Meningen

Toevallig zonet gezien op de televisiezender HBO, maar meer dan een flauwe clichématige dertien in een dozijn thriller is het helaas niet.

Het weinig originele verhaal weet niet te boeien en echt spannend wordt het ook nergens. Het einde was nog een beetje verrassend m.b.t. het vreemdgaan. De film duurt met 80 minuten gelukkig niet lang, waardoor hij wel nog goed te bekijken valt. De cast in deze film is best beperkt, want het draait eigenlijk alleen maar om Idris Elba (die soms best hardhandig te keer ging) en Taraji P. Henson die het niet meer dan verdienstelijk deden. Leslie Bibb speelt weliswaar ook mee, maar haar rol is maar zeer beperkt omdat ze al snel uit het verhaal wordt geslagen en dat zowel letterlijk als figuurlijk Dat was best jammer, want ik vind haar altijd leuk om te zien.

Al met al niet meer dan een matig tussendoortje, die snel weer vergeten bent en dat is eigenlijk ook het beste aan deze film.

"Een seriemoordenaar ? Welnee. Seriemoordenaars hebben voorwaarden. Ik hou gewoon van moorden dus dat maakt mij 'n psychopaat."

Deze kort durende Horror / Thriller film (een wraakfilm) heb ik gezien op "Film1" waar ik sinds kort weer een abonnement op heb (kost me maar 5 euro voor de eerste 6 maanden).

In dit verhaal draait het om een naamloze man (Luke Evans) en Betty (Laura Ramsey), een op het oog doorsnee stel, dat met de auto met aanhanger aan het verhuizen is. In een wegrestaurant worden ze gespot door een keiharde criminele bende. Wanneer de twee weer verder trekken worden ze met grof geweld gecarjackt en meegevoerd naar de schuilplaats van de bende. Maar daar blijkt dat ze niet zo doorsnee zijn als de bendeleden eerst dachten. Integendeel. Na een gruwelijke ontdekking blijkt dat de bendeleden zelf moeten vechten voor hun leven. Een explosie van ongekend geweld barst los met onverwachte gevolgen ...

De titel vat deze bloederige film perfect samen en het wordt ook gezegd bij het vermoorden van het laatste slachtoffer in een ziekenhuis. Hersenloos vermaak voor de liefhebber, maar ongeschikt voor wie allergisch is voor amateuristisch acteerwerk, houterige dialogen en knullige montage zoals de opening van het verhaal. Want de film opent met een shot waarin we een vluchtende vrouw ondersteboven zien hangen aan een boom. Ze heeft een scherp voorwerp vast (waar ze van te voren in heeft getrapt) en lijkt iets in de boom aan het kerven te zijn. En dan stel je jezelf toch de vraag "Waarom gebruikt ze het scherpe object niet om het touw waar ze aan hangt door te snijden ?".

Na de opening en een korte kennismaking met naamloze man en Betty in de auto, in een Motel en in een restaurant, vallen daarna snel de nodige doden en op het gebied van dood en verderf is men lekker origineel te werk gegaan en dat o.a. met een handboei, vleesmolen en een klembord. De film bevat weliswaar de nodige goor maar echt ondraaglijk luguber wordt het nergens.

In deze film draait het vooral om Luke Evans (als de naamloze antiheld die een soort van Rambo is, hij verstopt zich ook in het dode lichaam, een beer van een vent, van één van zijn slachtoffers) en als psychopaat deed hij het best goed, want hij heeft de perfecte "looks" om voor zwijgzame moordenaar door te gaan. De rest van de cast is helaas weinig bijzonder, maar zoals al eerder gezegd is dit ook geen film die je moet kijken voor het acteerwerk.

Wel vond ik het leuk om Lee Tergesen (als Hoag die de leider is van de criminele bende) weer eens terug te zien en hem kan ik vooral van de keiharde serie "Oz (TV Series 1997–2003)" en verder vond ik America Olivo (als Tamara die deel uitmaakt van de bende en die de vriendin is van Hoag) wel een mooie verschijning en ze had ook best mooie rondingen die een aantal keren te zien zijn als ze onder de douche staat (daarin wordt ze overigens ook vermoord).

Het gaat voornamelijk om de moorden zelf en dat weet de aandacht goed vast te houden en zeker omdat iedere moord origineel is. Bovendien duurt de film niet te lang met circa 75 minuten (kijkt dus lekker weg) en hangt er een duistere, onheilspellende sfeer waarbij ieder moment de bom kan ontploffen. Veel diepgang moet je echter niet verwachten en veel over onze naamloze antiheld kom je ook niet te weten (via flashbacks krijgt hij wel wat karakterontwikkeling) en diens relaties tot Betty en de ontvoerde blondine Emma Ward (Adelaide Clemens) blijft in het luchtledige hangen, waarbij je vooral aan het gissen bent naar het hoe, waarom en hoe dan ? Op bepaalde momenten is de film ook bespottelijk, want zo mondt een woordenwisseling tussen twee vrouwen opees uit in een idioot en hilarisch vuistgevecht.

Deze Horror / Thriller film is leuk om op een vrijdag- of zaterdagavond te bekijken en dan met potje bier erbij en wat om te snacken. Hoogstaand is het allemaal niet, maar het is wel allemaal vermakelijk om naar te kijken. En gezien het einde kan er eventueel ook nog een vervolg komen.

Mierenzoet 13 in een dozijn romantisch verhaaltje. De film staat betiteld als een Komedie / Drama maar meer dan een romantische film is het eigenlijk niet. Het verhaal stelt weinig voor en is ook al diverse keren in een iets andere vorm verfilmd. Dus deze film had niets nieuws onder de zon inclusief het cliché einde. De cast redt deze film nog enigszins want Aaron Eckhart vind ik opzicht altijd wel een leuke acteur en Catherine Zeta-Jones doet het vaak ook goed en is natuurlijk ook mooi om naar te kijken. Het rolletje van de talentvolle Abigail Breslin is ook noemenswaardig. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet en bovendien ben je deze film al snel vergeten. Waar ging hij ook alweer over

Gisteren is het me eindelijk gelukt om "No Time to Die" in de bioscoop (dit keer de Vue in Kerkrade i.p.v. de Foroxity in Sittard en de Vue had zijn zaakjes prima voor elkaar qua Corona i.p.v. de Foroxity, zo kon er niemand voor, achter en naast je zitten en dat beviel me uitstekend) te zien en wel tijdens de middagvoorstelling die om 13:10 uur begon en rond 16:20 uur afgelopen was (we zijn tijdens de aftiteling vertrokken).

In 1981 zag ik mijn eerste James Bond film in de bioscoop (ook tijdens een middagvoorstelling), namelijk "For Your Eyes Only (1981)", en sindsdien heb ik ze allemaal in de bioscoop gezien (is ook steeds een familie-uitje). Dus "No Time to Die" is voor mij een jubileumfilm geworden, want het is namelijk mijn 14e (eigenlijk mijn 15e want "Never Say Never Again (1983)" is eigenlijk ook gewoon een James Bond film) James Bond film in 40 jaar tijd en deze nieuwste James Bond film valt het best te benoemen als het einde van een tijdperk.

In de 25e James Bond film "No Time to Die", geniet James Bond (Daniel Craig) van zijn pensioen met zijn vriendin Madeleine Swann (Léa Seydoux), tot op een dag zijn oude vijand Blofeld (Christoph Waltz) en diens organisatie SPECTRE roet in het eten komen strooien. Bond besluit om nog één keer geheim agent te spelen om SPECTRE en de nieuwe schurk Safin (Rami Malek), een crimineel die een nieuw wapen heeft gecreëerd dat de wereld in gevaar brengt, een halt toe te roepen.

In "No Time to Die" keert Daniel Craig terug voor zijn vijfde (en bovendien zij laatste) film als Ian Fleming’s James Bond. Hoewel ik "Casino Royale (2006)" nog steeds zijn beste James Bond film vind, is dit wel zijn tweede beste film en is het dus een waardig afscheid van Daniel Craig. Hij ziet er nog steeds onwijs gelikt uit strak in pak en hij is charmant zoals altijd en zijn interacties met zijn teamleden blijven een komisch genot, voornamelijk met tegenspelers als M (Ralph Fiennes) en Q (Ben Wishaw). In "No Time To Die" laat Daniel Craig zich echter ook van een zachte kant zien. Ik ben er nog niet uit of ik hem of Roger Moore de tweede beste James Bond vindt, maar Sean Connery blijft mijn "Nummer 1". Ik ben in ieder geval benieuwd wie de opvolger van Daniel Craig gaat worden en wat mij betreft mag het ook een vrouw zijn, zoals dat in de jaren 80 eventjes het geval was met Amber Lynn

"No Time To Die" is spectaculair en bevat buiten veel actie en dialogen ook veel bevat prachtige locaties (o.a. in Italië, en dan het Italiaanse dorp Matera waar ik in 2015 ook ben geweest tijdens mijn zomervakantie, Noorwegen en Cuba) en cinematografische beelden, waarbij het camerawerk meesterlijk wordt gecombineerd met het kleurgebruik en de belichting. Deze James Bond film laat opnieuw zien dat blockbuster films er niet eentonig of kleurloos uit hoeven te zien. Daniel Craig’s laatste James Bond film valt het best te beschrijven als een liefdesbrief aan zijn tijd als James Bond. Op meerdere vlakken speelt "No Time To Die" met de eerdere Bond films van Daniel Craig.

Ook zijn veel personages uit zijn eerdere Bond films opnieuw te zien in No Time To Die. Hierbij kun je denken aan personages als "M" (staat overigens voor Mallory), "Q", Moneypenny, Felix Leiter, Madeleine Swann en Blofeld. Dit zijn allemaal personages die gespeeld worden door bekende gezichten uit Daniel Craig’s tijdperk als James Bond en dan doel ik natuurlijk op Ralph Fiennes, Ben Whishaw, Naomi Harris, Jeffrey Wright, Léa Seydoux en Christoph Waltz. Voor sommigen van hun is het net zoals Daniel Craig hun laatste James Bond film. Overigens zien we ook een foto van Vesper Lynd (die vrouw waarop James Bond verliefd werd in "Casino Royale") op een graf en zien we een schilderij van de vorige "M" (oftewel Judi Dench) aan de wand hangen.

Uiteraard zijn er ook enkele nieuwkomers zoals schurk Lyutsifer Safin, geheim agente Nomi, geheim agente Paloma, spion Logan Ash, wetenschapper Valdo Obruchev en slechterik Primo en die worden dan gespeeld door Rami Malek (die schitterde als Freddie Mercury in de Biografie / Muziek film "Bohemian Rhapsody (2018)"), Lashana Lynch, Ana de Armas, Billy Magnussen, David Dencik en Dali Benssalah.

Met name Ana de Armas vond ik een leuke en mooie toevoeging en dat vond James Bond ook Helaas heeft ze wel maar een kleine rolletje en is ze dan ook maar circa 10 minuten in beeld te zien en dat op het moment als de film zich afspeelt in Cuba (Ana de Armas is overigens een Cubaanse, dus de scène paste perfect bij haar). Als ze afscheid neemt van James Bond, wordt er ook gezegd:

Paloma: This is my stop. Goodbye.
James: You where excellent.
Paloma: You too.
James: Next time, stay longer.
Paloma: I will.

Dus hopelijk zien we haar weer terug in een volgende James Bond film en dan hopelijk ook langer, want buiten een hele mooie vrouw, is zij ook gewoon een goede actrice (in "Blade Runner 2049 (2017)" maakt zij een spetterende indruk op mij).

De openingsscène met een jonge Madeleine (Coline Defaud) van "No Time to Die" vond ik spannend en daarbij gaan we ook terug in de tijd en daarna zien we ook James Bond en Madeleine samen voor het eerst in beeld en dat tijdens een schitterende en tevens spectaculaire (met heel veel actie) scène in het schitterende Italiaanse dorp Matera in Italië. Na circa 24 minuten start dan het openingslied, die ditmaal gezongen wordt door de Amerikaanse zangeres Billie Eilish, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord heb. De muziek is natuurlijk niet mijn smaak, maar het was wel een mooi eerbetoon aan de eerdere openingsliedjes.

Na het openingslied zien we overigens met allemaal hoofdletters in beeld de tekst "FIVE YEARS LATER", en dan volgt alweer de volgende spectaculaire en actievolle scène, en dat is zeker niet willekeurig gekozen, want na ruim 90 minuten zien we opeens het vijfjarige meisje Mathilde (leuk gespeeld door Lisa-Dorah Sonnet) in beeld en dat blijkt de dochter te zijn van James Bond die verwerkt is in Matera na een passionele en liefdesvolle avond met Madeleine.

Hoewel ik me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut vermaakt heb met deze "No Time to Die", waarbij het tempo ook nog eens hoog is, is niet alles vlekkeloos. Het verhaal bevat namelijk een aantal overbodige subplots, die alleen dienen om ons naar verschillende locaties te brengen met daar een nieuwe actiescène tot gevolg. Deze worden overigens wel spectaculair en sterk in beeld gebracht, maar de film had wat korter kunnen zijn door hierop in te korten. Inhoudelijk gezien heeft het plot ook weinig om armen en komt het neer op een simpele slechterik die de wereld wilt overnemen en uitmoorden met een gevaarlijk wapen. We hebben het allemaal al eens eerder gezien.

Tevens weet Rami Malek prima werk af te leveren met zijn rol als schurk Safin, een emotioneel gebroken man die door het verlies van zijn gehele familie niet meer helder kan nadenken, maar hij krijgt geen kans om zichzelf te ontwikkelen tot een memorabele vijand. Een soortgelijk probleem had Christoph Waltz ook met zijn rol als Blofeld in "Spectre (2015)". Het is gewoon zonde dat beide goede acteurs te weinig schermtijd hebben gekregen.

De actiescènes in "No Time to Die" zijn groots en de actie en het stuntwerk is zoals gewoonlijk voor een Bond film super uitgevoerd. De technologische gadgets (o.a. een horloge) gaan goed samen met het geweld van vuisten en schoten en zijn niet overdreven zoals bijvoorbeeld in "Die Another Day (2002)". Het einde mocht er zeker wezen en is behalve spectaculair ook emotioneel en is zeker ook uniek voor een James Bond film. Het einde is een ieder geval een goede afsluiting voor Daniel Craig als James Bond.

Al met al is "No Time To Die" een prachtig eerbetoon aan het James Bond tijdperk van Daniel Craig. Dit komt doordat de film zijn tijd neemt om in een bijna drie uur durende film het verhaal krachtig af te sluiten. Dit is ook een film die je in de bioscoop gezien moet hebben, zelfs als je geen Bond fan bent. Geen enkele James Bond film is perfect en het is ook niet realistisch om dit te verwachten. Vernieuwing zoeken in een franchise die al zo lang bestaat is immers geen gemakkelijke taak, maar "No Time To Die" weet dit wel met vlagen te leveren. En niet te vergeten, "No Time To Die" ziet er ook nog eens prachtig uit..

"What the hell is a shark doing on a plane?"

Ondanks een overkill aan dit soort films, heb ik me er toch gisteravond aan gewaagd en dat omdat ik zin had in een film met het verstand op nul. En daar is deze Actie / Thriller film (een haaienfilm) een goed voorbeeld van, want je krijgt precies te zien wat je verwacht en dat is niet veel bijzonders. "No Way Up" is zo cliché in alles, zit vol met stereotype personages, is voorspelbaar, is niet spannend en ook het einde is goedkoop. Dat deze film de bioscoop heeft gehaald is wel bijzonder en dat omdat het een film is van "The Asylum" en dat is natuurlijk de filmmaatschappij die vooral bekendstaat om "mockbusters" (of beter gezegd "shitbusters"), oftewel B-films die erg lijken op Hollywood-blockbusters. De films worden ook uitgebracht in de hoop dat mensen zich vergissen, zoals de bioscoopgangers die ernaartoe zijn gegaan (ik overigens niet). Het is overigens de eerste film van "The Asylum" die de bioscoop heeft gehaald.

"No Way Up" gaat over Ava, en zij is de dochter van de Amerikaanse gouverneur Abramson en heeft daarom overal beveiliging bij zich in de vorm van beveiliger Brandon (Colm Meaney). Ook wanneer ze met twee vrienden, te weten vriendje Jed (Jeremias Amoore) en diens grofgebekte sportmaat Kyle (Will Attenborough), op vakantie gaat naar Cabo, gaat hij mee. Op het vliegveld ontmoet ze na een koffieongelukje het jonge meisje Rosa (Grace Nettle) en haar Britse grootouders Hank (James Carroll Jordan) en Mardy (Phyllis Logan). Zij zitten in hetzelfde vliegtuig als dat door een ontplofte motor neerstort in de Stille Oceaan. Zeven mensen (zes passagiers en een steward) overleven het en moeten zich zien te redden uit de cabine van het vliegtuig, terwijl ze op een ravijn in de oceaan liggen. En dan te bedenken dat er ook nog eens haaien rondzwemmen. Komen ze er nog uit?

En het antwoord is natuurlijk "Ja", maar wel niet iedereen, maar dat zal voor niemand een verrassing zijn als je aan deze film begint. Ook is het eigenlijk geen verrassing wie het gaat overleven en zeker wat betreft het jonge meisje Rosa en Ava. De laatste verliest sowieso veel dierbaren, want in het begin van de film komen we al te weten dat ze haar moeder in het verleden heeft verloren (verdronken in zee) en dat beveiliger Brandon haar niet kon redden en gedurende de film verliest ze ook nog eens Brandon (die als eerste wordt gegrepen door een haai) en haar vriend Jed (wordt ook gegrepen door een haai die zijn onderbeen eraf bijt en waaraan hij naderhand sterft).

De film begint met de introductie van alle hoofdrolspelers en als eerste zien we beveilig Brandon in beeld in zijn woon kamper die nog steeds nachtmerries heeft m.b.t. de dood van Ava's moeder. Na circa vijf minuten bevinden we ons dan op het vliegveld en maken we kennis met de driekoppige vriendenclub, de steward en de Britse grootouders met hun kleindochter. Vooral grootmoeder blijkt goed van pas te komen aangezien ze een legerverpleegster was en gediend heeft in Irak. En natuurlijk komt het ook goed uit dat ze op vakantie gaan naar Cabo, waar natuurlijk ook gedoken wordt en waardoor passagiers duikspullen bij zich hebben.

Na circa 15 minuten stijgen ze op en al snel in de lucht gaat het fout als er een zwerm vogels in een vliegtuigmotor terecht komen. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand, maar seconden nadat de steward zegt dat de passagiers zich geen zorgen hoeven te maken, stort het vliegtuig al neer omdat de motor in brand vliegt en ontploft en een gat slaat in de cabine. Het neerstorten van het vliegtuig werd overigens best aardig weergegeven en dat o.a. door een camerastandpunt van een passagier die uit het vliegtuig wordt gezogen. Het neerstorten duurt helaas wel maar een paar minuten en na circa 23 minuten bevinden we ons dan onder water in de oceaan op een ravijn (een gigantische luchtbel zorgt er dan voor dat er nog even doorgeademd kan worden, maar de tijd dringt) met de zeven overlevenden die geen schrammetje hebben. Wel moet grootmoeder worden gereanimeerd en Kyle heeft een gebroken arm.

Vanaf dan wordt het ook lachwekkend slecht, want gedurende de hele tijd dat het vliegtuig onder water ligt, is er gewoon verlichting in de cabine en zien we haaien die achteruit kunnen zwemmen in het vliegtuig Dat laatste is natuurlijk bijzonder, aangezien het vliegtuig niet heel groot is. Des te bijzonderder is het dat dit gebeurt in een smal gangpad en natuurlijk kunnen haaien helemaal niet achteruit zwemmen Maar ja we hebben te maken met een "The Asylum" film en daarin kan natuurlijk alles (daarom zijn die films ook vaak niet om aan te kijken).

Sowieso waren de haaien best lachwekkend slecht, want als één van de haaien het vliegtuig inzwemt en stuit op Ava die uit vliegtuig wilt uitzwemmen, stopt de haai een paar centimeters voor haar gezicht, en maakt hij opeens een bocht naar rechts en zwemt hij weg, maar wel slaat hij nog met zijn staart het duikmasker van het gezicht van Ava af. Ook lijken de filmmakers de spalk van de gebroken arm van Kyle vergeten te zijn, want hoe kom je met een spalk in een duikpak?

En als Ava met het jonge meisje als eerste het vliegtuig wil verlaten, blijken twee andere personages ineens voor hen te zitten, met alle gevolgen van dien (komt voor het verhaal wel goed uit). En als ze eindelijk uit het vliegtuig zijn (Ava als laatste die ook bijna wordt meegenomen door het vliegtuig dat van het ravijn afglijdt naar de bodem van de Oceaan), dan zijn er opeens geen haaien meer Daar worden ze dan door helikopters uit de zee gehaald en is de film na circa 86 minuten afgelopen.

Helikopters zien we overigen ook al eerder in het verhaal, als ze namelijk opzoek gaan naar het neergestorte vliegtuig. Ze vinden ook de plek waar het vliegtuig is neergestort en sturen dan twee duikers op zoek naar het vliegtuig die het vliegtuig ook vinden. Maar als de overlevers dan denken dat ze gered gaan worden, worden de twee duikers natuurlijk zeer voorspelbaar gegrepen door haaien.

Behalve dat de film nergens bijzonder is, geldt dat ook voor de gehele stereotype cast die makkelijk op twee handen te tellen is en zwak acteerwerk leveren. Zo accepteren ze de dood van geliefden vrij gemakkelijk en wordt het afgedaan met wat plichtmatig gemijmer over diens goede en slechte eigenschappen. De bekendste persoon in deze film is natuurlijk Colm Meaney als beveiliger Brandon die het ook verdienstelijk deed, maar helaas zien we hem al na circa 30 minuten niet meer terug als hij het eerste slachtoffer in het vliegtuig wordt van een haai.

Van de cast deden met name hoofdrolspeelster Sophie McIntosh (als Ava), Phyllis Logan (als grootmoeder Mardy, die achterblijft in het vliegtuig als iedereen vertrekt) en Grace Nettle (als kleindochter Rosa met haar knuffel Mr. Tibbs, die ze op het vliegveld verliest, die ze op het einde opeens niet meer nodig heeft) het nog verdienstelijk.

"No Way Up" is een dertien in een dozijn haaienfilm, die gelukkig niet al te lang duurt en die nog enigszins vermakelijk is om naar te kijken, maar daar houdt het ook wel op. De film is gewoon te clichématig en erg voorstelbaar en het allerergste zijn nog de vooraf te voorkomen fouten, waar de film rijkelijk mee gevuld is. Opzicht jammer, want het concept vond ik opzicht nog wel leuk gevonden.

De combinatie van de man (en dan doel ik op regisseur Darren Aronofsky) achter de goede Drama / Horror film "Mother! (2017)" (welke ik niet zolang geleden heb gezien), met veel Bijbelse invloeden, en een echt bijbels verhaal (uitermate geschikt voor tijdens de Paasdagen, hoewel ik de harde Drama film "The Passion of the Christ (2004)" of de Komedie film "Life of Brian (1979)" passender zou hebben gevonden), maakte mij nieuwsgierig, maar stelde mij helaas ook wat teleur en zeker gezien de indrukwekkende cast.

Deze slim geschreven mix van spektakel en allegorisch drama is geen slaafse navertelling (wat dat betreft is het natuurlijk gedurfd, maar dat mag je van regisseur Darren Aronofsky eigenlijk ook wel verwachten). Het verhaal is losjes gebaseerd op de zondvloed vertelling uit het Bijbelboek "Genesis" en wordt gemengd met steenwezens, veldslagen en zelfs wat sciencefiction. Russell Crowe die op zijn plek is als de nukkige Noah, krijgt visioenen over een zondvloed (omdat God eindeloze regens heeft aangekondigd) die de hele aarde zal overspoelen. Hij begint aan de bouw van een enorm schip, oftewel de "Ark van Noach", die gevuld moet worden met stelletjes van alle levende wezens op aarde.

Deze film werkt als een familiedrama, rampenfilm en een prikkelende "mindgame" en heeft buiten Russell Crowe met Jennifer Connelly (in de rol van Naameh), die ik normaal gesproken altijd wel leuk vindt om te zien in films (in deze film helaas niet), Anthony Hopkins (in de rol van Methuselah) en Emma Watson (in de rol van Ila) best een indrukwekkende cast. Wat dat betreft is het jammer dat men niet meer uit deze film heeft kunnen halen, die met circa 130 minuten ook een behoorlijk lange zit is. De CGI special effecten, zagen er inderdaad wat gedateerd uit voor een film uit 2014.

Het verhaal weet opzicht wel te boeien en te vermaken (hier en daar ook wat langdradig) en is op zijn sterkst tijdens de opening, waarin de schepping dynamisch wordt verteld. Het eind van het verhaal is juist een beetje teveel van het goede qua bombast, speciale effecten en de overduidelijke "red de aarde" thematiek.

Al met al krijgt deze Drama / Avontuur film van mij de eer om mijn 4444e (leuk getal ) stem en mening te krijgen. Het zou leuk en passend (m.b.t. het getal 4444) zijn geweest om als cijfer een 4,0* te geven, maar dat is deze film helaas niet waard. Ik houd het op een nipte voldoende (en dan ben ik eigenlijk nog best royaal) en geef dus 3,0*.

P.S. in deze film is ook Ray Winstone te zien in de rol van Tubal-cain en van hem heb ik vooral genoten in de leuke Misdaad / Komedie film "Sexy Beast (2000)".

Dit is niet echt een film maar is een miniserie. Voor een film is het inderdaad slecht maar voor een miniserie (bedoelt voor op TV) valt het wel mee. Natuurlijk zijn de special effects niet echt bijster maar dat is meestal bij een miniserie. Jon Voight als Noah viel wel tegen. Leuk om eens gezien te hebben (ze zenden hem nu regelmatig uit op Hallmark).

"I'm gonna fuck you up."

Deze vaardige en vermakelijke Misdaad / Actie film is een soort van "John Wick" meets "Better Call Saul". Het verhaal stelt niet veel voor, maar de actie en de hoofdrolspelers Bob Odenkirk en Aleksey Serebryakov compenseren dat ruimschoots. De regisseur van deze korte (minder dan 90 minuten) en nooit saaie geweldsexplosie is overigens Ilya Naishuller, die in 2015 opzien baarde met zijn "first person" Actie / Sciencefiction film "Hardcore Henry".

Wanneer er op een nacht wordt ingebroken (door een pizzadoos te plaatsen onder de garagedeur) bij de familie Mansell houdt vader Hutch (Bob Odenkirk) voet bij stuk om niet in te grijpen. Na het incident is tienerzoon Brady (Gage Munroe) diep teleurgesteld in zijn vader en zijn vrouw Becca (Connie Nielsen) blijkt alleen meer afstand te nemen van Hutch. Als dochter Sammy (Paisley Cadorath) erachter komt dat de inbrekers haar lievelingsarmband hebben meegenomen, komt de jarenlange opgekropte woede van vader naar boven, wat uiteindelijk leidt tot een zoektocht naar de inbrekers om zo zichzelf te bewijzen dat hij zijn gezin wel kan beschermen en zeker als hij onderweg te maken krijgt met een bende Russisch tuig onder leiding van misdaadbaas Yulian Kuznetsov.

"Nobody" laat in de eerste twee minuten (waarbij we een langzame variant van het jaren 70 nummer
"Don't Let Me Be Misunderstood" van Santa Esmeralda te horen krijgen, net zoals op het einde) een man zien die onder het bloed en wonden zit in een ondervragingskamer en na die openingsscène krijgen we dezelfde man in een reeks van herhalende gebeurtenissen te zien. Deze snel gemonteerde beelden laten zien hoe slopend een herhalende vaste routine kan zijn en vooral als deze routine ook nog regelmatig mislukt. Zo is de man, oftewel vader Hutch, altijd te laat met de vuilnisbak aan de straat te zetten. Dit is iets wat zijn vrouw Becca ook bij hem blijft benoemen.

De slopende routine gaat echter verder dan het vast vergeten de vuilnisbak aan de straat te zetten. De routine is ook terug te zien in het hersenloze werk (het invoeren van cijfers in Excel) dat hij doet. Daarnaast komt Hutch steeds thuis bij een gezin die hem bijna niet waardeert. Van een tienerzoon die zich voor hem schaamt tot een vrouw waar amper contact mee te krijgen is. Zijn vrouw plaatst zelfs kussens tussen haarzelf en Hutch in, zodat ze niet naast elkaar in één bed hoeven te liggen. Dit geeft Hutch op zijn minst een herhalend gevoel van falen.

Langzamerhand wordt echter duidelijk dat Hutch een valse verschijning opdoet, waarbij hij zich voordoet als iemand die hij van nature niet is. Hoe verder je in de film komt, hoe meer de puzzelstukjes bij elkaar komen. Het wordt dan ook duidelijk dat Hutch zich vastgrijpt aan deze slopende (en simpelweg saaie) routine, omdat hij het normale leven adoreert. Hiermee verzet Hutch zich tegen het aard van zijn karakter, want een normaal leven past simpelweg niet bij hem. Op dit gebied lijken Hutch Mansell (oftewel Nobody, een FBI-beul in ruste) en John Wick redelijk op elkaar, want ze adoreren beide het normale leven, ook al is dit iets ongrijpbaars voor hun.

En de vergelijking met de film "John Wick" is ook niet zo gek. Zo is "Nobody" niet alleen ontsproten uit hetzelfde brein (dat van Derek Kolstad), ook prijkt David Leitch, de regisseur van de franchise op de credits als producent. En in "John Wick" was een hond de reden voor geweld en in "Nobody" is dat een poezenarmband. Dat wil overigens niet zeggen dat "Nobody" dient als slap aftreksel, zeker niet zelfs. En dat komt vooral op het conto van Bob Odenkirk, die met deze film bewijst alles in huis te hebben om door te gaan als actieheld.

En ook al is het verhaal weinig vernieuwend en weinig hoogstaand, het is wel allemaal op een heerlijke wijze ingevuld. Zo is de actie lekker bruut en dat op een manier zoals je dat als liefhebber van het genre graag ziet. Hierbij vliegen overigens niet alleen de kogels je om de oren. Zo behoort de scène in een bus, waarin Nobody het opneemt tegen meer dan een handvol Russen, tot één van de beste vechtscènes die ik in de afgelopen tijd voorbij heb zien komen. Sowieso zijn de meeste actiescènes tof en "Nobody" is wat het wilt zijn en laat overbodige en langdradige emotionele scènes aan zich voorbij gaan.

Niet alles is overigens goed in "Nobody", want enkele belangrijke gebeurtenissen uit het verhaal worden te snel afgerond (doordat "Nobody" wat aan de korte kant is). Hierdoor voelt de structuur van het verhaal op enkele momenten te rommelig aan. Zeker de verhaallijn m.b.t. het overkopen van het bedrijf waar Hutch voor werkt (met o.a. "good old" Michael Ironside) is zwak. En zeker als je weet dat hij het alleen maar nodig heeft om gesloopt te worden in het eindgevecht. Deze finale is goed en slecht tegelijk. Afgerafeld en toch verfrissend eenvoudig. Alleen vuurwapens en knallen maar, maar wel inclusief een eindbaas-gevecht (oftewel Hutch v.s. Yulian) met een Claymore antipersoneelsmijn (met daarop de tekst "FRONT TOWARD ENEMY").

Het is geweldig om acteur Bob Odenkirk in dit soort type rol te zien, want voor het acteren in keiharde actiefilms is hij niet bekend. En hij heeft heeft twee jaar keihard getraind voor deze rol en dat merk je, want hij is in vorm. Wat deze film zo genietbaar maakt, is dat onze antiheld elke scène weer verrotter oogt. Hij krijgt echt klappen en lijdt pijn. Het geweld heeft impact en hij is geen eenmansleger. Dat zorgt ervoor dat de gevechten net wat spannender overkomen. De acteur brengt verder ook zijn kennis en skills van het acteren in drama’s, komedies en tragikomedies met zich mee. Hierdoor komt Bob Odenkirk over als een veelzijdig acteur.

Naast Bob Odenkirk krijgen we ook de destijds 83-jarige Christopher Lloyd (die natuurlijk o.a. bekend is van de "Back to the Future" trilogie) te zien in de rol van een gepensioneerde actieheld. Hij speelt de ontroerende en grappige rol als de vader van Hutch en hij is ook te zien in een aantal actiescènes (o.a. als twee Russische criminelen hem komen opzoeken in het bejaardenhuis). En als je hem middenin zo'n actiescène ziet, is zijn grijns zo breed dat je niet weet of je het plezier ziet van zijn personage, of dat van de acteur

Samen met Bob Odenkirk en muziekproducent en rapper RZA (in de rol van Harry Mansell die de broer is van Hutch en die we voor het eerst te zien krijgen tijdens het eindgevecht, maar voorheen is hij wel hoorbaar via een soort van radio waarmee hij communiceert en advies geeft aan Hutch) vormen ze een onwaarschijnlijk trio, waarbij hun acteerwerk niet alleen stoer, maar ook emotioneel beladen is.

Naast Bob Odenkirk en Christopher Lloyd is ook Aleksey Serebryakov een schitterend personage als de Russische misdaadbaas Yulian Kuznetsov, die heerlijk "over the top" wordt gespeeld door hem. Hij is net als Bob Odenkirk heerlijk genietbaar in deze film en gaat ook regelmatig grof te keer (o.a. als hij een bezoekje brengt in een ziekenhuis, waarin een aantal gewonde bendeleden van hem liggen door toedoen van Hutch). Zijn introductie na circa 36 minuten waar hij aankomt bij de nachtclub "Malina" (waarin hij ook optreedt en zingt) werd schitterend in beeld gebracht en daarbij maken we ook kennis met zijn rechterhand, oftewel de Russische neger Pavel gespeeld door Araya Mengesha.

En verder deed de overige cast het ook verdienstelijk, zoals de Deens actrice Connie Nielsen (o.a. bekend van haar rol in de Historisch / Drama film "Gladiator (2000)") als de vrouw van Hutch. En natuurlijk was het ook leuk om veteraan Michael Ironside weer eens terug te zien in een klein rolletje. Aan het eind van de film wordt de deur wagenwijd opengezet voor een vervolg (en misschien zelfs meer) en tijdens de aftiteling krijgen we nog een leuke extra scène te zien.

Wil je een avondje actievermaak zonder onnodige diepgang of langdradige rompslomp, dan is "Nobody" jouw film.

"After this vacation we need a vacation."

Sommige films schreeuwen om een vervolg en "Nobody" uit 2021 deed dat eigenlijk ook, maar dat had men beter niet kunnen doen. De eerste "Nobody" was tenminste nog een aardige, kleine verrassing met Bob Odenkirk in een onverwachte actieheldenrol. En nu krijgen we dus dit gedrocht van een "Nobody 2", oftewel een uitgekauwd, inspiratieloos en volstrekt onnodig vervolg dat alle charme van het origineel vakkundig de nek omdraait.

Vier jaar nadat hij het onbedoeld opnam tegen de Russische maffia, probeert Hutch Mansell (Bob Odenkirk) zijn schuld van 30 miljoen dollar bij de misdaadorganisatie af te betalen door schurken van over de hele wereld te liquideren. Hutch en zijn vrouw Becca (Connie Nielsen) besluiten om met hun kinderen een tripje te maken naar "Wild Bill’s Majestic Midway & Waterpark" in Plummerville. Nadat ook de vader (Christopher Lloyd) van Hutch is aangehaakt, komt de familie aan in het kleine toeristische plaatsje Plummerville, klaar om van de zon te genieten. Maar na een incident met wat pestkoppen wordt de familie het doelwit van een corrupte pretparkeigenaar (John Ortiz) en zijn louche sheriff (Colin Hanks) en trekt Hutch de aandacht van de meest verknipte en bloeddorstige bendeleider, te weten Lendina (Sharon Stone), waar hij ooit mee te maken heeft gehad.

Wat meteen opvalt is hoe futloos en voorspelbaar het verhaal is. Hutch Mansell (Bob Odenkirk) wordt wéér tegen zijn zin meegesleurd in een gewelddadig complot, wéér bedreigt een karikaturale crimineel zijn gezin, en wéér ontploft alles in een eindeloze reeks explosies. Het voelt alsof de scenarioschrijvers de eerste film hebben gekopieerd, een paar nieuwe namen hebben ingevuld, en dat als “script” hebben verkocht.

Bob Odenkirk doet zichtbaar zijn best, maar zelfs hij kan dit zinkende schip niet redden. Waar zijn acteerprestatie in de eerste film nog fris en verrassend was, oogt hij hier vermoeid, routineus en vooral ongeloofwaardig. Zijn “gewone man”-uitstraling is ingeruild voor een quasi stoere pose, en dat maakt Hutch een leeg, vlak personage.

De rest van de cast wordt amper benut. Connie Nielsen krijgt nauwelijks dialoog en haar rol is teruggebracht tot een decorstuk. Zo mag ze bezorgd kijken, mag ze één of twee keer ruzie maken met Hutch, mag ze de slechterik doodschieten (waarna ze zegt "Don't fuck with a mama bear") op het einde en verder mag ze niets. Het is schrijnend dat een actrice van haar kaliber zo weinig te doen krijgt. RZA is terug als broer Harry maar voegt niks toe en zijn personage is slecht uitgewerkt. Harry is vooral een excuus om als ninja extra vuurkracht aan Hutch’s zijde te zetten, zonder echt memorabele momenten. En Christopher Lloyd (een publiekslieveling in het eerste deel) wordt schaamteloos misbruikt voor goedkope nostalgie. Zijn scènes zijn kort, voorspelbaar en missen de humor en energie die zijn rol ooit zo leuk maakten.

En de inmiddels 67-jarige Sharon Stone als slechterik klinkt op papier leuk, maar haar rol is een verzameling clichés. Zo praat ze dreigend, zwaait ze met een pistool en verdwijnt ze weer zonder ook maar een sprankje indruk te maken. De film benut haar charisma nauwelijks (ze is overigens ook nauwelijks herkenbaar), waardoor de slechterik nergens echt gevaarlijk of interessant wordt.

En dan de actie. Waar het origineel nog één iconische scène had (de beruchte bus), ontbreekt in "Nobody 2" elk greintje creativiteit. Alles is gestileerd geweld om het geweld, zonder spanning of verrassing. Je ziet de knokpartijen en explosies aankomen van mijlenver, en na tien minuten voelt het alsof je naar een goedkope imitatie van "John Wick" zit te kijken, maar dan zonder stijl, zonder klasse en zonder hart. Ook bevat de film "The A-Team"-vibes, zo wordt "Wild Bill’s Majestic Midway & Waterpark" tot de tanden bewapend om een aanval te pareren, met boobytraps die duidelijk worden uitgelegd zodra de actie losbarst.

Visueel is de film ook teleurstellend. De cameravoering is druk, de montage hyperactief, en de soundtrack probeert met luide rocknummers spanning te forceren waar die niet is. Het geheel voelt meer als een lange trailer dan een echte film.

"Nobody 2" is het schoolvoorbeeld van waarom sommige films geen vervolg nodig hebben. Alles wat het origineel uniek maakte, verrassing, humor en menselijkheid, is ingeruild voor zielloze actie en platgetreden clichés. Het resultaat is een film die doelloos knalt, maar geen seconde beklijft. Dit is geen vervolg, dit is een uitmelking.

Apart dat niemand deze Erotiek / Mystery film ("Misdaad" en "Avonturen" is overigens ook van toepassing) van Jesús Franco heeft gezien, maar daarom heb ik wel de eer om als eerste een persoonlijk mening te schrijven en als eerste een stem uit te brengen. Hoogstaand is deze film van Jesús Franco (zijn zoveelste film en zelf heeft hij ook een piepkleine rol) natuurlijk niet, maar zijn vrouw Lina Romay is zeker het aankijken waard en ze is meer dan genoeg naakt te zien, waarbij haar man regelmatig op haar schaamstreek inzoomt en de film eindigt ook met een ingezoomd shot op haar schaamstreek.

Kort door de bocht draait het in deze film om de stripteasedanseres Moira (Lina Romay), die op zoek is naar een verborgen schat van de nazi's, waarvoor verschillende figuren elkaar bevechten, zoals o.a. haar vriend de Privé-detective Al Crosby (Antonio Mayans). Oftewel een armzalige film vol met erotiek, spionage en wreedheid en met name het eerste.

De opening van de film waarbij Lina Romay een circa 10 minuten durende striptease show geeft op de motorkap van een auto in een stripclub, mocht er best wezen en daarin zien we haar ook voor het eerst volledig naakt. Vrij snel daarna volgt eigenlijk het hoogtepunt van de film, want dan gaat Lina Romay samen met spion Victor (Miguel Ángel Aristu) naar de spionne Tina Klaus (Juana de la Morena), die het nichtje is van een nazi-generaal. Ze slaan haar neer en martelen (na circa 15 minuten) haar dan met een hete krultang (die Lina Romay vasthoudt) in haar schaamstreek (waar natuurlijk op wordt ingezoomd). Hierdoor wordt haar schaamstreek dichtgeschroeid en sterft Tina Klaus uiteindelijk. Daarna wisselen ze van elkaars kleding (beide dames zijn dan natuurlijk volledig naakt te zien) en doet Lina Romay zich voor als Tina Klaus en gaan ze naar een stervende generaal (Albino Graziani) om hem informatie te ontlokken.

Een ander hoogtepunt van de film is alweer na circa 26 minuten te zien, als Lina Romay weer een show opvoert (duurt circa 6 minuten) in de stripclub. Daarbij gebruikt ze dan pornotijdschriften waarbij schaamstreken van vrouwen en penissen van mannen in te zien zijn en daarbij vingert en likt ze aan de foto's in de pornotijdschriften (zag er eigenlijk best fraai uit). Uiteraard masturbeert ze zichzelf ook daarbij en zien we haar hand regelmatig door haar schaamstreek glijden, waarbij het aanwezige publiek haar aanmoedigt.

Na deze show wordt ze neergeslagen en ontvoerd door Al Crosby, die haar dan ondervraagt en verkracht en om te zorgen dat ze niet schreeuwt, stopt hij een perzik in haar mond. Maar dit is meer een schijnvoorstelling omdat ze elkaar juist goed kennen en elkaars geliefde zijn en ze neuken ook nog regelmatig met elkaar (o.a. op het einde). Daarna verschijnt er na circa 43 minuten een andere spion (José Ferro) op het toneel, die Lina Romay poedelnaakt op bed aantreft (rookt daar een sigaret) en tegen haar zegt:

"Do you remember we had a date ?"

Uiteraard duikt Lina Romay ook met hem het bed in en raakt ze met haar lippen en tanden zijn penis eventjes aan, die ook nog eens gestreeld wordt door één van haar voeten (tenen mooi gelakt met rode nagellak). Als ze daarna met elkaar neuken (José Ferro likt overigens nog haar schaamstreek), zegt en schreeuwt ze:

"My Tarzan ! Yes ! My Tarzan ! My Tarzan !"

Dat "My Tarzan !" (als ze klaarkomt) herhaalt ze daarna nog herhaaldelijk als ze met haar vriendje Al Crosby neukt en dat o.a. tijdens het ontcijferen van de code om het nazi-goud te vinden en op het einde als ze het nazi-goud vinden (ze vinden het opwindend om te neuken terwijl ze naar het nazi-goud kijken).

Maar voordat we bij het einde geraken, geeft Lina Romay ook nog een lesbische show (na circa 49 minuten) in de stripclub samen met Lorna Green (die dan volledig naakt is te zien), waarbij ze met elkaar tongen, met elkaars borsten spelen (o.a. likken aan de tepels) en natuurlijk wrijven ze ook met hun handen over elkaars schaamstreek. Tijdens die show steekt Al Crosby Victor dood met een mes en blijkt Lorna Green een spionne te zijn. Samen met haar vriendje / handlanger José Ferro ontvoeren ze Lina Romay en martelen ze haar. Tijdens dat martelen zijn zowel Lina Romay als Lorna Green volledig naakt (waarom zou je het ook doen met kleren aan en het is immers een Jesús Franco film) en geeft Lorna Green haar een knietje in de schaamstreek en bijt ze ook in haar borsten en wordt er ook gezegd:

Lorna Green: Are you gonna talk, whore ?
Lina Romay: No, no !
Lorna Green: Where are the books ? Where ? Talk ! Talk ! Talk !
Lina Romay: I don't know nothing !
Lorna Green: Talk or I'll extract your tits. Where are the books ? Talk ! Talk, whore !

Uiteraard wordt ze dan gered door Al Crosby die haar meeneemt naar een huis van een graaf en die graaf blijkt Jesús Franco te zijn die ze hebben vastgebonden en gekneveld en hij wordt uiteindelijk ook neergeslagen. In dat huis proberen ze dan de code te ontcijferen en neuken ze natuurlijk met elkaar, waarbij je dan ook weer "My Tarzan ! My Tarzan ! Tarzan !" hoort, en op het einde van die scène wordt er dan ingezoomd op de schaamstreek van Lina Romay.

Daarna begint de zoektocht naar het goud (vlak voor het zoeken neuken ze dan weer met elkaar), die ze uiteindelijk vinden in een huis in een bebost gebied. Zodra ze het huis binnenkomen, begint er een stem tegen hun te praten die zegt:

"Hello, my beloved niece (denkt dat het Tina Klaus is). Don't be amazed of hearing my voice beyond the grave. When you step on that spot a magnetic tape starts."

De stem praat nog even door en eindigt dan met:

"Good luck. Heil, Hitler !"

Uiteindelijk weten ze via muziek (Lina Romay speelt een deuntje op een orgel) het nazi-goud te vinden en zeggen ze tegen elkaar (eigenlijk te belachelijk voor woorden):

Lina Romay: I get horny looking at that dough. Why don't we do it here?
Al Crosby: Are you crazy ?
Lina Romay: It would be very vulgar. Fuck me.
Al Crosby: Here ? In a Nazi's place ?
Lina Romay: Why don't we fuck looking at those gold bars ? It would be a new experience. It isn't even in the Kamasutra.

Terwijl ze met elkaar neuken (Lina Romay zit dan op zijn schoot, ze heeft wel nog een rood topje aan maar haar schaamstreek is goed te zien, en beiden kijken dan naar het nazi-goud) komen José Ferro en Lorna Green binnen (die hebben hun achtervolgt en dat o.a. met een helikopter), die dan de helft van het goud meenemen en waarna ze weer vrolijk verder gaan met neuken en het kijken naar het nazi-goud. Er wordt dan afgesloten met een enorme close-up van de schaamstreek van Lina Romay en er wordt ook nog gezegd:

"Do you think there'll be enough for the both of us ? My Tarzan ! My Tarzan ! Tarzan !"

Al met al was dit een beetje een doorsnee film van Jesús Franco met zijn vrouw Lina Romay in de hoofrol en van dat soort films heeft hij er zeer veel op zijn naam staan. De film is wel vermakelijk om naar te kijken (duurt ook maar 85 minuten) en buiten het mooie naakt van Lina Romay (die destijds bijna 30 jaar oud was en ook al wat rondingen had), die van het scherm spat, zijn er verder nog mooie omgevingsbeelden te zien van Gran Canaria en Alicante waar de film is opgenomen.

Deze film had ik destijds in de bioscoop gezien omdat de trailers ervan goed uitzagen. Echter de trailer is beter dan de bioscoop versie. Met heel veel pijn en moeite heb ik de film uitgekeken (velen anderen redden dat niet en zijn al in de pauze vertrokken. Achteraf heb ik spijt dat ik dat ook niet heb gedaan). De film is totaal niet boeiend en spannend (komt misschien ook omdat hij volledig Russisch wordt gesproken) en omdat ik mijn concentratie er niet bij kon houden (omdat de film ook nog eens zeer slaapverwekkend was) snapte ik na 45 minuten al niets meer van deze film. De acteer prestaties zijn overigens dramatisch slecht en alle acteurs in de film (zowel de mannen als de vrouwen) waren zo lelijk als maar wat. Het leek wel of ze aan de crack verslaafd waren zo lelijk waren ze. Er lopen echt wel mooiere vrouwen en mannen rond in rusland dan in deze film.

De film heeft het volgens mij destijds ook niet lang volgehouden in de bioscopen. Dit was meen ik het eerste deel van een trilogie. Of er inmiddels al een 2e en een 3e deel zijn uitgebracht weet ik niet. Maar als ze slim zijn doen ze dat niet want ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zit te wachten op een vervolg van deze troep.

Het is dat ik deze ellendige film niet een 0 kan geven want anders had hij die zeker gekregen.

Gezien de hoge score van deze Drama / Thriller film, had ik best hoge verwachtingen van deze film, maar nadat ik hem gisteravond gezien heb, deel ik die mening eerlijk gezegd niet helemaal en dat komt omdat het verhaal (het is eigenlijk ook nog eens een verhaal in een verhaal) eerlijk gezegd best eenvoudig is, want het draait in feite enkel en alleen om wraak en gerechtigheid. Het plot is daarbij inderdaad wat ver gezocht en het duurt ook even voordat het allemaal duidelijk wordt, maar desondanks die duidelijkheid, heb ik toch vraagtekens bij het einde (of beter gezegd eindes).

In dit verhaal draait het om de in Los Angeles wonende Susan Morrow (gespeeld door Amy Adams), die een welgestelde eigenares is van een kunstgalerij en haar huwelijk met de knappe welgestelde zakenman Hutton Murrow (gespeeld door Armie Hammer), die zogenaamd naar New York moet reizen om zijn financiën te redden (maar in principe gaat hij gewoon vreemd), loopt op zijn eind. Op een dag ontvangt Susan een manuscript met de titel "Nocturnal Animals" (oftewel in het Nederlands "Nachtdieren"), welke geschreven is door haar ex-echtgenoot Edward Sheffield (gespeeld door Jake Gyllenhaal) en dat manuscript representeert Edwards gevoelens voor Susan en de pijn waarmee hij kampt sinds hun echtscheiding. In het manuscript wordt het verhaal verteld van familieman Tony Hastings (ook gespeeld door Jake Gyllenhaal), wiens vrouw Laura (gespeeld door Isla Fisher) en dochter India (gespeeld door Ellie Bamber) door drie gewelddadige criminelen worden ontvoerd in het donker in Texas, als ze op weg zijn met de auto. Om zijn vermiste familieleden op te sporen, roept Tony de hulp in van agent Bobby Andes (gespeeld door Michael Shannon). Terwijl Susan het manuscript leest, denkt ze terug aan haar huwelijk met Edward en de keuzes die ze in haar leven gemaakt heeft en begint ze de emotionele gevolgen van haar daden te vatten en te beseffen en komt ze ook erachter, dat ze misschien meer met haar egoïstische moeder Anne (gespeeld door Laura Linney) gemeen heeft dan ze dacht.

De opening van het verhaal op de kunstgalerij van Susan Morrow, met de corpulente blote vrouwen, mocht er best wezen en was ook wel gewaagd. Door deze fraaie in beeld gebrachte opening, weet je eigenlijk ook meteen dat je te maken hebt met een film, die visueel gezien fraai en stijlvol in elkaar steekt en gezien de vrouwen die meespelen in dit verhaal, weet je ook dat regisseur Tom Ford waarschijnlijk een een zwak/fetisj heeft voor roodharige vrouwen, met o.a. Amy Adams, Isla Fisher, Ellie Bamber, Andrea Riseborough en India Menuez, waarvan van een aantal ook hun blote (weliswaar van achteren) melkachtige lichamen te zien zijn (o.a. van Ellie Bamber en India Menuez).

In eerste instantie had ik zoiets "waar gaat dit verhaal nu eigenlijk over", maar zodra het verhaal vordert, wordt dat eigenlijk allemaal duidelijk, hoewel de verschillende verhalen door elkaar (manuscript en terugblik m.b.t. haar leven met Edward) soms wat verwarrend kunnen werken. Het verhaal (of beter gezegd verhalen) zit opzicht best aardig in elkaar en weet daarbij ook te boeien en dat was bij mij vooral m.b.t. het verhaal in het manuscript, welke best hard en grof was (de vrouw en dochter van Tony, worden namelijk nadat ze ontvoerd zijn verkracht en vermoord en daarna bloot bij het vuilnis gedumpt. In dit geval op een rood bankstel). Dat verhaal zit opzicht eenvoudig in elkaar en het einde ervan mocht er best wezen. Het is me echter wel niet duidelijk of Tony uiteindelijk zelfmoord pleegde op het einde, of dat het geweer per ongeluk afging gezien zijn verwondingen.

Het verhaal omtrent Susan en Edward en het verleden (waarbij ook de harde moeder Anne van Susan een rol speelt, die niets heeft met zachtaardige personen zoals Edward en ze vindt hem ook niet geschikt voor haar dochter om mee te trouwen. Susan omschrijft haar moeder als gelovig, conservatief, racistisch, republikeins, materialistisch en narcistisch), kon me in ieder geval minder interesseren en boeien en het einde vond ik maar raar, maar als dat de wraak van Edward moest voorstellen, dan was het natuurlijk wel geslaagd.

Visueel gezien werd het verhaal fraai en stijlvol in beeld gebracht en ook de bekende cast deed het wel goed en vooral dan beide hoofdrolspelers, te weten de altijd mooie Amy Adams (in de rol van Susan Morrow die vroeger getrouwd was met Edward Sheffield en hem op een lullige manier gedumpt heeft voor glamourboy Hutton Morrow) die zeer stijlvol van het scherm spat en Jake Gyllenhaal (in de dubbelrol van schrijver Edward Sheffield en familieman Tony Hastings in het geschreven manuscript "Nocturnal Animals"). Degene die het overigens ook wel goed deed, was Aaron Taylor-Johnson (in de rol van Ray Marcus, die het leuk vindt om te moorden, en die samen met zijn vrienden Lou en Turk de vrouw en dochter van Tony ontvoeren en daarna verkrachten en bruut vermoorden) en de scene waarbij hij op het toilet, waarbij het toilet buiten staat, zit te schijten en daarna zijn kont veegt, was best komisch. Michael Shannon (in de rol van agent Bobby Andes, die longkanker heeft en nog circa een jaar te leven heeft) deed het opzicht ook wel verdienstelijk.

Opzicht is dit zeker best een goede Drama / Thriller film en visueel gezien mocht de film er ook zeker wezen. Maar de eenvoudige verhalen, waarin het draait om gerechtigheid en wraak, stelen eerlijk gezegd niet zoveel voor (de manier waarop de verhalen verfilmd zijn, geeft het wel wat extra's) en de eindes daarvan roepen bij mij toch vraagtekens op.

Film waarvan ik vooral de eerste 60 minuten sterk vond. Tim Robbins speelde prima.

Wederom gewoon een leuke Actie / Komedie van het leuke duo Italiaanse Terence Hill en Bud Spencer en natuurlijk ook jeugd/tiener-sentiment.

Het verhaal stelt natuurlijk weinig voor en is ook behoorlijk aan de flauwe en saaie kant, maar ondanks dat valt de uitvoering wel mee en valt er genoeg te genieten van de typische humor en actie (vuistactie in combinatie met overdreven hard vuistgeluid) van Terence Hill en Bud Spencer. Dit was één van de laatste films van hun samen en deze film zijn ze ook al een beetje op leeftijd. Het was ook min of meer het einde van hun tijdperk (hun hoogtijdagen waren natuurlijk in de jaren 70, waar ze vrijwel ieder jaar samen een film maakten) en men was ook wel een beetje uitgekeken op hun. Nu zie ik ze overigens nog graag, als ze nog eens worden uitgezonden op een Duitse (daar klinken ze ook het beste op) televisiezender (meestal ARD of ZDF) op een zaterdagnacht.

Al met al gewoon weer een verdienstelijk film van het leuke duo Terence Hill en Bud Spencer en vanwege het jeugdsentiment krijgt hij van mij een voldoende.

P.S. die April Clough was overigens vroeger wel een leuke verschijning en ze speelde een paar keer mee in hun films als dom sexy blondje.

Gewoon een prima Thriller die me vanaf de eerste minuut wist te boeien en waarvan het verhaal (best origineel) ook nog eens spannend was en zelfs de ontknoping verrassend was. Ik zag het in ieder geval niet aankomen. Waarom vond ik overigens wel enorm cliché, maar dat doet de film niet te kort.

Ook met de uitvoering zat het meer dan goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de cast. Maar wat wil je ook met sterren als Liam Neeson en Julianne Moore die het bijna altijd goed doen. De rol van Jason Butler Harner (als copiloot) vond ik overigens ook goed en op het einde heb ik zelfs om hem moeten lachen.

Al met al is dit gewoon een zeer vermakelijke thriller die zich lekker wegkijkt en ook best veel wendingen heeft.

Nee, aan deze film van Alex van Warmerdam vond ik niets aan. Hoe maf de film ook was het verhaal vond ik zeer saai en totaal niet boeiend en de humor was zeer ver te zoeken. Ik heb volgens mij welgeteld maar een paar keer moeten glimlachen (o.a. bij de scene met de neger in de kooi). De personages in de film konden me ook niet of nauwelijks bekoren en de rol van Theo van Gogh sloeg nergens op. Film technisch zag het er best fraai uit en dat geldt eigenlijk ook voor de decors (zeker het nep bos). Nee geef mij maar "De Jurk" en "Ober" van Alex van Warmerdam want die kon ik wel waarderen en vond ik ook zeer leuk.

Na "Get Out (2017)" en "Us (2019)" is "Nope" de derde film van regisseur Jordan Peele. Ik vind Jordan Peele één van de meest interessante regisseurs van het moment. Hij durft risico's te nemen en benaderingen te kiezen die niet eerder genomen zijn. Zo valt ook "Nope" eigenlijk maar lastig in een hokje te plaatsen. Het is niet echt volledig horror, niet echt volledig science-fiction en ook niet volledig komedie. Het is vooral zijn eigen ding, waarbij het zich niet teveel van "regels" lijkt aan te trekken.

In "Nope" draait het om OJ Haywood (Daniel Kaluuya) en diens zus Emerald Haywood (Keke Palmer), die op een afgelegen boerderij net buiten Los Angeles paarden fokken. De zaken gaan slecht, maar dan ziet OJ tussen de wolken een vliegende schotel. Als ze erin slagen daar scherpe beelden van te schieten zijn al hun problemen opgelost. Denken ze.

Ik heb "Nope" gisteravond in bioscoop gezien (er zaten circa 20 mensen in de zaal) als voorpremière en de film is goed te genieten als popcornvermaak (in mijn geval een een zak Croky Bolognese chips en een Fanta en in de pauze nog een Latte Macchiato met een halve Twix) en het heeft ook een goede maar trage opbouw. Het is ook een totaal andere film dan "Get Out" en "Us" en een horrorfilm wil ik het eigenlijk ook niet noemen. Doordat je niet goed weet wat er exact gaande is, weet de film wel geregeld spannend te worden en het mysterie weet ook enorm goed voor de film te werken, dankzij zijn zowel subtiele als realistische opbouw.

In "Nope" zegt Jordan Peele vooral belangrijke dingen over inclusie, onze behoefte aan spektakel, het gevaar van aandacht, het temmen van wilde dieren, hebzucht, Hollywood, familiebanden en nog veel meer. "Nope" is ook leerzaam en dan doel ik met name op de opening van de film waarbij Emerald uitleg geeft over de allereerste verzameling foto's, van een donkere jockey op een paard, die gebruikt werden om een ​​film te maken.

Hoewel "Hope" meer een sciencefictionfilm is dan een horrorfilm, zijn er zeker enkele fascinerende en griezelige observaties, zoals een moorddadige chimpansee met de naam Gordy in een sitcom die zich tegen zijn mede acteursploeg keert, een wolk die zes maanden heeft stilgestaan, stroomuitval en intense momenten als gevolg van UFO verantwoordelijke tornado's. En als het erop aankomt, bevatten de actiescènes de juiste hoeveelheid duidelijkheid, slimme obstakels en blokkades, totdat het tijd is om te onthullen waar de personages mee te maken hebben. Het is in ieder geval geen UFO Ook vallen er slachtoffers en met name cast, publiek en toeschouwers bij een opname van een sitcom en bij een show in een pretpark.

De film wordt volledig gedragen door Daniel Kaluuya en Keke Palmer, die op het scherm een ongelooflijke chemie hebben als broer en zus, die een afgelegen paardenboerderij in Californië runnen na de dood van hun vader (Keith David) aan het begin van de film door een mysterieuze gebeurtenis. Daniel Kaluuya zet een zeer goede hoofdrol neer, maar Keke Palmer weet wellicht nog meer te imponeren, hoewel ik me ook kan voorstellen dat er mensen zijn die haar irritant zullen vinden. Ze helpen om de film ook nog eens leuk te maken om te kijken, want de film bestaat niet alleen maar uit spanning en nagelbijten. Het is vooral een combinatie van veel verschillende dingen, waarbij het ene nooit echt de overhand weet te krijgen boven het andere. Een perfecte delicate balans.

De cast in "Nope" is eigenlijk ook vrij beperkt want buiten Daniel Kaluuya en Keke Palmer zien we vooral nog Brandon Perea als Angel Torres, een nieuwsgierige elektronische winkeltechnicus, bij wie OJ Haywood en Emerald beveiligingscamera's (waar ze het mysterie mee willen vastleggen) kopen en waarbij hij helpt om ze te installeren en hij is ook enorm in de ban van het mysterie welke plaatsvindt op de afgelegen boerderij. Verder zien we nog Steven Yeun als Ricky "Jupe" Park die zijn eigen western-pretpark heeft en die ook iets te maken heeft met het mysterie en hij heeft vroeger als kindacteur ook iets traumatisch op een filmset meegemaakt en daarvan zien af en toe heftige flashbacks. En als laatste zien we nog Michael Wincott als de bekende cameraman Antlers Holst, die OJ Haywood en Emerald erbij halen om het mysterie te kunnen vastleggen. Natuurlijk zijn er ook nog wat andere personages, zoals een filmende verslaggever (Devon Graye) op een elektrische motor (die natuurlijk uitvalt), maar die hebben nauwelijks een rol.

De film ziet er verder geweldig uit en dat met een heerlijke mysterieuze en ietwat ongemakkelijke sfeer en ook het einde mocht er wezen, hoewel de film daarna voor mij nog iets langer had mogen duren. Het camerawerk van de Nederlandse-Zweed Hoyte van Hoytema is geweldig, waarbij dingen er niet continue op gericht zijn om dingen maar zo spectaculair mogelijk in beeld te brengen. Het houdt de film ook meer persoonlijk en tot op zekere hoogte absoluut realistisch om naar te kijken.

Al met al vond ik "Nope" een geslaagde kijkervaring, die goed is qua opbouw van het verhaal en zijn sfeer. Er is ook voldoende spanning en het weet ook allemaal goed te vermaken.

Soms leuk maar soms ook erg langdradig. De eerste 30 minuten in deze film zijn eigenlijk nog het beste, daarna wordt de film zeer voorspelbaar en ook melig. Leuk voor eens gezien te hebben maar meer ook niet. Deze film deed me een beetje denken aan de "Nutty professor", het verhaal lijkt erg op elkaar namelijk. Lelijke man (met een groot hart) probeert het mooie meisje te krijgen. En weet je dat lukt ook nog altijd in dit soort films

Duitsers kunnen toch uitstekende drama films maken, zo ook deze. Het verhaal was boeiend en was zeer mooi verfilmd (mooie beelden) en de acteurs deden het goed, Het einde mag op zijn zachts gezegd tragisch genoemd worden en was eigenlijk niet nodig geweest als de reddingwerkers beter hun werk gedaan hadden.

Van dit soort drama's met meerdere verhaallijnen zijn er al meerdere films gemaakt en zeker ook betere. Deze film is zeker niet slecht maar bijzonder en echt aangrijpend vond ik het eigenlijk nergens en inderdaad het verhaalverloop is vrij voorspelbaar. De cast deed overigens wat ze moest doen maar echt overtuigend vond ik het allemaal niet m.u.v. Carrie-Anne Moss die best aardig speelde. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet, denk dat ik deze film ook weer snel vergeten ben.

Dit is best een goed drama, waarvan het verhaal interessant is en zeker ook wist te boeien. De kracht van deze film is de cast die overtuigend speelt en met name de personen die besmet zijn met HIV-AIDS (die zagen er ook best realistisch uit en het was niet bepaald een fraai aanblik).

Het verhaal begint met een scene waarin een behoorlijke groep homo's op het strand zit te feesten en te seksen (niet echt een prettige aanblik en ik kreeg er ook pijn van in mijn Flauw, maar ik kon het gewoon niet laten). Om een aantal van deze homo's draait het verhaal waaronder hoofdrolspeler Mark Ruffalo (in de rol van Ned Weeks) die eigenlijk weinig moet hebben van deze losbandigheid onder de homo's.

Nadat één van deze homo's snel komt te overlijden, ontstaat er paniek (de chaotische bijeenkomst was best aardig in beeld gebracht) rondom het nieuws van de HIV-AIDS uitbraak in New York in de beginjaren 80 onder de homogemeenschap en vechten homo-activisten (waaronder Mark Ruffalo en Taylor Kitsch) en aan de rolstoel gekluisterde doctor Emma Brookner (gespeeld door Julia Roberts) om het snel bespreekbaar te maken en om de ziekte zo snel mogelijk een halt toe te brengen. Omdat de homogemeenschap destijds nog gevoelig lag in de maatschappij proberen bestuurders het in de doofpot te stoppen. De opbouw van dit verhaal is goed en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan die best aangrijpend is en soms zelfs schokkend.

Zoals gezegd is de kracht van deze film de cast en ze doen het allemaal behoorlijk overtuigend en de vele dialogen zijn interessant en boeiend. Met name Matt Bomer in de rol van Felix Turner (de vriend van Ned Weeks) die besmet is geraakt met HIV-AIDS speelde zeer overtuigend en zag er ook beangstigend realistisch uit als een besmet persoon met HIV-AIDS. De film duurt met ruim twee uren behoorlijk lang, maar toch wist de film me vanaf het begin tot het einde te boeien. Op het einde werd er zelfs aangegeven dat er dagelijks 6000 mensen besmet raken met HIV-AIDS ! Dat is best een heftig feit en eigenlijk ook dat men er nog steeds niets op heeft gevonden om HIV-AIDS te overwinnen.

Al met al gewoon een sterk en goed drama, welke ik heb gezien op de betaalzender HBO.

Gewoon een prima drama welke soms ook wat aangrijpend (vanwege het onrecht) is. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Ook met de uitvoering zit het goed en dat komt vooral vanwege de indrukwekkende sterrencast die het prima doen. En dan heb ik het natuurlijk vooral over Charlize Theron, Woody Harrelson, Frances McDormand en zeker ook Richard Jenkins.

Aardige en vooral een vermakelijke ouderwetse thriller met een aparte rol van hoofdrolspeler Roger Moore. Normaal speelt hij altijd op een charmante manier de vrouwenversierder, maar in deze film heeft hij juist een hekel aan vrouwen (hij legt op een gegeven moment ook uit waarom) en heeft hij het meer op katten. Ook loopt hij er ietwat vreemd bij met o.a. een belachelijke baard en snor (ook dit keer geen pak aan) en borduurt hij ook

Hoewel het verhaal inmiddels behoorlijk gedateerd is (destijds wel behoorlijk actueel i.v.m. de eerste en nog steeds enige vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk, namelijk Margaret Thatcher), wist de film wel te boeien (het wordt wel nergens echt spannend en er zit ook relatief weinig actie in) en zat het met de uitvoering ook wel goed. Dat laatste komt natuurlijk vooral op conto van hoofdrolspeler Roger Moore die het leuk doet (inclusief humor) in zijn rol van de norse diepzee-duiker en avonturier Rufus Excalibur Ffolkes, maar ook door Anthony Perkins in de rol van terrorist Lou Kramer. De overige cast zoals o.a. James Mason doen het verdienstelijk. Het einde was wel aardig en omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg.

Al met al gewoon een leuke ouderwetse Thriller om eens gezien te hebben en meer ook niet.

Na het in 2020 zien van "The VVitch: A New-England Folktale (2015)" van regisseur Robert Eggers was ik wel benieuwd naar deze "The Northman" en een gedeelte van de cast uit "The VVitch", zien we ook in deze film weer terug en dan doel ik op Anya Taylor-Joy en Ralph Ineson, waarbij de laatste maar een kleine rol heeft.

The Northman neemt je mee terug naar het jaar 895 na Christus. Op het eiland Hrafnsey ziet kleine Amleth (Oscar Novak) hoe zijn vader Aurvandil (Ethan Hakwe) wordt vermoord door diens halfbroer Fjölnir (Claes Bang) en hoe zijn moeder Gudrún (Nicole Kidman) wordt meegenomen. De Vikingzoon ontsnapt in een roeibootje en schreeuwt: “Wreek vader, red moeder, dood Fjölnir!” En zo geschiedt. Twintig jaar later, als Amleth (Alexander Skarsgård) inmiddels een gespierde en meedogenloze Vikingkrijger is geworden, laat hij zich als slaaf verschepen naar IJsland waar zijn laffe oom woont. Hij wordt te werk gesteld op de boerderij van Fjölnir, waar hij samen met zijn nieuwe bondgenoot, het Slavische slavenmeisje Olga (Anya Taylor-Joy), wacht op het juiste moment om toe te slaan.

Qua plot heeft "The Northman" weinig om het lijf, waardoor de film soms wat saai, lang en clichematig aanvoelt. Gelukkig heeft Eggers wel drie sterke troeven in handen om je toch op het puntje van je bioscoopstoel (het was gisteren overigens niet druk bij de film) te laten zitten. Ten eerste is daar de topcast die dit avontuur bevolkt, met als hoogtepunt een afgetrainde Alexander Skarsgård, die veel indruk maakt als vechtmachine Amleth. En daarnaast spelen toppers als Nicole Kidman, Ethan Hawke en Willem Dafoe ook hele sterke bijrollen, hoewel de laatste twee maar kort te zien zijn.

Als tweede zijn er de prachtige dialogen die Eggers samen schreef met Sjón. Deze IJslandse dichter brengt je in vervoering met toverwoorden als "slachtwolven", "vloekspreker" en "dwaalprofeet". Maar het allermooist (de derde troef) zijn de sfeerrijke beelden vol onheil waarmee Eggers zijn barokke wraakepos optuigt. Vooral zijn adembenemende climax rond de IJslandse vulkaan Hekla sleurt je nog dieper het verhaal binnen. Er zijn gruwelijke waanbeelden, bovennatuurlijke openbaringen en bijna zintuigelijke scènes waarin wind, regen, sneeuw, modder en as in je gezicht lijken te slaan. Alsof je naast Amleth over de IJslandse heuvels tijgert, op zoek naar wraak.

Ook de scènes in de nacht zijn schitterend met veel donker en grauw en waarbij het lijkt alsof de film zwart-wit is en dat met de warme gloed van een kampvuur als enige kleurbron. Waar "The Northman" zeker ook in slaagt, is het bloederig geweld en het laten zien op welke gruwelijke manieren iemand vermoord kan worden. Niks wordt aan je verbeelding overgelaten, waardoor het tijdperk waarin de film zich afspeelt nog realistischer overkomt.

De cast maakt "The Northman" zeker al het kijken waard en met name Alexander Skarsgård (hem kan ik vooral van de televisieserie "True Blood (TV Series 2008–2014)", waarvan ik de eerste drie seizoenen van heb gezien). Wat vooral opvalt is hoe voorovergebogen hij z’n schouders houdt, waarmee hij zijn aanvalshouding er bijna dwangmatig uit laat zien. Ik vond hem in ieder geval perfect gecast als vechtmachine, die o.a. met bijlen een muur van de vijand beklimt, met een bloedbad tot gevolg en natuurlijk krijgt hij op het einde zijn wraak (zowel op zijn oom als op zijn moeder). Een Oscar gaat deze sympathieke acteur echter voor zijn rol niet winnen. Ik dacht overigens even dat z’n echte vader, te weten Stellan Skarsgård), de rol van mannelijke heks in de grot speelde, maar dat bleek niet het geval.

Taylor-Joy (met haar aparte gezicht) is natuurlijk perfect gecast als een witharige Germaanse en dat geldt eigenlijk ook voor de IJslandse zangeres Björk. Hoewel haar rol zeer beperkt is, ze past perfect in deze film. Misschien nog wel beter dan Willem Dafoe in de de kleine rol als hofnar. Verder is Nicole Kidman gewoon goed als altijd en ik moest ook lachen om haar tijdens een scène, waarbij ze zegt "Wat is je zwaard lang" Haar rol is echter ook niet zo groot. Ethan Hawke's rol is echter nog kleiner, maar hij speelt de stoere vaderrol wel goed.

"The Northman" zit filmtechnisch sterk in elkaar, maar het verhaal is wel te standaard (er zit eigenlijk ook geen verrassing in) en biedt weinig vernieuwends binnen het wraakgenre. Wat dat betreft is "The Northman" niet meer dan een redelijke doorsnee wraakfilm. Maar de geweldige acteurs, de verpletterende beelden, het geweld en de poëtische dialogen maken heel veel goed.

P.S. de titelsong "Northman" van Sue Thompson mocht er overigens ook wezen

Het origineel uit 1922 heb ik niet gezien in de bioscoop en ook niet op andere wijze, maar ik ben blij dat ik 100 jaar later wel deze remake in de bioscoop heb gezien. Want visueel gezien was het een genot om Nosferatu op het grote witte doek te zien en dat ook nog eens in een heerlijke relaxstoel (dus met de benen en voetjes omhoog en de rugleuning ietwat naar achteren) met een drankje (een petflesje Fanta) en een zak Bolognese chips erbij.

Het is het jaar 1838. Ellen Hutter (Lily-Rose Depp) is de vrouw van vastgoedmakelaar Thomas Hutter (Nicholas Hoult). Ze wonen in Wisborg in Duitsland, een rustig stadje waar doorgaans weinig spannends gebeurt. Als Thomas een veelbelovende opdracht krijgt van zijn werkgever Knock (Simon McBurney) om graaf Orlok (Bill Skarsgård) uit Transsylvanië in Roemenië een acte te laten ondertekenen voor een vervallen woning in Wisborg, gaat hij gretig op dit aanbod in. Terwijl hij te paard op reis gaat, blijft Ellen alleen achter bij Thomas welgestelde vriend Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson), diens vrouw Anna (Emma Corrin) en hun twee jonge dochters Clara (Adéla Hesová) en Louise (Milena Konstantinova). Wanneer Ellen lange tijd niets van hem hoort, groeit haar angst voor Thomas' excentrieke opdrachtgever, die zijn ware aard als vampier verborgen houdt, en zeker als ze hem ontmoet. Want graaf Orlok is namelijk in de ban van haar.

"Nosferatu" gaat over de obsessie tussen een gekwelde jonge vrouw, Ellen Hutter, en de eeuwenoude Transsylvanische vampier, graaf Orlok, die haar achtervolgt. Ik heb me vanaf de eerste tot de laatste minuut zeer goed vermaakt met het sfeervolle, boeiende en soms ook spannende verhaal en werkelijk elk shot in "Nosferatu" is een schilderijtje om in te lijsten.

Met schitterende belichting (blauwtinten voor scènes die zich in de nacht afspelen en warmere oranje tinten bij scènes waarbij er sprake is van lichtbronnen zoals kaarsen en haarden) weten regisseur Robert Eggers en zijn cameraman Jarin Blaschke mooie contrasten en grote schaduwen te creëren, zowel in het kasteel van de graaf als in de door terreur geplaagde stadje Wisborg, waar o.a. de pest uitbreekt. Ook als Thomas Hutter (Nicholas Hoult) onderweg gaat naar graaf Orlok / vampier Nosferatu (Bill Skarsgård) zijn de beelden van de omgeving (de natuur met o.a. vallende sneeuw) prachtig en dat inclusief de aankomst in een klein zigeunerdorpje met o.a. een herberg en een poedelnaakte mooie maagd (Katerina Bila) op een wit paard.

Katerina Bila is overigens niet de enige vrouw die we naakt te zien krijgen, want op het einde zien we ook nog de borstjes / erwtjes van Lily-Rose Depp als vampier Nosferatu zich tegoed doet aan haar naakte lichaam en wat uiteindelijk zijn dood kost als de zon weer opkomt en dat geldt helaas ook voor Ellen.

En soms zijn de beelden ook zowel mooi als vies en dan doel ik o.a. op de kop afbijten van een duif door Knock (Simon McBurney), de dienaar van de graaf, een lange naald die in Ellen haar arm wordt gestoken door professor Albin Eberhart von Franz (Willem Dafoe), ratten (die de pest verspreiden in het stadje Wisborg) die zich te goed doen aan het lichaam van Anna Harding (Emma Corrin) en de twee jonge dochters (die ook steeds op aparte wijze pappa en mamma zeggen) van Anna en Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson) die gedood worden door vampier Nosferatu.

Ook de toegepaste effecten in de film zijn fraai en vooral die m.b.t. schaduwen. Zo zien we namelijk op een gegeven moment (als de graaf / vampier per boot is aangekomen in het stadje Wisborg en door Knock gebracht / geroeid wordt door zijn vervallen gekochte riante woning in Wisborg) op zeer fraaie wijze de schaduw van graaf Orlok's hand, die zich vanaf zijn woning uitstrekt over de daken van de stad Wisborg.

Buiten het verhaal en de vele ontelbare mooie shots, verdienden ook de acteerprestaties van de gehele cast alle lof voor het tot leven brengen van Eggers' visie. Zo schittert (zowel qua uiterlijk als acteerprestaties) Lily-Rose Depp als Ellen Hutter die het doelwit van de graaf / vampier is. Ze weet daarbij iemand neer te zetten die pure angst en lijden (welke pendelt tussen melancholie, hysterie, epileptische aanvallen) moet doorstaan, maar ook bewuste keuzes moet maken om onder het juk van de mannen om haar heen uit te komen.

Eén van die mannen is Nicholas Hoult als haar man Thomas Hutter en hij neemt je op schitterende wijze mee in zijn zenuwslopende expeditie naar het kasteel van de graaf, waar we de laatst genoemde ook voor het eerst in de film zien en hij wordt onherkenbaar en schitterend gespeeld door Bill Skarsgård. Hij laat, na zijn eerdere rol als clown Pennywise in de nieuwe "It"-films, met zijn vertolking van de graaf annex vampier wederom zien dat hij een meester is in het neerzetten van doodenge karakters. Dit keer wekt hij angst en indruk met een kromme silhouet, foetus-achtige hoofd en onnatuurlijk lange vingers. Maar het meest angstaanjagende aan hem is zijn diepe en rasperige stem en krassende ademhaling, die door merg en been gaan.

Maar ook de bijrolspelers leveren briljante acteerprestaties, zoals veteraan Willem Dafoe als de excentrieke, occulte en "Schnapps" drinkende professor (inclusief een geweldige lange pijp) en onderzoeker Albin Eberhart von Franz. Hij zorgt ook voor humor en zijn personage is een wirwar van eigenaardigheden die door zijn medeleven en humor het grauwe tafereel voorziet van kleur. Een andere aparte bijrolspeler is Simon McBurney als Herr Knock, die de dienaar is van de graaf / vampier. Knock wordt met veel enthousiasme gespeeld door Simon McBurney en zijn gruwelijke escapades maken hem tot een aandoenlijk grijs monstertje.

Verder zijn de bijrollen van Ralph Ineson (als Dr. Wilhelm Sievers die de bezeten Ellen Hutter in eerste instantie onderzoekt en behandelt en daarna professor Albin Eberhart von Franz erbij haalt), met zijn aparte zware stem, Aaron Taylor-Johnson (als de sceptische en conservatieve Friedrich Harding, die necrofilie uitvoert op het dode lichaam van zijn vrouw Anna) en Emma Corrin (Anna Harding) ook gewoon goed en de laatste vond ik ook nog eens een mooie vrouw. Zowel Emma Corrin als Lily-Rose Depp lopen ook steeds rond in fraaie en schitterende jurken.

Hoewel ik dus het origineel uit 1922 niet heb gezien (moet ik misschien toch maar eens doen), laat "Nosferatu" zien dat een klassiek verhaal opnieuw kan schitteren door vakmanschap en visie. Regisseur Robert Eggers brengt namelijk een prachtig vormgegeven en meeslepende wereld tot leven en dankzij de sublieme acteerprestaties weet hij het klassieke verhaal op indrukwekkende wijze nieuw leven in te blazen. Dat de film zich iets te lang rekt en ook niet echt eng is valt te vergeven, vooral omdat het geheel zo mooi in elkaar steekt. "Nosferatu" is fraai en naargeestig tegelijkertijd, een gegeven dat wordt samengevat in een knaller van een eindshot.

"Einen schöne hals hat eure frau....."

Na afgelopen zaterdagavond de remake uit 2024 in de bioscoop te hebben gezien, heb ik me gisteren gewaagd aan het origineel uit 1922, welke bijna verloren was gegaan vanwege een rechtenkwestie. De weduwe van Bram Stoker, auteur van het boek "Dracula", deed in de jaren twintig namelijk regisseur F.W. Murnau een proces aan omdat de producent fan de film had verzuimd om de rechten te kopen. Met als gevolg dat alle kopieën van de film vernietigd moesten worden. Maar gelukkig werd er een exemplaar in Frankrijk over het hoofd gezien en dat werd in 2006 gerestaureerd, en in 2013 gedigitaliseerd en van een nieuwe soundtrack voorzien.

Normaal gesproken kijk ik eigenlijk geen films meer waarin niet wordt gesproken (in Nosferatu hoor je alleen muziek en krijg je teksten in beeld te zien), ik vooral films t/m de jaren 70, maar omdat ik de remake schitterend vond, heb ik gisteren dus deze gerestaureerde / gedigitaliseerde "Nosferatu" gepindakaasd en hem gisteravond bekeken. In de bioscoop had ik er een drankje en hapje bij en nu natuurlijk ook, namelijk een biertje (een gerijpte herfstbok) en en een stuk pizza.

De film speelt zich af in 1838 in het stadje Wisborg in Duitsland, als huizenmakelaar Knock (Alexander Granach) zijn gezant Hutter (Gustav von Wangenheim) naar Transylvanië in Roemenië stuurt om een, naar het schijnt, simpele onroerend goed transactie af te sluiten met de zekere graaf Orlok (Max Schreck). Ellen (Greta Schröder), de jonge vrouw van Hutter, wil niet dat haar man gaat, want ze is bang dat er iets gebeurt. Maar Hutter wuift haar onrust weg en gaat op reis. De graaf woont in een donker en afgelegen kasteel, waar de plaatselijke bevolking ver van wegblijft. Niemand wil Hutter tot aan het kasteel brengen, zodat hij het laatste deel in z’n eentje moet afleggen. In het kasteel maakt hij al snel kennis met graaf Orlok, die Hutter uitnodigt voor een maaltijd. Graaf Orlok ziet een foto van Ellen en raakt zeer gecharmeerd van haar en dan vooral haar mooie hals (je ziet dan ook mijn openingszin in beeld). Pas als graaf Orlok het koopcontract reeds heeft getekend, merkt Hutter dat er iets niet helemaal in de haak is, maar dan is de graaf al onderweg naar zijn nieuwe huis. Voordat hij op zijn nieuwe bestemming arriveert werpt hij zijn ziekelijke schaduwen reeds vooruit.

Na het zien van dit origineel (die circa 30 minuten korter is dan de remake), moet ik constateren dat regisseur Robert Eggers deze klassieke horrorfilm goed gekopieerd heeft. Hier en daar heeft hij wat aanpassingen gedaan, zo komt professor Albin Eberhart von Franz niet voor in het origineel en hebben de Harding's geen kinderen en zijn ze broer (Georg H. Schnell) en zus (Ruth Landshoff), maar grotendeels volgt hij het originele verhaal en een aantal beelden / shots zijn zelfs identiek (bijvoorbeeld als Hutter aankomt in het kasteel en hij dan in de verte graaf Orlok ziet).

Hoewel ik dit origineel iets minder vond (o.a. omdat er niet in gesproken wordt) dan de remake, bezit deze Fantasy / Horror film nog steeds een lugubere schoonheid en een angstaanjagende precisie in enscenering en cameravoering, met Max Schreck als onvergetelijke vampier in een benauwende sfeer met veel buitenopnames en met een echt slot als decor.

De beelden in de film zijn allemaal voorzien van gele, blauwe en rode tinten en het verhaal is opgebouwd uit vijf actes:
1e Acte (na 4 minuten): De introductie van Hutter, Ellen en Knock en de reis van Hutter naar het kasteel van graaf Orlok en zijn aankomst;
2e Acte (na 27 minuten): De kennismaking met graaf Orlok en het vertrek uit het kasteel;
3e Acte (na 44 minuten): De reis van graaf Orlok per boot naar het stadje Wisborg;
4e Acte (na 63 minuten): De aankomst van graaf Orlok in het stadje Wisborg en het uitbreken van de pest;
5e Acte (na 77 minuten): Dood en verderf door de pest en de ontknoping met graaf Orlok, Ellen en Hutter.

Waarna de film na 93 minuten is afgelopen en graaf Orlok en Ellen (de eigenlijke heldin van het verhaal die uiteindelijk een manier ontdekt om graaf Orlok te verslaan met gevaar voor eigen leven) dan beiden dood zijn na hanengekraai (je ziet dan ook even een kraaiende haan in beeld) en zonsopkomst (hierdoor lost graaf Orlok op) in de ochtend en Hutter om haar treurt.

Omdat de remake natuurlijk nog vers in mijn hoofd zit, bood dit origineel natuurlijk geen verrassing voor mij, maar desondanks wist ook dit origineel me te boeien en te vermaken en met Max Schreck als graaf / vampier Orlok heeft men minstens zo'n enge graaf / vampier als Bill Skarsgård in de remake en Max Schreck moet het zelfs doen zonder stem (het blijft tenslotte een geluidloze film) Maar dat compenseert hij ruimschoots met zijn mimiek en bizarre uiterlijk, waarmee hij angst en ontzag inboezemt. Met zijn kale kop, griezelige make-up, dunne lichaam en holle ogen komt hij in een soort van zombie-achtige trance naar je toe geslopen en dat met de spinnige vingers (inclusief gekromde nagels) gespreid en de rat- achtige tanden ontbloot.

Graaf Orlok is in deze film ook de bewuste drager van de pest, want op het moment dat hij per boot (zijn verrijzenis uit zijn doodskist aan boord op de boot is best griezelig) vertrekt naar het stadje Wisborg en daar aankomt (fraai in beeld gebracht), zaait hij dood en verderf. En net zoals in de remake wordt ook in dit origineel fraai gebruik gemaakt van de schaduw van de graaf / vampier, wanneer hij op de trap naar Ellens slaapkamer sluipt, en dit keer dus op Ellen i.p.v. de daken in het stadje Wisborg bij de remake.

Max Schreck is steeds het hoogtepunt in de film en hij is ook de absolute uitblinker van de cast. Alexander Granach als Knock deed het overigens ook verdienstelijk en hij zag er eigenlijk ook wat eng uit en in dit origineel gaat hij niet dood maar wordt hij weer opgepakt nadat hij gevlucht is uit de inrichting. Gustav von Wangenheim als Hutter vond ik helaas vooral overacterend spelen en kon me niet overtuigen.

Verder verdient Greta Schröder een dikke pluim. Ze speelt namelijk de rol van Ellen, de verloofde van Hutter, erg goed en overtuigend en ze heeft ook vele gezichten. In het begin van de film is ze het toonbeeld van onschuld. Ze treurt zelfs om de dood van voor haar geplukte bloemen en wanneer ze in de greep van de graaf / vampier komt, drukt haar gelaat zowel angst als lust uit. Greta Schröder brengt het scala van emoties en transformaties dat haar personage ondergaat moeiteloos over. En ook vond ik het leuk en zelfs ietwat sexy toen ze op een gegeven moment 's avonds wakker wordt en uit haar bed stapt en dan slaapwandelend op haar tenen (i.p.v. op de voeten) naar het balkon loopt en daar dan gevaarlijk op de railing van het balkon gaat lopen (overigens ook op haar tenen) met de armen naar voren gericht.

Ondanks dat de film ruim 100 jaar oud is maakt "Nosferatu, eine Symphonie des Grauens" nog steeds indruk (o.a. met fraai shots) en regisseur F.W. Murnau weet met zijn creativiteit ook extra spanning te creëren door voor die tijd revolutionaire technische ingrepen. Zo had niemand eerder ooit negatiefbeelden gebruikt in zijn film, welke goed te zien zijn bij de scène met de rijdende koets (de koets die uiteindelijk Hutter bij het kasteel van graaf Orlok afzet) na circa 24 / 25 minuten en waarvoor de koets met paarden zijn aangepast.

Hoewel er niet gesproken wordt in de film en je alleen maar muziek (van Hans Erdmann) hoort, was dat gelukkig niet echt heel storend en soms was de muziek ook passend. Want op een gegeven moment zie je na circa 76 minuten een aankondiger (een man) op straat in het stadje Wisborg een aankondiging (i.v.m. de uitgebroken pest) doen met een trommel en daarbij hoor je dan trommelgeroffel alla Pete Sandoval

Ondanks dat er niet gesproken wordt, zijn sommige dialogen die je in beeld te zien krijgt wel leuk en grappig, zoals het moment dat Hutter zich in de avond in het kasteel in zijn vinger snijdt met een mes bij het snijden van brood en graaf Orlok dan naar hem toeloopt en zegt:

"Ihr habt euch weh getan.... Das kostbare blut!"

En als hij daarna uiteindelijk gebeten wordt (wat je wel niet te zien krijgt) door de graaf / vampier en hij de ochtend erna wakker wordt, denkt hij dat hij door twee muggen is gebeten in zijn hals vlak naast elkaar en dat schrijft hij ook in een brief (die je te zien krijgt) aan zijn vrouw Ellen.

"Nosferatu, eine Symphonie des Grauens" is om meerdere redenen een mijlpaal. De film zit vol prachtig geschoten scènes en shots en het was deze film die de regel introduceerde dat zonlicht fataal is voor vampiers. Ondanks dat film inmiddels ruim 100 uur oud is, blijft het gewoon verplichte kost voor de horrorliefhebber (en ook voor de liefhebbers van 'stomme' films) en ik ben dan ook blij dat ik hem nu ook gezien heb. Het is nu ook mijn oudste film waarop ik gestemd heb op MovieMeter.

De omschrijving hierboven klopt niet helemaal, want de buitenaardse vampier (verdienstelijk gespeeld door Arthur Roberts in een soort van "Man in Black" uiterlijk) wordt niet door een vreemde laserstraal naar de aarde gestuurd maar hij landt hier met zijn ruimteschip. Voor de rest klopt het wel, want hij is inderdaad naarstig op zoek naar vers bloed. Zijn eerste twee slachtoffers maakt hij al snel en één daarvan is Belinda Grant, die in de betreffende scene topless is te bewonderen (ze heeft namelijk seks met haar vriendje in een auto).

Het verhaal is lachwekkend slecht en oogt in alles zeer goedkoop, waardoor het veel wegheeft van een jaren 80 pornofilm met verhaal maar zonder porno. Dat je denkt dat het gaat om een pornofilm komt mede ook omdat Traci Lords (ex-pornoster, destijds weliswaar minderjarig en deze film overigens niet want toen was ze 19/20 jaar en dat is natuurlijk nog steeds jong. Dit is meen ik ook haar eerste normale film na haar roemruchte pornocarrière) de hoofdrol speelt als een soort van verpleegster. Ze loopt ook rond met een sexy verpleegstersuniform en ze is ook gewoon bloot (borsten en kont) te bewonderen in o.a. de scene waarin ze zich zit af te drogen na het douchen (die scene mocht er wel wezen en was misschien tevens het hoogtepunt van deze film). Ze zit zelfs op iemand, waarbij ze haar haren naar achteren gooit en haar torpedo borsten prominent in beeld zichtbaar zijn. Buiten haar spelen er nog een aantal fraaie vrouwen in mee zoals Rebecca Perle (vrouwelijke vampier die op het einde wordt gestuurd, niet bloot te bewonderen maar ze liep er wel zeer sexy bij. Haar scene met de punkers was wel geinig), Becky LeBeau (topless te bewonderen als de "Happy Birthday Girl", behoorlijk lang ook, en ze was ook rondborstig) en Ava Cadell (topless te bewonderen als hoertje en ook rondborstig).

Ondanks dat de film eigenlijk belachelijk slecht is, heb ik me er toch redelijk mee vermaakt en dat kwam natuurlijk in eerste instantie door Traci Lords en de andere fraaie vrouwen, maar ook door de flauwe humor (o.a. door de chauffeur gespeeld door Lenny Juliano en de stofzuigerverkoper gespeeld door Michael DeLano) in het verhaal. Omdat de film ook maar iets van 75 minuut duurt, kijkt hij verder lekker weg en is hij eigenlijk ook nergens echt langdradig. Het einde waarbij de vampier crasht met zijn auto omdat hij niet tegen het geluid kan van de sirene van de motorpolitie, die hem achtervolgt, was best flauw. Dat hij niet goed tegen harde geluiden kan, kwam overigens al een aantal keren eerder voor in het verhaal.

Eigenlijk best een leuke en vooral vermakelijke korte thriller die zich lekker wegkeek en ook wist te boeien. Ook met de uitvoering zat het wel goed m.u.v. de speelduur in combinatie met het einde. Eigenlijk was er niet een einde en had je zoiets van "en wat nu ". Het leek wel of opeens het budget op was, want de film duurt maar iets van 70 minuten (eigenlijk te kort voor een film), of er komt misschien toch nog een tweede deel ?

Wat de uitvoering eigenlijk zo goed maakte was de rol van JJ Feild als slechterik die zeer leuk en goed speelde. Ook de overige cast deed het wel goed (Eloise Mumford mocht er overigens wezen), maar met name van JJ Feild in zijn hele doen heb ik van genoten.

De film begint overigens wat saai en sloom (m.u.v. de eerste paar minuten, menig mens gedachten als het jezelf overkomt ) maar na het ontslag van Tom zit de vaart er lekker in. Al met al dus gewoon een leuke thriller om gezien te hebben, maar wel jammer van het povere einde wat niet eens een einde was.

Meer drama dan een Komedie / Romantiek want te lachen viel er eigenlijk zeer weinig. Het verhaal vond ik persoonlijk weinig voorstellen en deed me af en toe denken aan de film "50 / 50". Hoe het verhaal zal eindigen na al de verwoede pogingen laat zich natuurlijk makkelijk raden. De cast deed het wel aardig en dan met name Ryan Kwanten (kan hem alleen van de serie True Blood) en Sarah Snook, oftewel beide personages waar het verhaal omdraait. Omdat er best wel veel vrouwen in meespelen kijkt deze film zich wel nog lekker weg. Leuk om eens een keertje gezien te hebben maar over een paar weken ben ik deze film waarschijnlijk al compleet vergeten.

Jezus wat heeft deze film een laag gemiddelde. Verhaal mocht er best wezen en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Verder weet de film te boeien en is hij ook geregeld spannend. Ook visueel mocht deze film er wezen. Bij het kijken van de film kun je je wel afvragen hoe naïef Betty (prima gespeeld door) wel niet was om met haar dochtertje af te reizen naar Iran.