Meningen

Deze film is voor mij jeugdsentiment. Hoewel de film zeker een aantal slappe momenten bevat, is het toch een zeer ondergewaarde komedie.

Hoogtepunt: Oh, great. You killed the invisible swordsman!

Net als de meeste andere meningen ben ik het er ook over eens dat deze film heel lekker wegkijkt. Echt bijzonder wordt de film echter niet.

Overigens zijn er wel een tweetal opvallende punten te noemen bij deze film. Het eerste punt is dat de verhaallijnen niet verlopen zoals de karakters in eerste instantie zouden willen. Dit zie ik als een positief punt, al wordt het in een aantal situaties nogal overdreven. Een tweede punt dat opvalt is het verlaten stadje. De enige karakters die je ziet hebben daadwerkelijk een rol in de film. Waarschijnlijk was het budget van de film niet al te hoog, maar het heeft voor mij geen positieve invloed op de geloofwaardigheid van de film.

Door de laatste paar minuten van de film zou je 127 Hours bijna met een dikke voldoende belonen. Boyle heeft dit vooral te danken aan de muziek van Sigur Ros. Werkelijk prachtig

Ik vond het vooral opvallend hoe Boyle zijn film toch probeert vol te proppen met de laatste technische trucs. Soms is dit geslaagd, soms wat minder. Verder maakt Boyle prachtig gebruik van de omgeving. En weet Franco een uitstekende prestatie neer te zetten. Qua verhaal is deze film een beetje te vergelijken met Buried. Ook daar blijft de hoofdpersoon vast op één plaats. Boyle weet te tijd op een iets betere manier in te vullen, maar een meesterwerk blijft uit.

Wat de omgeving speciaal voor mij maakt, is dat ik de komende zomervakantie het gebied ga bezoeken waar de film zich afspeelt. Ik krijg alleen maar meer zin

Wel een aardige film die met name sterk begint. Op een gegeven moment vergeet de film dat meer niet beter is voor de film en lopen de gebeurtenissen uit de hand. De impact van de film vermindert daarbij duidelijk en uiteindelijk blijft een teleurstellend gevoel over, en daarbij zou ik bijna de spannende gebeurtenissen uit het begin van de film vergeten.

Een aardige film die het bij mij vooral moest hebben van zijn grappen. Hoewel de eerste helft van de film het sterkst is, verliest het toch aan kracht, nu het superieure Control uit is. Het tweede deel van de film beginnen oninteressante karakters in beeld te komen. Met Happy Mondays als negatieve hoogtepunt.

28 Days Later vond ik een aardige film, maar niet veel meer dan dat. Hoewel je met dit concept vele kanten kan opgaan, vond ik de ingeslagen van regisseur Danny Boyle dit keer redelijk standaard en niet vernieuwend genoeg. De film begint vrij sterk, maar langzaam zakt de film in. Hoewel de afloop van het verhaal niet gemakkelijk te voorspellen is, waren het vooral de interacties tussen karakters en hun gedrag dat de inventiteit en frisheid mist, die een film als Trainspotting bijvoorbeeld wel had.

Naast dit puntje van kritiek, deed de film wel wat het moet doen. Ik heb me namelijk wel vermaakt, maar een meesterwerk is het dus zeker niet.

Wat mij beterft een echte topper in het Westerngenre, is misschien wel de beste western naast de Leone westerns. De eerste 5 minuten was het wat zoeken, omdat ik niet echt hoge verwachtingen had, maar nadat de interesse werd gewekt bleef ik op het puntje van me stoel zitten. Qua spanning en stijl had deze film meer dan alle John Fords films bij elkaar die ik heb gezien. Ik kan me niet voorstellen dat de aangekondigde remake in de buurt kan komen van de kwaliteit van het origineel.

4,5*

Ik dacht altijd dat ik niet zo'n fan was van dit genre. Na het zien van deze film, begin ik toch wel te twijfelen aan mijzelf. Wellicht heb ik te weinig films van het genre gezien, of 30 Days of Night moet een uitschieter zijn.

Ik was zeer onder de indruk van de vampieren. Ze kwamen zeer angstaanjagend op mij over, hoewel de intelligentie van de wezens wat te wisselend was. Daarnaast is er de visuele flair die David Slade aan de film weet te geven. Hierbij wordt hij duidelijk ondersteund door de prachtige setting van het dorp, en de mogelijkheid om het contrast tussen de sneew en de duisternis met elkaar te combineren.

Ik heb in ieder geval vol spanning genoten van deze film. Uiteraard zijn er de mindere punten, maar die weten niet te voorkomen dat deze film een stuk beter is als generatiegenoten zoals 28 Days Later en Dawn of the Dead.

Ik had geen topper op alle gebieden verwacht en dat is ook niet uitgekomen. Maar wanneer je deze film net zoals mijzelf in Imax beleeft dan kan je niets anders zeggen dat 300 een visueel kunstwerkje is, tel daarbij de gevechten op en je hebt een geslaagde film. Er is natuurlijk iets te klagen over een aantal karakters, acteurs en het verhaal, maar hoe stom het ook klinkt daarvoor kwam ik deze keer niet naar de bioscoop. Mijn verwachtingen zijn uitgekomen en ik ben dan ook niet teleurgesteld.

3,5*

Een documentaire met vele mooie beelden die mij helaas niet de hele tijdsduur volledig kon boeien. Waarschijnlijk kwam dit door het ontbreken van een spanningsboog in bepaalde segmenten van de film.

Een ijzersterke film die zich met gemak kan meten met de beste films van 2007. Vanaf het begin tot het einde werd ik meegesleurd in het verhaal. Verder deel ik de mening van de anderen die deze film met een ruime voldoende hebben beloond. En waarom een groot aantal mensen deze film met een onvoldoende hebben beloond is mij totaal onduidelijk, want het enige argument van saaiheid is niet echt overtuigend.

Er zijn wat mij betreft minimaal een drietal fragmenten die extra aandacht verdienen:

En best leuke film met een aantal geslaagde grappen, en sommige wat minder geslaagd. Hoewel de film vrij lang duurt voor een komedie, weet de film de aandacht redelijk vast te houden door vooral Steve Carell. Ik denk vooral dat het een kwestie van persoonlijke smaak is, of je van de film houdt. Ik houd persoonlijk meer van Carell in The Office, maar slecht is deze film dus niet.

Wederom een sterke western van Boetticher. Hij lijkt mij een inspiratiebron voor de westerns van Peckinpah. Deze film moet het vooral hebben van zijn, met name voor een western uit deze periode, goede verhaal. De acteurs doen hun ding uitstekend en ook staat de camera af en toe op de goede plek. Het is geen meesterwerk, maar de film doet opzich weinig fout.

Ik heb À l'Intérieur gezien in de optimale setting. Oftewel alleen in een donkere kamer, afgesloten van de rest van de wereld. Identificatie met Sarah was dus geen probleem (op het meest oppervlakkige niveau). À l'Intérieur weet op een ongekende manier de spanning op te bouwen. Het komt zelden voor dat ik op zo'n manier in spanning zit. Deze combinatie van spanning en horror weet de film een volledig uur vol te houden. Op een gegeven moment wordt het allemaal iets te chaotisch, hoewel de laatste paar minuten dan wel weer geniaal zijn.

Natuurlijk snap ik de kritiek over ongeloofwaardigheden etc. In deze film kon ik mij daar eerlijk gezegd niet echt aan storen, aangezien de meeste karakters handelen in haast en op basis van eerste ingevingen. Er is echter één punt waar ik mij wel aan heb gestoord, namelijk dat Sarah minimaal een uur in de badkamer zat en daarbij niet heeft gedacht aan het raam. Zij kon bij wijze van spreken de gehele inhoud van de badkamer het raam uitgooien om op die manier aandacht te trekken.

In zijn soort is À l'Intérieur één van de beste films die ik heb gezien. Werkelijk een unieke film, die duidelijk niet geschikt is voor iedereen. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar de nieuwe film van dit duo. Wellicht kan iets meer ervaring ervoor zorgen dat zij een geheel evenwichtige film kunnen afleveren, en daarmee dus een meesterwerk.

Mijn tweede Godard, en een fikse tegenvaller. In mijn ogen gaan deze film en het woord pretentieus perfect samen. De film is traag, bevat totaal willekeurige scènes en teksten die misschien een diepe betekenis hebben. Qua camerawerk had ik ook wel iets meer verwacht van deze grootmeester. Dan kijk ik toch liever The Matrix of Pickpocket, want hoewel er waarschijnlijk een diepere betekenis achter het geheel verscholen is, heb ik die niet gevonden. Ik hoop niet dat die diepere betekenis de kritiek op de Amerikanen is, want dan is de film ook nog oppervlakkig.