Tian Bian Yi Duo Yun (2005)

Goeie vraag van dat voer. Ben ik eigenlijk ook wel erg nieuwsgierig naar.

dat is (vrij vertaald) gefrituurde chinese vermicelli (dongfen), lekker met de juiste toppings

Dank je wel!

Making porn: how hard can it be?

Het zou de lollige titel van een handleiding voor beginners in de adult entertainment-industrie kunnen zijn, maar Tsai laat in The Wayward Cloud ‘porn’ samenvallen met ‘love’, en danst gaandeweg onbekommerd langs alle dubbelzinnigheden richting een duizelingwekkende climax. De koffer van Pandora gaat eindelijk open, zogezegd.

Die eindsequentie is er één die ik niet licht zal vergeten. Een verbijsterende apotheose, waarin verschillende tegengestelde perspectieven verenigd worden in één beeld: de koude registratie van de film crew, de rol van de zwoegende porno-acteur die overgaat in die van de zichzelf tot extase brengende -consument, en de blik vol walging van de vrouw, die transformeert tot... ja wat? Overgave? Maar dat is dan óók een porno-fantasie eens te meer.

En daarmee zijn we aangekomen bij de kijker, die bij deze schokkende vereniging van tegenstellingen, die Tsai tot dan toe in een afwisselend broeierige, droogkomische en bovenal zéér ‘lichamelijke’ sfeer gezellig om elkaar heen liet draaien, overvallen wordt door navenant tegenstrijdige gevoelens van afschuw en opwinding, verontwaardiging en ontroering.

Dit lijkt me geen obligate ‘aanklacht’ tegen de porno-industrie; misschien wel een in vraag stellen van de porno-fantasie, maar die fantasie is natuurlijk niet meer dan één van de uitdrukkingen van het menselijke verlangen, verscheurd tussen geest en vlees. En met de uitbeelding van dat verlangen hier heeft Tsai een zeldzaam sterke film afgeleverd.

Nou die openingsscène mag er zijn. Maar verder typisch Tsai. Op momenten kan ik zijn werk goed hebben, soms echter is het saaie afstandelijke leegte waar ik nauwelijks door geboeid raakt. Deze film betreft dan vooral die tweede versie van Tsai. Een aaneenschakeling van scènes waarvan een enkele eruit springt, maar de meesten geen momenten wisten te interesseren. Ook die liedjes tussendoor vond ik maar raar. Visueel wel prima verder en ik zou dit geen slechte film noemen, de film wordt ook nergens lechter maar twee uur is echt te veel. 2,0*.

Erg eigenaardige film die me niet geheel wist te boeien. Vooral inhoudelijk was ik het spoor wat bijster. Een duidelijk plot is niet voorhanden. Veel lange stille shots. Via dialogen is evenmin sprake. Er valt zelfs nauwelijks een conversatie te ontwarren in de gehele film. Er zijn hier en daar wat korte zinnen, instructies eigenlijk, maar een respons komt er zelden.

Daarnaast krijgt je een zeer ongewone combinatie tussen wat softporno met hier en daar wat meloenen. Ik moet zeggen dat dat openingsshot wel prikkelend was, veelbelovend ook waarbij de meloen voor de vagina van de vrouw werd gehouden. Wat later was er nog een andere scène met meloensap. Ik vond die combi nog best OK.

Verder kenmerkt de film zich ook met enkele songs waardoor het een halve musical lijkt. Heel fris en frivool wel, maar geen idee wat nou echt de bedoeling ervan was.

Het was alweer even geleden dat ik een Tsai zag, en dit is dan zijn bekendste, althans op MM. Ik dacht zelf eerlijk gezegd dat Dong zijn bekendste film was. In elk geval komen de typische Tsai elementen (waterproblemen en watermeloenen) al snel voorbij en ontvouwt zich een boeiend, bevreemdend, humoristisch en soms ongemakkelijk drama waarbij de acteurs soms volledig out of character treden om een liedje ten gehore te brengen in kleurige choreografieën- vooral dat licht-belachelijk 'lach-liedje' was een heerlijk moment. De Tsai-cocktail werkt ook nog, al is het wel voor te stellen dat menig filmliefhebber hier weinig mee kan. Ik vond het eigenlijk een van zijn meest toegankelijke films, maar dat is voor eigen rekening.

Zelfde thema’s als bij Tsai andere films : vervreemding en non communicatie. Mensen zijn geïsoleerd en er is zelden dialoog. Tsai beheerst de kunst om het een komische draai te geven. Water is hier schaars in tegenstelling tot de andere films maar het universum is ook een nakende Apocalyps. In The wayward cloud is er niet echt een plot (typisch Tsai Ming Liang) en soms moeilijk te plaatsen scenes zoals het sleuteltje en de koffer. Op het einde is er die fabuleuze scene waarin de porno acteur een seks scene opneemt met de porno actrice maar de man heeft in feite een connectie heeft met zijn vriendin die toekijkt vanuit een raam in de muur. Fantastisch camerastandpunt dat die 2 werelden verdeelt. Onbereikbare liefde nog nooit zo treffend verbeeld. Soms zeer ongemakkelijk om naar te kijken. En wat betekent die kartonnen stewardessen ? Is daar een link met de dubbele identiteit (is die vrouw een stewardess die daarom naar koffertje en sleuteltje zoekt ? Het blijven eigenzinnige vertellingen van Tsai. Daarnaast heb je dan nog de musical nummers. Zeer goed in elkaar gestoken, een jaren '50 vibratie, visueel sterk en geïnspireerd. Het creëert een surrealistische stijlbreuk in een statische camera werk. The wayward is provocerend en uitdagend maar trappelt ook ter plaatse wegens de lang aangehouden shots die alsmaar hetzelfde punt maken. Toch blijft dit fascinerende cinema.