Meningen

Een bijzonder en interessant onderwerp voor een film, ik had iets dergelijks eigenlijk nog nooit gezien, maar waarom moet het bijna vier uur duren?! Ik heb het in twee delen bekeken, maar ik had het er op een gegeven moment echt mee gehad. Het had ook best wel de helft korter kunnen zijn als het maar niet zo traag uitgewerkt zou zijn.
Veruit het leukste stuk is als hij kennismaakt met de Sioux en opgenomen wordt in hun stam maar het eerste uur, en eigenlijk ook het laatste stuk vond ik zelf eigenlijk ronduit saai. De confrontatie met de soldaten doet allemaal wat rommelig aan en het einde met het vertrek van 'Dances with Wolves' bij de stam sleept ook maar eindeloos aan.

Slecht is het niet (afgezien dus van die traagheid en speelduur wat echt niet had gehoeven), het is een grootse film met mooie beelden en een episch onderwerp, maar ik ben van de vier uur misschien één uur entertained geweest.

2,5*

Wat ziet de film er prachtig uit. De landschappen, de interieurs, hoe alles geschoten is. Alles straalt rust en stijl uit. Erg prettig om naar te kijken.

En dat geldt ook voor de acteurs. Alicia Vikander is prachtig, en ook Eddie Radmayne is van een apart soort schoonheid. Erg bijzonder acteur toch, die ik nu voor de tweede keer een erg bijzondere rol zie neerzetten, na Hawking.

Het is dat Leonardo DiCaprio zijn 'verplichte' Oscar kreeg (en ik daar zelf ook blij mee was), maar toen had ik deze film nog niet gezien, eigenlijk had hij wel (weer) naar Redmayne mogen gaan van mij.

Het onderwerp vind ik vrij ingetogen behandeld, nergens met al te veel Hollywoodiaans vertoon. Wat mij betreft erg stijlvol en eerlijk neergezet in de prachtige jaren '20. En, met uitzondering van één shot dat eventjes weggelopen leek uit A Beautiful Mind, voor mij niet vaak aanvoelde als formulewerk dat ik al tig keer heb gezien .

dikke 4*

Alsof de stem van Batman nog niet belachelijk genoeg was in de vorige delen komen ze nu met een personage dat zo mogelijk nog lachwekkender is. Elke keer als Bane ging praten moest ik mijn geluid zachter zetten, wat was dat joh. Verder vond ik het ook echt een van de stomste en slechtste personages/badguys die ik ooit gezien heb in een film. Zeker natuurlijk als je het vergelijkt met The Joker komt Bane er maar zeer karig vanaf. De twist op het einde dat Miranda eigenlijk de nazaat is van Ra's al Ghul helpt allemaal niet mee, daar kon ik maar heel weinig mee. De rol van Anne Hathaway vond ik, hoewel ze het op zich wel aardig doet, ook mega overbodig trouwens.

Verder was dit voor mij ook een stapje terug ten opzichte van de vorige twee films. Alle minpunten blijven overeind, vooral het eerste uur. Het is weer onnodig complex en gehaast, het is kil en serieus en het deed me allemaal niet zoveel. Pas vanaf het moment dat Bane de stad overneemt en Bruce Wayne in die gevangenis zit knapte het wat op en werd het nog wel oke om te kijken. Het duurt vanaf dat punt wel allemaal nog veel te lang, maar er zitten wel wat aardige scènes bij en natuurlijk ziet alles rondom de stad en de destructie van de bruggen e.d. er weer prima uit, net als de cityscapes van New York, ehhh, Gotham City.

Oja wat ik trouwens ook een belachelijke scène vond is dat de cops en de henchmen van Bane op straat gaan vechten, en dan staan Batman en Bane er ook gewoon tussen. In plaats van wat coolness en mysterie staan ze gewoon een robbertje te vechten op straat.

Het eindigt op zich wel aardig, en dat Blake Robin was zag ik niet aankomen en zorgde voor de enige positieve ‘ha!’ die ik heel de film heb uitgebracht.

3*

Tien jaar geleden was ik absoluut niet te spreken over deze film. Ik had ook Batman Begins niet gezien en had dus niet echt een frame of reference, maar ging er ook vrij negatief in met weinig ervaring met het genre.

Dit keer kon ik het een stuk beter op waarde schatten, maar waar ik wel nog steeds achter sta is dat alles onnodig complex wordt gemaakt. Nolan kan nooit eens een normale scène waarin mensen normaal met elkaar praten laten plaatsvinden. En de pacing is, zeker het eerste half uur of uur vreselijk gehaast, zodat je amper de tijd krijgt om te verwerken wat ze nu eigenlijk met elkaar bespreken of wat de gevolgen zijn van bepaalde acties. Er zit geen ademruimte in, geen lucht. Je zou kunnen zeggen dat dat bijdraagt aan het gevoel van urgentie en de hectiek in Gotham, maar ik vind het persoonlijk niet fijn om een film te kijken met het gevoel dat je constant achter de feiten aanloopt. Daarnaast zorgt het ervoor dat je niet de kans krijgt om ook maar enig gevoel ergens bij te hebben (bijvoorbeeld de dood van Rachel), maar alleen maar bezig bent met kijken. Maar goed, een gebrek aan gevoel is waar wat mij betreft elke Nolanfilm mee te kampen heeft. Hij kan heel goed het hoofd aanspreken, maar niet het hart.

Jammer, want goed is het meeste verder wel. Het geweld, de setpieces, de actie, er zitten een paar heel sterk bedachte scènes in, en natuurlijk (wat ik toen ook al vond) The Joker. Nog steeds tilt Heath Ledger deze film eigenhandig naar een hoger plan (of überhaupt een entertaining geheel) met een van de beste vertolkingen die ik ooit heb gezien in een film. Batman zelf vond ik overigens maar een bijrol spelen in een film die The Dark Knight heet.

Ik ben positiever dan de eerste keer kijken, maar nog steeds te weinig voor een écht heel hoge beoordeling.

3,75*

Een must-watch voor eigenlijk iedereen. Nu zijn er de afgelopen jaren zat van dit soort films langsgekomen met ongeveer dezelfde strekking en voor iedereen die een klein beetje thuis is in de materie komt er weinig nieuws voorbij, maar het feit dat de 93-jarige autoriteit David Attenborough aan het eind van zijn leven de mensheid toespreekt maakt dit al het kijken waard. Mooi om te zien en belangrijk dat hij dit doet. Kan me voorstellen dat mensen liever iets van hem kijken en aannemen dan van Al Gore of Leonardo DiCaprio.

Heel helder uiteengezet wat het probleem is, en - vooral - wat de oplossing zou kunnen zijn. Nu kan ik niet beoordelen of dat inderdaad allemaal zo relatief simpel is als hij hier schetst (het ook echt doen is natuurlijk een tweede) maar ik als raspessimist zag het zowaar bijna weer zitten.

4*

The Office is een beetje van voor mijn tijd, dus nooit echt gezien. Pasgeleden wat afleveringen gekeken en ik kon op zich wel zien waarom het populair was, maar vond het wel wat gedateerd aandoen en niet meer enorm leuk. Ook ben ik niet dol op komedie die moet komen van ongemakkelijke situaties.

Wel is David Brent het als personage waard om verder op te bouwen, en is Ricky Gervais natuurlijk best een held in alles wat hij doet.

Lastig wat te vinden van deze film. Persoonlijk was dit voor mij namelijk helemaal geen komedie, als het al zo bedoeld was. Behoorlijk zielige film eigenlijk. In interviews die ik al met Gervais gezien had over de film kwam naar voren dat dat ook wel enigszins de bedoeling was, maar ik vraag me af of ik nou de enige weekhartige ben die medelijden zit te hebben en niet echt erom kan lachen.

Als een soort tragikomedie is het wel goed gedaan, op zich best interessant hoe de tragische kant van David Brent belicht wordt, maar het wordt eigenlijk wat too much omdat de film meer van hetzelfde is tot op het punt dat het gewoon te triest is om nog grappig te zijn. Gelukkig geeft de film je op het eind toch nog een hint naar een happy end en wordt hij niet totaal 100% te kakken gezet. Geeft het net wat meer diepte en hart.

2,5*

Mwa, vond het niet zo heel sterk. Vooral omdat de film nogal all over the place is, en op een gegeven moment een allegaartje van genres en invalshoeken wordt.

Ik heb betere films gezien in het genre, zoals 28 Days Later, World War Z en Zombieland, die respectievelijk een duidelijke eigen stijl, spanning, of de juiste humor en luchtigheid hebben, maar dit is eigenlijk een nogal bij elkaar geraapt gedoe. Soms humor, soms best spannend, soms wat voorzichtige gore, soms ineens romantiek die er met de haren bijgesleept is, maar alles bij elkaar wordt het nooit echt een sterk geheel. Ook de visuele stijl is niet heel consequent en veranderde doorheen de film een aantal keer, voor m'n gevoel.

Ook vond ik eigenlijk vrijwel alle personages oninteressant, en alle interactie en relaties nogal geforceerd en rommelig.

Dus tja. Tot ongeveer de helft nog wel vrij vermakelijk, daarna kon het eigenlijk nergens meer echt de juiste snaar raken en zit je te wachten op het einde. Ben nu op zich wel benieuwd naar het origineel.

2,5*

Een film die tot zeker een uur in mysterieen gehuld blijft, en niet omdat het allemaal zo mysterieus is. Het raarst is nog wel waarom Helen hem zomaar vrijlaat, en daarna weer doodleuk thuis zit. Het is totaal onduidelijk waar ze staat, vrijwel de gehele film.

Er zit verder weinig substantieels in. Heb zelden een 'rampenfilm' gezien waarin alles zo ongestructureerd en rommelig te werk ging, zowel wat geloofwaardigheid betreft als het plot zelf. Ze rijden een beetje rond met z'n drieen, wie zien geen president, geen UN, geen plannen, de autoriteiten die we wel zien doen ook maar een gooi, mensen evacueren (van wat, waarheen? Is er behalve Manhattan ergens concrete dreiging?), en tot ver in de film heb je geen flauw idee hoe de aliens het nou eigenlijk willen gaan klaren. En zien we eigenlijk wel waarom ze de aarde zo graag willen redden? Wat is hun belang?

Daarbij is Klaatu de saaiste alienfiguur allertijden. Er komt nauwelijks iets uit hem, heeft geen echt interessante skills, geen enkele struggle voor hem om zich aan te passen aan de aarde, gewoon een saaie vent in een pak. Zijn omslag ten opzichte van de mensheid is ook op vrijwel niks gebaseerd. En daarbij komt het kindplotje ook absoluut niet uit de verf. Ik ben meestal niet zo moeilijk als het gaat om kinderrollen, maar dit was toch wel echt te gortig. Was het de bedoeling dat we meevoelden met hem en zijn stiefmoeder? Zwaar mislukt dan.

De effecten zijn matig. Had slechter gekund. Weet verder het budget niet, maar om nou te zeggen dat het een spektakel was, nee.

Slecht hoor. 1,5*

Best een mooie film, hoewel er wat mij betreft wel iets meer op de montagetafel had mogen sneuvelen. Hij was voor mij iets krachtiger geweest als het wat compacter was geweest en de scènes nog meer zouden draaien om Mr. Keating en de lessen. Het eerste uur vond ik dan ook eigenlijk een stuk boeiender dan het tweede deel.

Wel is de film met vrij veel flair geschoten, veel draaiende camera's om personages, en ook de herfst- en wintersetting geeft het wel een mooi sfeertje mee.

3,5*

Ik vroeg me af wat ik kon verwachten. Bij films met humor is het altijd maar afwachten of ik het leuk ga vinden, meestal is het te flauw naar mijn smaak. En dan hou ik ook al niet van actie en superhero-films.

Gelukkig is de humor heel zelfbewust en meta, en laat dat nou net mijn ding wel zijn, hoe flauw en makkelijk dat ook kan worden. Dit is eigenlijk precies de juiste aanpak voor een superheldenfilm (wat mij betreft) omdat mannen in superheldenpakjes natuurlijk eigenlijk niet serieus te nemen zijn. Films als deze daarentegen, daar wil ik er gerust nog wel een aantal van kijken. Overigens ben ik totaal geen Marvel- of superheldenkenner dus ongetwijfeld is er (te) veel langs me heengegaan.

Zijn gayish-gedrag is leuk, maar wel wat apart voor een karakter dat duidelijk hetero is. Had 'm dan echt homo laten zijn en laten vechten voor zijn boyfriend, dan hadden we echt iets gehad dat anders is dan normaal, maar dat is wellicht weer wat al te vooruitstrevend voor de US of A (en dat is het originele karakter natuurlijk ook niet, maar zoals gezegd heb ik totaal geen voorkennis).

Dus wel van genoten, ook niet ellenlanger dan nodig of met over de top Michael Bayish-vertoon waardoor ik van het actie-aspect ook nog wel kon genieten. Fijn.

ruime 4*

Pakweg het eerste half uur is heel erg leuk, daarna vond ik het middenstuk eigenlijk best inzakken. Vooral dat hele stuk in de Icebox is op een of andere manier best wel vervelend.

De grappen zijn zo ontzettend talrijk (eigenlijk non-stop) dat je er eerder een beetje murw door raakt dan dat ze echt goed werken. Dat deed Ant-Man and the Wasp toch beter. Ook een superheldenfilm met veel humor, maar een stuk beter gedoseerd dan dit waardoor een grap echt nog aankomt.

Overigens hou ik wel van die meta-humor, dus die stoorde me dan weer niet, maar verder heb ik eigenlijk niet heel veel gelachen (maar toegegeven, ik kijk nooit Marvels of wat dan ook, dus waarschijnlijk zijn er ook een hele hoop dingen langs me heen gegaan).

Uiteindelijk eindigt het nog wel oke, maar ik heb meer genoten van deel 1.

3,5*

Het grootste probleem met deze film was voor mij dat het hele plot drijft op het uitgangspunt van een leugen of misverstand. Sowieso altijd irritant als een personage iets verzwijgt wat helemaal niet per se had gehoeven, en zeker de eerste helft van deze film was daarom nogal frustrerend en wat ergerlijk om te kijken. In de tweede helft valt dat allemaal wel iets beter op zijn plek, maar dan wordt het probleem weer dat het veel te lang doorgaat. 137 minuten is natuurlijk belachelijk lang voor zoiets als dit. Was het allemaal wat compacter verfilmd dan was het al beter kijkbaar geweest.

De liedjes an sich zijn op zich niet zo slecht. Musicalhaters zullen het wel weer niet trekken dat mensen middenin in een zin ineens gaan zingen, ikzelf heb daar nooit zoveel moeite mee. Het is alleen allemaal wat veel van hetzelfde (liedje van Julianne Moore was de enige die oprecht wist te raken wat mij betreft).

Verder is het best oke dat het gaat over onderwerpen als depressie, zelfmoord en sociaal isolement, maar om 137 minuten te kijken naar een pruilende, stamelende, onzekere gast, sja. Dat wordt op een gegeven moment ook wel wat vervelend.

2,5*

Ik weet wel wat ik kan verwachten van Nicholas Sparksverfilmingen, maar deze was behoorlijk erg. En dat terwijl de regisseur op zich best wat aardige films gemaakt heeft (What's Eating Gilbert Grape).

Waarschijnlijk was het bronmateriaal zo slecht dat er moeilijk iets goeds van te maken viel. Sparks houdt van drama op drama. Alleen een onmogelijke romance is niet genoeg, daar moetnog een autistenvader (die een beroerte krijgt en sterft), en nog een hele resem aan ander drama bovenop komen.

Ook hoe de film halverwege ineens switcht naar de oorlogsperikelen van John en Savannah uit beeld verdwijnt terwijl ze blijkbaar verloofd raakt met een andere kerel is allemaal wat zwak (ik dacht eerlijk gezegd dat we de film vanuit haar ogen zagen, of dan toch op zijn minst vanuit die van allebei). Als hij dan thuiskomt, ze met die vage buurman blijkt te hebben (die OOK nog kanker heeft) was de film me echt kwijt.

Die ontknoping met het verkopen van die coincollection van zijn dooie pa om haar nieuwe kanker-hubby te redden spande echt de kroon, zelden zo'n belachelijk einde meegemaakt. Die Sparks is echt niet helemaal 100.

Channing Tatum is een boerenlul die soms wel aardig acteert, maar vaker niet. Amanda Seyfried is een fijne verschijning, maar weet dit verder ook niet te redden.

1,5*, en dit huidige gemiddelde is belachelijk!

Mja, het is het allemaal net niet. Het script is vooral nogal zwak waardoor het verhaal en wat er gebeurt allemaal nooit echt lekker loopt, vond ik dan.

De humor werkt ook maar matig, vond eigenlijk alleen de rol van Will Poulter erg geslaagd. Ook werkt de spanning en de ‘’horror’’ helemaal niet en zagen de unicorns er behoorlijk slecht uit.

De hele invalshoek van evil rijke mensen die een unicorn willen gebruiken voor eigen gewin en hun rijke vrienden is natuurlijk ook niet echt meer heel origineel of verrassend.

2,5*

Weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. Een hele hoop is saaie dialoog - nogal opmerkelijk voor een Tarantino - maar naar het einde toe wordt het leuker, en die laatste autoscene maakt een hele hoop goed. Het soort actie dat ik in ieder geval nog nooit gezien heb. Ik zat wel op het puntje van m'n stoel toen Zoë op de moterkap lag, want je verwacht (door de crash eerder in de film) dat er elk moment iets gruwelijks kan gebeuren.

Het eerste deel van de film is vooral vormtechnisch wel aardig (hoewel vreemd dat alles en iedereen er erg 70's uitziet terwijl het zich wel afspeelt in de 21e eeuw), maar ook inhoudelijk nauwelijks interessant. De carcrash is super gedaan, maar dat was ook onverwacht een van de naardere dingen die ik de laatste tijd gezien heb in films. Kon het eigenlijk niet echt cool vinden ofzo.

Dus tja, nogal een onevenwichtig en vreemd geheel wat mij betreft. Kan hem niet laag beoordelen, want de stunts en de actie is prima in orde, maar alles er omheen is toch echt te magertjes.

3*

Vreemde film. De jumpcuts, de losse verhaaltjes waarvan de clue me niet altijd helemaal duidelijk was.

Er komen zeker leuke grapjes en scenes voorbij, maar als geheel, met alle fictieve en echte personages, vond ik het eigenlijk maar behoorlijk verwarrend allemaal. Het is dan wel een komedie, maar prettig wegkijken deed het niet echt.

Woody Allen maakt het weer het aanzien waard, ik krijg eigenlijk nooit genoeg van zijn manier van acteren en naar dingen kijken. Maar deze film... nee niet echt iets voor mij. Kan best dat ik hem vaker moet zien, maar nu was ik er tegen het einde behoorlijk klaar mee. Kan er voorlopig niet hoger voor geven dan

3*

Opvallend hoog stemgemiddelde, en dan vind ik er net weer niet zoveel aan. Ik ben normaal gesproken nooit de moeilijkste met rampenfilms, geef me wat spektakel en een dom plot en ik ben tevreden.

Maar deze film heeft het tegen zich werken dat de oorzaak en het ontstaan van de ramp vrij lastig uit te leggen en interessant te verfilmen zijn. De hele aanloop vond ik echt te warrig voor de gewone leek om te volgen. Oke, we zien wat onheilspellende metertjes uitslaan, altijd spannend, maar al het gelul en gedoe er omheen weet niet echt te boeien, in ieder geval niet als het meer dan de helft van de film beslaat.

Als de ramp eenmaal aan de gang is weet het best te amuseren, heel prima geschoten ook, maar op een of andere manier is het ook wel weer vrij snel voorbij. Van het platform af zien te komen, gered worden, en dat was het dan alweer. De echte ramp was natuurlijk de nasleep met de olievlek in de Golf van Mexico, maar daar gaat de film verder niet echt over natuurlijk.

Dus ja, snap op zich wel dat dit verfilmd is, een spectaculair exploderend boorplatform en wat spanning, maar tegelijkertijd vind ik het op een of andere manier ook wel wat magertjes.

3*

Pff wat saaaai! Ik raakte echt geen moment geinteresseerd of echt 'engaged' in wat er nu allemaal gebeurde en met wie. Alles is gewoon heel oninteressant, zeker omdat die vrouwen allemaal maar uit het niets komen opdagen zonder dat er een boeiende romance aan vooraf gaat of ontstaat.
Heel die kapstok van de Clinton-campagne en alles er omheen is achteraf gezien ook gewoon overbodig en heel saai en vervelend.

Het is daarnaast ook nooit grappig, niet romantisch, gewoon op geen enkele manier amusant en het maakte me ook helemaal niet benieuwd naar de afloop.
Die ook nog eens heel suf was. Zeker gezien Emily toch gewoon de moeder blijkt is de film en al die kutpersonages zelfs nog overbodiger dan tijdens het kijken zelf al leek, en de ontknoping met April deed me echt 0,0.

Echt een mislukte film. Enige pluspunt is de altijd schattige Abigail Breslin.

1,5*

Mja, op een of andere manier kon ik er niet zoveel mee. Jake Gyllenhaal is de laatste tijd een zeer fijn acteur, en het uitgangspunt met de brieven is aanvankelijk veelbelovend, maar zodra Karen ten tonele verscheen verloor de film me een beetje. En met dat sloopgedoe en dat gaye zoontje al helemaal. Het is op zich niet heel vervelend om te kijken allemaal, maar ik werd echt nergens oprecht geraakt. Het doet wat afstandelijk en soms wat willekeurig aan ofzo.

Het is best oke gemaakt, film ziet er fris en modern uit, de soundtrack is fijn, maar het zal me verder niet lang bijblijven. Behalve de laatste paar minuten dan, dan pakt de film nog even uit in positieve zin, maar dat is helaas te laat.

heel nipte 3*

Heerlijk. Ik heb echt een zwak voor (dit soort) animatiefilmhumor. De gezichtsuitdrukkingen, de timing, en ook ben ik een sucker voor de obvious schattigheid van die meisjes en alle situaties die daarbij komen kijken.

Het verhaal is niet het allerevenwichtigst, er worden soms wat irrelevante uitstapjes gemaakt, en alles staat nogal in dienst van de grappen die eruit kunnen worden gehaald, maar is dat erg? Welnee. Dat stukje met dat voorlezen van dat katjesboek is bijvoorbeeld echt geniaal. Als ik heel kritisch ga doen kan ik me waarschijnlijk best vinden in de kritische geluiden die er ongetwijfeld bestaan over het plot enzo maar die interesseren me eigenlijk niet met een kijkervaring als deze. Heb er echt van genoten en wil hem zeker nog vaker kijken.

4* die na herziening waarschijnlijk wel 4,5* wordt.

Het plot is echt heel erg random. Deel 1 had er al een beetje last van, maar dit deel is nog erger. Je vraagt je af hoe ze er in godsnaam opkomen. Er worden best leuke dingen uitgepeurd hoor, maar je zit je toch telkens te verbazen over waar het nu weer heengaat. Hoewel het in grote lijnen juist wel weer voorspelbaar is, zeker dat liefdesplot.

Het verhaal is dus wat minder sterk, maar de humor ook. Waar de minions in deel 1 nog best goed gedoseerd waren, zijn ze nu soms wat oververtegenwoordigd, en vooral nogal flauw. Ik ben denk ik een van de weinigen die de humor van de minions juist niet leuk vind, en ze liever minder in de film zou willen zien.

Los van dit alles is het nog steeds wel fijn wegkijken, en zitten er leuke dingetjes in. De humor die in de maniertjes, gezichtsuitdrukkingen en droge situaties zit blijft toch vrij sterk. En hoewel de look af en toe wat plastic is en naar het kinderlijke neigt vind ik het verder heel prettig voor het oog. En tja, Agnes hè. Ik vind haar zo lief, zou eeuwen naar haar kunnen kijken.

Minder dan deel 1, maar het had me ook verbaasd als deze hem had overtreft of zelfs maar had gëevenaard, want dat was gewoon een superleuke film.

kleine 3,5*

6,5/10

Tja, hoe beoordeel je dit nou.

Balkan Erotic van Marina Ambrimovic (ken haar van haar aparte performance-art).

Eigenlijk de leukste van allemaal. Uiteraard infantiel van me, maar ja, borsten en piemels in beeld, mannen die de aarde penetreren, mannen met hun lul uit hun broek, allemaal erg grappig. De korte animatiefilmpjes tussendoor zijn ook best leuk. 3,5*

Death Valley

Gaat nergens over. De man zelf was aardig om aan te zien, maar hij kon niet eens een stijve houden, en het klaarkomen gaat ook allermoeizaamst. 0,5*

Hoist

Erg raar. Vooral het beginstuk met de penis. Het lijkt alsof je naar een diertje zit te kijken, haha. Daarna die machine, en die man IN de machine. Tja. Ergens wel creatief, maar verder. 2*

House Call

Door de beeldkwaliteit en de muziek krijgt het wel een bepaald sfeertje, maar volgens mij is dit echt zoiets dat in de jaren 70 al avant-garde kunst was. Weinig origineel. 1,5*

Impaled

Ja, best leuk. Het eerste beetje normale relatable stukje. Baalde wel van de personen die uiteindelijk overbleven. Die jongen was een half wijf, en die vrouw was ook maar niks. Wel lekker awkward. 3*

Sync

Leuk. Lekker kort, en best knap gemaakt. Verder niet heel erg bijzonder. 2,5*

We Fuck Alone

Tja, hier weet ik weinig over te zeggen. Duidelijk de Noé-stijl, maar of we daar nu blij mee moeten zijn. Kreeg na 10 minuten behoorlijke koppijn, en heb het toen maar half half bekeken. Style over substance eigenlijk. Gooi ergens een draaicamera en een stroboscoop overheen en je bent al bijna klaar. Mwa. 2*

Alles bij elkaar kom ik dus uit op 2*. Maar goed, vind zo'n beoordeling bij een film (kunst? mwa) als deze wat minder belangrijk en erg lastig te geven.

De film deed me nogal aan Brimstone denken. Ook over religie en met een aaneenschakeling van heftige en schokkende gebeurtenissen. Maar waar ik het bij die film prima vond passen en eigenlijk nooit iets van effectbejag vond krijgen vond ik het bij deze film een beetje gratuit en saai worden. Het ene na het andere personage legt het het loodje, en op het einde had ik vooral een 'tja, en nu' gevoel. Heb niet het idee echt naar een rond plot of boeiend verhaal te hebben gekeken.

Ook de personages vond ik nogal random in het verhaal geplaatst, zoals dat moordende duo wat ik allemaal vrij willekeurig vond aandoen.

Het levert hier en daar best aardige en spannende scènes op, maar als geheel beklijft het toch niet echt.

Moet wel zeggen dat er erg goed geacteerd wordt, zeker als je nagaat dat de belangrijkste acteurs (Tom Holland, Harry Melling, Robert Pattison) niet eens Amerikaans zijn maar wel met een vet accent moeten spreken.

3*

Wel oke. Zeker rondom de moordpoging zelf is de spanning wel effectief voelbaar en is zijn regisseurshand ook wel terug te zien soms qua suspense.

De rest van de film is nogal veel gepraat en ‘theorie’. Het zit op zich zeker goed in elkaar allemaal en het is best boeiend om te volgen, maar voor het medium film is het wellicht net wat minder interessant. Het leunt erg op de theorie en op alle inventieve plannetjes en ontmaskeringen, en als het zich dan ook nog heel de tijd op dezelfde plek afspeelt is de speelduur ook wel wat aan de lange kant voor wat de film is.

Best oke om te kijken door hoe het plot in elkaar steekt, maar als filmische ervaring niet per se bijzonder.

3,5*

Bezig met The Crown, en dan raak je toch geïnteresseerd in wat er allemaal (echt) is gebeurd. En ik moet zeggen dat, ondanks dat The Crown natuurlijk gedramatiseerd is, het echte verhaal van Diana eigenlijk nog erger is.

Ik was er destijds nog niet, maar ik vraag me toch af of men nou echt niet zag dat dit geen sprookjeshuwelijk was. Vooral de beelden van rond de verloving en de bruiloft zijn best wel triest. Een 32-jarige die met een kind trouwt, lijkt het wel. Een kind dat ook niet weet waar ze precies in terecht komt. En de niet eens verhulde weerzin en irritatie van Charles in interviews vond ik ook wel frappant om te zien.

In grote lijnen wist ik alles al wel, maar om het zo vanuit haarzelf te horen vond ik toch nog wel schokkend soms.

Een heel trieste geschiedenis.

kleine 3,5*

Ik weet niet wat me bezielde om deze te gaan kijken, want ik kijk echt nooit actiefilms, maar af en toe moet je eens uit je comfortzone stappen.

En ik ben blij dat ik het heb gedaan, anders was ik nooit op deze toch wel vrij geniale film gestuit. Ik weet niet of het de bedoeling was, maar ik heb 'm eigenlijk grotendeels beleefd als een soort comedy. De bad-guys, de one-liners, die overdreven nonchalante houding van Bruce Willis; het is allemaal erg grappig.

En niet slecht-grappig ofzo, de film heeft gewoon precies de juiste toon gevonden, niet té lachwekkend flauw, en ook niet te saai-serieus. Dat is gewoon heel erg knap. Doordat de film zichzelf eigenlijk totaal niet serieus neemt (dat gevoel kreeg ik in ieder geval de hele tijd), krijgt het heel in de verte iets Tarantino-achtigs. Maar misschien heb ik de film dan met totaal verkeerde ogen bekeken, dat kan.

Ben echt blij verrast door deze film, als het niet deze luchtige aanpak had gehad, had hij een totaal andere beoordeling van me gekregen.

En misschien heb ik hem ook veel minder serieus genomen dan eigenlijk de bedoeling was, maar in ieder geval heb ik me wel kostelijk vermaakt, dus voor nu gewoon

4*

Best een prima actiefilm, maar ondanks de grotere schaal van deze film toch wat minder dan deel 1 (en deel 4, die ik pas ook gezien heb).

Het heeft wat opstartproblemen, met het eerste half uur dat nogal rommelig van opzet is. Ook later in de film vind ik het soms wat rommelig aandoen, en zijn de verschillende dingen die op verschillende locaties gebeuren niet bijster goed op elkaar afgestemd. Dan is deel 1 in zijn simpele compactheid eigenlijk toch wel wat fijner wegkijken.
En waar in deel 1 de luchtige toon nog erg verfrissend was, loopt het in dit deel danig uit de hand. De ironische grappen en oneliners vliegen je om de oren, wat op den duur voorspelbaar wordt en de toon van de film wat flauw maakt.

Afgezien van deze punten nog steeds best aardig. Vond het laatste stuk met het opblazen van het vliegtuig wel weer een mooie climax.

3,5*

Ja, weer vet. De Die Hard-serie is tot dusver de enige actie waar ik wat mee kan.

Even dacht ik dat het minder leuk zou worden toen de identiteit van Simon bekend werd, het is een wat plotselinge en ook wel wat rommelige omslag in de film, maar uiteindelijk pakt het wel oke uit. Irons is geknipt voor de rol (en ook als broer van). De chemie tussen Willis en Jackson is ook een gouden vondst. Het racist-gekibbel is soms wat teveel van het goeie, maar afgezien daarvan heerlijk om naar te kijken, en vooral in het begin erg grappig.

Vooral het eerste uur is erg leuk, daarna komen er te veel scenes met matige special effects (kon in die tijd misschien nog net door de beugel, maar tegenwoordig echt niet meer, dat met die truck en dat water ). Ook het verhaal en de gebeurtenissen zijn net wat minder leuk, zeker het laatste kwartier had niet meer gehoeven van mij.

Iets minder dan deel 1 en deel 4, maar nog steeds lekker vermakelijk en goddank niet te serieus.

3,5* - 4*

Nog nooit een Bollywood gezien, dus geen idee hoe deze zich verhoudt tot de rest. En ook geen idee wat ik ervan moet vinden. Heel vaak vond ik het flauw, raar geacteerd/gemonteerd en leek het een flauwe soap. Op andere momenten was het wel weer aardig. De liedjes vond ik leuk, hoewel ik dacht dat er wel meer in zouden zitten.

Ik heb me een béétje vermaakt, hoewel het uiteraard wel veel en veel te lang ging duren. En het verhaal heeft allemaal niet zoveel om het lijf, en is verre van geloofwaardig. Ik weet dus niet hoe Bollywood-films normaal zijn en of je ze kan beoordelen naar Westerse maatstaven.

Laat ik er een ruime 2,5 voor geven

Het ging van irritant naar bloedirritant, vrijwel geheel te danken aan Jacob Derwig. Ik had altijd al een lichte afkeer van hem, iets dat ik waarschijnlijk overgehouden heb aan In Therapie, het is iets met zijn stem. In ieder geval begon het al verkeerd met hem in de hoofdrol, en dan heeft hij ook nog eens zo'n tergend irritante rol. Zijn teksten gaan nergens over - werken misschien in een boek, maar zeker niet in een film. Dat achterlijk gebazel van hem heel de tijd, om gek van te worden.

Daan Schuurmans viel me nogal mee. Hij vindt zichzelf al jaren een briljant acteur, en ook nu weer vertilt hij zich bijna aan het typetje dat hij van zijn rol gemaakt heeft, maar ik moet zeggen dat hij er nog wel net mee wegkomt.

Soundtrack is van een zeldzame irritantheid. Totaal misplaatste tracks, opera, Arabisch gekweel, het tettert je allemaal onsubtiel tegemoet.

Het boek heb ik een tijdje geleden gelezen, en daar was ik ook niet weg van. Moet zeggen dat de warrigheid van het verhaal en de slordige opbouw ook precies op dezelfde manier weer terugkomen in de film. Naar het einde toe boeit het verhaal totaal niet meer. Als er eenmaal ontrafeld is wat er precies gebeurd is met de jongens en het filmpje, dan is de reactie van de ouders en de afwikkeling totaal niet interessant meer.

Kutfilm dus, door de achterlijke teksten, het geforceerde camerawerk, een verschrikkelijke soundtrack en een Jacob Derwig die ik nu voorgoed ga mijden.

1.5*