Mùa Hè Chieu Thang Dung (2000)

Prachtig!

Schitterende beelden. De volgende quote vind ik treffend: "Een monument voor de onthaasting".

Er zitten dialogen in die zo mooi zijn, dat ze je in je ziel raken. Klinkt overdreven, maar zo voel ik het echt.

Tran Ahn Hung (of Anh Hung Tran), mijn favoriete regisseur van dit moment!

Mooi kleurgebruik in dit kleine relatiedrama. Hele rustige film met een aantal goede dialogen, degelijke acteerprestaties en een aantal mooie locaties. Alleen is de film naar mijn mening niet diep/dramatisch genoeg, oftewel doet het vertelde verhaal me te weinig. Maar toch is dit filmpje de moeite waard....3,5 sterren.

Dit is de ideale onthaastingsfilm. Onderga het als een warm bad. Het verhaal wordt hier vooral verteld door middel van het 'beeldverhaal', in combinatie met de sfeervolle muziek. Voeg hierbij het naturel acteren, de levensechtheid van de karakters, en je hebt een prachtfilm. Ik zag dat jij een soortgelijke kritiek plaatst bij de films van Almodóvar. Nog meer dan bij deze film vind ik dat onterecht. Diepzinnige, filosofische teksten zijn geen vereiste voor goed drama. Ramon, jij kijkt gewoon teveel Tarkovsky.

Kappeuter schreef.....Diepzinnige, filosofische teksten zijn geen vereiste voor goed drama. Ramon, jij kijkt gewoon teveel Tarkovsky.

Met het woord "diep" duidde ik niet op filosofie kappeuter. (ook al weet ik dat filosofisch getinte films wel mijn voorkeur hebben). Ik vind dat er te weinig drama in deze film zit. Eigenlijk is dit een film zonder climax; de film schetst wat perikelen rondom een familie en dat vind ik niet voldoende voor een hoge beoordeling. De film zit dus vol met allerdaagse dingetjes en dat heb ik wel vaker gezien. Festen knalt er bij mij veel harder in bijvoorbeeld. Maar beeld, muziek en realisme maakt veel goed in deze film. De scene met de visser vind ik echt een hoogtepunt in de film, zover je van hoogtepunten kan spreken.

Je hebt zwaar en licht drama. Ik vind het ene niet per se minderwaardig aan het andere. Blijkbaar gaat jouw voorkeur uit naar het zwaardere drama.

In eerste instantie gaat mijn voorkeur uit naar zwaar drama. Maar ook licht drama is prima verteerbaar, zoals "What's eating Gilbert Grape" of "The 400 Blows". Alleen werkte het voor mij gewoon niet in deze film. Cyclo is dieper, rauwer, sneller en rijker naar mijn mening. Misschien had ik ook te veel verwachtingen mbt tot deze film na het zien van Cyclo. In ieder geval kijk ik uit naar meer werk van deze regisseur.

Gimli F? 1 ster slechts? Had eigenlijk wel verwacht dat je dit mooi zou vinden.......

Was iets fout gegaan met stemmen (ging iets te snel, waarschijnlijk).

Als je goed kijkt, zie je dat ik nauwelijks enen uitdeel hoor, en ik kijk alleen nog maar goede films tegenwoordig…beetje vertrouwen mocht dus wel.

Inderdaad zijn dit soort films ook zeker voor mij. Mooi drama, rustieke verteltrant en sensueel gebruik van kleur, kleding en geluid. Fraai.

Wel had ik een beetje hetzelfde als jou: vond het net niet diep genoeg (is wat anders dan diepzinnig vind ik). Vond de film immers qua emoties net niet intens genoeg…kwam denk ik vooral doordat er veel vrouwenproblematiek behandelt werd.

Zwaar drama en licht drama- ook ik prefereer zwaar drama (Offret, Nostalghia). Hoeft niet diepzinnig te zijn, als het maar intens is. Wat betreft "licht(er) drama" maakte bijvoorbeeld The Sweet Hereafter (Atom Egoyan) veel meer indruk op mij.

Dit "beeldverhaal" bleef wel erg verstild voortkabbelen, zonder me echt te raken.

Zag ooit eens een deel van een andere film van die Anh Hung Tran, L'Odeur de la Papaye Verte. Zag er erg mooi uit (mooier nog dan dit), erg poëtisch en sensueel ook. Kon die film voor geen meter volgen, helaas (kwam op TV5).

Om het "goed te maken" een citaat uit de Volkskrant/ VPRO-site over die film (L'Odeur de la Papaye Verte):

Een dichtregel die aan het slot wordt voorgelezen, lijkt van toepassing op de film:

"Als er een werkwoord is dat harmonieus bewegen betekent, moet dat hier gebruikt worden".

Ook van toepassing op deze film.

Echte cijfer: 3,5. En het is gimli f, trouwens.

Deze film laat zijn kracht pas zien na een tweede viewing. De relaties tussen de zussen, wie precies overspel pleegt met wie, en wat nou hun grote twijfels en angsten zijn werd mij toen pas echt goed duidelijk. Hetzelfde had ik bij Cyclo.

Zoals ik al zei is de film de perfecte onthaastingsfilm. Lou Reed helpt daar een handje aan mee.

Ben het niet eens dat de beelden in Papaya Verte mooier zijn. O.a. omdat die film compleet in de studio is opgenomen, en deze niet.

De buitenscenes bij het meer tussen de rotsen zijn van een verpletterende schoonheid.

Er zit meer in deze film dan je op het eerste gezicht ziet. Deze regisseur werkt met zoveel details en symboliek en prachtige kleuren. Laat het pakketje nog even verder ontzippen.

gimli f.........

Ik zag bij de updates nl een oude stem van 1,5 staan en nu was het zelfs een 1. Ik nam dus echt aan dat iets in deze film je helemaal niet beviel. (bij herziening nog minder beviel) Kon het me ook nauwelijks voorstellen daarom mijn vraag.

Erg mooie beelden inderdaad, maar te clean, vond ik. Ik kan me niet voorstellen dat Vietnam zo is (ben er nooit geweest hoor, maar wel in Thailand en Laos). Nergens verkeerslawaai, drukte, stof, zweet.

En ik vond hem echt te traag, maar dat kwam misschien ook doordat ik niet goed kon onthouden wie ook al weer wie was. Nog maar eens kijken dan, over een poosje.

Cyclo speelt in een drukke grote stad, deze film niet. Ik geloof dat 't in Hanoi speelt, weet niet zeker. Ik heb in interviews gelezen dat het er echt zo aan toe gaat.

In 'Papaya' heerst ook serene rust, met alleen natuurgeluiden.

Hier een toelichting van de regisseur.

Had hier iets meer van verwacht, het neigde mij iets te veel naar mooifilmerij, kwam waarschijnlijk omdat het verhaal me niet echt raakte. Met het "trage" tempo van de film had ik minder problemen.

Wat mij betreft toch duidelijk de minste van regisseur Tran Anh Hung. Voorlopig 3 sterren.

Prettig rustig drama. Met vreselijk mooie beelden en sterke sfeer. Het verhaal pakte me wat minder en de film heeft al helemaal niet de impact van Xich lo, maar toch was Mua he chieu thang dung prettig om naar te kijken.

3.5*

Nee hoor...raak getypeerd zelfs.

Enige kritiek op de film kan zijn dat het wat te traag en te overgestileerd is. Maar wat mij betreft in dit geval...heerlijk!!!!

Het licht- en kleurgebruik is nog mooier dan in Xich Lo. Turkoois, zwart, mintgroen, brons, smaragd, kobaltblauw, wit...prachtig. Zelfs de gifgroene sprinkhaan was uitstekend gecast. Elke scene is een verrijking voor het netvlies.

Alleen al de korte bijna aforistische dialogen...om nog stiller van te worden.

Wat een onvoorstelbaar mooi melancholiek droevig sereen feest voor de geest.

Als enige zag ik...5*

Mooi omschreven redlop. Sereen is de film zeker. Dat is maar weinig films gegeven.

Ben blij dat ik niet de enige fan ben!

Misschien dat Dusty en Fishy de van mij geleende dvd nu eindelijk gaan zien.

Staat morgen dus op het programma.

Heel goed!

4.5 * dus. Fantastisch beeldgevangen met hele mooie humor en hele subtiele Sautet-achtige scenes. Voor mij werkte het perfect.

Terugkijkend kan ik zeggen dat ik Mui Du Du Xanh de zwakste film van Anh Hung Tran vind. Waar blijft zijn nieuwste overigens ...

Mooie beelden en fijne muziek in deze film. Jammer dat het verhaal me echter niet zo kon boeien. Vandaar 3,5*

Toch ben ik nu wel nieuwsgierig naar de andere films van Anh Hung Tran.

Moviemeter user Fisherking is in het bezit van zijn 2 andere. Ik kan wel vragen of hij ze opstuurt?

Mooie film ... heerlijke kleuren, mooie muziek en een absoluut betoverende sensuele jongedame die zowat alles naar de achtergrond verdrijft wanneer ze in beeld gebracht wordt.

En daar zit hem voor mij het grootste probleem van de film. Alles loopt goed zolang de film zich op haar personage focust, maar wanneer de andere zussen onder de loep genomen worden, ontstaat er elke keer weer een soort leegte die deze personages niet kunnen invullen. Met alle respect voor de andere acteurs en actrices, maar het meisje dat Liên speelde kon de film best alleen dragen, en dat zou de film enkel beter gemaakt hebben. Het contrast was nu net iets te groot.

Verder heb ik nog twee bemerkingen. Het is inderdaad zo dat de kleuren en decors heerlijk zijn om naar te kijken. Wat wel jammer is, is dat de framing, compositie en cameramovements dit niet echt kracht kunnen bijzetten. Ik voelde een soort professionele kilte ipv een passie voor het visuele, en dat was best jammer. Enkel de ochtendshots (van het jongste zusje/broer) verruimden de reeds prachtige sfeer.

En als laatste opmerking treed ik Ramon ea bij wanneer ze zeggen dat het drama niet helemaal solide was. Sommige stukjes waren iets te soapachtig (de ideale relaties die stilletjes aan zware barsten krijgen. Het einde vond ik daarentegen wel prachtig. Ik hou wel van films die een 'glimps van' geven.

Bij vlagen zeer sensuele, zwoele en idylische film, die net iets teveel gebukt gaat onder schoonheidsfoutjes. Ik twijfel een beetje over het sterrenaantal, maar hou het momenteel bij 3*.

Tja jammer. Ik had een diepere beleving,.... hoop dat dat mag.

Het is bij alle films van Anh Hung Tran dat de film zich bij een tweede kijkbeurt alles nog beter op zijn plaats valt. Veel belangrijke details waren me de eerste keer niet opgevallen en het ingenieuze plot kun je dan ook beter op waarde schatten.

Vanavond herzien. Een tweede kijkbeurt voegde voor mij weinig toe, de film was toch wel zoals ik me herinnerde. Dat kan je sereen noemen maar op mij komt het nog steeds wat kil over. Ik kon nu de mensen wel beter uit elkaar halen en de intriges nu helemaal volgen.

Ik vond een paar scenes met/over Khanh nu wel erg mooi. Zij was eigenlijk de enige met wie ik mee kon voelen. Vooral wanneer ze aan haar man vertelt dat ze zwanger is. Haar geluk en vertrouwen dat dan aangetast wordt, de twijfel slaat toe ook al zie je dat nog niet direct in haar reactie. De Aziatische cultuur blijft toch boeiend.

Halfje erbij, 3* nu.

Vooral visueel schitterend. De verhalen op zich waren niet allemaal even boeiend (de broer-zus relatie was dan nog het interessantst). 3*

Zoals al gezegd is: sereen, mooie kleuren, sterke dialogen. De film weet hierdoor van begin tot eind een bepaalde sfeer vast te houden. De relatie broer-zus prachtig wordt prachtig in beeld gebracht.

Ik had het idee dat het verhaal niet het balangrijkste was in deze film. Er wordt vrij weinig gesproken, en de dialogen dragen niet allemaal bij aan het verhaal.

Het enige nadeel was dat ik de personage's moeilijk uit elkaar kon houden. Maar ja, dat ligt aan mij...

4,5*