten bevielen mij. Daarmee ook de karakters die stuk voor stuk redelijk goed werden uitgewerkt in de gelimiteerde tijdsduur van de film. Het belooft in ieder geval veel goeds voor zijn andere werk, die voor mij ook totale verrassingen zijn.

Een aardige film die gedragen wordt door zijn acteurs en scenario. Vooral complimenten voor Paprika Steen. De film weet van begin tot einde te boeien en constant heb je het gevoel dat er dingen in het verleden gebeurd zijn waar de karakters liever zo min mogelijk over zeggen. Dat maakt de film naar mijn gevoel nog interessanter.

Hoge verwachtingen waren er vooraf, maar dat de film zo goed zou zijn had ik niet durven te voorspellen. Los Olvidados is een keiharde film, hoewel een vleugje humor op bepaalde momenten niet ontbreekt. Ik kan me voorstellen dat deze film een belangrijk voorbeeld is geweest voor de regisseurs die nu actief zijn.

Visueel is de film zeer sterk met een aantal prachtige camerastandpunten. Verder is het acteerwerk van een voldoende en geloofwaardig niveau. Ander positief punt is het tempo van de film. Dat is namelijk vrij strak waardoor de film 85 minuten lang weet te boeien.

Het verhaal zelf is meeslepend en verdient alle lof. Bij deze kan ik Los Olvidados aan een ieder van harte aanraden. Als ik de film zou moeten typeren denk ik aan een mix tussen Cidade de Deus en Ali Zaoua (maar dan beter).

Vooraf een beetje huiverig geweest of On the Waterfront zijn klassieke status zou kunnen waarmaken, uiteindelijk lukt dat vooral dankzij Marlon Brando. Zonder hem was mijn waardering voor deze film zeker lager geweest. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is, maar echt bijzonder is het verhaal en het uiteindelijke einde ook niet. De film bevat een aantal cliché karakters en ook het einde weet niet echt te verrassen, hoewel de manier van uitvoering wel goed is.

Gelukkig is er Brando die zijn karakter de nodige diepgang geeft wat hem heel boeiend maakt om te volgen. De intensiteit van zijn karakter is vergelijkbaar met zijn sterke rol in A Streetcar named Desire.

Toch niet de topfilm wat ik vooraf had verwacht. Hoewel bepaalde scenes natuurlijk zeer schokkend zijn, doet dat niks af van het feit dat het allemaal wat eenzijdig is in mijn ogen. Misschien is de vergelijking wat scheef, maar qua impact werkt deze film als bijvoorbeeld de Saw reeks. Veel harde beelden, zodat de kijker de mindere punt van de film snel vergeet. Eén van die minpunten is het saaie camerawerk. En het eerder genoemde eenzijdige verhaal vol ellende. Volgens mij had deze film nog beter kunnen zijn dan het degelijke product wat het nu is.

Only Angels Have Wings viel mij flink tegen. De film is lang en traag terwijl de dialogen constant blijven doorgaan. Dialogen zonder inhoud om het wat simpel te omschrijven.

Cary Grant doet eigenlijk niets anders dan in vele andere van zijn films. Druk zijn en heel snel praten. Rita Hayworth is volledig overbodig en beheerst duidelijk de kunst van het acteren niet. Wat overblijft is de charmante en leuke Jean Arthur. Wat mij betreft een hoogtepunt en een reden om films te kijken. Zij zorgde ervoor dat ik de film gemakkelijk kon uitkijken.

Qua verhaal deed het mij dus heel weinig, al is het natuurlijk niet makkelijk om je zo'n situatie voor te stellen. Ik vroeg mij wel af waarom ze de vliegtuigen constant lieten opstijgen, om vervolgens te zeggen dat ze weer konden omdraaien. Daarbij is het zonde van de benzine en breng je de piloot en zijn vracht onnodig in gevaar. Volgens mij gebeurde dit een drietal keer in de film.

Oorlogswinter viel mij nogal tegen. Met het boek vaag in mij achterhoofd had ik de hoop dat de film de magie van het boek zou hebben. Helaas lukt dat nooit. Dit heeft verschillende redenen. Allereerst is het acteerwerk vaak nogal zwak. Met name de hoofdrolspeler bakt er weinig van.

Een ander groot nadeel is de muziek. Zeer aanzwepend en vaak volledig misplaatst. Tel daarbij nog een aantal onzinnige scènes en de film haalt maar net een voldoende.

Natuurlijk zijn er ook pluspunten, zoals het acteerwerk van Yorick van Wageningen. Uiteraard besef ik dat de lat vooraf hoog lag, en daarom zal ik deze film niet al te streng beoordelen. Maar naar mijn gevoel had er toch wel iets meer ingezeten.

Mijn eerste film die ik van Dreyer heb gezien, en direct een zeer krachtige en goede film. Hoewel de film soms misschien lijkt op een toneelstuk, bevat de film regelmatig wonderschoon camerawerk. Vooral naar het einde toe worden de scènes steeds mooier.

Een ander pluspunt in de film zijn de karakters. Het zijn namelijk stuk voor stuk unieke karakters, maar dit wordt gelukkig niet uitvergroot zoals veelal te zien is in Amerikaanse films uit de jaren 30 en 40. Hetzelfde geldt voor de briljante humor in de film. De humor zit naar mijn mening zo subtiel in elkaar, dat je als kijker niet merkt of er een poging tot een komisch moment is ondernomen. Of je merkt het moment op of het moment gaat langs je heen. Dit voorkomt ergelijke momenten.(wellicht wat vaag, maar ga de film zien, want beelden zeggen in dit geval veel meer dan mijn woorden)

Het verhaal zelf zit zeer goed en overtuigend in elkaar. Ik denk dat hiervoor toch de meeste krediet naar de regisseur moet gaan. Ordet had namelijk zeer gemakkelijk een slappe film kunnen, worden vooral naar het einde toe ontwijkt Dreyer deze valkuilen meesterlijk. Hoewel films doorgaans geen levens veranderen, denk ik toch dat deze film dat weleens bij een aantal religieuzen zou kunnen doen. Al is het alleen maar ten bate van een behoorlijke zelfreflectie.

Bij Ossessione ben ik vooral gecharmeerd van het eerste deel van de film. Visconti neemt hier alle tijd voor de karakters om zich voldoende te ontwikkelen. Het acteerwerk is hier van hoog niveau en ook zijn de sporen van het neo-realisme goed te ontdekken.

De tweede helft is iets minder, en deed mij teveel denken aan een film-noir in het algemeen. Het voelde iets teveel Amerikaans aan. Het einde maakt dan weer veel goed. Uiteindelijk heb ik een positief gevoel aan de film overgehouden, maar ik weet zeker dat Visconti nog veel beter kan en heeft gedaan.

Wat dit betreft ben ik het eens met Baggerman. Ik kon maar weinig met deze film en zijn karakters. Hoewel de onderlinge relatie tussen vader en zoon goed in beeld is gebracht, begon ik mij al snel te ergeren aan de omslachtigheid van de conversaties tussen vader en zoon. Eerlijk gezegd leek deze film mij eerder op een mislukte film van Tarkovsky, dan op een eigen product. Tot nu toe twee films gezien van Sokurov (Russian Ark), en beide zijn bijzonder teleurstellend.