Mùa Hè Chieu Thang Dung (2000)

Prachtig!

Schitterende beelden. De volgende quote vind ik treffend: "Een monument voor de onthaasting".

Er zitten dialogen in die zo mooi zijn, dat ze je in je ziel raken. Klinkt overdreven, maar zo voel ik het echt.

Tran Ahn Hung (of Anh Hung Tran), mijn favoriete regisseur van dit moment!

Prettig rustig drama. Met vreselijk mooie beelden en sterke sfeer. Het verhaal pakte me wat minder en de film heeft al helemaal niet de impact van Xich lo, maar toch was Mua he chieu thang dung prettig om naar te kijken.

3.5*

Mooie film ... heerlijke kleuren, mooie muziek en een absoluut betoverende sensuele jongedame die zowat alles naar de achtergrond verdrijft wanneer ze in beeld gebracht wordt.

En daar zit hem voor mij het grootste probleem van de film. Alles loopt goed zolang de film zich op haar personage focust, maar wanneer de andere zussen onder de loep genomen worden, ontstaat er elke keer weer een soort leegte die deze personages niet kunnen invullen. Met alle respect voor de andere acteurs en actrices, maar het meisje dat Liên speelde kon de film best alleen dragen, en dat zou de film enkel beter gemaakt hebben. Het contrast was nu net iets te groot.

Verder heb ik nog twee bemerkingen. Het is inderdaad zo dat de kleuren en decors heerlijk zijn om naar te kijken. Wat wel jammer is, is dat de framing, compositie en cameramovements dit niet echt kracht kunnen bijzetten. Ik voelde een soort professionele kilte ipv een passie voor het visuele, en dat was best jammer. Enkel de ochtendshots (van het jongste zusje/broer) verruimden de reeds prachtige sfeer.

En als laatste opmerking treed ik Ramon ea bij wanneer ze zeggen dat het drama niet helemaal solide was. Sommige stukjes waren iets te soapachtig (de ideale relaties die stilletjes aan zware barsten krijgen. Het einde vond ik daarentegen wel prachtig. Ik hou wel van films die een 'glimps van' geven.

Bij vlagen zeer sensuele, zwoele en idylische film, die net iets teveel gebukt gaat onder schoonheidsfoutjes. Ik twijfel een beetje over het sterrenaantal, maar hou het momenteel bij 3*.

Een aardige film met mooie beelden en een degelijk verhaal. In feite doet de film weinig fout en is het geheel prima verzorgd. Helaas konden bepaalde punten uit het verhaal mij niet volledig boeien, en hetzelfde geldt voor een aantal karakters. Toch kom ik voor de film als geheel zeker op een voldoende uit.

Net zoals in Xich Lo dient een drukke Vietnamese stad als decor voor deze Tran - film. Daar waar in Xich Lo de stadsdrukte in Saigon als een zwerm vliegende wespen op je afkomt, is het knap dat Tran alles hier in Hanoi veel rustieker in beeld weet te brengen.

Deels komt dat door het af en toe verlaten van de stad, maar ook door te focussen op ontwakingsrituelen in de ochtend en de gang van zaken vanuit een pittoresk gelegen restaurant te volgen. De beelden ogen kleurrijk en Tran Nu Yên-Khê krijgt nog meer de gelegenheid om te stralen in een film die dan als drama te boek mag staan, maar fris genoeg blijft aanvoelen.

Hoogtepunt was het terugkerende ochtendritueel, letterlijk dromerig met ontwakende personages die rustig aan hun dag begonnen onder begeleiding van prachtmuziek. Ik wil The Green Papaya zeker nog eens zien. 4*

Ook m'n tweede Tran is een schot in de roos. Ik las in 1 van de berichten "de ideale onthaastingfilm". Hier ben ik het helemaal mee eens. De film straalt één en al rust uit. Vooral door de prachtige beelden en kleurgebruik. Het ochtendritueel is hier inderdaad een goed voorbeeld van.

Hier blijft het niet alleen bij, aangezien er flink wat drama speelt bij de zussen en hun mannen/minnaars. Ik vond het precies goed in beeld gebracht. Duidelijk, maar niet voorgekauwd. Ik had alleen nog wel willen weten hoe het afliep met de zus die haar man van overspel verdacht.

Tran begint één van m'n favoriete regisseurs te worden, en dat terwijl ik het alom geprezen Xich Lo nog moet zien . 4.5*

Zoals Tommeh al zei straalt deze film inderdaad een en al rust uit. Behalve door de prachtige beelden - w.o. het ochtendritueel - en kleurgebreuk wil ik hierbij nog aan toevoegen de prachtige muziek van Lou Reed.

Schitterend vond ik ook de beelden van Vietnam van de natuur die ook een ontzettende rust uitstraalden. Dit viel me des te meer op omdat er van rust in hetzelfde Vietnam van ongeveer 40 jaar geleden absoluut geen sprake was. Integendeel zelfs, het land zat toen in een alles verwoestende oorlog, waarin pas in 1975 een einde kwam. Daarom vond ik het juist zo goed een beeld van Vietnam te zien zoals het nu is. Geen oorlog, maar vrede. De vredige taferelen in deze visueel zeer mooie film zijn daar een treffend voorbeeld van.

4,0*

Ook voor mij steken de zweverige ochtendrituelen, begeleid door bloedmooie songs, er met kop en schouders bovenuit. Verder erg mooie kleuren en een aangename, serene sfeer.

Fijne film en 'k ben nu toch wel zeer benieuwd naar Xich Lo.

Om deze film te bekijken moet je in de juiste mood zijn. Rustig, met een open geest en bij voorkeur alleen. Tran Anh Hung laat ons binnen in de intimiteit van drie zusters, waarvan minstens één niet zo gelukkig is als ze zich voordoet. Tran toont ons tafereeltjes uit het dagelijks leven in het groene en stijlvolle Hanoi met een poëtische impressionistische schoonheid waarbij dialoog vaak overbodig is. De wijze waarop ze elkaar aanraken, elkaar vasthouden of naar elkaar kijken vertelt meestal genoeg.

Hij vat de levensinstelling van die mensen samen in beelden zoals ik zelden heb gezien. Mensen die moeilijk over gevoelens kunnen praten en hun innerlijke pijnen diep in zichzelf verdringen, of mensen die nog op zoek zijn naar hun geluk. Overspel speelt een belangrijke rol in de film, maar is gewoon een voorwendsel om op de emoties van die mensen in te gaan.

Het is een film, waarin problemen op een vreedzame manier "gemanaged" worden. Wat een verluchting om eens zo'n geweldloze rustige film te zien die op Vietnamese tijd loopt, sfeer schept met laidback muziek van Velvet Underground en het geluid van regen en krekels op de achtergrond laat komen. Ik trek de vergelijking met Cyclo liever niet, want het zijn echt twee verschillende films.

Wat een kleurenpracht - op het 1e gezicht simpel lijkend, maar uiterst effectief geschoten, deze visueel imponerende film, waar het verhaal minder van belang is.

Of niet? Bij de eerste kijkbeurt die ik achter de rug heb overheerst dat gevoel toch wat. Ik heb genoten van de schitterende plaatjes en het bijzonder fraaie camerawerk, terwijl het verhaal(tje) me niet zoveel deed, net als de personages, op een enkele na.

De broer en zus relatie was wel aardig boeiend, net als de ochtenden wanneer ze wakker werden. Een lekker sfeertje, redelijke muziek en het mooie gebruik van kleur en licht. De dialogen deden me minder, net als de ontwikkelingen tussen de andere personages, maar de shots van het water, plus die schitterende bergen / rotsen maken tussendoor weer het één en ander goed. De kleur groen spat van het scherm.

De scéne met de hevige regenval was ook weer zo'n mooie scéne. Ik had de film op een 3,5* gezet, maar die reserveer ik nog even voor de herziening. Hopelijk weten de personages en het verhaal me dan meer te raken. Makkelijke voldoende voor nu.

Voor het grootste deel heel erg mooi, alleen doet de film aan het einde eerder een stapje terug dan vooruit, en dat kost Mua He Chieu Thang Dung net de vier sterren.

Zoals ook al door anderen opgemerkt behoren de scenes omtrent de jongste zus, Lièn, en haar broer, tot het beste wat de film te bieden heeft. Mede ook door goed gekozen muziek. In de andere verhaallijnen kon ik de personages niet altijd uit elkaar houden, dus dat is direct een goede reden voor herziening. Wel vond ik de beelden rond de fotograaf op het meer erg mooi.

Sowieso aan mooie beelden geen gebrek in Mua He Chieu Thang Dung, waarbij vooral het kleurgebruik en de helderheid eruit springen. Opdringerig wordt het gelukkig nooit.

Ja, ik zat er helemaal in, maar hoopte op net dat beetje meer in het laatste deel van de film. Helaas lukt het Tran Anh Hung niet om na het ijzersterke middenstuk nog een overtreffend slot te creëren. Maar ik moet dit ooit herzien, dat is zeker.

Mijn derde Trân film is mij goed bevallen. Het is een onthaastende film over een familie, waar de nodige sores schuilgaat achter een façade van liefde, saamhorigheid en begrip. Uitstekend geacteerd en een mooie soundtrack, maar het zijn vooral de fraaie beelden, die indruk maken; in het bijzonder van de omgeving (die gorge met dat binnenmeer !). Je zou zo op vakantie daarheen willen.

Het is een uiterst langzame film, met eigenaardig genoeg soms werkelijk afgebroken scènes (ook de muziek) wat wel een beetje stoort maar de bijzonderste vaststelling is wel dat er eigenlijk heel weinig gebeurt. Film moet het dus hebben van de fotografie, beeldvorming en muziek en dat is best geslaagd en zelfs mooi maar er mocht toch iets meer schot in het geheel hebben gezeten

Ik wilde hier een enthousiast verhaal neerpennen over de geweldige broer-zus relatie en de ochtendrituelen van die twee, maar ik scroll even de reacties door en zie dat anderen dat ook hebben opgemerkt. Laat ik dan maar een andere verhaallijn uitlichten, die van de tweede zus en haar aan een writer's block lijdende man. Bijzonder sympathiek stel, en hoewel niet zo mooi als haar jonge zus vond ik Khanh sprankelend en charmant. Ook wel grappig dat de schrijver het einde van zijn boek zelf min of meer beleeft. Dat Khanh het beschuldigende kaartje vond in zijn colbert had dan niet gehoeven, en het dreigt zelfs even te ontsporen richting het eind, maar gelukkig wordt daar nog een mooie draai aan gegeven, dat de onschuld van Lien bovendien extra illustreert.

Over de subtiele uitwerking, de prachtige natuur, de fijne soundtrack (niet alleen Lou Reed, ook de Vietnamese songs) en de uitstraling van de jeugdig ogende hoofdrolspeelster is hier al genoeg geschreven. Het is gewoon een prachtfilm eigenlijk, de beste van de drie films van Tran die ik zag. Moet snel op zoek gaan naar Norwegian Wood, ook nog eens mijn favoriete Murakami-boek.