Mùa Hè Chieu Thang Dung (2000)

Had ik ook, heeft denk ik te maken met het feit dat je bent geconcentreerd op de ondertiteling.

Bij een tweede kijkbeurt gaat het een stuk beter, dan weet je hoe verhaal in elkaar zit en heb je meer aandacht voor andere zaken.

Ik ga hem ook zeker nog een keer kijken

Ik vind 'm ook gewoon heel mooi.... kon geen minpunt ontdekken. Uiteraard niet de ultieme score maar wel een mooie ****

Oogverblindend, Aziatische cinema kan er nauwelijks beter uitzien. Impressionistisch verhaal over het amoureuze leven van drie zussen, waarin harmonie het aflegt tegen onderdrukte gevoelens. Schuld overspel en boete in Vietnam, waarin het meest harmonieuze stel broer en zus zijn. Heb me geen moment verveeld maar heeft niet dezelfde impact als de andere twee films van Tran Anh Hung, Cyclo en The Scent of Green Papaya.

Mooie film, mooie plaatjes, het verhaal en de dialogen konden me echter niet genoeg boeien. Al met al toch een 3,5*

Net zoals Xich Lo weet Tran ook deze film weer heel magisch te maken. Kan het nog steeds niet omschrijven, maar mijn hart gaat sneller kloppen bij het kijken van zijn films. Komt misschien door de prachtige Tran Nu Yên-Khê .

Prachtig kleurgebruik met een aantal interessante verhaallijnen. Met name die van Tran Nu Yên-Khê is schitterend en kent een hoop fantastische scenes. Echter lijkt het 7 minuten voor het einde opeens een foute soap te worden (iedereen zwanger met 'foute' partners) en daar baalde ik nogal van. Gelukkig weet Tran dit heel handig op te lossen en eindigt hij heel fraai. Verdient hiermee 4*.

Een aardige film met mooie beelden en een degelijk verhaal. In feite doet de film weinig fout en is het geheel prima verzorgd. Helaas konden bepaalde punten uit het verhaal mij niet volledig boeien, en hetzelfde geldt voor een aantal karakters. Toch kom ik voor de film als geheel zeker op een voldoende uit.

Net zoals in Xich Lo dient een drukke Vietnamese stad als decor voor deze Tran - film. Daar waar in Xich Lo de stadsdrukte in Saigon als een zwerm vliegende wespen op je afkomt, is het knap dat Tran alles hier in Hanoi veel rustieker in beeld weet te brengen.

Deels komt dat door het af en toe verlaten van de stad, maar ook door te focussen op ontwakingsrituelen in de ochtend en de gang van zaken vanuit een pittoresk gelegen restaurant te volgen. De beelden ogen kleurrijk en Tran Nu Yên-Khê krijgt nog meer de gelegenheid om te stralen in een film die dan als drama te boek mag staan, maar fris genoeg blijft aanvoelen.

Hoogtepunt was het terugkerende ochtendritueel, letterlijk dromerig met ontwakende personages die rustig aan hun dag begonnen onder begeleiding van prachtmuziek. Ik wil The Green Papaya zeker nog eens zien. 4*

Ook m'n tweede Tran is een schot in de roos. Ik las in 1 van de berichten "de ideale onthaastingfilm". Hier ben ik het helemaal mee eens. De film straalt één en al rust uit. Vooral door de prachtige beelden en kleurgebruik. Het ochtendritueel is hier inderdaad een goed voorbeeld van.

Hier blijft het niet alleen bij, aangezien er flink wat drama speelt bij de zussen en hun mannen/minnaars. Ik vond het precies goed in beeld gebracht. Duidelijk, maar niet voorgekauwd. Ik had alleen nog wel willen weten hoe het afliep met de zus die haar man van overspel verdacht.

Tran begint één van m'n favoriete regisseurs te worden, en dat terwijl ik het alom geprezen Xich Lo nog moet zien . 4.5*

Zoals Tommeh al zei straalt deze film inderdaad een en al rust uit. Behalve door de prachtige beelden - w.o. het ochtendritueel - en kleurgebreuk wil ik hierbij nog aan toevoegen de prachtige muziek van Lou Reed.

Schitterend vond ik ook de beelden van Vietnam van de natuur die ook een ontzettende rust uitstraalden. Dit viel me des te meer op omdat er van rust in hetzelfde Vietnam van ongeveer 40 jaar geleden absoluut geen sprake was. Integendeel zelfs, het land zat toen in een alles verwoestende oorlog, waarin pas in 1975 een einde kwam. Daarom vond ik het juist zo goed een beeld van Vietnam te zien zoals het nu is. Geen oorlog, maar vrede. De vredige taferelen in deze visueel zeer mooie film zijn daar een treffend voorbeeld van.

4,0*

Vertical Ray of the Sun is heerlijk sloom, maar tegelijkertijd heeft het een onderhuidse spanning welke in schril contrast staat met de sloomheid. Hoogtepunt zijn toch wel de mooie dagelijkse ochtendrituelen van broer en zus. Tran heeft oog voor kleur en eenvoudige schoonheid, maar de abrupte scèneovergangen (incl. abrupte beëindiging muziek) hebben niet echt mijn voorkeur. Minpunt is dat het richting het einde neigt naar het soapige.

Ook voor mij steken de zweverige ochtendrituelen, begeleid door bloedmooie songs, er met kop en schouders bovenuit. Verder erg mooie kleuren en een aangename, serene sfeer.

Fijne film en 'k ben nu toch wel zeer benieuwd naar Xich Lo.

Om deze film te bekijken moet je in de juiste mood zijn. Rustig, met een open geest en bij voorkeur alleen. Tran Anh Hung laat ons binnen in de intimiteit van drie zusters, waarvan minstens één niet zo gelukkig is als ze zich voordoet. Tran toont ons tafereeltjes uit het dagelijks leven in het groene en stijlvolle Hanoi met een poëtische impressionistische schoonheid waarbij dialoog vaak overbodig is. De wijze waarop ze elkaar aanraken, elkaar vasthouden of naar elkaar kijken vertelt meestal genoeg.

Hij vat de levensinstelling van die mensen samen in beelden zoals ik zelden heb gezien. Mensen die moeilijk over gevoelens kunnen praten en hun innerlijke pijnen diep in zichzelf verdringen, of mensen die nog op zoek zijn naar hun geluk. Overspel speelt een belangrijke rol in de film, maar is gewoon een voorwendsel om op de emoties van die mensen in te gaan.

Het is een film, waarin problemen op een vreedzame manier "gemanaged" worden. Wat een verluchting om eens zo'n geweldloze rustige film te zien die op Vietnamese tijd loopt, sfeer schept met laidback muziek van Velvet Underground en het geluid van regen en krekels op de achtergrond laat komen. Ik trek de vergelijking met Cyclo liever niet, want het zijn echt twee verschillende films.

Hele mooie film. Elk shot is een plaatje om te zien. En de muziek van Arab Strap in een Vietnamese film. Supercool gewoon!

Een plaatje van een film, maar meer dan dat. Een plaatje om even helemaal in op te gaan!

Het verhaal kan heel belangrijk zijn, maar in dit geval werd ik vooral compleet meegesleept door de prachtige beelden in combinatie met de heerlijke muziek, de lome sfeer en de intensiteit waarmee elke blik, elk gebaar en elk geluid van het scherm leken te spatten.

Heel ontroerend, niet door groots drama, maar door een soort tederheid waarmee hele kleine dingen zijn vastgelegd. Het kwam heel ongedwongen op me over, alsof de regisseur niet op zoek was gegaan naar schoonheid, maar juist de kunst verstaat om schoonheid te halen uit de meest eenvoudige en wezenlijke dingen die er altijd om ons heen zijn. Natuurlijk, esthetisch klopt het allemaal wel, maar het gevoel dat het oproept klopt ook, en dat vind ik erg knap gedaan. Een verhaal over twijfel en verlangen,waarin geluk en verdriet dicht bij elkaar lijken te liggen, verteld middels mooie maar tamelijk spaarzame dialogen; het is voor mij dan ook niet zozeer een verhaal om te snappen dan wel om te voelen.

Moet je er voor in de stemming zijn? Misschien wel inderdaad. Anderzijds is het wellicht juist wel een film die je ongeacht je stemming op dat moment meevoert naar een dromerige bewondering voor alle kleine mooie momenten die er nou eenmaal schuilen in zowel vreugde als verdriet. Veel mooier kan een film voor mij niet worden denk ik; ik heb er in ieder geval elke minuut van genoten.

Mooi verwoord Norma!

Ben het er 100 procent mee eens. Bij herziening deze week daarom nog een halfje erbij gedaan voor de maximale score.

Wat een kleurenpracht - op het 1e gezicht simpel lijkend, maar uiterst effectief geschoten, deze visueel imponerende film, waar het verhaal minder van belang is.

Of niet? Bij de eerste kijkbeurt die ik achter de rug heb overheerst dat gevoel toch wat. Ik heb genoten van de schitterende plaatjes en het bijzonder fraaie camerawerk, terwijl het verhaal(tje) me niet zoveel deed, net als de personages, op een enkele na.

De broer en zus relatie was wel aardig boeiend, net als de ochtenden wanneer ze wakker werden. Een lekker sfeertje, redelijke muziek en het mooie gebruik van kleur en licht. De dialogen deden me minder, net als de ontwikkelingen tussen de andere personages, maar de shots van het water, plus die schitterende bergen / rotsen maken tussendoor weer het één en ander goed. De kleur groen spat van het scherm.

De scéne met de hevige regenval was ook weer zo'n mooie scéne. Ik had de film op een 3,5* gezet, maar die reserveer ik nog even voor de herziening. Hopelijk weten de personages en het verhaal me dan meer te raken. Makkelijke voldoende voor nu.

Vietnamese film over drie zussen en een broer. Erg geschikt voor als je niet in slaap kan vallen.

Voor het grootste deel heel erg mooi, alleen doet de film aan het einde eerder een stapje terug dan vooruit, en dat kost Mua He Chieu Thang Dung net de vier sterren.

Zoals ook al door anderen opgemerkt behoren de scenes omtrent de jongste zus, Lièn, en haar broer, tot het beste wat de film te bieden heeft. Mede ook door goed gekozen muziek. In de andere verhaallijnen kon ik de personages niet altijd uit elkaar houden, dus dat is direct een goede reden voor herziening. Wel vond ik de beelden rond de fotograaf op het meer erg mooi.

Sowieso aan mooie beelden geen gebrek in Mua He Chieu Thang Dung, waarbij vooral het kleurgebruik en de helderheid eruit springen. Opdringerig wordt het gelukkig nooit.

Ja, ik zat er helemaal in, maar hoopte op net dat beetje meer in het laatste deel van de film. Helaas lukt het Tran Anh Hung niet om na het ijzersterke middenstuk nog een overtreffend slot te creëren. Maar ik moet dit ooit herzien, dat is zeker.

Afternoon Soaps van Arab Strap in Hanoi, dat zag ik niet aankomen.

Mijn derde Trân film is mij goed bevallen. Het is een onthaastende film over een familie, waar de nodige sores schuilgaat achter een façade van liefde, saamhorigheid en begrip. Uitstekend geacteerd en een mooie soundtrack, maar het zijn vooral de fraaie beelden, die indruk maken; in het bijzonder van de omgeving (die gorge met dat binnenmeer !). Je zou zo op vakantie daarheen willen.

Het is een uiterst langzame film, met eigenaardig genoeg soms werkelijk afgebroken scènes (ook de muziek) wat wel een beetje stoort maar de bijzonderste vaststelling is wel dat er eigenlijk heel weinig gebeurt. Film moet het dus hebben van de fotografie, beeldvorming en muziek en dat is best geslaagd en zelfs mooi maar er mocht toch iets meer schot in het geheel hebben gezeten

blij met deze mubi-toevoeging!

Ik hou van die film, het doet mij denken aan momenten waarin tijd voorbij gleed zonder zich schuldig te voelen, aan die studentenperiode waarin je een ganse dag op je kamer kon filosoferen met je studiegenoten, de tijd doden. Het zal te maken hebben met de eerste scenes (die herhaald wordt later) nl die unieke en visueel prachtige registratie van een ochtendritueel (met het plagerig flirten van broer en zus) op de tonen van Pale blue eyes van Velvet Underground. Sublieme soundtrack trouwens (verder horen we ook nog Coney Island van Lou Reed en Arab Strap). Een registratie van een familie in één maand zomer (er is geen einde, de film stopt zo maar) en dat laat wel een leeg gevoel achter. Ondanks onderhuidse drama's (overspel, gebroken hart) is er nauwelijks conflict. Enkel huilbui. Mensen leven in harmonie met hun omgeving volgens de regisseur en daardoor zijn de dialogen doorspekt met filosofische opmerkingen. Mooie coleur locale van Hanoi (die lichtjes overstroomde straten zijn zo typisch voor Vietnam), aandacht voor straat- en natuurgeluiden, prachtige kleurenfotografie. De tijd gaat zalig traag ... die film is het ideale bezinningsmoment op een zwoele zomernacht.

Ik wilde hier een enthousiast verhaal neerpennen over de geweldige broer-zus relatie en de ochtendrituelen van die twee, maar ik scroll even de reacties door en zie dat anderen dat ook hebben opgemerkt. Laat ik dan maar een andere verhaallijn uitlichten, die van de tweede zus en haar aan een writer's block lijdende man. Bijzonder sympathiek stel, en hoewel niet zo mooi als haar jonge zus vond ik Khanh sprankelend en charmant. Ook wel grappig dat de schrijver het einde van zijn boek zelf min of meer beleeft. Dat Khanh het beschuldigende kaartje vond in zijn colbert had dan niet gehoeven, en het dreigt zelfs even te ontsporen richting het eind, maar gelukkig wordt daar nog een mooie draai aan gegeven, dat de onschuld van Lien bovendien extra illustreert.

Over de subtiele uitwerking, de prachtige natuur, de fijne soundtrack (niet alleen Lou Reed, ook de Vietnamese songs) en de uitstraling van de jeugdig ogende hoofdrolspeelster is hier al genoeg geschreven. Het is gewoon een prachtfilm eigenlijk, de beste van de drie films van Tran die ik zag. Moet snel op zoek gaan naar Norwegian Wood, ook nog eens mijn favoriete Murakami-boek.